Art. 611tp.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 611tp KPK reguluje sytuację, w której skazany przewożony jest przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przekazaniem kary pozbawienia wolności do wykonania w innym państwie. Zgodnie z § 1 to państwo wydania orzeczenia występuje z wnioskiem, a organem właściwym do udzielenia zezwolenia na tranzyt jest Minister Sprawiedliwości, który ma na to termin 7 dni od daty otrzymania wniosku. Paragraf 2 nakłada obowiązek dołączenia do wniosku zaświadczenia, o którym mowa w art. 611tg § 3, a jednocześnie pozwala odroczyć wydanie zezwolenia do czasu uzyskania tłumaczenia tego zaświadczenia na język polski. Paragraf 3 zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do poinformowania właściwego organu państwa wydania orzeczenia, że zasada specjalności z art. 607e § 1 nie znajduje zastosowania do przestępstwa popełnionego lub kary pozbawienia wolności orzeczonej przed opuszczeniem przez skazanego terytorium państwa wydania. Paragraf 4 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 607zb § 2-4, czyli przepisów regulujących techniczne aspekty tranzytu.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się wyłącznie w ramach współpracy państw członkowskich Unii Europejskiej dotyczącej wykonywania orzeczeń skazujących na karę pozbawienia wolności. Warunkiem uruchomienia procedury jest wniosek państwa wydania orzeczenia, a nie inicjatywa polskich organów. Polska występuje tu wyłącznie w roli państwa tranzytowego - skazany nie ma odbywać kary w Polsce, lecz jedynie zostaje przez jej terytorium przewieziony. Formalną przesłanką rozpoznania wniosku jest dołączenie zaświadczenia wskazanego w art. 611tg § 3, które zawiera podstawowe informacje o orzeczeniu i skazanym. Brak tłumaczenia zaświadczenia nie powoduje odmowy, lecz może opóźnić wydanie zezwolenia.

Przykład

Sąd w państwie członkowskim skazał obywatela innego państwa Unii na karę pozbawienia wolności i przekazuje ją do wykonania w państwie jego obywatelstwa. Trasa konwoju drogowego prowadzi przez terytorium Polski, dlatego organ państwa wydania orzeczenia kieruje do Ministra Sprawiedliwości wniosek o zezwolenie na przewóz, załączając zaświadczenie. Minister ma 7 dni na udzielenie zezwolenia, przy czym jeżeli zaświadczenie sporządzono wyłącznie w języku obcym, może wstrzymać się z decyzją do czasu uzyskania tłumaczenia. Jednocześnie informuje organ wnioskujący, że wobec przewożonego nie będzie stosowana zasada specjalności z art. 607e § 1 co do czynów i kar sprzed opuszczenia terytorium państwa wydania.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest traktowanie zezwolenia z art. 611tp KPK jako formy ekstradycji lub przejęcia wykonania kary w Polsce - tranzyt to wyłącznie czynność techniczna. Drugim nieporozumieniem jest przekonanie, że decyzję podejmuje sąd; przepis wyraźnie wskazuje Ministra Sprawiedliwości. Po trzecie, termin 7 dni nie jest terminem, po którym zezwolenie powstaje automatycznie, lecz terminem na rozpoznanie wniosku, a odroczenie z powodu braku tłumaczenia jest wyraźnie dopuszczone. Wreszcie, informacja z § 3 nie jest oświadczeniem uznaniowym, lecz obowiązkiem informacyjnym Ministra. W sprawie indywidualnej dotyczącej przewozu lub wykonywania kary warto skonsultować się z prawnikiem.