Art. 479^30e.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 479(30e) KPC porządkuje kwestię kosztów postępowania w sprawach, w których przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów doszło do zatwierdzenia ugody. Zgodnie z § 1, jeżeli w postępowaniu z odwołania do tego sądu zatwierdzono ugodę, koszty postępowania znosi się wzajemnie. Oznacza to, że każda ze stron ponosi własne wydatki, w tym koszty zastępstwa procesowego, i nie może domagać się ich zwrotu od przeciwnika. Zasada ta ma jednak charakter dyspozytywny - strony mogą w samej ugodzie postanowić inaczej, na przykład ustalić, że jedna z nich zwróci drugiej określoną część poniesionych kosztów. Paragraf 2 dotyczy sytuacji, w której ugoda obejmuje jedynie część zaskarżonej decyzji: co do pozostałego, nieobjętego ugodą zakresu sprawy, o kosztach rozstrzyga się według ogólnych przepisów tytułu V działu I Kodeksu postępowania cywilnego.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniach toczących się przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów, wszczętych odwołaniem od decyzji organu regulacyjnego lub Prezesa UOKiK. Warunkiem jej działania jest to, że ugoda została nie tylko zawarta, ale i zatwierdzona przez sąd. Jeżeli sąd odmówi zatwierdzenia ugody i sprawa toczy się dalej merytorycznie, art. 479(30e) KPC nie znajdzie zastosowania, a koszty rozliczy się na zasadach ogólnych. Przepis obejmuje zarówno ugodę obejmującą całość zaskarżonej decyzji, jak i ugodę częściową, przy czym w tym drugim przypadku rozliczenie kosztów jest dwutorowe.

Przykład

Przedsiębiorca wnosi odwołanie od decyzji organu, kwestionując zarówno stwierdzenie naruszenia, jak i wysokość nałożonej kary. W toku postępowania strony zawierają ugodę dotyczącą wyłącznie wysokości kary, a sąd ją zatwierdza. W zakresie objętym ugodą koszty zostają wzajemnie zniesione - przedsiębiorca sam pokrywa wynagrodzenie swojego pełnomocnika, a organ własne wydatki. Co do pozostałej, spornej części decyzji sąd orzeka dalej i o kosztach tej części rozstrzygnie już według zasad ogólnych, uwzględniając wynik sprawy.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest założenie, że zniesienie kosztów następuje automatycznie i nie da się go zmienić. Tymczasem art. 479(30e) § 1 KPC wyraźnie dopuszcza odmienne postanowienie stron, które warto zawrzeć wprost w treści ugody, a nie zakładać jego dorozumianego istnienia. Drugie nieporozumienie polega na traktowaniu zniesienia kosztów jako zwolnienia od opłat sądowych - przepis dotyczy wzajemnych rozliczeń między stronami, a nie należności na rzecz Skarbu Państwa. Bywa też pomijany § 2, przez co strony sądzą, że ugoda częściowa zamyka temat kosztów całego postępowania. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza przy formułowaniu klauzuli kosztowej w ugodzie, warto skonsultować się z prawnikiem.