Co stanowi przepis
Art. 1027 KPC reguluje trzy powiązane ze sobą kwestie dotyczące planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji. Po pierwsze, w § 1 nakazuje doręczenie odpisu sporządzonego planu podziału dłużnikowi, osobom uczestniczącym w podziale, a także innym osobom, które zgłosiły swój udział w podziale, lecz ich należności w planie nie zostały uwzględnione. Po drugie, w § 2 przewiduje, że zarzuty przeciwko planowi podziału wnosi się do tego organu egzekucyjnego, który plan sporządził, w terminie dwóch tygodni liczonym od dnia doręczenia planu. Przepis wyraźnie wyłącza tu stosowanie art. 132 § 1, 1(4) i 1(5) KPC, a więc reguł o bezpośrednim doręczaniu pism między profesjonalnymi pełnomocnikami. Po trzecie, § 3 przesądza, że o zarzutach wniesionych do komornika rozstrzyga sąd, a nie sam komornik.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis znajduje zastosowanie na etapie podziału sumy uzyskanej w toku egzekucji, gdy suma ta nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich zgłoszonych należności albo gdy w podziale bierze udział więcej niż jeden wierzyciel. Warunkiem uruchomienia terminu na zarzuty jest doręczenie odpisu planu podziału konkretnej osobie - termin dwóch tygodni biegnie indywidualnie dla każdego adresata od daty doręczenia jemu. Krąg osób, którym plan się doręcza, obejmuje nie tylko wierzycieli objętych planem, ale również dłużnika oraz osoby pominięte mimo zgłoszenia udziału, co pozwala im zakwestionować pominięcie. Zarzuty kieruje się zawsze do organu, który plan sporządził, czyli do komornika albo do sądu, w zależności od tego, kto prowadził podział.
Przykład
Komornik prowadzi egzekucję z wynagrodzenia dłużnika, a do podziału zgłosiło się trzech wierzycieli. Sporządzony plan podziału zostaje doręczony dłużnikowi oraz wszystkim wierzycielom, w tym temu, którego należności komornik nie uwzględnił, uznając zgłoszenie za spóźnione. Wierzyciel pominięty otrzymuje odpis planu 5 marca i ma czas do 19 marca na wniesienie zarzutów do komornika, wskazując, dlaczego jego należność powinna zostać ujęta. Komornik nie rozstrzyga tych zarzutów samodzielnie - zgodnie z art. 1027 § 3 KPC sprawę przekazuje sądowi, który wydaje rozstrzygnięcie.
Częste nieporozumienia
Częstym błędem jest kierowanie zarzutów bezpośrednio do sądu, gdy plan sporządził komornik - przepis wymaga wniesienia ich do organu, który plan przygotował, choć rozstrzyga o nich sąd. Drugim nieporozumieniem jest liczenie terminu od daty sporządzenia planu albo od dnia dowiedzenia się o nim z innego źródła, podczas gdy decydujące jest doręczenie odpisu. Mylnie zakłada się też, że pełnomocnik może doręczyć zarzuty bezpośrednio pełnomocnikowi drugiej strony - art. 1027 § 2 KPC wyłącza w tym zakresie art. 132 § 1, 1(4) i 1(5) KPC. Wreszcie dłużnik bywa przekonany, że nie ma legitymacji do kwestionowania planu, choć przepis wprost przewiduje doręczenie planu również jemu.
W konkretnej sprawie, zwłaszcza przy ocenie zasadności zarzutów i zachowania terminu, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.