Art. 424⁷.

Co stanowi przepis

Art. 4247 KPC reguluje jedną z czynności technicznoprocesowych w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z jego treścią, po doręczeniu skargi stronie przeciwnej sąd ma niezwłocznie przedstawić akta sprawy Sądowi Najwyższemu. Jeżeli skargę wniósł Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich albo Rzecznik Praw Dziecka, doręczenie musi objąć obydwie strony postępowania, ponieważ żadna z nich nie jest wtedy autorem skargi. Dopiero po dopełnieniu tego obowiązku akta trafiają do Sądu Najwyższego. Przepis wyznacza więc kolejność: najpierw doręczenie, potem przekazanie akt, oraz nakazuje działać bez zbędnej zwłoki.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Norma z art. 4247 KPC działa na etapie poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie skargi przez Sąd Najwyższy. Warunkiem jej zastosowania jest to, że skarga została skutecznie wniesiona do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, i nie podlegała odrzuceniu na wcześniejszym etapie. Sąd ten nie ocenia zasadności skargi - jego rola sprowadza się do zapewnienia, aby druga strona (a przy skargach podmiotów publicznych obie strony) dowiedziała się o postępowaniu i mogła zająć stanowisko. Przepis ma charakter porządkowy i służy sprawności postępowania oraz realizacji zasady równości stron. Obowiązek dotyczy akt sprawy jako całości, a nie tylko samej skargi.

Przykład

Przedsiębiorca przegrał prawomocnie proces o zapłatę i uważa, że wyrok narusza prawo w sposób rażący, przez co poniósł szkodę. Wnosi skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do sądu, który wydał wyrok. Sąd doręcza odpis skargi drugiej stronie sporu, czyli wierzycielowi, a następnie - bez oczekiwania na jego odpowiedź jako warunek dalszych czynności - niezwłocznie przesyła akta sprawy do Sądu Najwyższego. Gdyby taką skargę wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, odpis trafiłby zarówno do przedsiębiorcy, jak i do wierzyciela, a dopiero potem akta powędrowałyby do Sądu Najwyższego.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że sąd, do którego wniesiono skargę, bada jej zasadność - ocena należy do Sądu Najwyższego. Drugim jest utożsamianie doręczenia skargi z koniecznością wyczerpania jakiegoś dodatkowego etapu polemiki między stronami; art. 4247 KPC nakazuje działać niezwłocznie. Trzecim nieporozumieniem jest pomijanie różnicy między skargą strony a skargą Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka - w tym drugim wypadku doręczenie obejmuje obie strony. Wreszcie sam fakt przekazania akt nie oznacza, że skarga zostanie przyjęta do rozpoznania, ponieważ podlega ona dalszej kontroli formalnej i merytorycznej. Warto też pamiętać, że przepis nie reguluje terminów na wniesienie skargi ani jej wymogów konstrukcyjnych. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest środkiem o rygorystycznych wymaganiach.