Art. 607c.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607c KPK wskazuje, jakie informacje musi zawierać europejski nakaz aresztowania wydawany przez polski sąd. W § 1 wyliczono osiem obowiązkowych elementów: oznaczenie sądu występującego wraz z jego adresem, numerem telefonu, telefaksu i adresem poczty elektronicznej, datę oraz miejsce wydania nakazu, dane pozwalające ustalić tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej, a także oznaczenie akt, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu, w związku z którym nakaz został wydany. Dalej przepis wymaga przytoczenia opisu i kwalifikacji prawnej czynu, wskazania górnej granicy ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności albo wysokości kary już orzeczonej lub innego środka polegającego na pozbawieniu wolności, zwięzłego opisu stanu faktycznego oraz wskazania następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa. Paragraf 2 nakłada obowiązek przetłumaczenia nakazu na język urzędowy państwa wykonania, a § 3 przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości kompetencję do określenia wzoru nakazu w rozporządzeniu.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się zawsze wtedy, gdy polski sąd decyduje o wystąpieniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej. Dotyczy zarówno sytuacji, w której postępowanie karne jest jeszcze w toku, jak i przypadku, gdy chodzi o wykonanie już orzeczonej kary pozbawienia wolności lub innego środka izolacyjnego. Wymogi z art. 607c KPK mają charakter formalny, ale służą celowi praktycznemu: państwo wykonania musi otrzymać komplet danych pozwalających ocenić, czy i na jakich warunkach przekazanie jest dopuszczalne. Brak któregoś z elementów albo brak tłumaczenia może skutkować żądaniem uzupełnienia dokumentu przez organ zagraniczny i wydłużeniem całej procedury.

Przykład

Sąd okręgowy prowadzi sprawę o rozbój, a oskarżony wyjechał do Hiszpanii i nie stawia się na rozprawy. Po wydaniu postanowienia o tymczasowym aresztowaniu sąd decyduje się wystąpić z europejskim nakazem aresztowania. W dokumencie musi podać swoje pełne dane kontaktowe, dane osobowe i obywatelstwo poszukiwanego, oznaczenie akt oraz treść postanowienia stanowiącego podstawę nakazu, opis i kwalifikację prawną czynu, a także górną granicę zagrożenia karą. Do tego dołącza zwięzły opis zdarzenia, informację o następstwach czynu nieobjętych znamionami przestępstwa, na przykład o trwałym uszczerbku zdrowia pokrzywdzonego, a całość zostaje przetłumaczona na język hiszpański.

Częste nieporozumienia

Często zakłada się, że wystarczy przesłać odpis orzeczenia sądu - tymczasem art. 607c KPK wymaga sporządzenia odrębnego dokumentu według urzędowego wzoru. Mylnie sądzi się też, że opis stanu faktycznego może być pominięty, gdy czyn jest oczywisty; przepis wyraźnie nakazuje jego zamieszczenie. Kolejnym błędem jest pomijanie punktu 8, dotyczącego następstw czynu, choć informacje te bywają istotne dla oceny sprawy przez państwo wykonania. Nieprawdą jest wreszcie, że tłumaczenie można uzupełnić dopiero po wystąpieniu - § 2 przewiduje je jako element prawidłowego nakazu. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.