Art. 1028.

Co stanowi przepis

Art. 1028 KPC reguluje dalszy los planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji po upływie terminu na wniesienie zarzutów. Zgodnie z § 1, jeżeli nikt nie wniósł zarzutów w przepisanym terminie, organ egzekucyjny po prostu przystępuje do wykonania planu, czyli do wypłaty przewidzianych w nim kwot. Wniesienie zarzutów nie blokuje całego planu, lecz wstrzymuje jego wykonanie wyłącznie w tej części, której zarzuty dotyczą - pozostałe pozycje mogą być realizowane. Paragraf 2 przewiduje, że wskutek zarzutów sąd po wysłuchaniu osób zainteresowanych zatwierdza plan albo odpowiednio go zmienia, przy czym w tym postępowaniu sąd nie rozpoznaje sporu co do istnienia prawa objętego planem podziału. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie (§ 3). Wykonanie planu w części dotkniętej zarzutami następuje po uprawomocnieniu się postanowienia sądu, chyba że zostało wstrzymane przez zabezpieczenie powództwa w sporze o ustalenie nieistnienia prawa (§ 4). Paragraf 5 przesądza, że prawomocny plan podziału w zakresie sum podlegających wypłacie wywiera skutek na dzień jego sporządzenia, z wyjątkiem planu, do którego stosuje się art. 1029.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się w postępowaniu egzekucyjnym na etapie podziału sumy uzyskanej z egzekucji, gdy plan podziału został już sporządzony i doręczony uczestnikom. Aktualizuje się on w dwóch układach: gdy termin na zarzuty minął bezskutecznie oraz gdy zarzuty zostały wniesione i sprawa trafia do sądu. Krąg osób zainteresowanych obejmuje wierzycieli uczestniczących w podziale, dłużnika oraz inne podmioty, którym w planie przypadają określone kwoty. Art. 1028 KPC określa również, kto i kiedy może wytoczyć powództwo o ustalenie nieistnienia prawa, na zaspokojenie którego pozostawiono sumy na rachunku depozytowym Ministra Finansów - jest to uczestnik podziału, któremu przypadają niezaspokojone należności o pierwszeństwie równym lub niższym od kwestionowanego prawa.

Przykład

Komornik sporządził plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, przewidując wypłaty dla trzech wierzycieli hipotecznych. Jeden z uczestników wniósł zarzuty wyłącznie co do kwoty przypadającej drugiemu wierzycielowi, kwestionując wysokość odsetek. W takiej sytuacji wypłaty na rzecz pozostałych dwóch wierzycieli mogą być zrealizowane, ponieważ zarzuty wstrzymują wykonanie planu tylko w spornej części. Sąd po wysłuchaniu zainteresowanych zatwierdza plan albo go zmienia, a kwestionowana kwota zostaje wypłacona dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia sądu.

Częste nieporozumienia

Najczęstszym błędem jest przekonanie, że zarzuty zamrażają cały podział - tak nie jest, blokada obejmuje jedynie zakwestionowaną część. Drugim nieporozumieniem jest oczekiwanie, że sąd rozstrzygnie w tym postępowaniu, czy dana wierzytelność w ogóle istnieje; § 2 wprost to wyklucza, a właściwą drogą jest odrębne powództwo o ustalenie nieistnienia prawa. Uczestnicy bywają też zaskoczeni regułą z § 5, zgodnie z którą prawomocny plan wywiera skutek wstecz, na dzień jego sporządzenia. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ terminy i zakres zaskarżenia mają tu decydujące znaczenie.