Art. 279.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 279 KPK reguluje poszukiwanie oskarżonego listem gończym oraz czynności podejmowane po jego ujęciu i zatrzymaniu. Z § 1 wynika, że sąd albo prokurator może wydać postanowienie o poszukiwaniu listem gończym, jeżeli oskarżony ukrywa się, a wobec niego wydano już postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. Przepis przewiduje też możliwość wydania postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, gdy nie zostało ono wcześniej wydane. Zgodnie z § 2 przesłuchanie podejrzanego nie jest w takim przypadku warunkiem wydania tego postanowienia. Art. 279 KPK określa również, że po ujęciu osoby ściganej listem gończym zasadą jest jej niezwłoczne doprowadzenie do sądu, który wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Podstawową sytuacją opisaną w art. 279 § 1 KPK jest ukrywanie się oskarżonego, wobec którego istnieje już postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. Wówczas sąd lub prokurator może zdecydować o poszukiwaniu tej osoby listem gończym. Jeżeli postanowienia o tymczasowym aresztowaniu jeszcze nie wydano, § 2 pozwala je wydać niezależnie od tego, czy podejrzany został przesłuchany. Po zatrzymaniu osoby ściganej zastosowanie ma § 3, który wskazuje sąd właściwy do rozstrzygnięcia o dalszym losie tymczasowego aresztowania. Doprowadzenie do sądu nie jest konieczne, jeśli prokurator po przesłuchaniu zatrzymanego zmienił już środek zapobiegawczy albo uchylił tymczasowe aresztowanie.

Przykład zastosowania w codziennej sytuacji

W postępowaniu karnym wobec oskarżonego sąd wydaje postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, lecz oskarżony nie jest dostępny dla organów i ukrywa się. Prokurator albo sąd może wtedy wydać postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym na podstawie art. 279 § 1 KPK. Gdy osoba zostanie ujęta i zatrzymana, powinna zostać niezwłocznie doprowadzona do sądu, który wcześniej postanowił o tymczasowym aresztowaniu. Sąd rozstrzyga następnie, czy ten środek utrzymać, zmienić czy uchylić, chyba że po przesłuchaniu zatrzymanego odpowiednią decyzję podjął już prokurator w granicach wskazanych w przepisie.

Częste nieporozumienia lub błędy

Art. 279 KPK nie stanowi, że każdy brak kontaktu z oskarżonym automatycznie prowadzi do wydania listu gończego. Przepis wiąże tę możliwość z ukrywaniem się oskarżonego oraz z wydanym postanowieniem o tymczasowym aresztowaniu, przy czym § 2 przewiduje możliwość wydania takiego postanowienia także bez wcześniejszego przesłuchania podejrzanego. Błędem jest także utożsamianie zatrzymania osoby ściganej listem gończym z definitywnym przesądzeniem o dalszym stosowaniu tymczasowego aresztowania. Po zatrzymaniu sąd ma rozstrzygnąć o utrzymaniu, zmianie lub uchyleniu tego środka, o ile prokurator nie zmienił go albo nie uchylił wcześniej tymczasowego aresztowania po przesłuchaniu zatrzymanego. Gdy osoba jest ścigana więcej niż jednym listem gończym, § 4 wskazuje, że wystarcza doprowadzenie jej do jednego z właściwych sądów. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.