Art. 1028¹.

Co stanowi przepis

Art. 1028[1] KPC dotyczy sytuacji, w której prawomocny plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji przewidywał pozostawienie części pieniędzy na rachunku depozytowym Ministra Finansów ze wstrzymaniem ich wypłaty. Takie wstrzymanie następuje wtedy, gdy istnieją wątpliwości co do wierzytelności lub praw, na poczet których dane kwoty miały przypaść. Paragraf 1 przewiduje, że jeżeli po uprawomocnieniu się planu podziału okaże się, iż te wierzytelności lub prawa w rzeczywistości nie istnieją, organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela sporządza uzupełniający plan podziału. W takim planie - zgodnie z § 2 - uwzględnia się niezaspokojone wierzytelności osób, które uczestniczyły już w prawomocnym planie podziału, a organ egzekucyjny wzywa te osoby do złożenia tytułów wykonawczych wraz z aktualnym zestawieniem objętych nimi należności. Kwoty przypadające uczestnikom, którzy mimo wezwania nie przedłożyli tytułu wykonawczego i zestawienia, pozostają na rachunku depozytowym. Paragraf 3 zamyka procedurę: po zaspokojeniu wszystkich wierzycieli tę część zdeponowanej sumy, której nie objął uzupełniający plan podziału, zwraca się dłużnikowi.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się dopiero po uprawomocnieniu się pierwotnego planu podziału, a więc na końcowym etapie postępowania egzekucyjnego. Warunkiem jest to, aby w depozycie faktycznie znajdowały się środki, których wypłatę wstrzymano, oraz aby następnie ustało uzasadnienie tego wstrzymania, ponieważ okazało się, że zabezpieczana wierzytelność lub prawo nie istnieje. Uzupełniający plan podziału nie powstaje z urzędu - potrzebny jest wniosek wierzyciela. Krąg uczestników jest zamknięty: uwzględnia się wyłącznie te osoby, które brały udział w prawomocnym planie podziału i pozostały niezaspokojone, a nie nowych wierzycieli.

Przykład

Po licytacji mieszkania sporządzono plan podziału, w którym część sumy odłożono na rachunek depozytowy Ministra Finansów, ponieważ w księdze wieczystej ujawniona była hipoteka o spornej wysokości. Po uprawomocnieniu się planu okazało się, że zabezpieczona wierzytelność wygasła i hipoteka nie odpowiadała żadnemu istniejącemu długowi. Jeden z wierzycieli, który został zaspokojony tylko częściowo, złożył wniosek o sporządzenie uzupełniającego planu podziału na podstawie art. 1028[1] KPC. Organ egzekucyjny wezwał wszystkich niezaspokojonych uczestników poprzedniego planu do złożenia tytułów wykonawczych z aktualnym zestawieniem należności i rozdzielił zdeponowaną kwotę, a nadwyżkę zwrócił dłużnikowi.

Częste nieporozumienia

Częstym błędem jest przekonanie, że organ egzekucyjny sam rozdysponuje depozyt bez wniosku - tymczasem inicjatywa należy do wierzyciela. Drugim nieporozumieniem jest oczekiwanie, że w uzupełniającym planie można zgłosić zupełnie nowe roszczenia; przepis obejmuje tylko uczestników poprzedniego, prawomocnego planu. Wierzyciele bywają też zaskoczeni, że brak reakcji na wezwanie nie oznacza utraty pieniędzy, ale ich dalsze pozostawienie w depozycie. Wreszcie dłużnik nie zawsze wie, że przysługuje mu zwrot części sumy nieobjętej uzupełniającym planem po zaspokojeniu wszystkich wierzycieli. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ szczegóły zależą od treści konkretnego planu podziału.