Co dokładnie stanowi przepis
Art. 1135 KPC reguluje udzielanie przez sądy polskie tak zwanej międzynarodowej pomocy prawnej. Zgodnie z § 1 sądy polskie przeprowadzają dowody oraz doręczają pisma na wniosek sądów i innych organów państw obcych. Przepis rozstrzyga przy tym kwestię właściwości: czynności te wykonuje sąd rejonowy, w którego okręgu ma zostać przeprowadzony dowód albo ma nastąpić doręczenie pisma. Paragraf 2 zawiera zamknięty katalog czterech podstaw odmowy wykonania takiej czynności. Są to: sprzeczność z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego), okoliczność, że wykonanie czynności nie należy do zakresu działania sądów polskich, brak wzajemności, czyli odmawianie przez państwo wnioskujące wykonywania takich czynności na rzecz sądów polskich, a także niezłożenie w terminie zaliczki, o której mowa w art. 1135(1) § 3 KPC.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie wtedy, gdy postępowanie toczy się przed organem obcego państwa, a czynność procesowa musi zostać dokonana na terytorium Polski. Chodzi najczęściej o przesłuchanie świadka lub strony zamieszkałej w Polsce, oględziny rzeczy znajdującej się w kraju, uzyskanie opinii albo o doręczenie pozwu lub wezwania osobie mającej adres w Polsce. Wniosek może pochodzić zarówno od sądu obcego, jak i od innego organu tego państwa, o ile jest właściwy do prowadzenia postępowania. Art. 1135 KPC ma charakter ogólny, dlatego pierwszeństwo mają wiążące Polskę umowy międzynarodowe i przepisy prawa Unii Europejskiej, jeżeli regulują daną kwestię odmiennie. Sąd rejonowy nie bada merytorycznie sprawy toczącej się za granicą, lecz wyłącznie dopuszczalność i sposób wykonania wnioskowanej czynności.
Przykład
Sąd w państwie obcym prowadzi proces o odszkodowanie i chce przesłuchać świadka, który mieszka w Krakowie. Kieruje w tym celu wniosek o pomoc prawną, a czynność wykonuje sąd rejonowy właściwy dla miejsca, w którym świadek ma zostać przesłuchany. Sąd polski wzywa świadka, przeprowadza przesłuchanie zgodnie z polską procedurą i przesyła protokół organowi wnioskującemu. Gdyby jednak wniosek zmierzał do wymuszenia zeznań w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami polskiego porządku prawnego, sąd odmówiłby jego wykonania na podstawie art. 1135 § 2 pkt 1 KPC.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że sąd polski ocenia zasadność powództwa rozpoznawanego za granicą - jego rola ogranicza się do wykonania czynności technicznej. Drugim jest założenie, że odmowa może nastąpić z dowolnego powodu; katalog z § 2 jest zamknięty i sama niecelowość czy uciążliwość czynności go nie uzasadnia. Trzecim nieporozumieniem jest pomijanie kwestii kosztów - nieuiszczenie zaliczki w terminie stanowi samodzielną podstawę odmowy. Warto też pamiętać, że sama klauzula porządku publicznego dotyczy naruszeń zasad podstawowych, a nie każdej różnicy między prawem polskim a obcym. W indywidualnej sprawie związanej z pomocą prawną wobec zagranicy warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.