Co dokładnie stanowi przepis
Art. 119 KPC reguluje los pomocy prawnej przyznanej stronie w ramach zwolnienia od kosztów i prawa ubogich, czyli tak zwanego ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Przepis wprowadza zasadę, że takie ustanowienie wygasa z chwilą śmierci strony, która je uzyskała. Oznacza to, że umocowanie profesjonalnego pełnomocnika ma charakter ściśle osobisty i nie przechodzi automatycznie na spadkobierców zmarłego. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek: mimo wygaśnięcia ustanowienia adwokat lub radca prawny może nadal, na jego podstawie, podejmować czynności niecierpiące zwłoki. Chodzi o czynności, których zaniechanie groziłoby nieodwracalną szkodą procesową, na przykład utratą terminu.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 119 KPC znajduje zastosowanie wtedy, gdy pełnomocnik został ustanowiony dla strony przez sąd, a nie wybrany i opłacony przez nią samodzielnie na podstawie umowy. Przesłanką jego zastosowania jest śmierć tej właśnie strony, która korzystała z pomocy prawnej przyznanej przez sąd. Od tego momentu ustanowienie traci moc z mocy samego prawa, bez potrzeby wydawania odrębnego postanowienia. Jednocześnie przepis nie pozostawia sprawy bez ochrony: dopóki nie zostanie uregulowana sytuacja procesowa następców prawnych, pełnomocnik zachowuje wąsko zakreśloną kompetencję do działań pilnych. Ocena, czy dana czynność jest niecierpiąca zwłoki, następuje na tle okoliczności konkretnego postępowania.
Przykład
Starsza osoba prowadząca proces o zapłatę uzyskała zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W toku sprawy strona umiera, a sąd nie zdążył jeszcze zawiesić postępowania ani ustalić kręgu spadkobierców. Ustanowienie radcy prawnego wygasa z chwilą śmierci mocodawcy, jednak biegnie właśnie termin do wniesienia środka zaskarżenia od niekorzystnego orzeczenia. Na podstawie art. 119 KPC radca prawny może złożyć ten środek jako czynność niecierpiącą zwłoki, aby zachować termin i nie pozbawić następców prawnych możliwości dalszej obrony.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że pełnomocnik z urzędu automatycznie reprezentuje spadkobierców zmarłej strony. Tak nie jest: dla następców prawnych potrzebne jest odrębne ustanowienie albo udzielenie im pełnomocnictwa z wyboru. Drugim nieporozumieniem jest szerokie rozumienie czynności niecierpiących zwłoki, traktowane jako zgoda na dalsze pełne prowadzenie sprawy; w rzeczywistości chodzi wyłącznie o działania pilne, których odłożenie groziłoby utratą uprawnienia. Trzecim błędem jest mylenie skutków z art. 119 KPC ze skutkami wypowiedzenia pełnomocnictwa umownego, gdzie obowiązują odrębne zasady. Warto też pamiętać, że śmierć strony wpływa na sam tok postępowania, a nie tylko na kwestię reprezentacji.
W indywidualnej sprawie, zwłaszcza gdy chodzi o zachowanie terminu procesowego, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.