Co dokładnie stanowi przepis
Art. 396a KPK reguluje sposób reakcji sądu na istotne braki postępowania przygotowawczego, które ujawnią się dopiero podczas rozprawy. Zgodnie z § 1 sąd może przerwać albo odroczyć rozprawę i wyznaczyć oskarżycielowi publicznemu termin na przedstawienie określonych dowodów. Dowody te mają umożliwić usunięcie zauważonych braków. Przepis wymaga, aby samodzielne usunięcie tych braków przez sąd uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym terminie. Wskazuje też, że przeszkód nie można wcześniej usunąć przez zastosowanie art. 396 KPK.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 396a KPK może zostać zastosowany wyłącznie wtedy, gdy braki ujawnią się w toku rozprawy. Muszą to być braki istotne, a więc takie, które według oceny sądu mają znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Przepis nie nakazuje przerwania ani odroczenia rozprawy w każdej takiej sytuacji, ponieważ posługuje się zwrotem „sąd może”. Po wyznaczeniu terminu oskarżyciel publiczny może sam podjąć niezbędne czynności dowodowe, a prokurator może także zlecić ich dokonanie Policji. Jeżeli oskarżyciel publiczny nie jest w stanie dotrzymać wyznaczonego terminu, § 3 pozwala mu zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.
Przykład w codziennej sytuacji
Przykładowo podczas rozprawy może ujawnić się, że dla usunięcia istotnego braku potrzebny jest dowód, którego nie zebrano w postępowaniu przygotowawczym. Sąd ocenia wtedy, czy przeprowadzenie tego dowodu przez sąd spowodowałoby, że wydanie prawidłowego orzeczenia nie nastąpiłoby w rozsądnym terminie. Jeżeli spełnione są także pozostałe warunki z art. 396a § 1 KPK, sąd może przerwać albo odroczyć rozprawę i wskazać oskarżycielowi publicznemu termin na przedstawienie dowodu. Oskarżyciel publiczny podejmuje następnie czynności potrzebne do zebrania dowodu i przedstawia go sądowi w zakreślonym terminie.
Częste nieporozumienia lub błędy
Art. 396a KPK nie oznacza, że każdy brak dowodowy automatycznie prowadzi do odroczenia rozprawy. Konieczne jest łączne spełnienie przesłanek wskazanych w § 1, w tym istotność braku oraz niemożność zastosowania art. 396 KPK. Błędem jest także uznanie, że niedotrzymanie terminu przez oskarżyciela publicznego zawsze przesądza o określonym rozstrzygnięciu sprawy. § 4 stanowi natomiast, że sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia wymaganych dowodów. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.