Co stanowi przepis
Art. 398[19] KPC reguluje szczególny sposób zakończenia sprawy przez Sąd Najwyższy rozpoznający skargę kasacyjną. Jeżeli okaże się, że pozew w danej sprawie w ogóle nie powinien był zostać merytorycznie rozpoznany, ponieważ podlegał odrzuceniu, albo że istniała podstawa do umorzenia postępowania, Sąd Najwyższy nie ogranicza się do zwykłego uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przepis nakazuje mu uchylić wydane w sprawie wyroki, a następnie samodzielnie odrzucić pozew lub umorzyć postępowanie. Chodzi więc o usunięcie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które zapadły mimo braku warunków do prowadzenia procesu. Zdanie drugie odsyła do odpowiedniego stosowania art. 415 KPC, dotyczącego orzekania o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia oraz o naprawieniu szkody.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Norma z art. 398[19] KPC znajduje zastosowanie na etapie postępowania kasacyjnego, gdy Sąd Najwyższy stwierdza istnienie przeszkody procesowej istniejącej już wcześniej, a przeoczonej przez sądy niższych instancji. Podstawy odrzucenia pozwu to typowo brak drogi sądowej, niedopuszczalność drogi sądowej, powaga rzeczy osądzonej, zawisłość sporu czy brak zdolności sądowej strony. Podstawą umorzenia postępowania może być natomiast na przykład skuteczne cofnięcie pozwu albo zbędność lub niedopuszczalność dalszego prowadzenia sprawy. Sąd Najwyższy bada te okoliczności z urzędu, niezależnie od tego, czy skarżący je podniósł w podstawach skargi. Skutkiem jest definitywne zakończenie sprawy bez rozstrzygnięcia o żądaniu pozwu.
Przykład
Przedsiębiorca pozwał kontrahenta o zapłatę należności z umowy, mimo że wcześniej ta sama należność między tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona w innym procesie. Sądy obu instancji nie dostrzegły powagi rzeczy osądzonej i wydały wyroki co do istoty sprawy. Po wniesieniu skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy stwierdza, że pozew od początku podlegał odrzuceniu, wobec czego uchyla wyroki sądu pierwszej i drugiej instancji oraz odrzuca pozew. Jeżeli pozwany zdążył zapłacić zasądzoną kwotę na podstawie uchylonego orzeczenia, może domagać się orzeczenia o jej zwrocie w oparciu o odpowiednio stosowany art. 415 KPC.
Częste nieporozumienia
Pierwszym błędem jest przekonanie, że po uchyleniu wyroków sprawa zawsze wraca do sądu pierwszej instancji. W sytuacji opisanej w art. 398[19] KPC Sąd Najwyższy orzeka końcowo, bez przekazywania sprawy dalej. Drugie nieporozumienie dotyczy skutków odrzucenia pozwu: nie jest to rozstrzygnięcie o zasadności roszczenia, lecz stwierdzenie, że sprawa nie mogła być w tym procesie rozpoznana. Trzeci błąd polega na założeniu, że zwrot spełnionego świadczenia następuje automatycznie, podczas gdy odesłanie do art. 415 KPC wymaga zgłoszenia odpowiedniego wniosku. Wreszcie nie każde uchybienie procesowe uzasadnia zastosowanie tego przepisu, lecz wyłącznie przeszkoda skutkująca odrzuceniem pozwu lub umorzeniem postępowania. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni realia konkretnego postępowania.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.