Art. 477^1b.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 477(1b) KPC reguluje sposób redagowania wyroku w sprawach, w których pracownik domaga się zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy, o którym mowa w art. 97(1) § 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z § 1 sąd, uwzględniając takie żądanie, nie ogranicza się do ogólnego nakazu, lecz sam określa treść świadectwa pracy - zgodnie z art. 97 § 2 Kodeksu pracy oraz przepisami rozporządzenia wydanego na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli ustalenie wszystkich wymaganych faktów okaże się niemożliwe, przepis wskazuje minimalny zakres treści: okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy. Gdy nawet trybu rozwiązania lub okoliczności wygaśnięcia nie da się ustalić, w wyroku wskazuje się, że stosunek pracy rozwiązano za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Paragraf 2 stanowi, że prawomocny wyrok zobowiązujący pracodawcę do wydania świadectwa pracy zastępuje to świadectwo, a § 3 nakazuje odpowiednie stosowanie tych reguł do żądania sprostowania świadectwa pracy.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy, gdy pracownik wystąpił z powództwem o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy albo o jego sprostowanie. Warunkiem jest uwzględnienie żądania przez sąd - dopiero wtedy powstaje obowiązek określenia treści dokumentu w sentencji. Norma ma szczególne znaczenie tam, gdzie pracodawca zaprzestał działalności, jest nieosiągalny albo mimo wyroku nie zamierza dokumentu wystawić. Reguła minimalnej treści oraz domniemanie rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem pracodawcy chronią pracownika przed sytuacją, w której brak dokumentacji kadrowej uniemożliwia uzyskanie świadectwa.

Przykład

Pan Marek pracował przez trzy lata w niewielkiej spółce, która faktycznie zaprzestała działalności, a jej zarząd nie odbiera korespondencji. Świadectwa pracy nie otrzymał, przez co ma trudność z wykazaniem stażu pracy przy ubieganiu się o kolejne zatrudnienie. Wnosi pozew o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy; sąd na podstawie zeznań świadków i umowy o pracę ustala okres zatrudnienia, stanowisko i pełny wymiar czasu pracy, natomiast trybu rozwiązania umowy nie da się odtworzyć. Zgodnie z art. 477(1b) § 1 KPC sąd wskazuje w wyroku, że rozwiązanie nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, a prawomocny wyrok zastępuje pracownikowi samo świadectwo.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przekonanie, że po wyroku trzeba jeszcze wszczynać egzekucję, aby uzyskać dokument - z § 2 wynika, że prawomocny wyrok sam zastępuje świadectwo pracy. Drugim jest założenie, że sąd zawsze odtworzy wszystkie elementy świadectwa; przepis wprost dopuszcza zakres minimalny. Trzecim - traktowanie wskazania wypowiedzenia przez pracodawcę jako ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, podczas gdy jest to rozwiązanie stosowane wyłącznie wtedy, gdy ustalenie trybu jest niemożliwe. Warto też pamiętać, że reguły te stosuje się odpowiednio przy sprostowaniu świadectwa. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.