Art. 479¹¹⁵.

Co stanowi przepis

Art. 479(115) KPC wyznacza granice tego, czego sąd może żądać, wzywając do udzielenia informacji w trybie art. 479(113) KPC. Paragraf 1 wprowadza zamknięty katalog: po pierwsze, informacje o firmie, miejscu zamieszkania lub siedzibie oraz adresie producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców i innych poprzednich posiadaczy, od których lub na rzecz których nastąpiło nabycie albo zbycie towarów, korzystanie z usług lub ich świadczenie, a także o przewidywanych hurtownikach i detalistach. Po drugie, informacje o ilości wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, otrzymanych lub zamówionych towarów albo świadczonych usług oraz o cenach otrzymanych w zamian. Po trzecie, wyłącznie w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, inne informacje niezbędne do wykazania wysokości roszczenia. Paragraf 2 odrębnie i jeszcze węziej reguluje wezwanie skierowane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej: obejmuje ono tylko imię i nazwisko albo firmę, miejsce zamieszkania lub siedzibę posiadacza rachunku bądź członka kasy oraz kwotę i termin realizacji rozliczenia pieniężnego dokonanego w związku z czynnościami naruszającymi prawa własności intelektualnej.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się w postępowaniach w sprawach własności intelektualnej, gdy uprawniony korzysta z instytucji wezwania do udzielenia informacji przewidzianej w art. 479(113) KPC. Nie jest to samodzielna podstawa żądania - warunki dopuszczalności samego wezwania określa art. 479(113) KPC, natomiast art. 479(115) KPC wskazuje wyłącznie dozwoloną treść informacji. Ma on charakter ograniczający: sąd nie może zobowiązać do przekazania danych wykraczających poza wyliczone kategorie. Trzecia kategoria z § 1 pkt 3 wymaga wykazania szczególnie uzasadnionych okoliczności i powiązania informacji z ustaleniem wysokości roszczenia. Wezwanie do banku lub kasy podlega osobnemu, wąskiemu zakresowi i nie może służyć do uzyskania pełnej historii rachunku.

Przykład

Przedsiębiorca ustala, że w sklepie internetowym sprzedawane są obuwie z podrobionym znakiem towarowym. Nie zna jednak dostawcy ani skali sprzedaży, dlatego wnosi o wezwanie sprzedawcy do udzielenia informacji. Na podstawie art. 479(115) § 1 KPC może uzyskać dane identyfikujące dostawcę i wcześniejszych posiadaczy towaru, liczbę zamówionych i wysłanych par oraz ceny uzyskane ze sprzedaży. Jeżeli zapłata następowała przelewami, wezwanie skierowane do banku może objąć jedynie dane posiadacza rachunku oraz kwoty i terminy rozliczeń związanych z tymi transakcjami.

Częste nieporozumienia

Błędem jest traktowanie art. 479(115) KPC jako narzędzia szerokiego wglądu w dokumentację handlową lub finansową przeciwnika - katalog jest zamknięty, a nie przykładowy. Nie służy on również pozyskiwaniu informacji o zyskach czy marżach, jeżeli nie mieszczą się w wyliczonych kategoriach lub nie spełniono warunków § 1 pkt 3. Nie zastępuje też postępowania dowodowego ani zabezpieczenia środka dowodowego. Wreszcie wezwanie banku nie daje dostępu do wyciągu z rachunku, lecz wyłącznie do wskazanych w § 2 danych. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ prawidłowe sformułowanie żądania decyduje o jego skuteczności.