Co stanowi przepis
Art. 1 KPC otwiera Kodeks postępowania cywilnego i wyznacza granice jego stosowania. Przepis wskazuje, że kodeks normuje postępowanie sądowe w sprawach wynikających ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, a także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Dodatkowo obejmuje wszystkie inne sprawy, w których przepisy tego kodeksu stosuje się na mocy ustaw szczególnych. Wszystkie te kategorie łącznie ustawodawca nazywa "sprawami cywilnymi", co oznacza, że pojęcie to ma tu znaczenie szersze niż potoczne. Art. 1 KPC tworzy więc definicję ustawową, do której odwołują się liczne dalsze przepisy kodeksu.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis ma znaczenie zawsze wtedy, gdy trzeba ustalić, czy dana sprawa w ogóle podlega rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym, a nie w innym trybie. Sprawa może być cywilna z uwagi na swoją istotę, czyli dlatego że dotyczy stosunku prawnego z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego, opiekuńczego lub prawa pracy. Może też być sprawą cywilną wyłącznie dlatego, że przepis odrębnej ustawy nakazuje stosować do niej Kodeks postępowania cywilnego, choć materialnie należy do innej gałęzi prawa. Ta druga grupa obejmuje między innymi sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz szereg spraw rozpoznawanych przez sądy na podstawie odesłań ustawowych. Art. 1 KPC jest zatem punktem wyjścia przy badaniu dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym.
Przykład
Pan Marek chce pozwać wykonawcę remontu, który nie usunął wad w łazience mimo zgłoszeń. Roszczenie wynika z umowy o dzieło, czyli ze stosunku prawa cywilnego, więc jest to sprawa cywilna w rozumieniu art. 1 KPC i będzie rozpoznana według przepisów tego kodeksu. Gdyby ten sam pan Marek odwoływał się od decyzji organu rentowego odmawiającej mu renty, sprawa również byłaby sprawą cywilną, ale z zakresu ubezpieczeń społecznych, wprost wskazanego w art. 1 KPC. W obu przypadkach zastosowanie znajdą przepisy proceduralne kodeksu, choć tryb postępowania i przepisy szczególne będą się różnić.
Częste nieporozumienia
Najczęstszym błędem jest utożsamianie "sprawy cywilnej" wyłącznie ze sporami majątkowymi między osobami prywatnymi. Tymczasem art. 1 KPC obejmuje także sprawy rodzinne, opiekuńcze, pracownicze i ubezpieczeniowe, w których jedną ze stron bywa organ publiczny. Drugim nieporozumieniem jest przekonanie, że skoro sprawa dotyczy pieniędzy lub umowy, to zawsze trafi do sądu cywilnego; o właściwym trybie decyduje charakter stosunku prawnego oraz ewentualne odesłania ustawowe. Warto też pamiętać, że art. 1 KPC nie przesądza sam przez się o właściwości konkretnego sądu ani o rodzaju postępowania, lecz jedynie o zakresie regulacji kodeksu. W sprawie indywidualnej, zwłaszcza gdy pojawia się wątpliwość co do właściwego trybu, warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.