Co stanowi przepis
Art. 1159 KPC wyznacza granice aktywności sądu państwowego w sprawach objętych częścią piątą Kodeksu postępowania cywilnego, czyli w obszarze sądownictwa polubownego (arbitrażu). Paragraf 1 wprowadza zasadę, że w zakresie uregulowanym tymi przepisami sąd może podejmować czynności wyłącznie wtedy, gdy ustawa wyraźnie mu na to pozwala. Oznacza to odwrócenie typowej logiki procesu cywilnego: sąd nie ma tu ogólnej kompetencji do prowadzenia sprawy, lecz jedynie kompetencje punktowe, wskazane w konkretnych przepisach. Paragraf 2 ogranicza zaskarżalność orzeczeń - zażalenie na postanowienie sądu przysługuje tylko w wypadkach wskazanych w ustawie, a nie zawsze. Paragraf 3 przewiduje z kolei, że w sprawach, o których mowa w art. 1171, 1172, 1177, 1178 i 1179 KPC, sąd może orzekać na posiedzeniu niejawnym, przy czym przed rozstrzygnięciem może wysłuchać stron, także przez odebranie oświadczenia na piśmie, a w razie potrzeby zażądać, by podpis pod takim oświadczeniem był notarialnie poświadczony.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie zawsze wtedy, gdy strony powierzyły rozstrzygnięcie sporu sądowi polubownemu, a mimo to pojawia się potrzeba udziału sądu państwowego. Chodzi o sytuacje pomocnicze i kontrolne, na przykład powołanie lub wyłączenie arbitra, rozstrzygnięcie o wygaśnięciu jego mandatu, udzielenie pomocy przy przeprowadzeniu dowodu czy późniejsza kontrola wyroku arbitrażowego. Art. 1159 KPC porządkuje te sytuacje i przypomina, że każdy krok sądu musi mieć wyraźną podstawę w ustawie. Reguła ta służy ochronie autonomii arbitrażu, który strony wybrały świadomie, rezygnując z pełnej drogi sądowej. Paragraf 3 ma znaczenie praktyczne przede wszystkim w sprawach dotyczących obsady składu sądu polubownego, gdzie liczy się szybkość działania.
Przykład
Dwie spółki zawarły umowę z zapisem na sąd polubowny i po powstaniu sporu jedna z nich nie chce wskazać swojego arbitra, licząc na przedłużenie sprawy. Druga strona kieruje do sądu państwowego wniosek o powołanie arbitra, powołując się na przepisy, do których odsyła art. 1159 § 3 KPC. Sąd może rozpoznać taki wniosek na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy, a wcześniej poprzestać na odebraniu pisemnych oświadczeń obu spółek. Gdyby powstały wątpliwości co do autentyczności podpisu pod oświadczeniem, sąd może zażądać podpisu notarialnie poświadczonego.
Częste nieporozumienia
Najczęstszy błąd polega na założeniu, że skoro sprawa trafiła do sądu państwowego, to będzie ona prowadzona jak zwykły proces cywilny, z rozprawą i pełnym postępowaniem dowodowym. Art. 1159 § 1 KPC wyklucza taką interpretację - rola sądu jest wąska i ściśle wyznaczona ustawą. Drugim nieporozumieniem jest przekonanie o powszechnej zaskarżalności postanowień; zażalenie przysługuje wyłącznie tam, gdzie ustawa tak stanowi. Mylące bywa też traktowanie posiedzenia niejawnego jako pozbawienia stron głosu, podczas gdy przepis wprost przewiduje możliwość ich wysłuchania. W indywidualnej sprawie związanej z arbitrażem warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.