Art. 158.

Art. 158 Kodeksu pracy określa prawo pracownika do urlopu uzupełniającego. Mówi on, że pracownik, który już wykorzystał przysługujący mu urlop za dany rok kalendarzowy, ale w trakcie tego samego roku nabył prawo do urlopu w wyższym wymiarze, ma prawo do takiego urlopu uzupełniającego. Oznacza to, że jeśli zmienił się wymiar jego urlopu w trakcie roku, pracownik nie traci prawa do dodatkowego wypoczynku, a pracodawca musi mu go udzielić. Przepis ten chroni interes pracownika, zapewniając mu pełne wykorzystanie przysługującego urlopu na dany rok. Z treści przepisu wynika, że urlop uzupełniający jest związany z podwyższeniem liczby dni urlopu w trakcie roku kalendarzowego, a nie z kolejnym rokiem czy innymi przyczynami.

Przepis ten znajduje zastosowanie w konkretnych sytuacjach, gdy na skutek zmiany warunków zatrudnienia lub przepisów prawa pracownik nabywa prawo do większego wymiaru urlopu po tym, jak już wykorzystał urlop za obecny rok kalendarzowy. Może to nastąpić na przykład w wyniku awansu, zmiany stażu pracy, uzyskania wyższego wymiaru urlopu z innych tytułów przewidzianych przepisami lub postanowieniami układów zbiorowych pracy. Urlop uzupełniający ma na celu wyrównanie różnicy między urlopem faktycznie wykorzystanym a nowo przyznanym, wyższym wymiarem przysługującym pracownikowi. Przepis wymaga zatem, aby prawo do urlopu w wyższym wymiarze powstało w trakcie tego samego roku kalendarzowego, dla którego pracownik już wykorzystał urlop podstawowy.

Przykładem zastosowania art. 158 KP może być sytuacja, gdy pracownik na początku roku kalendarzowego miał prawo do 14 dni urlopu i wykorzystał już cały ten wymiar. Następnie w czerwcu tego samego roku pracownik osiągnął większy staż pracy, co zgodnie z przepisami Kodeksu pracy zwiększyło jego wymiar urlopu do 20 dni. W takim przypadku pracownik uzyskuje prawo do urlopu uzupełniającego, którego wymiar wynosi 6 dni (różnica między nowym i dotychczasowym wymiarem). Pracodawca powinien umożliwić mu skorzystanie z tego urlopu w ustalonym porozumieniu stron. To gwarantuje, że pracownik otrzyma pełny wymiar wypoczynku, jaki mu przysługuje za dany rok.

Częstym nieporozumieniem jest przypuszczenie, że po wykorzystaniu urlopu za rok kalendarzowy pracownik nie może już domagać się dodatkowego urlopu, nawet jeśli w trakcie roku nabył do niego prawo w wyższym wymiarze. Innym błędem jest pomijanie faktu, że urlop uzupełniający przysługuje tylko wtedy, gdy podwyższenie wymiaru urlopu nastąpiło w trakcie roku kalendarzowego, za który był już wykorzystany urlop. Pracownicy i pracodawcy często mylą pojęcie urlopu uzupełniającego z urlopem z tytułu następnego roku lub z dodatkowymi urlopami za inne tytuły. Ważne jest, by stosować art. 158 KP zgodnie z jego literalnym brzmieniem, co pozwala uniknąć sporów. W przypadku wątpliwości co do konkretnego stanu faktycznego, warto skonsultować się z prawnikiem lub specjalistą z zakresu prawa pracy.