Co dokładnie stanowi przepis
Art. 1035 KPC wskazuje moment, w którym komornik ma obowiązek sporządzić plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości. Zgodnie z jego brzmieniem komornik przystępuje do tej czynności niezwłocznie po tym, jak uprawomocni się postanowienie o przysądzeniu własności oraz postanowienie w przedmiocie kosztów. Przepis łączy zatem dwa zdarzenia proceduralne: prawomocne przeniesienie własności nieruchomości na nabywcę licytacyjnego oraz prawomocne rozstrzygnięcie o kosztach. Dopiero gdy oba te orzeczenia stają się prawomocne, znana jest zarówno ostateczna kwota podlegająca podziałowi, jak i wysokość kosztów, które trzeba z niej pokryć. Słowo "niezwłocznie" oznacza, że komornik nie może zwlekać z tą czynnością bez uzasadnionej przyczyny, choć nie wyznacza sztywnego terminu liczonego w dniach.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Norma z art. 1035 KPC dotyczy egzekucji z nieruchomości, która zakończyła się skuteczną sprzedażą licytacyjną (lub przejęciem nieruchomości) i wydaniem postanowienia o przysądzeniu własności. Zastosowanie przepisu zakłada, że postanowienie to nie zostało skutecznie zaskarżone albo że środki zaskarżenia zostały rozpoznane i orzeczenie się uprawomocniło. Drugą przesłanką jest prawomocność postanowienia w przedmiocie kosztów, ponieważ koszty egzekucji są zaspokajane z sumy uzyskanej ze sprzedaży. Jeśli którekolwiek z tych orzeczeń nie jest jeszcze prawomocne, obowiązek sporządzenia planu podziału jeszcze nie powstaje. Plan podziału jest następnie podstawą do faktycznej wypłaty należności wierzycielom uczestniczącym w podziale.
Przykład
Bank prowadzi egzekucję z mieszkania dłużnika, a licytację wygrywa nabywca, który uiszcza całą cenę. Sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności, a po upływie terminu do zaskarżenia orzeczenie staje się prawomocne; prawomocne jest także postanowienie o kosztach postępowania egzekucyjnego. W takiej sytuacji komornik, kierując się art. 1035 KPC, bez zbędnej zwłoki sporządza plan podziału, w którym wskazuje sumę do podziału i kolejność zaspokojenia poszczególnych wierzycieli oraz kosztów. Uczestnicy postępowania otrzymują informację o planie i mogą wnosić przewidziane prawem zarzuty, zanim dojdzie do faktycznej wypłaty środków.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że pieniądze są wypłacane wierzycielom zaraz po licytacji - w rzeczywistości potrzebne jest najpierw prawomocne przysądzenie własności i sporządzenie planu podziału. Drugim jest utożsamianie planu podziału z ostatecznym rozliczeniem, podczas gdy plan może być kwestionowany w trybie przewidzianym w dalszych przepisach Kodeksu. Zdarza się także mylne przekonanie, że wystarczy prawomocność samego przysądzenia własności; art. 1035 KPC wymaga również prawomocnego postanowienia w przedmiocie kosztów. Wreszcie "niezwłocznie" bywa odczytywane jako konkretny termin ustawowy, tymczasem jest to zwrot ocenny, oznaczający działanie bez nieuzasadnionej zwłoki.
W indywidualnej sprawie dotyczącej podziału sumy uzyskanej z egzekucji warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.