Co dokładnie stanowi przepis
Art. 438 Kodeksu postępowania cywilnego ma obecnie status przepisu uchylonego, co oznacza, że jego dawna treść została usunięta z ustawy i nie tworzy już żadnej normy prawnej. W tekście jednolitym Kodeksu w miejscu tej jednostki redakcyjnej widnieje wyłącznie oznaczenie „(uchylony)”, które pełni funkcję porządkową. Ustawodawca celowo nie przenumerowuje kolejnych artykułów po derogacji, ponieważ zmiana numeracji całego Kodeksu prowadziłaby do chaosu w odesłaniach zawartych w innych ustawach, w orzeczeniach i w literaturze. Dzięki temu numer 438 pozostaje w strukturze aktu jako pusta jednostka, a przepisy sąsiednie zachowują dotychczasowe oznaczenia. Z uchylonego art. 438 KPC nie można dziś wywodzić żadnych uprawnień procesowych ani obowiązków dla stron, sądu czy prokuratora.
Kiedy przepis ma zastosowanie
W aktualnym stanie prawnym art. 438 KPC nie ma zastosowania do żadnej czynności procesowej podejmowanej po dniu wejścia w życie ustawy derogującej. Sąd nie może oprzeć na nim rozstrzygnięcia, a strona nie może skutecznie powołać go w piśmie procesowym jako podstawy wniosku. Znaczenie praktyczne uchylonej jednostki ogranicza się zasadniczo do sytuacji o charakterze historycznym i intertemporalnym: gdy analizuje się czynności dokonane w czasie, gdy przepis jeszcze obowiązywał, albo gdy przepisy przejściowe ustawy zmieniającej nakazują stosować dawne regulacje do spraw wszczętych przed nowelizacją. W takich przypadkach kluczowe jest ustalenie brzmienia Kodeksu na konkretną datę, a nie brzmienia obecnego. Poza tym odwołanie do art. 438 KPC może pojawiać się w starszych publikacjach i pismach, co wymaga sprawdzenia, jaka regulacja zastąpiła dawną normę.
Przykład
Osoba przygotowująca pismo procesowe korzysta ze starszego poradnika i znajduje w nim odesłanie do art. 438 KPC. Po sprawdzeniu aktualnego tekstu ustawy okazuje się, że jednostka ta została uchylona, więc powołanie jej w piśmie byłoby po prostu bezskuteczne. Właściwym działaniem jest ustalenie, kiedy nastąpiła derogacja i który przepis reguluje obecnie daną kwestię proceduralną. Dopiero po tej weryfikacji można sformułować wniosek w oparciu o obowiązującą podstawę prawną, co pozwala uniknąć zarzutu, że pismo opiera się na nieistniejącej normie.
Częste nieporozumienia
Najczęstszy błąd polega na przyjęciu, że skoro numer artykułu nadal figuruje w Kodeksie, to przepis obowiązuje w jakimś zakresie - tak nie jest, oznaczenie „(uchylony)” to wyłącznie ślad po derogacji. Drugim nieporozumieniem jest założenie, że uchylenie zawsze oznacza zniesienie danej instytucji procesowej; nierzadko treść zostaje jedynie przeniesiona do innej jednostki redakcyjnej lub do odrębnej ustawy. Mylące bywa też korzystanie z niezaktualizowanych wydruków Kodeksu, w których dawne brzmienie wciąż widnieje. Warto również pamiętać, że o zastosowaniu dawnych przepisów do trwających spraw rozstrzygają przepisy przejściowe, a nie przypuszczenia stron. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który zweryfikuje aktualną podstawę prawną i reguły intertemporalne.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.