Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Art. 236.
Aktualizacja: 21 lipca 2026
- Treść przepisu
- Wyjaśnienie
- 10 orzeczeń
§ 1.Oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat. W wypadkach wyjątkowych, gdy cel gospodarczy użytkowania wieczystego nie wymaga oddania gruntu na dziewięćdziesiąt dziewięć lat, dopuszczalne jest oddanie gruntu na okres krótszy, co najmniej jednak na lat czterdzieści.
§ 2.W ciągu ostatnich pięciu lat przed upływem zastrzeżonego w umowie terminu wieczysty użytkownik może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od czterdziestu do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat; jednakże wieczysty użytkownik może wcześniej wystąpić z takim żądaniem, jeżeli okres amortyzacji zamierzonych na użytkowanym gruncie nakładów jest znacznie dłuższy aniżeli czas, który pozostaje do upływu zastrzeżonego w umowie terminu. Odmowa przedłużenia jest dopuszczalna tylko ze względu na ważny interes społeczny.
§ 3.Umowa o przedłużenie wieczystego użytkowania powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.
Sprawdź, jak sądy stosują art. 236 KC
Odpowiedź z sygnaturami orzeczeń i odesłaniem do źródła.