Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
Zaliczeniu na poczet orzeczonej kary podlega również okres tymczasowego aresztowania odbytego przez oskarżonego w innej sprawie, w której postępowanie toczyło się równocześnie, a zapadł w niej prawomocny wyrok uniewinniający, umorzono postępowanie albo odstąpiono od wymierzenia kary.
Art. 417 KPK przewiduje zaliczenie na poczet orzeczonej kary także okresu tymczasowego aresztowania odbytego przez oskarżonego w innej sprawie. Nie chodzi więc wyłącznie o aresztowanie zastosowane w postępowaniu, w którym zapadła kara podlegająca wykonaniu. Przepis wymaga, aby postępowanie w tej innej sprawie toczyło się równocześnie z postępowaniem, w którym orzeczono karę. Konieczne jest ponadto, aby druga sprawa zakończyła się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, umorzeniem postępowania albo odstąpieniem od wymierzenia kary. Jeżeli wskazane warunki są spełnione, okres tymczasowego aresztowania z tej innej sprawy podlega zaliczeniu na poczet orzeczonej kary.
Art. 417 KPK dotyczy osoby, która była tymczasowo aresztowana w jednej sprawie, a równocześnie występowała jako oskarżony w innej sprawie. Istotne jest rzeczywiste równoczesne toczenie się obu postępowań, a nie jedynie ich następstwo w czasie. Przepis odnosi się do okresu aresztowania już odbytego przez oskarżonego w tej drugiej sprawie. Zakończenie tej sprawy musi mieć jedną z trzech form wskazanych w przepisie: prawomocne uniewinnienie, umorzenie postępowania albo odstąpienie od wymierzenia kary. Sam fakt prowadzenia dwóch spraw lub samego zastosowania tymczasowego aresztowania nie wystarcza bez spełnienia pozostałych przesłanek.
Oskarżony był tymczasowo aresztowany w sprawie A, podczas gdy równolegle toczyła się przeciwko niemu sprawa B. W sprawie B sąd ostatecznie wydał prawomocny wyrok uniewinniający. W sprawie A zapadło natomiast orzeczenie kary. Na podstawie art. 417 KPK okres tymczasowego aresztowania odbytego w sprawie B podlega zaliczeniu na poczet kary orzeczonej w sprawie A, ponieważ sprawy toczyły się równocześnie, a sprawa B zakończyła się uniewinnieniem.
Nie należy utożsamiać art. 417 KPK z każdą sytuacją, w której oskarżony był wcześniej pozbawiony wolności. Przepis wyraźnie dotyczy tymczasowego aresztowania odbytego w innej sprawie, a nie każdego rodzaju ograniczenia wolności. Błędem byłoby również pominięcie wymogu równoczesnego toczenia się postępowań. Nie wystarczy też, że druga sprawa zakończyła się w sposób korzystny dla oskarżonego, jeżeli nie nastąpiło prawomocne uniewinnienie, umorzenie postępowania albo odstąpienie od wymierzenia kary. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nie. Przepis dotyczy okresu tymczasowego aresztowania odbytego przez oskarżonego w innej sprawie.
Tak. Art. 417 KPK wymaga, aby postępowanie w innej sprawie toczyło się równocześnie z postępowaniem, w którym orzeczono karę.
Musi w niej zapaść prawomocny wyrok uniewinniający, postępowanie musi zostać umorzone albo musi nastąpić odstąpienie od wymierzenia kary.
Tak, umorzenie postępowania jest jedną z przesłanek wskazanych w art. 417 KPK, jeżeli spełnione są także pozostałe warunki przepisu.
Okres ten zalicza się na poczet orzeczonej kary.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI