Co stanowi przepis
Art. 38 KPC ustanawia tzw. właściwość wyłączną sądu w sprawach dotyczących nieruchomości. Zgodnie z § 1 powództwo o własność lub inne prawa rzeczowe na nieruchomości, o posiadanie nieruchomości, a także o roszczenia wynikające z art. 231 Kodeksu cywilnego oraz z art. 224-228 i art. 230 Kodeksu cywilnego (o ile są związane z nieruchomością) wytacza się wyłącznie przed sąd miejsca położenia nieruchomości. Przepis dodaje przy tym regułę szczególną: jeżeli przedmiotem sporu jest służebność gruntowa, właściwość oznacza się według położenia nieruchomości obciążonej, a nie władnącej. Paragraf 2 rozszerza tę właściwość na roszczenia osobiste związane z prawami rzeczowymi, jeżeli są dochodzone łącznie z nimi przeciwko temu samemu pozwanemu. Z kolei § 3 przewiduje wyjątek proceduralny: sąd właściwy może na zgodny wniosek stron przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, gdy przemawiają za tym względy celowości.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 38 KPC stosuje się wtedy, gdy przedmiot procesu jest ściśle powiązany z konkretną nieruchomością. Chodzi zatem o sprawy o ustalenie lub ochronę własności, o ustanowienie albo zniesienie ograniczonych praw rzeczowych, o ochronę posiadania, a także o rozliczenia między właścicielem a posiadaczem rzeczy, o których mowa w art. 224-228 i art. 230 Kodeksu cywilnego, oraz o wykup gruntu zabudowanego na podstawie art. 231 Kodeksu cywilnego. Właściwość ta ma charakter wyłączny, co oznacza, że strony nie mogą jej zmienić umową prorogacyjną ani powołać się na właściwość ogólną według miejsca zamieszkania pozwanego. Jedyną przewidzianą tu furtką jest zgodny wniosek obu stron w trybie § 3, o którym rozstrzyga sąd.
Przykład
Właściciel działki położonej pod Olsztynem mieszka w Gdańsku, a osoba, która od lat korzysta z części jego gruntu, mieszka w Warszawie. Właściciel chce wytoczyć powództwo o wydanie nieruchomości oraz o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z niej. Mimo że żadna ze stron nie mieszka w okręgu, w którym leży działka, pozew należy złożyć do sądu właściwego dla miejsca położenia nieruchomości, czyli w okolicach Olsztyna. Roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, jako roszczenie związane z prawem rzeczowym i dochodzone łącznie z nim przeciwko temu samemu pozwanemu, objęte jest tą samą właściwością na podstawie § 2.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest kierowanie pozwu do sądu miejsca zamieszkania pozwanego lub powoda - w sprawach z art. 38 KPC taki wybór jest wykluczony, a sprawa i tak zostanie przekazana sądowi właściwemu. Drugie nieporozumienie dotyczy służebności gruntowej: decyduje położenie nieruchomości obciążonej, a nie władnącej. Trzeci błąd to zakładanie, że każde roszczenie pieniężne dotyczące nieruchomości podlega tej właściwości - § 2 obejmuje wyłącznie roszczenia osobiste związane z prawami rzeczowymi i dochodzone razem z nimi przeciwko temu samemu pozwanemu. Wreszcie przekazanie sprawy innemu sądowi z § 3 nie następuje automatycznie: wymaga zgodnego wniosku stron i oceny względów celowości przez sąd.
W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni, który sąd jest właściwy dla konkretnego roszczenia.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.