Art. 800.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 800 KPC porządkuje sposób formułowania pism inicjujących czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Paragraf 1 wprowadza dwa zakazy: nie wolno w jednym piśmie łączyć wniosków adresowanych do sądu z wnioskami adresowanymi do komornika, a także nie wolno łączyć w jednym wniosku żądań kierowanych do różnych sądów. Chodzi o to, aby każde żądanie trafiło do organu, który jest właściwy do jego rozpoznania, i aby jedno pismo nie musiało krążyć równocześnie między kilkoma organami. Paragraf 2 określa natomiast skutki naruszenia tej zasady: pismo nie jest odrzucane w całości, lecz sąd albo komornik rozpoznaje wniosek w tym zakresie, w jakim mieści się on w granicach jego właściwości. W pozostałej części wniosek zostaje przekazany właściwemu organowi egzekucyjnemu, jednak pod warunkiem, że wierzyciel w wyznaczonym mu terminie przedstawi odpis wniosku.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się na etapie postępowania egzekucyjnego, gdy wierzyciel składa pismo obejmujące więcej niż jedno żądanie. Ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy część czynności egzekucyjnych zastrzeżona jest dla sądu jako organu egzekucyjnego, a część dla komornika. Aktualizuje się również wówczas, gdy poszczególne żądania należałyby do właściwości dwóch różnych sądów, na przykład ze względu na miejsce położenia majątku dłużnika. Warunkiem przekazania pozostałej części wniosku jest aktywność wierzyciela - bez złożenia odpisu wniosku w wyznaczonym terminie przekazanie nie następuje. Art. 800 KPC nie zmienia przy tym zasad dotyczących właściwości organów egzekucyjnych, lecz jedynie reguluje technikę składania pism.

Przykład

Wierzyciel składa jedno pismo, w którym wnosi o wszczęcie egzekucji z rachunku bankowego dłużnika oraz jednocześnie zgłasza żądanie należące do właściwości sądu jako organu egzekucyjnego. Organ, do którego pismo wpłynęło, rozpozna wyłącznie tę część, która mieści się w jego kompetencjach, czyli w tym wypadku komornik zajmie się egzekucją z rachunku bankowego. Pozostałą część wezwie się wierzyciela do uzupełnienia poprzez przedstawienie odpisu wniosku w wyznaczonym terminie. Jeżeli wierzyciel odpis złoży, ta część zostanie przekazana właściwemu organowi; jeżeli tego nie zrobi, przekazanie nie nastąpi i żądanie pozostanie nierozpoznane.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że niedopuszczalne połączenie wniosków powoduje bezskuteczność całego pisma - art. 800 § 2 KPC wyraźnie nakazuje rozpoznanie tej części, która należy do właściwości danego organu. Drugim jest założenie, że przekazanie następuje automatycznie, podczas gdy ustawa uzależnia je od przedstawienia odpisu wniosku przez wierzyciela. Trzecie nieporozumienie polega na myleniu zakazu łączenia wniosków z zakazem wskazywania kilku sposobów egzekucji - przepis dotyczy adresata żądania, a nie liczby sposobów egzekucji. Warto też pamiętać o terminie wyznaczonym przez organ, ponieważ jego niedochowanie realnie wpływa na losy części żądań. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni treść konkretnego wniosku i właściwość organu.