Art. 573.

Co dokładnie stanowi art. 573 KPK

Art. 573 KPK reguluje sposób wydania wyroku łącznego oraz wybrane kwestie dotyczące udziału skazanego w tym postępowaniu. Z § 1 wynika, że wyrok łączny wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy. Oznacza to, że przepis wymaga zachowania tej formy postępowania przed wydaniem wyroku łącznego. Zgodnie z § 2 osobiste stawiennictwo skazanego nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej. Ten sam paragraf nakazuje odpowiednie stosowanie art. 451 KPK. Natomiast § 3 wyraźnie wyłącza stosowanie art. 84 § 1 KPK.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 573 KPK ma zastosowanie w sprawie, w której sąd ma wydać wyrok łączny. Przepis określa, że przed takim rozstrzygnięciem należy przeprowadzić rozprawę. Nie ustanawia jednak bezwzględnego obowiązku osobistego udziału skazanego w każdej rozprawie dotyczącej wyroku łącznego. Sąd może postanowić inaczej, a wtedy ogólna zasada braku obowiązku osobistego stawiennictwa nie będzie miała zastosowania. Odpowiednie stosowanie art. 451 KPK wymaga uwzględnienia jego treści z dostosowaniem do postępowania o wydanie wyroku łącznego. Wyłączenie art. 84 § 1 KPK wynika bezpośrednio z § 3 i odnosi się właśnie do tej procedury.

Przykład zastosowania w codziennej sytuacji

Osoba skazana w kilku sprawach może być objęta postępowaniem, w którym sąd rozważa wydanie wyroku łącznego. Sąd wyznacza rozprawę, ponieważ art. 573 § 1 KPK przewiduje wydanie wyroku łącznego po jej przeprowadzeniu. Skazany nie musi stawić się osobiście, jeżeli sąd nie postanowi inaczej. Gdy sąd wyda postanowienie odmienne, kwestia osobistego stawiennictwa będzie oceniana zgodnie z tym postanowieniem oraz z odpowiednio stosowanym art. 451 KPK.

Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu

Błędem byłoby przyjęcie, że art. 573 KPK pozwala wydać wyrok łączny bez przeprowadzenia rozprawy, ponieważ § 1 wyraźnie wymaga tej czynności. Nie należy też utożsamiać braku obowiązku osobistego stawiennictwa z brakiem znaczenia udziału skazanego w postępowaniu. Przepis pozostawia sądowi możliwość postanowienia inaczej w sprawie osobistego stawiennictwa. Kolejnym błędem jest pomijanie odesłania do art. 451 KPK albo stosowanie go bez uwzględnienia, że ma być stosowany odpowiednio. Nie można również przyjmować, że art. 84 § 1 KPK obowiązuje wprost, skoro art. 573 § 3 KPK wyłącza jego stosowanie. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.