Co dokładnie stanowi przepis
Art. 104[1] KPC wprowadza szczególną zasadę rozliczania kosztów mediacji. Jeżeli mediacja została podjęta na skutek skierowania przez sąd i zakończyła się zawarciem ugody, koszty tej mediacji znosi się wzajemnie. Oznacza to, że każda ze stron ponosi we własnym zakresie te wydatki, które faktycznie poniosła, i nie może żądać od przeciwnika ich zwrotu. Przepis ma charakter dyspozytywny, ponieważ ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że reguła obowiązuje tylko wtedy, gdy strony nie postanowiły inaczej. Strony mogą więc w ugodzie samodzielnie ustalić inny sposób podziału kosztów mediacji, na przykład obciążyć nimi w całości jedną z nich.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Do zastosowania art. 104[1] KPC muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, mediacja musi być prowadzona na skutek skierowania przez sąd, a więc chodzi o mediację w toku postępowania sądowego, a nie o mediację podjętą wyłącznie z inicjatywy stron przed wszczęciem sprawy. Po drugie, mediacja musi zakończyć się ugodą; jeżeli strony nie doszły do porozumienia, reguła z tego przepisu nie działa i koszty rozlicza się na zasadach ogólnych. Przepis dotyczy kosztów samej mediacji, w szczególności wynagrodzenia mediatora i jego wydatków, a nie całości kosztów procesu. Jeżeli strony chcą odejść od zasady wzajemnego zniesienia, powinny to jasno zapisać w treści ugody lub w odrębnym porozumieniu.
Przykład
Dwaj przedsiębiorcy spierają się o zapłatę za wykonaną usługę. Sąd kieruje sprawę do mediacji, a strony po dwóch spotkaniach zawierają ugodę, w której ustalają obniżoną kwotę i termin płatności. Wynagrodzenie mediatora i koszty spotkań zostały częściowo pokryte przez każdą ze stron. Skoro w ugodzie nie zapisano nic o kosztach mediacji, zastosowanie znajdzie art. 104[1] KPC: koszty znosi się wzajemnie, więc żadna ze stron nie może domagać się od drugiej zwrotu tego, co wydała na mediację.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest przekonanie, że wzajemne zniesienie kosztów mediacji obejmuje również koszty zastępstwa procesowego i opłaty sądowe. Tak nie jest, ponieważ przepis dotyczy wyłącznie kosztów mediacji, a pozostałe koszty procesu rozliczane są według odrębnych przepisów, w tym reguł o zwrocie części opłaty sądowej. Drugim nieporozumieniem jest założenie, że zasada działa automatycznie także wtedy, gdy mediacja zakończyła się bez ugody - wówczas art. 104[1] KPC nie znajduje zastosowania. Warto również pamiętać, że strony mają swobodę odmiennego uregulowania kosztów, lecz milczenie ugody w tej kwestii oznacza właśnie wzajemne zniesienie. W indywidualnej sprawie, zwłaszcza przy redagowaniu treści ugody, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.