Art. 293 Kodeksu karnego wskazuje, że przepisy dotyczące przepadku rzeczy określonych w artykułach 291 i 292 stosuje się także do programów komputerowych. Oznacza to, że programy komputerowe mogą być traktowane podobnie jak inne przedmioty, które są przedmiotem przestępstwa lub które zostały użyte do jego popełnienia. Przepis w § 2 dodaje, że sąd ma możliwość orzeczenia przepadku takiego programu, nawet jeśli nie stanowi on własności sprawcy. Tym samym prawo przewiduje możliwość przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa niezależnie od praw własności tych rzeczy. Przepis ten rozszerza tym samym zakres stosowania środków zabezpieczających na dobra niematerialne, jakimi są programy komputerowe. Przepis ma zastosowanie w sytuacjach, gdy program komputerowy jest związany z działalnością przestępczą, np. jest używany do popełnienia przestępstwa lub jest efektem takiej działalności. Wówczas sąd może orzec jego przepadek w celu wyeliminowania z obrotu narzędzi sprzyjających popełnianiu przestępstw lub przedmiotów, których istnienie jako własności sprawcy byłoby sprzeczne z zasadami prawa karnego. Przykładem praktycznego zastosowania artykułu może być sytuacja, w której osoba sprzedaje nielegalne oprogramowanie służące do łamania zabezpieczeń innych programów lub do popełniania przestępstw komputerowych. W takim przypadku sąd, orzekając wyrok, może zdecydować o przepadku tego oprogramowania, niezależnie od tego, czy program ten był jej własnością, czy np. pochodził od osoby trzeciej. Takie uregulowanie pomaga w skutecznym zwalczaniu przestępczości informatycznej poprzez ograniczenie dostępu do narzędzi wykorzystywanych do popełniania czynów zabronionych. Często pojawiają się nieporozumienia przy stosowaniu tego przepisu, zwłaszcza w zakresie rozumienia czym jest program komputerowy w kontekście prawa karnego oraz czy przepadek może dotknąć rzeczy niebędące własnością sprawcy. Przepis jednoznacznie przewiduje taką możliwość, co czasami bywa źle interpretowane przez osoby niezaznajomione z prawem. Innym błędem jest traktowanie programów komputerowych wyłącznie jako rzeczy materialnej, podczas gdy przepisy uwzględniają ich specyfikę jako dobra niematerialnego. Artykuł 293 KK jest więc kluczowy przy ocenie prawnej dostępu i możliwości orzeczenia przepadku programów komputerowych powiązanych z działalnością przestępczą. W każdej indywidualnej sprawie warto zatem skonsultować się z prawnikiem, który dokładnie oceni okoliczności oraz sposób zastosowania przepisu.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.