Art. 611tf.

Co stanowi przepis

Art. 611tf KPK reguluje techniczną, ale bardzo istotną fazę współpracy między państwami członkowskimi Unii Europejskiej przy wykonywaniu kar pozbawienia wolności. Zgodnie z § 1 skazanego, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekazuje się właściwemu sądowi lub innemu organowi państwa wykonania orzeczenia najpóźniej w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji o wykonaniu orzeczenia wydanej w tym państwie. Przepis nakazuje odpowiednie stosowanie art. 607n § 2 KPK, który dotyczy sytuacji, gdy przekazanie w terminie napotyka przeszkody. Paragraf 2 przewiduje, że jeżeli konieczne jest przewiezienie skazanego przez terytorium innego państwa członkowskiego, z wnioskiem o zezwolenie na przewóz występuje Minister Sprawiedliwości, przy odpowiednim stosowaniu art. 611t § 6 zdanie pierwsze i § 7. Paragraf 3 pozwala Ministrowi Sprawiedliwości cofnąć wniosek o zezwolenie na przewóz, gdy organ państwa tranzytu wskaże, że skazany mógłby być na jego terytorium ścigany lub pozbawiony wolności w związku z przestępstwem popełnionym przed opuszczeniem Polski. Paragraf 4 dotyczy nieprzewidzianego lądowania, o którym mowa w art. 607zb § 4 - wtedy informacje określone w art. 611t § 6 przekazuje się w terminie 72 godzin.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się w postępowaniu o przekazanie skazanego z Polski do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania tam prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Warunkiem uruchomienia terminu z § 1 jest uprawomocnienie się decyzji państwa wykonania orzeczenia o przyjęciu kary do wykonania. Regulacja dotyczy wyłącznie skazanych faktycznie przebywających na terytorium Polski, a więc podlegających polskiej jurysdykcji w chwili organizowania transportu. Przepisy o przewozie stosuje się wówczas, gdy trasa transportu przebiega przez terytorium państwa trzeciego wobec państwa wydania i wykonania orzeczenia.

Przykład

Sąd w innym państwie członkowskim uznaje polskie orzeczenie skazujące obywatela tego państwa na karę pozbawienia wolności i wydaje decyzję o jej wykonaniu. Decyzja uprawomocnia się 5 marca, co oznacza, że skazany przebywający w polskim zakładzie karnym powinien zostać przekazany organom tego państwa najpóźniej do 4 kwietnia. Ponieważ transport drogowy wymaga przejazdu przez terytorium jeszcze innego państwa członkowskiego, Minister Sprawiedliwości występuje z wnioskiem o zezwolenie na przewóz. Gdyby organ państwa tranzytu poinformował, że skazany jest tam poszukiwany za czyn popełniony przed wyjazdem z Polski, Minister może wniosek cofnąć i wybrać inną trasę, na przykład transport lotniczy.

Częste nieporozumienia

Błędem jest przyjmowanie, że 30 dni liczy się od wydania decyzji - przepis wiąże termin z jej uprawomocnieniem. Nie jest też prawdą, że termin ma charakter absolutny w każdych okolicznościach, skoro art. 611tf § 1 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 607n § 2 KPK dotyczącego przeszkód w przekazaniu. Mylące bywa również utożsamianie zgody na przewóz ze zgodą na wykonanie kary - to dwie odrębne decyzje różnych organów. Wreszcie 72-godzinny termin z § 4 odnosi się wyłącznie do nieprzewidzianego lądowania, a nie do zaplanowanego tranzytu lotniczego. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena przesłanek przekazania wymaga analizy całości akt.