Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją albo miejscem wykonywania pracy może być stosowany system zadaniowego czasu pracy. Pracodawca, po porozumieniu z pracownikiem, ustala czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm określonych w art. 129.
Art. 140 Kodeksu pracy wprowadza możliwość stosowania systemu zadaniowego czasu pracy w określonych warunkach. Norma ta pozwala na ustalenie indywidualnego czasu pracy na podstawie wykonania konkretnych zadań, a nie sztywnego rozkładu godzinowego. System ten stosuje się gdy charakter pracy, jej organizacja lub miejsce wykonywania uzasadniają odejście od standardowego rozkładu czasu pracy. Pracodawca ma obowiązek ustalić z pracownikiem, jaki czas jest potrzebny do realizacji powierzonych obowiązków, uwzględniając jednocześnie wymiar czasu pracy określony w art. 129 KP. Podkreślić należy, że system ten nie zwalnia z respektowania norm czasu pracy, czyli np. limitów dziennych i tygodniowych godzin pracy oraz obowiązujących przerw.
Przepis znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, gdzie zadania wykonywane przez pracownika mają charakter mierzalny i możliwy do jasnego określenia w czasie potrzebnym do ich realizacji. Dotyczy to na przykład prac mobilnych, pracy terenowej albo zadań realizowanych w warunkach, gdzie tradycyjny system godzinowy jest niepraktyczny. Ponadto wymóg uzgodnienia czasu pracy między pracodawcą a pracownikiem podkreśla dobrowolny i indywidualny charakter tego rozwiązania. Przepis chroni przy tym prawa pracownika, zapewniając, że nie można radykalnie obniżyć wymiaru czasu pracy poniżej norm wskazanych w art. 129.
Przykładem zastosowania art. 140 KP może być pracownik zajmujący się montażem urządzeń w terenie. Zamiast sztywnej obecności od godziny 8 do 16, oblicza się czas potrzebny na wykonanie wyznaczonego zlecenia. Po uzgodnieniu obu stron, jeśli pracownik wykona zadanie szybciej, może zakończyć pracę wcześniej, a jeśli dłużej – pracodawca powinien zaakceptować ten przedział czasowy, o ile nie przekracza on norm czasu pracy. Takie rozwiązanie daje większą elastyczność, dostosowując czas pracy do realnych potrzeb i efektywności wykonywania zadań.
Często pojawiają się błędy polegające na błędnym stosowaniu tego systemu bez formalnego porozumienia z pracownikiem lub pomijaniu norm czasu pracy określonych w art. 129. Pracodawcy czasem mylnie uważają, że zadaniowy czas pracy pozwala im nie przestrzegać limitów czasu pracy, co jest nieprawidłowe. Inne nieporozumienie dotyczy stosowania tego systemu do zadań, które nie mają jasno określonego czasu wykonania, co prowadzi do konfliktów. Należy zatem pamiętać, że art. 140 KP wymaga precyzyjnego ustalenia zadań i czasu potrzebnego do ich realizacji, zgodnie z przepisami o czasie pracy. W przypadku wątpliwości prawnych lub indywidualnych problemów z tym systemem warto zwrócić się o pomoc do specjalisty prawa pracy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
To sposób organizacji pracy, w którym czas pracy ustala się według potrzeb wykonania konkretnych zadań, a nie według stałych godzin.
Gdy rodzaj pracy, jej organizacja lub miejsce wykonywania uzasadniają taki system, oraz po porozumieniu z pracownikiem.
Nie, czas pracy musi uwzględniać normy określone w art. 129 Kodeksu pracy.
Tak, pracodawca ustala czas pracy z pracownikiem po osiągnięciu porozumienia.
Pozwala dostosować czas pracy do rzeczywistych potrzeb wykonywanych zadań i zwiększa elastyczność organizacji pracy.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI