Art. 479³⁵.

Co stanowi przepis

Art. 479[35] KPC w obecnym brzmieniu składa się z jednej obowiązującej jednostki redakcyjnej. Paragraf 1 został uchylony, a więc nie wywołuje już żadnych skutków prawnych i nie może być podstawą jakichkolwiek wniosków interpretacyjnych. Pozostaje § 2, który stanowi, że skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że w kategorii spraw objętych tym przepisem ustawodawca wyłączył działanie progów kwotowych, które w postępowaniu cywilnym zwykle ograniczają dostęp do Sądu Najwyższego. Norma ta ma charakter szczególny wobec ogólnych reguł dopuszczalności skargi kasacyjnej i przyznaje stronie prawo do zaskarżenia orzeczenia także wtedy, gdy przedmiot sporu ma niewielką wartość albo w ogóle nie daje się wyrazić w pieniądzu.

Kiedy ma zastosowanie

Przepis stosuje się do orzeczeń wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu odrębnym, w którym art. 479[35] KPC został umieszczony przez ustawodawcę. Warunkiem skorzystania z niego jest istnienie orzeczenia sądu drugiej instancji, od którego w ogóle przysługuje skarga kasacyjna według reguł ogólnych Kodeksu postępowania cywilnego. Art. 479[35] § 2 KPC nie tworzy nowego, samodzielnego środka zaskarżenia, lecz jedynie usuwa jedną z przeszkód formalnych, to jest wymóg osiągnięcia minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia. Wszystkie pozostałe wymagania, takie jak termin, przymus adwokacko-radcowski, właściwe podstawy kasacyjne czy wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, pozostają w pełni aktualne. Uchylenie § 1 oznacza natomiast, że dawna treść tej jednostki nie może być powoływana ani stosowana.

Przykład

Przedsiębiorca przegrywa przed sądem drugiej instancji sprawę, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest stosunkowo niska i w zwykłym postępowaniu nie pozwoliłaby na wniesienie skargi kasacyjnej. Jego pełnomocnik ustala jednak, że sprawa należy do kategorii objętej art. 479[35] KPC, wobec czego próg kwotowy w ogóle nie ma znaczenia. Pełnomocnik przygotowuje skargę kasacyjną, wskazując naruszenie prawa materialnego oraz uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania. Sam brak wysokiej wartości sporu nie może być w takiej sytuacji przyczyną odrzucenia skargi, choć nie gwarantuje jeszcze, że Sąd Najwyższy przyjmie ją do rozpoznania.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest odczytywanie art. 479[35] § 2 KPC jako gwarancji merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy. Przepis znosi wyłącznie barierę wartościową, natomiast nie wpływa na etap przedsądu, na którym skarga może nie zostać przyjęta do rozpoznania. Drugim nieporozumieniem jest powoływanie się na uchylony § 1, który nie obowiązuje i nie może stanowić podstawy żadnego wniosku. Trzecim błędem jest przekonanie, że skoro nie obowiązuje próg kwotowy, to złagodzone są także wymogi formalne skargi, w tym termin i przymus adwokacko-radcowski, co nie jest prawdą. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni dopuszczalność i zasadność konkretnego środka zaskarżenia.