Art. 1064³.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 1064(3) KPC reguluje kwestie proceduralne związane z rozpoznaniem wniosku dotyczącego egzekucji z przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego. Paragraf 1 został uchylony, więc obecnie przepis obejmuje trzy jednostki redakcyjne. Zgodnie z § 2 postanowienie w przedmiocie wniosku doręcza się nie tylko stronom, lecz również tym wierzycielom wskazanym we wniosku, którzy prowadzą egzekucję z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego. Paragraf 3 przyznaje prawo do zażalenia na postanowienie sądu zarówno stronom, jak i wierzycielom prowadzącym egzekucję z tego mienia, a więc także tym, którzy nie zostali wymienieni we wniosku. Paragraf 4 rozstrzyga natomiast, od kiedy biegnie termin do wniesienia zażalenia przez wierzycieli niewskazanych we wniosku: liczy się go od dnia powzięcia przez nich wiadomości o wszczęciu egzekucji.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu, w którym sąd rozpoznaje wniosek dotyczący egzekucji obejmującej przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne jako zorganizowaną całość. Kluczową przesłanką jest to, aby dany wierzyciel prowadził egzekucję z mienia wchodzącego w skład tego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa. Doręczenie z § 2 obejmuje wierzycieli wskazanych we wniosku, natomiast krąg podmiotów uprawnionych do zażalenia z § 3 jest szerszy i nie jest ograniczony do osób wymienionych przez wnioskodawcę. Art. 1064(3) KPC zabezpiecza więc interesy wierzycieli, których sytuacja może ulec zmianie wskutek objęcia majątku dłużnika odrębnym trybem egzekucji.

Przykład zastosowania

Wierzyciel składa wniosek dotyczący egzekucji z gospodarstwa rolnego dłużnika i wskazuje w nim dwóch innych wierzycieli, którzy zajęli maszyny rolnicze i inwentarz wchodzące w skład tego gospodarstwa. Sąd wydaje postanowienie i doręcza je stronom oraz obu wskazanym wierzycielom, którzy mogą złożyć zażalenie w terminie liczonym od doręczenia. Okazuje się jednak, że egzekucję z części zwierząt gospodarskich prowadzi jeszcze trzeci wierzyciel, o którym wnioskodawca nie wspomniał. Ten wierzyciel również może wnieść zażalenie, a termin dla niego biegnie od dnia, w którym dowiedział się o wszczęciu egzekucji, co zwykle następuje przez informację od komornika prowadzącego jego sprawę.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest przyjęcie, że prawo do zażalenia mają wyłącznie osoby, którym sąd doręczył postanowienie. Paragraf 3 wyraźnie odrywa krąg uprawnionych do zaskarżenia od kręgu adresatów doręczenia z § 2. Drugim nieporozumieniem jest liczenie terminu dla wierzyciela niewskazanego we wniosku od daty wydania lub ogłoszenia postanowienia; przepis wiąże ten termin z dniem powzięcia wiadomości o wszczęciu egzekucji. Trzecim problemem bywa mylenie zwykłego wierzyciela dłużnika z wierzycielem prowadzącym egzekucję z mienia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa - uprawnienia z art. 1064(3) KPC przysługują tylko tej drugiej grupie. Warto też pamiętać, że uchylenie § 1 oznacza, iż nie można powoływać się na jego dawną treść. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena terminów i legitymacji do zaskarżenia zależy od okoliczności konkretnego postępowania.