Co dokładnie stanowi przepis
Art. 456 KPC reguluje los postępowania w sprawach ze stosunków między rodzicami a dziećmi w sytuacji, gdy w toku procesu umiera jedna ze stron. Zasadą wyrażoną w § 1 jest umorzenie postępowania w razie śmierci strony, a jeżeli po jednej stronie występuje kilka osób (współuczestnictwo), dopiero w razie śmierci wszystkich tych osób. Wynika to ze ściśle osobistego charakteru spraw o macierzyństwo, ojcostwo czy przysposobienie - prawa te nie przechodzą po prostu na spadkobierców. Od tej zasady przewidziano jednak wyjątki opisane w § 2 i § 3, w których zamiast umorzenia następuje zawieszenie postępowania. W tych wypadkach sąd orzekający ustanawia kuratora, który wstępuje do sprawy w miejsce zmarłego, dzięki czemu proces może się toczyć dalej i zakończyć merytorycznym rozstrzygnięciem.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis stosuje się w sprawach o ustalenie albo zaprzeczenie macierzyństwa, o zaprzeczenie ojcostwa, o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa, o ustalenie ojcostwa oraz o rozwiązanie przysposobienia. Zgodnie z § 2, gdy powództwo wytoczyło dziecko (albo w sprawie o ustalenie ojcostwa - dziecko lub jego matka), a umierają pozwani, postępowanie ulega zawieszeniu do czasu ustanowienia kuratora. Tak samo jest w sprawie o rozwiązanie przysposobienia, gdy umiera przysposabiający. Paragraf 3 dotyczy śmierci dziecka: jeżeli było ono pozwanym, sąd zawiesza postępowanie i ustanawia kuratora, a jeżeli dziecko było powodem, postępowanie zawiesza się, przy czym zstępni dziecka mają sześć miesięcy od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu na złożenie wniosku o podjęcie postępowania. Brak takiego wniosku w tym terminie skutkuje umorzeniem postępowania przez sąd.
Przykład
Dorosłe dziecko wytoczyło powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko mężczyźnie, który zaprzecza, że jest jego ojcem. W toku procesu, po przeprowadzeniu części dowodów, pozwany umiera. Sprawa nie kończy się automatycznie - sąd na podstawie art. 456 § 2 KPC zawiesza postępowanie i ustanawia kuratora, który wstępuje do sprawy w miejsce zmarłego, po czym postępowanie zostaje podjęte i może dojść do wydania wyroku. Gdyby natomiast to powód zmarł, sprawa zostałaby zawieszona, a jego zstępni musieliby w ciągu sześciu miesięcy złożyć wniosek o podjęcie postępowania, aby uniknąć umorzenia.
Częste nieporozumienia
Częstym błędem jest przekonanie, że śmierć strony zawsze kończy sprawę - art. 456 KPC wyraźnie przewiduje wyjątki, w których proces toczy się dalej z udziałem kuratora. Mylnie zakłada się też, że kurator reprezentuje spadkobierców zmarłego; jego rolą jest wstąpienie do sprawy w miejsce zmarłej strony w postępowaniu o ściśle osobistym charakterze. Kolejne nieporozumienie dotyczy sześciomiesięcznego terminu z § 3 - liczy się go od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu, a nie od dnia śmierci dziecka. Nie należy również utożsamiać umorzenia z rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, ponieważ umorzenie oznacza jedynie zakończenie postępowania bez wyroku. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni sytuację procesową i terminy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.