Ustawa reguluje:
1)zasady udzielania wsparcia finansowego armatorom śródlądowym;
2)funkcjonowanie Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)funkcjonowanie Funduszu Rezerwowego.
Ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o wsparciu finansowym armatorów śródlądowych, Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowym
Dz.U. 2019 poz. 1901
Zobacz w ISAP →Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)armator – właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł
prawny do władania statkiem we własnym imieniu;
2)efekt ekologiczny – efekt uzyskany przez armatora w wyniku:
a)zakupu statku jako ekologicznej formy transportu w celu wspomagania
ekologicznych form transportu,
b)modernizacji lub remontu statku w celu ochrony środowiska w żegludze
śródlądowej, polegający na ograniczeniu negatywnego lub potencjalnie
negatywnego oddziaływania statku na środowisko, osiągnięty co najmniej
przez:
– zmniejszenie emisji zanieczyszczeń powstających w wyniku
użytkowania statku lub
– zmniejszenie ryzyka powstania awarii lub poważnej awarii w wyniku
użytkowania statku, lub
– zwiększenie udziału energii wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii
wykorzystywanej na statku, lub
– zwiększenie udziału wykorzystania paliw alternatywnych do napędu
statku;
3)pozytywny efekt ekonomiczny – efekt uzyskany przez armatora w wyniku
zakupu, modernizacji lub remontu statku, polegający na:
a)wzroście ilości ładunków lub liczby pasażerów przewożonych
śródlądowymi drogami wodnymi przez statek lub
b)zmniejszeniu średniego zużycia paliwa przez statek, lub
c)wzroście dopuszczalnej liczby pasażerów statku, lub
d)zwiększeniu nośności statku, lub
e)zwiększeniu wydajności statku w zakresie prowadzonych prac
utrzymaniowych lub modernizacyjnych śródlądowych dróg wodnych;
4)statek – statek w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz f ustawy z dnia
21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1863).
1.Na wniosek armatora udziela się kredytu preferencyjnego na
współfinansowanie zakupu, modernizacji lub remontu statku.
2.Wysokość oprocentowania kredytu preferencyjnego wynosi 0,4 stopy
redyskonta weksli określanej przez Narodowy Bank Polski.
1.O udzielenie kredytu preferencyjnego może ubiegać się armator:
1)wykonujący działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej
Polskiej, polegającą na:
a)przewozie ładunków,
b)wykonywaniu prac utrzymaniowo-modernizacyjnych na śródlądowych
drogach wodnych,
c)przewozie pasażerów na statkach przeznaczonych lub używanych do
przewozu więcej niż 12 pasażerów;
2)nieposiadający zaległości z tytułu:
a)podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
3)posiadający zdolność kredytową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
– Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896, 2320 i 2419);
4)który przeznaczy kredyt preferencyjny na współfinansowanie zakupu,
modernizacji lub remontu statku, innego niż mały statek;
5)który wykaże planowany efekt ekologiczny lub planowany pozytywny efekt
ekonomiczny;
6)który nie naruszył obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 – w przypadku
wnioskowania o kolejny kredyt preferencyjny.
2.Mały statek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, jest to statek, którego długość
kadłuba jest mniejsza niż 20 m. Do małych statków nie zalicza się, niezależnie od ich
wymiarów, statków dopuszczonych do przewozu więcej niż 12 pasażerów, promów
oraz statków przystosowanych do prowadzenia zestawów holowanych, pchanych lub
sprzężonych, o ile takie zestawy nie składają się z małych statków.
3.Bank Gospodarstwa Krajowego, zwany dalej „BGK”, udziela kredytu
preferencyjnego w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe.
4.BGK udziela kredytu preferencyjnego w przypadku spełnienia warunków
przewidzianych w ustawie oraz otrzymania pozytywnej opinii do wniosku
o udzielenie kredytu preferencyjnego.
W przypadku armatorów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, ogólna kwota kredytów preferencyjnych, które mogą zostać im udzielone w danym roku, nie może przekroczyć 30% kwoty środków przeznaczonych na kredyty preferencyjne w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
1.Opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje się
z uwzględnieniem następujących kryteriów:
1)rodzaju działalności gospodarczej wykonywanej przez armatora, mając na
względzie potrzebę zapewnienia wsparcia dla przewozu ładunków;
2)efektów ekologicznych lub pozytywnych efektów ekonomicznych planowanych
do osiągnięcia przez armatora, mając na względzie przewidywaną możliwość ich
osiągnięcia oraz ich wielkość.
2.Ocena kryteriów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywana na podstawie
analizy porównawczej wniosków o udzielenie kredytu preferencyjnego, które
wpłynęły w okresie 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o udzielenie kredytu
preferencyjnego.
3.W przypadku braku wniosków, o których mowa w ust. 2, wydając opinię do
wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego, ocenia się przewidywaną możliwość
osiągnięcia planowanego efektu ekologicznego lub planowanego pozytywnego efektu
ekonomicznego.
4.Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje
się, w przypadku gdy na podstawie analizy przesłanek, o których mowa w ust. 1 albo
3, nie jest zasadne przyznanie armatorowi kredytu preferencyjnego.
5.Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje
się również w przypadku, gdy armator nie spełnia któregokolwiek z warunków,
o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4–6.
1.Wniosek o udzielenie kredytu preferencyjnego zawiera:
1)dane identyfikujące armatora;
2)wnioskowaną wysokość kredytu preferencyjnego;
3)proponowany sposób i terminy wypłaty kredytu preferencyjnego;
4)opis przeznaczenia kredytu preferencyjnego oraz planowanego efektu
ekologicznego lub planowanego pozytywnego efektu ekonomicznego;
5)łączne koszty i strukturę kosztów przedsięwzięcia;
6)strukturę finansowania z podziałem na źródła;
7)termin oraz harmonogram realizacji przedsięwzięcia;
8)źródła spłaty kredytu preferencyjnego;
9)proponowany sposób spłaty kredytu preferencyjnego, w tym proponowany okres
karencji;
10)proponowane formy zabezpieczenia spłaty kredytu preferencyjnego.
2.Armator załącza do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego dokumenty
potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1–5.
1.Kredyt preferencyjny udzielony armatorowi, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a:
1)na zakup lub remont statku może być częściowo umorzony do wysokości:
a)10% wykorzystanej kwoty kredytu preferencyjnego – w przypadku kredytu
udzielonego na zakup lub remont statku młodszego niż 5 lat,
b)5% wykorzystanej kwoty kredytu preferencyjnego – w przypadku kredytu
udzielonego na zakup lub remont statku w wieku od 5 do 15 lat,
2)na modernizację statku może być częściowo umorzony do wysokości 25%
wykorzystanej kwoty kredytu preferencyjnego
– jednak do wysokości nie większej niż część kredytu pozostająca do spłaty.
2.Wiek statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ustala się na dzień wystąpienia
armatora z wnioskiem o umorzenie części kredytu preferencyjnego, a liczy od daty
jego budowy.
1.O umorzenie części kredytu preferencyjnego może ubiegać się
armator, który:
1)na dzień złożenia wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego prowadzi
działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a;
2)złoży wniosek o umorzenie części kredytu preferencyjnego w okresie
obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego;
3)terminowo wykonuje obowiązki wynikające z umowy kredytu preferencyjnego;
4)wykorzystał kredyt preferencyjny zgodnie z przeznaczeniem określonym
w umowie kredytu preferencyjnego;
5)nie posiada zaległości z tytułu:
a)podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
2.BGK umarza część kredytu preferencyjnego w przypadku spełnienia
warunków przewidzianych w ustawie oraz otrzymania pozytywnej opinii do wniosku
o umorzenie części kredytu preferencyjnego.
1.Opinię do wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego
wydaje się z uwzględnieniem następujących kryteriów:
1)okresu wykonywanej działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a,
mając na względzie wspieranie armatorów prowadzących taką działalność stale
lub przez dłuższy okres;
2)minimalnej liczby członków załogi statku, którego dotyczy kredyt preferencyjny,
mając na względzie potrzebę utrzymania lub zwiększenia poziomu zatrudnienia
w żegludze śródlądowej.
2.Ocena kryteriów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywana na podstawie
analizy porównawczej wniosków o umorzenie części kredytu preferencyjnego, które
wpłynęły w okresie 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o umorzenie części
kredytu preferencyjnego.
3.W przypadku braku wniosków, o których mowa w ust. 2, wydając opinię do
wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego, ocenia się tylko spełnienie
warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 4.
4.Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje
się, w przypadku gdy na podstawie analizy przesłanek, o których mowa w ust. 1, nie
jest zasadne przyznanie armatorowi umorzenia części kredytu preferencyjnego.
5.Negatywną opinię do wniosku o umorzenie kredytu preferencyjnego wydaje
się również w przypadku, gdy armator nie spełnia któregokolwiek z warunków,
o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 4.
1.Wniosek o umorzenie części kredytu preferencyjnego zawiera:
1)dane identyfikujące armatora;
2)numer i datę zawartej umowy kredytu preferencyjnego;
3)zakres oraz proponowaną wysokość umorzenia kredytu preferencyjnego;
4)okres wykonywanej działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a;
5)opis wykorzystania kredytu preferencyjnego.
2.Armator załącza do wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego
dokumenty potwierdzające wiek statku oraz spełnienie warunków, o których mowa
w art. 9 ust. 1 pkt 1, 4 i 5.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz wymaganych dokumentów, które załącza się do:
1)wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego,
2)wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego
– mając na uwadze potrzebę uzyskania niezbędnych informacji do rozpatrzenia tych
wniosków.
1.W okresie obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego armator
nie może zbyć statku, na którego zakup, modernizację lub remont uzyskał kredyt
preferencyjny, z wyjątkiem przypadku gdy:
1)dokonał spłaty zobowiązań wynikających z umowy kredytu preferencyjnego
albo
2)uzyskał zgodę BGK na przeniesienie zobowiązań wynikających z umowy
kredytu preferencyjnego na nabywcę statku, który spełnia warunki do udzielenia
kredytu preferencyjnego, oraz pozytywną opinię do wniosku o zgodę na zbycie
statku.
2.Armator we wniosku o zgodę na zbycie statku przedstawia opis wykorzystania
kredytu preferencyjnego oraz załącza do tego wniosku dokumenty potwierdzające
wykorzystanie kredytu preferencyjnego zgodnie z przeznaczeniem określonym
w umowie kredytu preferencyjnego.
3.BGK po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie
przekazuje go wraz z załączonymi dokumentami do organu wydającego opinię.
4.Pozytywną opinię do wniosku o zgodę na zbycie statku wydaję się
w przypadku wykorzystania kredytu preferencyjnego zgodnie z przeznaczeniem
określonym w umowie kredytu preferencyjnego.
5.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, do nabywcy statku stosuje się
odpowiednio art. 4, art. 6 i art. 7.
W przypadku zbycia statku w okresie obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2, armator jest obowiązany do:
1)spłaty zobowiązań wynikających z umowy kredytu preferencyjnego;
2)zwrotu pomocy de minimis otrzymanej ze środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej w wyniku uzyskania kredytu preferencyjnego i umorzenia części
kredytu preferencyjnego.
1.Armatorom refinansuje się zakup następujących kategorii składników
wyposażenia statku:
1)środków ratunkowych,
2)oznakowania nawigacyjnego,
3)środków sygnałowych,
4)środków łączności radiotelefonicznej,
5)urządzeń nawigacyjnych,
6)urządzeń wykorzystujących nowe technologie na statkach
– jeżeli w danym roku kalendarzowym przewidziano środki przeznaczone na ten cel
w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
2.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zamieszcza w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego informacje
o wysokości środków przeznaczonych w danym roku kalendarzowym w planie
finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej na refinansowanie zakupu składników
wyposażenia statku oraz o ich wyczerpaniu.
3.Maksymalna liczba refinansowanych w okresie 3 kolejnych lat
kalendarzowych składników wyposażenia statku przypadających na jeden statek nie
może przekroczyć:
1)10 – w przypadku składników wchodzących w skład kategorii środków
ratunkowych, o której mowa w ust. 1 pkt 1;
2)3 – w przypadku składników wchodzących w skład każdej z kategorii, o których
mowa w ust. 1 pkt 2–6.
4.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, po zasięgnięciu opinii Rady
Żeglugi Śródlądowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz
składników wyposażenia statku, których zakup jest refinansowany, oraz ich liczbę
przypadającą na jeden statek dla poszczególnych składników, spośród kategorii
składników wyposażenia statku, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę
dostosowania statków do obowiązujących wymagań w zakresie bezpieczeństwa
żeglugi.
1.BGK refinansuje zakup składnika wyposażenia statku w wysokości
50% jego ceny zapłaconej przez armatora.
2.O refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku może się ubiegać
armator, który:
1)złoży wniosek o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku w roku,
w którym zakupił ten składnik;
2)nie posiada zaległości z tytułu:
a)podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
1.Wniosek o refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku
zawiera:
1)dane identyfikujące armatora;
2)określenie składnika wyposażenia statku, którego zakup będzie refinansowany,
i dane go identyfikujące;
3)nazwę i numer rejestracyjny statku, na którym znajduje się zakupiony składnik
wyposażenia statku;
4)numer rachunku bankowego wnioskodawcy albo rachunku w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, której członkiem jest armator, na które mają
zostać przekazane środki z tytułu refinansowania.
2.Do wniosku o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku załącza
się:
1)dokumenty potwierdzające jego zakup i cenę;
2)zaświadczenie wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego
o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, sporządzone
nie wcześniej niż 30 dni przed dniem złożenia wniosku;
3)zaświadczenie wydane przez właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych, że armator nie zalega z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne
i zdrowotne, sporządzone nie wcześniej niż 30 dni przed dniem złożenia
wniosku;
4)oświadczenie armatora, że nie posiada zaległości z tytułu opłat i kar pieniężnych
stanowiących przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej;
5)kopię dokumentu bezpieczeństwa statku, na którym znajduje się składnik
wyposażenia statku objęty wnioskiem o refinansowanie.
1.Armator, któremu refinansowano zakup składnika wyposażenia
statku, jest obowiązany do posiadania tego składnika na statku wskazanym we
wniosku, o którym mowa w art. 17 ust. 1, przez okres 3 lat od dnia refinansowania,
z wyjątkiem przypadku:
1)przekazania tego składnika do naprawy – przez okres niezbędny do jego naprawy
i ponownego umieszczenia na statku;
2)trwałego uszkodzenia tego składnika uniemożliwiającego jego dalszą
eksploatację;
3)utraty tego składnika wskutek okoliczności, za które armator nie ponosi
odpowiedzialności;
4)zbycia statku, na którym zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1,
znajduje się ten składnik;
5)zwrotu refinansowania.
2.W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, armator jest obowiązany
w terminie 7 dni od dnia usunięcia ze statku składnika wyposażenia statku przedstawić
dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej oświadczenie o usunięciu ze statku tego
składnika, w którym wskazuje przyczynę usunięcia, a także dokument potwierdzający
zdarzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–3.
3.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po zakończeniu naprawy
składnika wyposażenia statku, armator jest obowiązany w terminie 7 dni od dnia
zakończenia naprawy powiadomić o tym dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.
4.Jeżeli w terminie 3 lat od dnia refinansowania zakupu składnika wyposażenia
statku nastąpi zbycie statku, na którym znajduje się ten składnik, armator jest
obowiązany do:
1)poinformowania dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej o zbyciu oraz o składniku
wyposażenia statku, którego zakup refinansowano i który znajdował się na tym
statku, oraz
2)zwrotu otrzymanego refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku
– w terminie 14 dni od dnia zbycia statku.
1.BGK rozpatruje:
1)wnioski o udzielenie kredytu preferencyjnego i umorzenie części kredytu
preferencyjnego w terminie 30 dni od dnia ich otrzymania,
2)wnioski o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku w terminie
14 dni od dnia ich otrzymania
– według kolejności ich wpływu.
2.W przypadku gdy wniosek o udzielenie kredytu preferencyjnego, umorzenie
części kredytu preferencyjnego lub refinansowanie zakupu składnika wyposażenia
statku nie spełnia wymagań określonych w ustawie, BGK wzywa armatora do
usunięcia braków tego wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni,
z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie tego wniosku
bez rozpatrzenia.
3.Jeżeli armator:
1)nie usunie w wyznaczonym terminie braków wniosku o udzielenie kredytu
preferencyjnego, umorzenie części kredytu preferencyjnego albo refinansowanie
zakupu składnika wyposażenia statku, BGK pozostawia wniosek bez
rozpatrzenia;
2)usunie w wyznaczonym terminie braki wniosku o udzielenie kredytu
preferencyjnego, umorzenie części kredytu preferencyjnego albo refinansowanie
zakupu składnika wyposażenia statku, termin na rozpatrzenie wniosku
rozpoczyna bieg od dnia złożenia w BGK poprawionego wniosku lub kompletu
wymaganych dokumentów.
4.BGK po otrzymaniu:
1)wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego niezwłocznie przekazuje go wraz
z dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunków, o których mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 1, 4 i 5,
2)wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego niezwłocznie przekazuje
go wraz z dokumentem potwierdzającym wiek statku oraz dokumentami
potwierdzającymi spełnienie warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 4
– do organu wydającego odpowiednio opinię, o której mowa w art. 6 ust. 1 oraz
art. 10 ust. 1.
1.BGK przekazuje ministrowi właściwemu do spraw żeglugi
śródlądowej, w terminie 14 dni od dnia:
1)zawarcia umowy kredytu preferencyjnego, informację o udzielonym kredycie
preferencyjnym zawierającą:
a)imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby
armatora, któremu udzielono kredytu preferencyjnego,
b)nazwę, rodzaj statku lub numer rejestracyjny statku, którego dotyczy kredyt
preferencyjny,
c)okres obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego;
2)wcześniejszej spłaty kredytu preferencyjnego lub umorzenia części kredytu
preferencyjnego, informację dotyczącą zakończenia okresu obowiązywania
umowy kredytu preferencyjnego zawierającą dane, o których mowa w pkt 1
lit. a i b, oraz datę zakończenia okresu obowiązywania umowy kredytu
preferencyjnego;
3)refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku, informację
o refinansowaniu zawierającą:
a)imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby
armatora, któremu refinansowano zakup składnika wyposażenia statku,
b)wskazanie składnika wyposażenia statku, którego zakup refinansowano,
i dane go identyfikujące,
c)nazwę i numer rejestracyjny statku, na którym znajduje się zakupiony
składnik wyposażenia statku,
d)datę refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku.
2.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej przekazuje dyrektorom
urzędów żeglugi śródlądowej informacje, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni
od dnia ich otrzymania.
3.Dyrektor właściwego urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje
BGK oraz ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej:
1)o zmianie armatora statku, którego dotyczy umowa kredytu preferencyjnego,
dokonanej w rejestrze administracyjnym polskich statków żeglugi śródlądowej,
2)o wykreśleniu z rejestru, o którym mowa w pkt 1, statku, którego dotyczy
umowa kredytu preferencyjnego
– jeżeli zmiana lub wykreślenie nastąpiło w okresie obowiązywania umowy kredytu
preferencyjnego dotyczącej tego statku.
4.Dyrektor właściwego urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje
BGK oraz ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej o zbyciu statku, na
którym znajdował się składnik wyposażenia, na którego zakup udzielono
refinansowania, jeżeli zbycie nastąpiło przed upływem okresu 3 lat od dnia udzielenia
refinansowania.
Udzielanie kredytów preferencyjnych, dokonywanie ich umorzeń, a także refinansowanie zakupu składników wyposażenia statków stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Unii Europejskiej dotyczących pomocy udzielanej w ramach zasady de minimis.
W BGK jest prowadzony Fundusz Żeglugi Śródlądowej.
1.Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej pochodzą z:
1)dotacji z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
2)odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej oraz
odsetek od lokat bankowych okresowo wolnych środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej;
3)przychodów z inwestycji okresowo wolnych środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej w papiery wartościowe emitowane przez Skarb Państwa lub
Narodowy Bank Polski oraz papiery wartościowe określające świadczenia
pieniężne gwarantowane lub poręczane przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank
Polski;
4)odsetek od kredytów preferencyjnych udzielanych ze środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej;
5)darowizn i zapisów;
6)wpływów z innych tytułów.
2.Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej mogą pochodzić także z dotacji
celowej z budżetu państwa w wysokości określonej w ustawie budżetowej,
przekazywanej przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
1.Do dnia 10 stycznia każdego roku minister właściwy do spraw
żeglugi śródlądowej występuje do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej z wnioskiem o ustalenie wysokości dotacji przeznaczonej
wyłącznie na wspomaganie ekologicznych form transportu oraz ochronę środowiska
w żegludze śródlądowej, udzielanej na rok następny.
2.Do dnia 20 lutego każdego roku minister właściwy do spraw żeglugi
śródlądowej i Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
uzgadniają wysokość dotacji.
3.Na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw żeglugi
śródlądowej Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
przekazuje corocznie, w terminie 45 dni od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej,
dotację w uzgodnionej wysokości na rachunek Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
4.Umowa określa także rodzaje zadań realizowanych ze środków dotacji i jest
zawierana po ogłoszeniu ustawy budżetowej.
5.Wysokość uzgodnionej dotacji nie może przekroczyć 1% przychodów
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o których mowa
w art. 401 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378, 1565, 2127 i
2338), osiągniętych w roku
poprzedzającym rok uzgodnienia wysokości tej dotacji
6.Środki dotacji niewykorzystane w danym roku BGK zwraca na rachunek
bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia
31 stycznia roku następnego.
1.Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej przeznacza się na:
1)kredyty preferencyjne;
2)refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku;
3)wynagrodzenie prowizyjne przysługujące BGK z tytułu obsługi Funduszu
Żeglugi Śródlądowej;
4)inne wydatki określone w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej
związane z:
a)funkcjonowaniem Rady Żeglugi Śródlądowej,
b)realizacją działań wskazanych w planie promocji żeglugi śródlądowej;
5)wpłaty na Fundusz Rezerwowy.
2.Umorzenia części kredytów preferencyjnych następują w ciężar środków
Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
3.Okresowo wolne środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej mogą być:
1)lokowane w innych bankach;
2)inwestowane w papiery wartościowe, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 3.
4.Suma okresowo wolnych środków lokowanych w jednym banku lub grupie
banków powiązanych ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie nie może przekroczyć
25% wszystkich wolnych środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu Żeglugi Śródlądowej sprawuje Rada Nadzorcza BGK.
1.BGK wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy
Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
2.Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej określa w szczególności:
1)przewidywane źródła, terminy i wielkości zasilenia Funduszu Żeglugi
Śródlądowej;
2)przewidywane wydatki wynikające z planu promocji żeglugi śródlądowej;
3)przewidywane kwoty środków przeznaczonych na kredyty preferencyjne;
4)przewidywaną kwotę umorzeń kredytów preferencyjnych;
5)maksymalną wysokość wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego BGK
z tytułu obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
3.Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej może określać kwotę środków
przeznaczoną na refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku.
4.Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej stanowi podstawę
dokonywania wypłat ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
1.BGK, nie później niż do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego rok,
w którym plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej ma obowiązywać,
przedstawia projekt tego planu do uzgodnienia:
1)ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – w zakresie
finansowym.
2.Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje do dnia 31 lipca roku
poprzedzającego rok, w którym plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej ma
obowiązywać.
BGK:
1)sporządza dla Funduszu Żeglugi Śródlądowej odrębny bilans oraz rachunek
zysków i strat, stanowiące załączniki do sprawozdania finansowego banku;
2)składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi
właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie do końca miesiąca
następującego po każdym kwartale, sprawozdanie z realizacji planu finansowego
Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi
właściwemu do spraw finansów publicznych do dnia 30 kwietnia sprawozdanie
z realizacji planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej za poprzedni rok.
1.BGK przysługuje:
1)wynagrodzenie prowizyjne z tytułu obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
2)prowizja w maksymalnej wysokości do 1% kwoty udzielonego kredytu
preferencyjnego pobierana od kredytobiorcy.
2.Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje w wysokości iloczynu współczynnika
prowizji w maksymalnej wysokości do 1,06 oraz kosztów faktycznie poniesionych
przez BGK w wyniku podjętych koniecznych czynności do obsługi Funduszu Żeglugi
Śródlądowej.
3.Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje do wysokości maksymalnego
wynagrodzenia prowizyjnego określonego w planie finansowym Funduszu Żeglugi
Śródlądowej.
4.BGK ustala wysokość miesięcznego wynagrodzenia prowizyjnego i pobiera je
ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
5.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1)wysokość współczynnika prowizji, o którym mowa w ust. 2, oraz sposób
i terminy pobierania przez BGK wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu obsługi
Funduszu Żeglugi Śródlądowej – mając na względzie potrzebę zapewnienia
sprawnej i terminowej obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej oraz właściwą
organizację i sposób gospodarowania środkami tego funduszu;
2)wysokość prowizji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 – mając na względzie potrzebę
zapewnienia zwrotu kosztów związanych z procesem udzielania kredytów
preferencyjnych.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zawiera z BGK umowę w sprawie obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej określającą w szczególności:
1)szczegółowe zasady dokonywania wypłat ze środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej;
2)zakres danych wymaganych do przygotowania planu finansowego Funduszu
Żeglugi Śródlądowej oraz tryb ich przekazywania do BGK.
1.W BGK jest prowadzony Fundusz Rezerwowy.
2.Mechanizm Funduszu Rezerwowego jest uruchamiany w przypadkach
przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r.
w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu
wspierania żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 90 z 02.04.1999, str. 1, z późn. zm.2)
– Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 4, str.
271), zwanym dalej
„rozporządzeniem 718/1999”
3.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”
informację o uruchomieniu mechanizmu Funduszu Rezerwowego wraz z datą jego
uruchomienia.
Fundusz Rezerwowy składa się z trzech odrębnych rachunków dla:
1)statków do przewozów ładunków suchych;
2)zbiornikowców;
3)pchaczy.
1.Środki Funduszu Rezerwowego pochodzą:
1)ze składek specjalnych, o których mowa w rozporządzeniu 718/1999, zwanych
dalej „składkami specjalnymi”;
2)z wpłat z Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)z innych źródeł.
2.W przypadku braku środków finansowych wystarczających do realizacji
zadań wynikających z planu finansowego Funduszu Rezerwowego BGK dokonuje
wypłaty środków finansowych z Funduszu Żeglugi Śródlądowej w wysokościach
i terminach określonych w jego planie finansowym na Fundusz Rezerwowy.
1.Obowiązek uiszczenia składek specjalnych powstaje z dniem
uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego.
2.Wpłaty do Funduszu Rezerwowego z tytułu składek specjalnych dokonuje się
przed zarejestrowaniem statku nowo wybudowanego lub sprowadzonego spoza
państw członkowskich Unii Europejskiej.
3.Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, w uzgodnieniu z BGK, informuje
armatorów o sposobie dokonywania wpłat do Funduszu Rezerwowego.
4.Składki specjalne określone w euro podlegają przeliczeniu na złote według
średniego kursu Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w dniu
poprzedzającym dzień wpłaty składki specjalnej.
5.Maksymalne stawki jednostkowe w zależności od rodzaju statku określa
rozporządzenie Komisji (WE) nr 181/2008 z dnia 28 lutego 2008 r. ustanawiające
pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie
polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania
żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. UE L 56 z 29.02.2008, str.
8)
Środki z Funduszu Rezerwowego są uruchamiane na zasadach i warunkach określonych w rozporządzeniu 718/1999. O możliwości uruchomienia wypłat ze środków Funduszu Rezerwowego minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje BGK.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)wysokości stawek jednostkowych do obliczania składki specjalnej do Funduszu
Rezerwowego, w zależności od rodzaju statku, jego nośności lub mocy
napędowej, mając na względzie potrzebę utrzymania zdolności przewozowej
floty statków;
2)szczegółowy tryb postępowania przy dokonywaniu wypłat z Funduszu
Rezerwowego na ulepszenia strukturalne, o których mowa w rozporządzeniu
718/1999, mając na względzie zapewnienie sprawnej i terminowej obsługi
wypłat na ulepszenia strukturalne.
Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu Rezerwowego sprawuje Rada Nadzorcza BGK.
1.W przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego,
BGK wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy tego Funduszu.
2.Plan finansowy Funduszu Rezerwowego określa w szczególności:
1)przewidywane źródła i wysokość zasilenia Funduszu Rezerwowego;
2)przeznaczenie środków Funduszu Rezerwowego, w tym maksymalną wysokość
wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego BGK z tytułu obsługi Funduszu
rezerwowego.
3.Plan finansowy Funduszu Rezerwowego stanowi podstawę dokonywania
wypłat ze środków Funduszu Rezerwowego.
1.W przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego
BGK przedstawia niezwłocznie projekt planu finansowego Funduszu Rezerwowego
do uzgodnienia:
1)ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – w zakresie
finansowym.
2.Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, jest dokonywane bez zbędnej zwłoki.
3.Do przygotowania i uzgodnienia planu finansowego Funduszu Rezerwowego
w kolejnych latach po uruchomieniu jego mechanizmu stosuje się odpowiednio
art. 28.
BGK:
1)sporządza dla Funduszu Rezerwowego odrębny bilans oraz rachunek zysków
i strat, stanowiące załącznik do sprawozdania finansowego banku,
2)składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi
właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie do końca miesiąca
następującego po każdym kwartale, sprawozdanie z realizacji planu finansowego
Funduszu Rezerwowego,
3)składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi
właściwemu do spraw finansów publicznych, do dnia 30 kwietnia, sprawozdanie
z realizacji planu finansowego Funduszu Rezerwowego za poprzedni rok
– w przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego.
1.BGK przysługuje wynagrodzenie prowizyjne ze środków Funduszu
Rezerwowego z tytułu jego obsługi.
2.Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje w wysokości iloczynu współczynnika
prowizji w maksymalnej wysokości do 1,06 oraz kosztów faktycznie poniesionych
przez BGK w wyniku podjętych koniecznych czynności do obsługi Funduszu
Rezerwowego.
3.Wynagrodzenia prowizyjne przysługuje do wysokości maksymalnego
wynagrodzenia prowizyjnego określonego w planie finansowym Funduszu
Rezerwowego.
4.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wysokość współczynnika prowizji, o którym mowa w ust. 2, oraz
sposób i terminy pobierania przez BGK wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu obsługi
Funduszu Rezerwowego – mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnej
i terminowej obsługi Funduszu Rezerwowego oraz właściwą organizację i sposób
gospodarowania środkami tego funduszu.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zawiera z BGK umowę w sprawie obsługi Funduszu Rezerwowego, określającą w szczególności:
1)szczegółowe zasady dokonywania wypłat ze środków Funduszu Rezerwowego;
2)zakres danych wymaganych do przygotowania planu finansowego Funduszu
Rezerwowego oraz tryb ich przekazywania do BGK.
1.Przy ministrze właściwym do spraw żeglugi śródlądowej działa Rada
Żeglugi Śródlądowej jako organ opiniodawczo-doradczy.
2.Do zadań Rady Żeglugi Śródlądowej należy:
1)wydawanie opinii:
a)do wniosków o udzielenie kredytu preferencyjnego,
b)do wniosków o częściowe umorzenie kredytu preferencyjnego,
c)do wniosków o udzielenie zgody na zbycie statku,
d)w sprawach wskazanych przez ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej;
2)opracowanie planu promocji żeglugi śródlądowej wraz z kosztorysem jego
wykonania.
3.Obsługę Rady Żeglugi Śródlądowej zapewnia urząd obsługujący ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
4.Członkom Rady Żeglugi Śródlądowej nie przysługuje wynagrodzenie z tytułu
uczestniczenia w Radzie Żeglugi Śródlądowej.
5.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
zarządzenia, regulamin Rady Żeglugi Śródlądowej określający jej organizację, tryb
pracy oraz częstotliwość odbywania posiedzeń.
1.Rada Żeglugi Śródlądowej wydaje opinie, o których mowa
w art. 44 ust. 2 pkt 1, i opracowuje plan, o którym mowa w art. 44 ust. 2 pkt 2, na
posiedzeniach lub w drodze korespondencyjnego uzgodnienia stanowisk.
2.Rada Żeglugi Śródlądowej wydaje opinie, o których mowa
w art. 44 ust. 2 pkt 1, w terminie 15 dni od dnia wpływu wniosku, o którym mowa
w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a–c, albo wskazania sprawy przez ministra właściwego do
spraw żeglugi śródlądowej.
3.Jeżeli Rada Żeglugi Śródlądowej nie wyda w terminie, o którym mowa
w ust. 2, opinii do wniosku, o którym mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a–c, opinię
wydaje minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej. Minister właściwy do spraw
żeglugi śródlądowej wydaje opinię w terminie 10 dni od dnia upływu terminu,
o którym mowa w ust. 2, i niezwłocznie przekazuje ją BGK oraz Radzie Żeglugi
Śródlądowej.
4.Negatywna opinia do wniosków, o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a–
c, zawiera uzasadnienie.
1.Rada Żeglugi Śródlądowej opracowuje roczny plan promocji żeglugi
śródlądowej, który określa działania mające na celu wspieranie i rozwój sektora
żeglugi śródlądowej, w tym działania promocyjne, informacyjne lub edukacyjne
dotyczące transportu wodnego śródlądowego.
2.Plan promocji żeglugi śródlądowej zawiera wykaz działań:
1)polegających na opracowywaniu dokumentów, analiz i ekspertyz z zakresu
sektora transportu wodnego śródlądowego;
2)informacyjnych, promocyjnych i edukacyjnych polegających na:
a)organizowaniu konferencji, spotkań i warsztatów o tematyce żeglugi
śródlądowej,
b)przygotowaniu i przeprowadzeniu kampanii medialnych na cele, o których
mowa w ust. 1,
c)przygotowaniu i produkcji materiałów dydaktycznych o tematyce żeglugi
śródlądowej.
3.Rada Żeglugi Śródlądowej opracowuje i przekazuje plan promocji żeglugi
śródlądowej wraz z kosztorysem jego wykonania ministrowi właściwemu do spraw
żeglugi śródlądowej do dnia 31 marca roku poprzedzającego rok, w którym ten plan
ma być realizowany.
4.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza plan promocji
żeglugi śródlądowej wraz z kosztorysem jego wykonania i przekazuje go do BGK
w celu ujęcia w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej do dnia
30 kwietnia roku poprzedzającego rok, w którym ten plan ma być realizowany.
5.Jeżeli minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej nie zatwierdzi
w terminie określonym w ust. 4 planu promocji żeglugi śródlądowej wraz
z kosztorysem jego wykonania, plan ten nie podlega realizacji.
6.Działania określone w planie promocji żeglugi śródlądowej realizuje minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.
7.BGK, na wniosek ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej,
dokonuje wypłat ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej z tytułu realizacji
działań, o których mowa w ust. 2.
1.W skład Rady Żeglugi Śródlądowej wchodzi jej Sekretarz i nie więcej
niż 14 osób spośród osób wskazanych przez:
1)ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;
2)ministra właściwego do spraw transportu;
3)ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
4)ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
5)ministra właściwego do spraw środowiska;
6)ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;
6a)ministra właściwego do spraw klimatu;
7)armatorów i ich związki;
8)organizacje, których statutowym zadaniem jest działanie na rzecz rozwoju
żeglugi śródlądowej i śródlądowych dróg wodnych;
9)ośrodki naukowe zajmujące się żeglugą śródlądową;
10)samorządy województw.
2.Sekretarzem Rady Żeglugi Śródlądowej jest osoba zatrudniona w urzędzie
obsługującym ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
3.Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje
Sekretarza i członków Rady Żeglugi Śródlądowej, w tym Przewodniczącego.
4.Członkostwo w Radzie Żeglugi Śródlądowej wygasa z powodu:
1)odwołania;
2)rezygnacji złożonej na piśmie ministrowi właściwemu do spraw żeglugi
śródlądowej;
3)śmierci.
1.Do wydatków związanych z funkcjonowaniem Rady Żeglugi
Śródlądowej zalicza się wydatki poniesione na:
1)przejazd członków Rady Żeglugi Śródlądowej w celu udziału w jej
posiedzeniach;
2)organizację posiedzeń Rady Żeglugi Śródlądowej poza jej siedzibą, w tym:
a)najem pomieszczeń, w których odbywają się posiedzenia,
b)zapewnienie wyposażenia niezbędnego do organizacji posiedzeń,
c)zapewnienie wyżywienia i noclegów członkom Rady Żeglugi Śródlądowej.
2.Członkom Rady Żeglugi Śródlądowej przysługuje zwrot kosztów przejazdów
w celu udziału w jej posiedzeniach w wysokości ustalonej odpowiednio zgodnie
z przepisami o należnościach przysługujących pracownikowi zatrudnionemu
w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży
służbowej na obszarze kraju.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb rozliczania wydatków, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1, biorąc pod uwagę racjonalność ponoszonych kosztów przejazdu.
1.Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 18 ust. 1,
podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł.
2.Armator, który narusza obowiązek:
1)o którym mowa w art. 18 ust. 2, lub
2)o którym mowa w art. 18 ust. 3, lub
3)o którym mowa w art. 18 ust. 4 pkt 1
– podlega karze pieniężnej do 1000 zł.
Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.
Wymierzając kary pieniężne, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej bierze pod uwagę wartość refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku, którego dotyczy naruszony obowiązek. Przepisy art. 189d pkt 2–6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i
187)stosuje się
(pominięty)3)
(pominięty)3)
(pominięty)3)
1.Składki, o których mowa w art. 13 ustawy uchylanej w art. 67,
wpłacone za rok 2019, BGK zwraca armatorowi, który dokonał ich wpłaty, na
wniosek, w którym wskazuje się rachunek bankowy albo rachunek w spółdzielczej
kasie oszczędnościowo-kredytowej, której armator jest członkiem, do zwrotu środków
złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
2.Zwrot składek jest dokonywany w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku,
o którym mowa w ust. 1, do BGK.
3.Roszczenie o zwrot wpłaconej za rok 2019 składki, o której mowa w art. 13
ustawy uchylanej w art. 67, wygasa w przypadku niezłożenia wniosku, o którym
mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
1.Wnioski o udzielenie kredytów preferencyjnych, o których mowa
w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy uchylanej w art. 67, które nie zostały rozpatrzone przed
dniem wejścia w życie ustawy, BGK zwraca wnioskodawcom.
2.Kredyty preferencyjne, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy
uchylanej w art. 67, udzielone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
i niespłacone do tego dnia umarza się na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
1.Rada do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej, o której mowa
w art. 19 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 67, staje się Radą Żeglugi Śródlądowej,
o której mowa w art. 44 ust. 1.
2.Członkowie Rady do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej powołani na
podstawie art. 19 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 67 stają się członkami Rady Żeglugi
Śródlądowej, o której mowa w art. 44 ust. 1, z tym że członek Rady do Spraw
Promocji Żeglugi Śródlądowej powołany jako przedstawiciel ogólnokrajowych
przedstawicielstw związków zawodowych pracowników żeglugi śródlądowej staje się
członkiem Rady Żeglugi Śródlądowej jako przedstawiciel organizacji, których
statutowym zadaniem jest działanie na rzecz rozwoju żeglugi śródlądowej
i śródlądowych dróg wodnych.
1.W terminie 21 dni od dnia wejścia w życie ustawy BGK przedstawia
opracowany na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw
żeglugi śródlądowej projekt planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej na rok
2020 do uzgodnienia:
1)ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – w zakresie
finansowym.
2.Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje w terminie 14 dni od dnia
przedstawienia projektu planu finansowego na 2020 rok.
1.W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy Rada Żeglugi
Śródlądowej opracowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw żeglugi
śródlądowej plan promocji żeglugi śródlądowej na rok 2020.
2.W terminie 14 dni od dnia otrzymania planu promocji żeglugi śródlądowej na
rok 2020 minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza go i przekazuje
do BGK. Przepis art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
3.W terminie 14 dni od dnia otrzymania planu promocji żeglugi śródlądowej na
rok 2020 BGK opracowuje projekt zmiany planu finansowego Funduszu Żeglugi
Śródlądowej na rok 2020 i przedstawia go do uzgodnienia:
1)ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – w zakresie
finansowym.
4.Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się w terminie 14 dni od dnia
otrzymania projektu planu finansowego na rok 2020.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej występuje do BGK w celu:
1)rozwiązania umowy zawartej na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy uchylanej
w art. 67;
2)zawarcia umów, o których mowa w art. 31 i art. 43.
1.Środki z dotacji, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy uchylanej
w art. 67, przyznanej na rok 2019 stają się środkami Funduszu Żeglugi Śródlądowej,
o którym mowa w art. 22.
2.Środki z dotacji, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 67,
niewykorzystane do dnia 31 grudnia 2019 r., BGK zwraca na rachunek bankowy
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia
31 stycznia 2020 r.
1.W terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy
do spraw żeglugi śródlądowej występuje do Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej z wnioskiem o ustalenie wysokości dotacji, o której
mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, udzielanej na rok 2020.
2.W terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1,
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej i Narodowy Fundusz Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadniają wysokość dotacji, o której mowa
w ust. 1.
1.Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Fundusz Żeglugi
Śródlądowej, o którym mowa w art. 5 ustawy uchylanej w art. 67, staje się Funduszem
Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art. 22.
2.Aktywa i pasywa Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art. 5
ustawy uchylanej w art. 67, stają się aktywami i pasywami Funduszu Żeglugi
Śródlądowej, o którym mowa w art. 22.
3.Plan finansowy na 2019 r. Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa
w art. 5 ustawy uchylanej w art. 67, staje się planem finansowym na 2019 r. Funduszu
Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art. 22.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Fundusz Rezerwowy, o którym mowa w art. 5 ustawy uchylanej w art. 67, staje się Funduszem Rezerwowym, o którym mowa w art. 32.
1.W latach 2019–2028 maksymalny limit wydatków budżetu państwa
będący skutkiem finansowym ustawy wynosi 16,1 mln zł, przy czym:
1)w 2019 r. – 0 zł;
2)w 2020 r. – 0 zł;
3)w 2021 r. – 0 zł;
4)w 2022 r. – 2,3 mln zł;
5)w 2023 r. – 2,3 mln zł;
6)w 2024 r. – 2,3 mln zł;
7)w 2025 r. – 2,3 mln zł;
8)w 2026 r. – 2,3 mln zł;
9)w 2027 r. – 2,3 mln zł;
10)w 2028 r. – 2,3 mln zł.
2.W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany
rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostanie
zastosowany mechanizm korygujący, polegający na:
1)zmniejszeniu liczby lub wstrzymaniu udzielania kredytów preferencyjnych
w zależności od środków przeznaczonych na ten cel;
2)wstrzymaniu realizacji planu promocji.
3.Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków,
o których mowa w ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których
mowa w ust. 2, jest minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.
Traci moc ustawa z dnia 28 października 2002 r. o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowym (Dz. U. z 2017 r. poz.
2095)
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia4), z wyjątkiem art. 61, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę