Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
Orzeczenia zapadające w czasie przerwy w rozprawie wydaje się w składzie rozpoznającym sprawę, a w wypadku niemożności jego utworzenia – w takim samym składzie.
Art. 403 KPK reguluje, kto wydaje orzeczenia zapadające w czasie przerwy w rozprawie. Zasadą jest, że orzeczenie wydaje skład rozpoznający sprawę, czyli skład prowadzący dane postępowanie w ramach rozprawy. Przepis wiąże zatem decyzję podejmowaną podczas przerwy z tym samym składem, który rozpoznaje sprawę. Jeżeli utworzenie tego składu jest niemożliwe, orzeczenie ma zostać wydane w takim samym składzie. Regulacja dotyczy więc organizacyjnej strony wydania orzeczenia, a nie jego treści czy oceny materiału sprawy. Nie rozstrzyga natomiast, jakie orzeczenia mają zapaść ani na podstawie jakich okoliczności, ponieważ te zagadnienia nie zostały w tym artykule wskazane.
Art. 403 KPK ma zastosowanie wtedy, gdy rozprawa została przerwana i w tym czasie zachodzi potrzeba wydania orzeczenia. Nie odnosi się on wprost do orzeczeń wydawanych po zakończeniu przerwy ani poza rozprawą, ponieważ wskazuje wyraźnie na czas przerwy w rozprawie. Pierwszeństwo ma skład rozpoznający sprawę. Dopiero gdy jego utworzenie jest niemożliwe, należy zastosować drugą część przepisu i zapewnić taki sam skład. Sam art. 403 KPK nie wymienia przyczyn niemożności ani nie określa osób wchodzących w skład zastępczy. Przepis nie stanowi jednak samodzielnej podstawy do ustalania wszystkich wymagań odnoszących się do składu sądu.
Podczas przerwy w rozprawie w sprawie karnej pojawia się konieczność wydania orzeczenia związanego z dalszym prowadzeniem postępowania. Co do zasady powinien je wydać skład, który rozpoznaje tę sprawę i przed przerwą uczestniczył w rozprawie. Jeżeli nie można utworzyć tego składu, art. 403 KPK nakazuje zachowanie takiego samego składu przy wydaniu orzeczenia. Przepis nie przesądza samodzielnie treści tego orzeczenia, lecz wskazuje, jaki skład ma je wydać.
Jednym z częstych błędów jest traktowanie art. 403 KPK jako przepisu określającego merytoryczną decyzję, choć reguluje on wyłącznie skład wydający orzeczenie. Nie należy też zakładać, że każde orzeczenie w sprawie karnej podlega tej normie, gdyż przepis dotyczy wyłącznie orzeczeń zapadających w czasie przerwy w rozprawie. Zwrot „w takim samym składzie” nie pozwala pomijać wymogu zgodności składu tylko dlatego, że pierwotnego składu nie da się utworzyć. Artykuł nie wskazuje własnych szczegółowych procedur ustalania składu ani skutków ewentualnego naruszenia tej reguły, więc tych kwestii nie można wyprowadzać wyłącznie z jego brzmienia. Nie można też wyprowadzać z niego innych obowiązków niż dotyczące zachowania wskazanego składu. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Zgodnie z art. 403 KPK orzeczenie wydaje skład rozpoznający sprawę.
Orzeczenie wydaje się w takim samym składzie. Przepis nie wskazuje sam, z jakiej przyczyny utworzenie pierwotnego składu jest niemożliwe.
Nie. Przepis reguluje skład właściwy do wydania orzeczenia, a nie jego merytoryczną treść.
Nie wynika to z jego brzmienia. Art. 403 KPK odnosi się do orzeczeń zapadających w czasie przerwy w rozprawie.
Oznacza wymóg wydania orzeczenia w składzie takim samym jak skład rozpoznający sprawę. Szczegółowych zasad ustalania tego składu art. 403 KPK nie określa.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI