Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

Art. 325b.

Aktualizacja: 19 sierpnia 2026

§ 1.Dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego:

1)zagrożone karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, z tym że w wypadku przestępstw przeciwko mieniu tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 200 000 zł;

2)przewidziane w art. 159, art. 254a i art. 262 § 2 Kodeksu karnego;

3)przewidziane w art. 278 § 3a, art. 279 § 1, art. 286 § 1 i 2 oraz w art. 289 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 200 000 zł.

§ 2.Spośród spraw o przestępstwa wymienione w § 1 pkt 1 nie prowadzi się dochodzenia w sprawach o przestępstwa określone w art. 155, art. 156 § 2, art. 157a § 1, art. 165 § 2, art. 168, art. 174 § 2, art. 175, art. 181–184, art. 186, art. 201, art. 231 § 1 i 3, art. 240 § 1, art. 250a § 1–3, art. 265 § 3 oraz w rozdziale XXXVI, z wyjątkiem art. 297 i art. 300, i rozdziale XXXVII Kodeksu karnego.

Wyjaśnienie przepisu

Co stanowi przepis

Art. 325b KPK wyznacza granice stosowania dochodzenia, czyli uproszczonej i szybszej formy postępowania przygotowawczego, prowadzonej co do zasady przez Policję. Zgodnie z § 1 dochodzenie prowadzi się wyłącznie w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego, a dodatkowo spełniające jeden z trzech warunków wskazanych w punktach 1-3. Pierwszy warunek to zagrożenie karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, z zastrzeżeniem, że przy przestępstwach przeciwko mieniu wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie może przekraczać 200 000 zł. Drugi obejmuje wyliczone imiennie czyny z art. 159, art. 254a i art. 262 § 2 Kodeksu karnego, niezależnie od wysokości zagrożenia karą. Trzeci dotyczy wskazanych typów kwalifikowanych i powszechnych przestępstw przeciwko mieniu (m.in. art. 279 § 1 czy art. 286 § 1 i 2 KK), również pod warunkiem nieprzekroczenia progu 200 000 zł. Paragraf 2 wprowadza natomiast katalog wyłączeń: mimo spełnienia kryterium z § 1 pkt 1 dochodzenia nie prowadzi się w sprawach o czyny wymienione w tym przepisie, w tym o przestępstwa z rozdziału XXXVI i XXXVII Kodeksu karnego, z wyjątkiem art. 297 i art. 300 KK.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się na etapie decydowania o formie postępowania przygotowawczego, a więc już przy wszczęciu sprawy oraz w razie zmiany kwalifikacji prawnej czynu w toku czynności. Organ musi kolejno ustalić: czy sprawa należy do właściwości sądu rejonowego, jakie jest ustawowe zagrożenie karą, czy chodzi o przestępstwo przeciwko mieniu i jaka jest wartość przedmiotu czynu lub szkody, a wreszcie czy dany czyn nie znalazł się na liście wyłączeń z § 2. Jeżeli którykolwiek warunek nie jest spełniony, sprawa wymaga prowadzenia śledztwa, a nie dochodzenia. Znaczenie ma tu również moment ujawnienia nowych okoliczności, na przykład podwyższenia wyliczonej szkody ponad ustawowy próg.

Przykład

Zgłoszono kradzież z włamaniem do magazynu, wstępnie oszacowaną na 40 000 zł. Czyn z art. 279 § 1 KK należy do właściwości sądu rejonowego, a wartość szkody nie przekracza 200 000 zł, więc zgodnie z art. 325b § 1 pkt 3 KPK Policja może prowadzić dochodzenie. W toku czynności biegły ustala jednak, że skradziono także sprzęt o wartości 300 000 zł. Wobec przekroczenia ustawowego progu sprawa przestaje spełniać przesłanki dochodzenia i powinna być prowadzona w formie śledztwa.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że dochodzenie to postępowanie mniej poważne lub że kończy się łagodniejszą karą - forma postępowania przygotowawczego nie wpływa na wysokość zagrożenia ustawowego. Drugim jest odnoszenie progu 200 000 zł do wszystkich przestępstw; dotyczy on tylko przestępstw przeciwko mieniu oraz czynów wskazanych w § 1 pkt 3. Trzecim nieporozumieniem jest pomijanie § 2, który wyłącza dochodzenie także wtedy, gdy zagrożenie karą mieści się w granicy 5 lat. Warto też pamiętać, że przy ocenie zagrożenia bierze się pod uwagę ustawowe zagrożenie za dany typ czynu, a nie przewidywaną karę. W indywidualnej sprawie ocena formy postępowania bywa złożona, dlatego warto skonsultować ją z prawnikiem.

To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się dochodzenie od śledztwa?

Dochodzenie jest uproszczoną i szybszą formą postępowania przygotowawczego, prowadzoną zwykle przez Policję w sprawach drobniejszych. Art. 325b KPK wskazuje, w jakich sprawach jest ono dopuszczalne; w pozostałych prowadzi się śledztwo.

Czy próg 200 000 zł dotyczy każdego przestępstwa?

Nie. Próg ten odnosi się do przestępstw przeciwko mieniu z § 1 pkt 1 oraz do czynów wymienionych w § 1 pkt 3, takich jak kradzież z włamaniem czy oszustwo.

Co się dzieje, gdy szkoda okaże się wyższa niż 200 000 zł?

Sprawa przestaje spełniać warunki z art. 325b KPK i powinna być prowadzona w formie śledztwa. Ustalenia poczynione wcześniej nie tracą przez to znaczenia procesowego.

Czy przestępstwo zagrożone karą do 5 lat zawsze pozwala na dochodzenie?

Nie, ponieważ § 2 wyłącza z dochodzenia wymienione tam czyny, mimo spełnienia kryterium zagrożenia karą. Trzeba zawsze sprawdzić, czy dany artykuł Kodeksu karnego nie znalazł się na liście wyłączeń.

Czy forma postępowania wpływa na wysokość kary?

Nie. Wybór dochodzenia lub śledztwa dotyczy sposobu prowadzenia postępowania przygotowawczego, a nie granic ustawowego zagrożenia karą za dany czyn.

Orzeczenia do tego artykułu

Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.

Obserwuj zmiany tego artykułu

Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.

Co oznacza ten artykuł?

Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.

Zapytaj AI

← Wróć do pełnej ustawy