Art. 607zn.

Co stanowi przepis

Art. 607zn. KPK zawiera jedną, bardzo zwięzłą normę: koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb Państwa. Przepis nie różnicuje rodzajów wydatków ani nie wprowadza limitów kwotowych - mówi ogólnie o kosztach "związanych z wykonaniem" takiego orzeczenia. Nie przewiduje też mechanizmu przenoszenia tych kosztów na osobę, której orzeczenie dotyczy, ani na inny podmiot. W praktyce oznacza to, że ciężar finansowy czynności wykonawczych podejmowanych w Polsce spoczywa na budżecie państwa, a nie na uczestnikach postępowania. Przepis ma charakter porządkowy i uzupełniający wobec regulacji z art. 607zh § 1, do której wprost odsyła.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 607zn. KPK stosuje się wyłącznie wtedy, gdy w grę wchodzi wykonanie orzeczenia opisanego w art. 607zh § 1 KPK, czyli w ramach współpracy sądowej w sprawach karnych między Polską a innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Aby przepis mógł zadziałać, musi zatem najpierw dojść do wszczęcia procedury wykonawczej na podstawie przepisów rozdziału, w którym znajduje się art. 607zh. Przepis nie znajduje zastosowania do postępowań krajowych, w których o kosztach rozstrzyga się na zasadach ogólnych Kodeksu postępowania karnego. Nie obejmuje również kosztów, które powstały poza czynnościami wykonawczymi wskazanego orzeczenia. Podstawą oceny zawsze pozostaje treść art. 607zh § 1, do której art. 607zn. odsyła.

Przykład

Załóżmy, że do polskiego sądu wpływa orzeczenie objęte zakresem art. 607zh § 1 KPK i sąd przystępuje do jego wykonania na terytorium Polski. W toku czynności powstają wydatki: konieczne jest doręczanie pism, sporządzenie tłumaczeń, zaangażowanie organów wykonujących określone czynności, a niekiedy przechowywanie lub zabezpieczenie określonych przedmiotów. Osoba, której orzeczenie dotyczy, otrzymuje informację o toczących się czynnościach i obawia się, że zostanie obciążona rachunkiem za działania polskich organów. Zgodnie z art. 607zn. KPK koszty te obciążają jednak Skarb Państwa, więc nie są przenoszone na tę osobę w ramach samej procedury wykonawczej.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest odczytywanie art. 607zn. KPK jako ogólnej reguły zwalniającej z wszelkich kosztów postępowania karnego - przepis dotyczy wyłącznie kosztów wykonania orzeczenia z art. 607zh § 1. Drugim jest mylenie kosztów wykonania orzeczenia z samą treścią rozstrzygnięcia, na przykład z obowiązkami finansowymi wynikającymi z orzeczenia; art. 607zn. odnosi się tylko do wydatków związanych z czynnościami wykonawczymi. Trzecie nieporozumienie polega na zakładaniu, że skoro koszty ponosi Skarb Państwa, to uczestnik nie ponosi żadnych własnych wydatków - koszty ustanowienia obrońcy czy pełnomocnika pozostają odrębną kwestią. Wreszcie zdarza się pomijanie odesłania i stosowanie przepisu do orzeczeń spoza zakresu art. 607zh § 1, co jest nieprawidłowe. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni konkretny stan faktyczny i zakres zastosowania przepisu.