Co dokładnie stanowi przepis
Art. 236b KPK zawiera regułę interpretacyjną, która rozszerza pojęcia używane w rozdziale poświęconym zatrzymaniu rzeczy i przeszukaniu. Zgodnie z § 1 rzeczą lub przedmiotem w rozumieniu przepisów tego rozdziału są również środki na rachunku. Oznacza to, że wartości zapisane na rachunku, a więc niemające postaci materialnej, traktuje się tak samo jak przedmioty, które można fizycznie zatrzymać i przechowywać w depozycie. Paragraf 2 dopowiada, że postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych może dotyczyć środków na rachunku, jeżeli zostały one zatrzymane jako dowód w sprawie. Przepis usuwa więc wątpliwość, czy organ procesowy może rozstrzygać o losach zapisów księgowych na rachunku w taki sposób, jak rozstrzyga o rzeczach ruchomych.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 236b KPK znajduje zastosowanie wtedy, gdy w toku postępowania karnego doszło do zatrzymania środków zgromadzonych na rachunku i środki te mają znaczenie dowodowe dla sprawy. Warunkiem sięgnięcia po § 2 jest to, aby środki zostały zatrzymane właśnie jako dowód, a nie z innego tytułu. Przepis działa jako norma pomocnicza: sam nie tworzy odrębnej podstawy zatrzymania, lecz pozwala stosować do środków na rachunku cały zestaw przepisów rozdziału o zatrzymaniu rzeczy, w tym te dotyczące wydawania postanowień, zaskarżalności oraz postępowania z dowodami rzeczowymi. Ma znaczenie zwłaszcza w sprawach gospodarczych, o oszustwa oraz o pranie pieniędzy, gdzie zapisy na rachunkach bywają najważniejszym materiałem dowodowym.
Przykład
W postępowaniu dotyczącym oszustwa internetowego organy ustaliły, że pokrzywdzeni przelali pieniądze na rachunek prowadzony dla podejrzanego. Środki znajdujące się na tym rachunku zostają zatrzymane, ponieważ ich stan i historia operacji mają wykazać przebieg przestępstwa. Dzięki art. 236b KPK organ procesowy może wydać w odniesieniu do tych środków postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych, tak jakby chodziło o zatrzymany dokument czy rzecz ruchomą. Późniejsze rozstrzygnięcie o tym, co dalej dzieje się z tymi środkami, zapada w formie przewidzianej dla dowodów rzeczowych.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że skoro pieniądze na rachunku nie są rzeczą w rozumieniu prawa cywilnego, to przepisy o dowodach rzeczowych nie mogą ich obejmować - art. 236b KPK przesądza inaczej na potrzeby postępowania karnego. Drugim nieporozumieniem jest utożsamianie zatrzymania środków jako dowodu z ich przepadkiem lub z zabezpieczeniem majątkowym; są to odrębne instytucje o innych podstawach. Trzeci błąd polega na założeniu, że przepis pozwala zatrzymać dowolne środki na rachunku bez związku z dowodzeniem w sprawie - § 2 wyraźnie odnosi się tylko do środków zatrzymanych jako dowód. Warto też pamiętać, że posiadaczowi rachunku przysługują środki reakcji przewidziane dla czynności dotyczących rzeczy zatrzymanych. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena podstawy i zakresu zatrzymania środków zależy od realiów konkretnego postępowania.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.