Art. 266.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 266 KPK określa zasady składania poręczenia majątkowego. Zgodnie z § 1 poręczenie może złożyć zarówno oskarżony, jak i inna osoba. Przedmiotem poręczenia mogą być pieniądze, papiery wartościowe, zastaw albo hipoteka. § 1a wprowadza zakaz przyjmowania przedmiotu poręczenia pochodzącego z przysporzenia dokonanego na ten konkretny cel na rzecz oskarżonego lub osoby składającej poręczenie. Przepis reguluje również ustalanie warunków poręczenia oraz możliwość zaskarżenia określonej odmowy prokuratora.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 266 KPK ma zastosowanie, gdy ma zostać złożone poręczenie majątkowe i trzeba określić jego przedmiot, wysokość, rodzaj lub warunki. Sąd albo prokurator może uzależnić przyjęcie przedmiotu poręczenia od wykazania źródła jego pochodzenia przez osobę, która je składa. Osoba ta składa oświadczenie o źródle pochodzenia przedmiotu pod rygorem odpowiedzialności karnej, po uprzednim pouczeniu o tym rygorze. W postępowaniu przygotowawczym przedmiot poręczenia przyjmuje prokurator. Przy określaniu wysokości, rodzaju i warunków poręczenia uwzględnia się sytuację materialną oskarżonego i składającego poręczenie, wysokość wyrządzonej szkody oraz charakter popełnionego czynu.

Przykład zastosowania

Oskarżony nie składa poręczenia samodzielnie, lecz chce, aby pieniądze wpłaciła za niego bliska osoba. Osoba ta może złożyć poręczenie, ponieważ Art. 266 § 1 KPK wyraźnie dopuszcza złożenie go przez inną osobę. Jeżeli sąd albo prokurator zażąda wskazania źródła pieniędzy, osoba składająca poręczenie musi złożyć w tym zakresie oświadczenie po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej. Organ ustalający warunki poręczenia bierze przy tym pod uwagę między innymi jej sytuację materialną, a także wysokość szkody i charakter czynu wskazane w przepisie.

Częste nieporozumienia lub błędy

Błędem jest założenie, że poręczenie majątkowe zawsze musi zostać złożone wyłącznie przez oskarżonego. Art. 266 KPK dopuszcza udział innej osoby, ale nie pozwala, aby przedmiot poręczenia pochodził z przysporzenia dokonanego specjalnie w tym celu na rzecz oskarżonego albo składającego poręczenie. Nie należy także zakładać, że organ zawsze musi żądać wykazania źródła pochodzenia przedmiotu, ponieważ przepis stanowi, że sąd albo prokurator może od tego uzależnić jego przyjęcie. W razie odmowy przez prokuratora przyjęcia przedmiotu poręczenia zastosowanego przez sąd, podejrzany i osoba składająca poręczenie mogą wnieść zażalenie na zasadach wskazanych w § 3. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.