Ustawa określa warunki świadczenia usług hotelarskich oraz usług pilotów wycieczek i przewodników turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z turystami o świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych
Dz.U. 1997 poz. 884
Zobacz w ISAP →(uchylony)
(uchylony)
Zadania marszałka województwa, o których mowa w ustawie, są zadaniami z zakresu administracji rządowej.
Minister właściwy do spraw turystyki jest organem wyższego stopnia w stosunku do marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 39a ust. 3 oraz art. 42 ust. 1.
1.Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć:
1)(uchylony)
2)(uchylony)
3)(uchylony)
4)(uchylony)
5)(uchylony)
6)(uchylony)
7)(uchylony)
7a)przewodnik turystyczny – osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub
odwiedzających po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach,
udzielającą o nich fachowej informacji oraz sprawującą nad turystami lub
odwiedzającymi opiekę w zakresie wynikającym z umowy;
7b)pilot wycieczek – osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki,
uczestnikom imprezy turystycznej, sprawującą opiekę nad nimi i czuwającą
nad sposobem wykonania na ich rzecz usług oraz przekazującą podstawowe
informacje, dotyczące odwiedzanego kraju i miejsca;
8)usługi hotelarskie – krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów,
mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów
lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług
z tym związanych;
9)turysta – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym
miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem
podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która
korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc;
10)odwiedzający – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim
stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej
pracy w odwiedzanej miejscowości oraz niekorzystającą z noclegu;
11)klient – osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o świadczenie
usług turystycznych na swoją rzecz lub na rzecz innej osoby, a zawarcie tej
umowy nie stanowi przedmiotu jej działalności gospodarczej, jak i osobę, na
rzecz której umowa została zawarta, a także osobę, której przekazano prawo
do korzystania z usług turystycznych objętych uprzednio zawartą umową;
12)(uchylony)
13)(uchylony)
14)przedsiębiorca – przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r.
– Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641, 803 i 1414)
i przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r.
o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób
zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470).
15)(uchylony)
2.Ilekroć w ustawie jest mowa o usłudze turystycznej, imprezie turystycznej
oraz organizatorze turystyki, należy przez to rozumieć usługę turystyczną, imprezę
turystyczną lub organizatora turystyki, o których mowa odpowiednio w art. 4 pkt
1, 2 i 8 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych
i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 511 i 2185 oraz z 2023
r. poz.
1394)
1.(uchylony)
2.Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie turystów lub
odwiedzających, udzielanie fachowej i aktualnej informacji o kraju, odwiedzanych
miejscowościach, obszarach i obiektach, sprawowanie opieki nad turystami lub
odwiedzającymi w zakresie wynikającym z umowy, a podczas prowadzenia
turystów w górach troska o ich bezpieczeństwo w szczególności podczas wyjść
wymagających odpowiednich technik i specjalistycznego sprzętu.
3.Do zadań pilota wycieczek należy czuwanie, w imieniu organizatora
turystyki, nad sposobem świadczenia usług na rzecz klientów, przyjmowanie od
nich zgłoszeń dotyczących związanych z tym uchybień, sprawowanie nad
klientami opieki w zakresie wynikającym z umowy, wskazywanie lokalnych
atrakcji oraz przekazywanie podstawowych informacji dotyczących odwiedzanego
kraju i miejsca.
4.(uchylony)
5.(uchylony)
6.(uchylony)
7.Sprawowanie opieki, o której mowa w ust. 2 i 3, nie zastępuje obowiązku
wykonywania opieki przez osoby do tego zobowiązane z innego tytułu.
1.Zadania przewodników turystycznych wykonują:
1)przewodnicy górscy dla określonych obszarów górskich;
2)przewodnicy miejscy dla poszczególnych miast;
3)przewodnicy terenowi dla poszczególnych województw, powiatów, gmin,
a także regionów oraz tras turystycznych.
1a.Wykonywanie zadań przewodnika górskiego dla określonego obszaru
górskiego wymaga posiadania uprawnień określonych ustawą.
1b.Uprawnienia przewodnika górskiego dla określonego obszaru górskiego
otrzymuje osoba, która:
1)ukończyła 18 lat;
2)nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku
z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;
3)posiada wykształcenie średnie lub średnie branżowe;
4)odbyła szkolenie teoretyczne i praktyczne dla określonego obszaru górskiego
oraz zdała egzamin na przewodnika górskiego, z zastrzeżeniem art. 22a ust. 2.
2.Uprawnienia przewodników górskich dzielą się na trzy klasy w zależności
od stopnia trudności tras i wycieczek.
3.(uchylony)
4.(uchylony)
5.(uchylony)
6.(uchylony)
7.(uchylony)
Przewodnikiem miejskim lub terenowym lub pilotem wycieczek może być osoba, która:
1)ukończyła 18 lat;
2)nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku
z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;
3)posiada wykształcenie średnie lub średnie branżowe.
1.(uchylony)
2.Osoby posiadające uprawnienia przewodnika górskiego dopuszcza się do
egzaminu umożliwiającego uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy obszar
bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego i praktycznego.
3.(uchylony)
1.(uchylony)
2.(uchylony)
1.Wykonywanie działalności w zakresie szkolenia dla kandydatów
na przewodników górskich wymaga uzyskania wpisu do rejestru organizatorów
szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, zwanego dalej „rejestrem
organizatorów szkoleń”, prowadzonego przez marszałka województwa.
1a.Wpisu do rejestru organizatorów szkoleń marszałek województwa
dokonuje na wniosek organizatora szkolenia.
1b.Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń składa się do marszałka
województwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej
albo siedzibę jednostki organizacyjnej wnioskującej o wpis do rejestru
organizatorów szkoleń, a w przypadku osoby fizycznej posiadającej miejsce
zamieszkania i jednostki organizacyjnej posiadającej siedzibę na terytorium
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej – do
marszałka województwa wybranego przez wnioskodawcę.
2.Wpis do rejestru organizatorów szkoleń może dotyczyć zgłoszenia
przeprowadzenia jednego szkolenia lub szkolenia na stałe.
3.Osoby fizyczne i jednostki organizacyjne organizujące szkolenia dla
kandydatów na przewodników górskich są obowiązane:
1)zapewnić kadrę:
a)wykładowców posiadających wykształcenie wyższe – do prowadzenia
zajęć teoretycznych,
b)instruktorów posiadających udokumentowaną praktykę w zakresie
wykonywania zadań przewodnika górskiego dla określonego obszaru
górskiego w wymiarze co najmniej 50 dni w okresie 5 lat
poprzedzających dzień złożenia wniosku o wpis do rejestru
organizatorów szkoleń – do prowadzenia zajęć praktycznych;
2)zapewnić warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych,
oraz odpowiednią obsługę biurową wraz z przechowywaniem
i udostępnianiem dokumentacji szkolenia;
3)realizować program szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich,
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 4;
4)przedstawiać uczestnikom szkoleń wewnętrzny regulamin szkolenia,
określający w szczególności warunki potwierdzania udziału w zajęciach
teoretycznych i praktycznych oraz ich zaliczania.
4.Potwierdzeniem posiadania praktyki, o której mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b,
jest zaświadczenie wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę
organizacyjną powierzającą zadania przewodnika górskiego.
5.Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń zawiera następujące
dane:
1)nazwę wnioskodawcy, jego siedzibę i adres, a w wypadku gdy wnioskodawca
jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną – imię i nazwisko oraz adres
miejsca zamieszkania;
2)wskazanie, czy działalność szkoleniowa będzie prowadzona w ramach
działalności gospodarczej;
3)określenie zakresu szkolenia, które wnioskodawca zamierza prowadzić,
w tym wskazanie:
a)czy szkolenie ma mieć charakter podstawowy czy uzupełniający,
b)obszaru górskiego, którego ma dotyczyć szkolenie przewodników
górskich;
4)wskazanie, czy wpis do rejestru organizatorów szkoleń ma dotyczyć
zorganizowania jednego szkolenia, czy organizowania szkoleń na stałe;
5)wskazanie kierownika szkolenia lub innej osoby upoważnionej do
występowania wobec marszałka województwa w sprawach związanych ze
szkoleniem;
6)informację o dotychczasowych szkoleniach prowadzonych przez
wnioskodawcę, jeżeli wnioskodawca prowadził uprzednio szkolenia;
7)opis warunków szkolenia, w tym wskazanie miejsca odbywania wykładów
i zajęć praktycznych, a także określenie miejsca przechowywania
dokumentacji szkolenia i archiwum wydanych dokumentów.
6.Do wniosku wnioskodawca dołącza oświadczenie następującej treści:
„Oświadczam, że:
1)dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów szkoleń są
kompletne i zgodne z prawdą;
2)znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie
organizowania szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich,
określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych2).”.
7.Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera:
1)oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
2)podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze
wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
8.Dokumentem poświadczającym dokonanie wpisu do rejestru
organizatorów szkoleń jest zaświadczenie wydane przez marszałka województwa.
9.Organizator szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich,
rozpoczynając szkolenie, pisemnie informuje marszałka województwa właściwego
dla miejsca odbywania szkolenia o miejscu i terminach zajęć.
10.Wpis do rejestru organizatorów szkoleń obejmuje dane, określone
w ust. 5, z wyjątkiem adresu miejsca zamieszkania organizatora szkoleń będącego
osobą fizyczną.
11.Rejestr jest jawny.
12.Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym.
13.Na podstawie informacji o dokonanych wpisach do rejestru organizatorów
szkoleń przekazywanych w postaci elektronicznej przez marszałków województw,
na stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki zamieszcza się
Centralny Wykaz Organizatorów Szkoleń dla Kandydatów na Przewodników
Górskich.
1.Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli
organizatorów szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich w zakresie:
1)zgodności ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym
mowa w art. 24 ust. 5;
2)zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru
organizatorów szkoleń;
3)przestrzegania warunków szkolenia określonych ustawą.
2.Kontrola organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich
obejmuje w szczególności:
1)sprawdzenie dokumentacji szkolenia;
2)ocenę zgodności harmonogramu zajęć z procesem jego realizacji;
3)sprawdzenie zapewnienia odpowiedniej obsługi biurowej wraz
z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia;
4)sprawdzenie zapewnienia warunków umożliwiających realizację zajęć, w tym
także praktycznych.
3.Marszałek województwa, który otrzymał informację o odbywającym się na
jego terenie szkoleniu dla kandydatów na przewodników górskich organizowanym
przez organizatora szkolenia wpisanego do rejestru organizatorów szkoleń
prowadzonego przez marszałka innego województwa, ma prawo przeprowadzić
kontrolę organizatora szkolenia w czasie trwania szkolenia.
4.Kontrola organizatora szkolenia dla kandydatów na przewodników
górskich odbywa się w obecności kierownika szkolenia lub osoby upoważnionej do
zastępowania kierownika szkolenia.
5.Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli organizatorów
szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich w zakresie spełnienia
obowiązku uzyskania wpisu do rejestru organizatorów szkoleń.
6.Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 5, dokonuje osoba imiennie
upoważniona przez marszałka województwa.
7.Osoba dokonująca kontroli organizatora szkolenia dla kandydatów na
przewodników górskich powiadamia o stwierdzonych uchybieniach marszałka
województwa, na którego terenie odbywa się szkolenie.
8.Uchybieniem w prowadzeniu działalności objętej wpisem do rejestru
organizatorów szkoleń jest:
1)niespełnianie wymogów, o których mowa w art. 24 ust. 3;
2)niezgodność ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym
mowa w art. 24 ust. 5.
9.Marszałek województwa, na którego terenie odbywa się szkolenie dla
kandydatów na przewodników górskich po uzyskaniu informacji o uchybieniach
organizatora szkolenia powiadamia o tych uchybieniach marszałka województwa,
który wpisał organizatora szkolenia do rejestru organizatorów szkoleń.
10.Marszałek województwa wzywa organizatora szkoleń dla kandydatów na
przewodników górskich do usunięcia stwierdzonych uchybień w terminie 30 dni od
dnia doręczenia wezwania, pod rygorem wykreślenia z rejestru organizatorów
szkoleń.
11.Organizator szkolenia wykreślony z rejestru organizatorów szkoleń na
podstawie ust. 10 nie może zostać wpisany do rejestru organizatorów szkoleń przed
upływem 3 lat od dnia wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru organizatorów
szkoleń.
12.Organizator szkoleń prowadzący szkolenie dla kandydatów na
przewodników górskich bez wymaganego wpisu do rejestru organizatorów szkoleń
nie może zostać wpisany do rejestru organizatorów szkoleń przed upływem 3 lat od
dnia wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia szkolenia dla kandydatów na
przewodników górskich bez wymaganego wpisu do rejestru organizatorów
szkoleń.
13.Marszałek województwa, nie rzadziej niż raz na 3 lata, dokonuje z urzędu
kontroli organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, którego
wpis do rejestru organizatorów szkoleń dotyczy organizowania szkoleń na stałe.
(uchylony)
1.Egzamin na przewodnika górskiego przeprowadza komisja
egzaminacyjna powoływana przez marszałka województwa właściwego ze
względu na obszar górski.
2.W przypadku gdy obszar górski obejmuje terytorium wykraczające poza
jedno województwo, egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana
przez marszałka województwa właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej
z części obszaru górskiego, którego dotyczą uprawnienia przewodnika górskiego.
3.Wyboru komisji egzaminacyjnej w przypadku, o którym mowa w ust. 2,
dokonuje kandydat na przewodnika górskiego.
4.Do komisji egzaminacyjnych powołuje się przedstawicieli stowarzyszeń
zrzeszających przewodników górskich dla określonego obszaru górskiego oraz
organizacji zrzeszających organizatorów turystyki, a także przedstawiciela
wojewódzkiego konserwatora zabytków, jeżeli na obszarze górskim objętym
uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na przewodnika górskiego, znajdują się
zabytki i muzea.
5.Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać
także nauczycieli akademickich specjalizujących się w dziedzinie turystyki.
5a.Członkowie komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu
otrzymują wynagrodzenie.
6.Za sprawdzenie kwalifikacji kandydata na przewodnika górskiego pobiera
się opłatę.
7.Wysokość opłaty egzaminacyjnej za sprawdzenie kwalifikacji kandydata
na przewodnika górskiego określa się odrębnie za część teoretyczną i część
praktyczną egzaminu. Opłata egzaminacyjna nie obejmuje kosztów przejazdu,
ubezpieczenia, zakwaterowania oraz wyżywienia.
8.Opłaty wniesionej przez kandydata, który nie przystąpił do egzaminu, nie
zwraca się, z wyjątkiem przypadku, w którym kandydat na przewodnika górskiego
zawiadomi urząd marszałkowski na piśmie o rezygnacji z przystąpienia do
egzaminu w terminie co najmniej 14 dni przed egzaminem. W przypadku takiego
zawiadomienia złożonego w terminie, urząd marszałkowski zwraca wniesioną
opłatę egzaminacyjną w całości w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego
zawiadomienia oraz zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego komisji
egzaminacyjnej w terminie 3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.
9.Opłata za część praktyczną egzaminu w przypadku niedopuszczenia do tej
części egzaminu podlega zwrotowi w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia wyników
części teoretycznej egzaminu.
1.Uprawnienia przewodnika górskiego mogą być zawieszone za
powtarzające się uchybienia w wykonywaniu zadań lub postępowaniu przewodnika
górskiego:
1)jeżeli uchybienie stwierdzą osoby uprawnione do kontroli;
2)w przypadku skarg potwierdzonych co do ich słuszności.
2.Zawieszenie uprawnień przewodnika górskiego może nastąpić na okres do
12 miesięcy. Przywrócenie zawieszonych uprawnień marszałek województwa
może uzależnić od zdania egzaminu sprawdzającego, obejmującego część lub
całość zakresu umiejętności wymaganych od przewodnika górskiego.
3.Egzamin sprawdzający przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której
mowa w art. 25 ust. 1.
Uprawnienia przewodnika górskiego cofa się, jeżeli przewodnik górski:
1)zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa,
o którym mowa w art. 21 ust. 1b pkt 2;
2)nie zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 zdanie
drugie.
1.Uprawnienia przewodnika górskiego nadaje, odmawia nadania,
zawiesza i przywraca oraz cofa, w drodze decyzji administracyjnej, marszałek
województwa właściwy dla miejsca zamieszkania osoby składającej wniosek o
nadanie uprawnień w dniu złożenia tego wniosku, a w przypadku nieposiadania
miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – marszałek
województwa wybrany przez osoby ubiegające się o te uprawnienia.
1a.Do postępowania w sprawie nadania uprawnień przewodnika górskiego, o
której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14
czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz.
775 i
803)
1b.Do postępowania w sprawie nadania uprawnień przewodnika górskiego,
o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów działu II rozdziału 8a ustawy z
dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
2.Uprawnienia przewodnika górskiego osobom, które nabyły kwalifikacje do
wykonywania zawodu przewodnika górskiego w państwach członkowskich Unii
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwach członkowskich Euro-
pejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronach umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a którym zostały uznane kwalifikacje do
wykonywania zawodu przewodnika górskiego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, nadaje, zawiesza, przywraca oraz cofa marszałek województwa właściwy
dla miejsca zamieszkania w dniu złożenia wniosku o nadanie uprawnień,
a w przypadku nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej – marszałek województwa wybrany przez osobę ubiegającą się o te
uprawnienia. Podstawę do nadania uprawnień stanowi decyzja ministra właściwego
do spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu przewodnika
górskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydana na podstawie ustawy
z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2023 r.
poz.
334)
3.Ewidencję uprawnień przewodników górskich nadanych na podstawie
niniejszej ustawy prowadzą marszałkowie województw, o których mowa w ust. 1
i 2.
4.Nadanie uprawnień przewodnika górskiego dokumentuje się przez wydanie
legitymacji i identyfikatora przewodnika górskiego. W trakcie wykonywania zadań
przewodnik górski jest obowiązany do posiadania przy sobie legitymacji
przewodnika górskiego oraz do okazywania jej na żądanie osoby upoważnionej do
wykonywania kontroli, o których mowa w art. 29 ust. 3, a także podmiotów
upoważnionych na podstawie odrębnych przepisów.
5.Na podstawie danych o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego
przekazywanych w postaci elektronicznej przez marszałków województw na
stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki są udostępniane dane
liczbowe dotyczące uprawnień nadanych przez poszczególnych marszałków
województw. Dane te są jawne.
6.Informacje o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego wpisywane
i przekazywane w postaci elektronicznej przez marszałków województw
ministrowi właściwemu do spraw turystyki są udostępniane przez ministra
właściwego do spraw turystyki w postaci elektronicznej wszystkim marszałkom
województw.
1.Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego i pilota
wycieczek podlegają kontroli. Kontrola obejmuje:
1)w przypadku przewodników górskich – posiadanie uprawnień przewodnika
górskiego, wymaganych dla określonego obszaru górskiego oraz poprawność
wykonywania zadań przewodnika górskiego;
2)w przypadku przewodników miejskich i terenowych oraz pilotów wycieczek
– spełnienie wymogów, o których mowa w art. 22.
2.(uchylony)
3.Kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonuje osoba imiennie upoważniona
przez marszałka województwa.
4.Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach
marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce dokonanej kontroli.
5.Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane
wyniki kontroli marszałkowi województwa, który nadał uprawnienia
przewodnikowi górskiemu.
1.Organizator turystyki jest obowiązany zapewnić klientowi
uczestniczącemu w imprezie turystycznej opiekę osoby reprezentującej
organizatora turystyki. Zakres tej opieki wynika z umowy organizatora turystyki
z klientem.
2.(uchylony)
3.Organizator turystyki jest obowiązany wystawić osobie sprawującej
opiekę, o której mowa w ust. 1, pisemne zlecenie, określając w nim miejsce lub
obszar oraz czas świadczenia usługi, a także, jeżeli jest to konieczne, upoważnienie
do działania w imieniu organizatora w zakresie niezbędnym do prowadzenia
imprezy turystycznej.
1.Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest
obowiązany zapewnić opiekę pilota wycieczek posiadającego znajomość języka
powszechnie znanego w kraju odwiedzanym lub języka uzgodnionego z
kontrahentem zagranicznym.
2.Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest
obowiązany zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota wycieczek
posiadających znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt
z uczestnikami lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.
1.Znajomość języka obcego dokumentuje się dyplomem ukończenia
studiów filologicznych, nauczycielskiego kolegium języków obcych, świadectwem
ukończenia szkoły z obcym językiem wykładowym za granicą lub dokumentem
poświadczającym znajomość języka obcego na poziomie biegłości B2 zgodnie
z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy.
2.Osoby, które nie legitymują się dokumentami wymienionymi w ust. 1,
mogą złożyć egzamin ze znajomości języka obcego przed komisją egzaminacyjną
języków obcych, powoływaną przez marszałków województw.
3.Członkowie komisji egzaminacyjnej języków obcych za przeprowadzenie
egzaminu ze znajomości języka obcego otrzymują wynagrodzenie.
4.Za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną
języków obcych pobiera się opłatę.
5.Wysokość opłaty za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję
egzaminacyjną języków obcych określa się łącznie za część teoretyczną i część
praktyczną egzaminu. Opłata ta nie obejmuje kosztów przejazdu, ubezpieczenia,
zakwaterowania oraz wyżywienia.
6.Opłaty wniesionej przez osobę, która nie przystąpiła do egzaminu, nie
zwraca się, z wyjątkiem przypadku, w którym osoba ta zawiadomi urząd
marszałkowski na piśmie o rezygnacji z przystąpienia do egzaminu w terminie co
najmniej 14 dni przed egzaminem. W przypadku takiego zawiadomienia złożonego
w terminie, urząd marszałkowski zwraca wniesioną opłatę egzaminacyjną
w całości w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia oraz
zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego komisji egzaminacyjnej w terminie
3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.
1.Przewodnicy turystyczni mogą oprowadzać obsługiwane
wycieczki po muzeach, wystawach i zabytkach, jeżeli zadania tego nie wykonuje
osoba upoważniona przez muzeum, organizatora wystawy albo właściciela lub
posiadacza zabytku.
2.Oprowadzanie wycieczek, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób
określony przez dyrektora muzeum, organizatora wystawy albo właściciela lub
posiadacza zabytku w regulaminie dla zwiedzających.
(uchylony)
1.Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze
rozporządzenia:
1)właściwość terytorialną marszałków województw powołujących komisje
egzaminacyjne dla przewodników górskich, z uwzględnieniem podziału
administracyjnego kraju;
2)kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji
egzaminacyjnych, o których mowa w art. 25, procedurę egzaminowania
kandydatów na przewodników górskich oraz wzór świadectwa wydawanego
przez te komisje, z uwzględnieniem obiektywności i rzetelności
przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;
3)konieczne elementy wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego
oraz dokumenty, jakie powinny być załączane do wniosku, z uwzględnieniem
kompletności danych wymaganych do nadania uprawnień;
4)programy szkolenia kandydatów na przewodników górskich, wraz
z minimalnym wymiarem godzin zajęć dla poszczególnych przedmiotów
stanowiących program szkolenia, z uwzględnieniem zakresu zagadnień
niezbędnych do właściwego wykonywania zadań przewodnika górskiego dla
określonego obszaru górskiego;
5)warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, obszar
uprawnień przewodników górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek
prowadzonych przez przewodników górskich posiadających uprawnienia
określonej klasy, program podstawowego szkolenia specjalistycznego oraz
programy uzupełniającego szkolenia dla przewodników górskich
poszczególnych klas, z uwzględnieniem zakresu zagadnień niezbędnych do
właściwego wykonywania zadań przewodnika górskiego dla określonego
obszaru górskiego;
6)kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji
egzaminacyjnych języków obcych, o których mowa w art. 32 ust. 2, sposób
i tryb działania tych komisji, procedurę przeprowadzania egzaminów z
języków obcych oraz wzór świadectwa wydawanego przez komisje
egzaminacyjne języków obcych, z uwzględnieniem obiektywności
i rzetelności przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;
7)wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się
o uprawnienia przewodnika górskiego oraz sprawdzenie znajomości języka
obcego przez komisję egzaminacyjną języków obcych, o której mowa
w art. 32 ust. 2, w tym wysokość opłat za poszczególne części egzaminów,
w wysokości nie niższej niż 100 zł oraz nie wyższej niż 400 zł, a także
wysokość wynagrodzenia członków komisji za przeprowadzenie
poszczególnych rodzajów i części egzaminów, mając na względzie
rzeczywiste koszty przeprowadzenia egzaminu i funkcjonowania komisji
egzaminacyjnych, a także nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej
oraz zakres ich obowiązków;
8)wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika
górskiego, a także sposób noszenia identyfikatorów podczas wykonywania
zadań przewodnika górskiego, z uwzględnieniem przejrzystości oraz
kompletności danych dotyczących nadanych uprawnień przewodnika
górskiego dla określonego obszaru górskiego i terminu ważności tych
uprawnień.
2.(uchylony)
3.(uchylony)
Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r. poz. 57, 1123 i
1234)
1.Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach
hotelarskich, które spełniają:
1)wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu
świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został
zaszeregowany;
2)wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi
przepisami.
2.Usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach,
jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których
mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
3.Za inne obiekty, w których mogą być świadczone usługi hotelarskie, uważa
się także wynajmowane przez rolników pokoje i miejsca na ustawianie namiotów
w prowadzonych przez nich gospodarstwach rolnych, jeżeli obiekty te spełniają
minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz
wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
4.Domniemywa się, że w obiektach, w których są świadczone usługi
hotelarskie bez uprzedniego zgłoszenia do właściwej ewidencji, o której mowa
w art. 38, nie są spełnione wymagania sanitarne, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
Ustala się następujące rodzaje obiektów hotelarskich:
1)hotele – obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc
w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług
związanych z pobytem klientów;
2)motele – obiekty położone przy drogach, dysponujące parkingiem,
posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach
jedno- i dwuosobowych;
3)pensjonaty – obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich
klientów całodzienne wyżywienie;
4)kempingi (campingi) – obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach,
samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych,
przyrządzanie posiłków, parkowanie samochodów, a także świadczące usługi
związane z pobytem klientów; obiekty te mogą dodatkowo umożliwiać nocleg
w domkach turystycznych lub innych obiektach stałych;
5)domy wycieczkowe – obiekty posiadające co najmniej 30 miejsc
noclegowych, dostosowane do samoobsługi klientów oraz świadczące
minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów;
6)schroniska młodzieżowe – obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej
turystyki młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów;
7)schroniska – obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy
szlakach turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych
z pobytem klientów;
8)pola biwakowe – obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.
Ustala się dla:
1)hoteli, moteli i pensjonatów – pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami;
2)kempingów (campingów) – cztery kategorie oznaczone gwiazdkami;
3)domów wycieczkowych i schronisk młodzieżowych – trzy kategorie
oznaczone cyframi rzymskimi.
1.Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych
rodzajów dokonuje, kategorię nadaje oraz prowadzi ich ewidencję marszałek
województwa właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2.Zaszeregowania pól biwakowych dokonuje i prowadzi ich ewidencję wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
3.Ewidencję obiektów, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3, prowadzi wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
4.Przed wydaniem decyzji w zakresie rodzajów i kategorii obiektów
hotelarskich organy wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do
wyspecjalizowanych stowarzyszeń.
4a.Marszałek województwa powołuje zespół oceniający obiekty hotelarskie
w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1. W skład zespołu
powołuje się przedstawicieli marszałka województwa, ponadto mogą być powo-
łane:
1)osoby posiadające kwalifikacje zawodowe i praktykę w świadczeniu usług
hotelarskich lub turystycznych, wskazane przez jednostki samorządu
gospodarczego i stowarzyszenia działające w zakresie turystyki i hotelarstwa;
2)osoby będące przedstawicielami Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej
Inspekcji Sanitarnej, administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru
budowlanego.
4b.Członkom zespołów oceniających, o których mowa w ust. 4a pkt 1,
przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzanie oceny spełniania przez obiekt
hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania go do odpowiedniego rodzaju
i kategorii, a członkom zespołu wykonującym czynności poza miejscem
zamieszkania – także zwrot kosztów podróży na zasadach określonych
w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi
zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
4c.Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość wynagrodzenia członków zespołów oceniających obiekty hotelarskie,
o których mowa w ust. 4a pkt 1, oraz sposób i termin wypłaty tego wynagrodzenia,
uwzględniając, że wynagrodzenie dla jednej osoby za ocenę jednego obiektu nie
może być wyższe niż 10% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na
podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
5.Zadania określone w ust. 2 i 3 są zadaniami własnymi gminy.
1.Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie
hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany
uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
2.W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który
posiada zaszeregowanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany
wystąpić do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę
dotychczasowego zaszeregowania.
3.Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym
mowa w art. 35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający świadczyć usługi
hotelarskie w gospodarstwie rolnym jest obowiązany zgłosić ten obiekt do
ewidencji wymienionej w art. 38 ust. 3.
4.Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa
w art. 35, mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach
powodujących zmianę rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz o za-
kończeniu świadczenia usług hotelarskich.
5.Rolnicy świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają
obowiązek informowania właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług
hotelarskich.
6.Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór zgłoszenia, o którym
mowa w ust. 3, oraz informacji, o której mowa w ust. 4 i 5, w formie dokumentów
elektronicznych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
1.Przedsiębiorca, który zamierza rozpocząć świadczenie usług
hotelarskich w obiekcie hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie
zaszeregowania obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii,
zwane dalej „promesą”.
2.Promesę wydaje, na wniosek przedsiębiorcy, marszałek województwa
właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego.
3.Promesa jest wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas
określony nie dłuższy niż dwa lata.
4.Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności:
1)oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu,
a w wypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna – miejsca zamieszkania
i adresu;
2)nazwę obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej
obiektu;
3)określenie położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu;
4)wskazanie rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się
przedsiębiorca.
5.Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub
zmianę sposobu użytkowania obiektu.
6.W okresie ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług
hotelarskich w obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać
nazwy rodzajowej i oznaczenia kategorii do celów informacyjnych i promocyjnych
obiektu hotelarskiego.
7.Marszałek województwa może, w drodze postanowienia, zezwolić na
rozpoczęcie świadczenia usług hotelarskich przez przedsiębiorcę, który otrzymał
promesę, po złożeniu przez niego kompletnego wniosku o zaszeregowanie obiektu
hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
1.(uchylony)
2.(uchylony)
3.Organy wymienione w art. 38 mają prawo kontrolować, w zakresie swojej
właściwości miejscowej, przestrzeganie wymagań, określonych w art. 35,
w stosunku do wszystkich obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są
świadczone usługi hotelarskie. Jeżeli obiekt, pozostający poza ewidencją organu
dokonującego kontroli, nie spełnia wymagań przewidzianych dla rodzaju
i kategorii, do których został zaszeregowany, lub minimalnych wymagań dla
innych obiektów świadczących usługi hotelarskie, organ kontrolujący zawiadamia
organ prowadzący ewidencję obiektu.
4.Organy, o których mowa w art. 38, mogą wykonywać następujące
czynności kontrolne:
1)dokonywać kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących
w skład kontrolowanych obiektów;
2)żądać od kierownika obiektu oraz od wszystkich osób, które są w tym
obiekcie zatrudnione, pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych
kontrolą;
3)żądać okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt
wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2.
5.Minister właściwy do spraw turystyki może dokonywać kontroli w zakresie
spełniania przez obiekt hotelarski wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii,
do których został zaszeregowany. Do kontroli wykonywanej przez ministra
właściwego do spraw turystyki stosuje się odpowiednio ust. 3 i 4.
6.W razie stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań
przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, minister
właściwy do spraw turystyki występuje do właściwego organu o dokonanie zmiany
rodzaju lub kategorii obiektu.
7.Do kontroli działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 3–6, stosuje
się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
1.Jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla
rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ
dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o za-
szeregowaniu obiektu do określonego rodzaju.
2.Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia
wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący
ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do
czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.
3.Przepis ust. 2 nie narusza uprawnień innych organów, wynikających
z odrębnych przepisów.
1.Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie
zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego
rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do
ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich,
a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w formie
decyzji administracyjnej.
2.Podstawą odmowy wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja
o odmowie zaszeregowania lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu
hotelarskiego do określonego rodzaju i kategorii.
3.Na podstawie przekazywanych w formie elektronicznej przez marszałków
województw danych dotyczących skategoryzowanych w województwie obiektów
hotelarskich na stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki
zamieszcza się Centralny Wykaz Obiektów Hotelarskich. Wykaz ten jest jawny.
1.Nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich,
o których mowa w art. 36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być
stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu
niniejszej ustawy.
2.Przepis ust. 1 nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście,
z którego jednoznacznie wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi
w rozumieniu niniejszej ustawy.
3.Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie mogą do oznaczenia
obiektów hotelarskich, obok nazw rodzajów określonych w ustawie, stosować inne
nazwy.
1.W obiektach hotelarskich należy umieścić na widocznym miejscu:
1)nazwę oraz siedzibę lub imię i nazwisko, a także adres przedsiębiorcy
świadczącego usługi hotelarskie w tym obiekcie;
2)tablicę określającą rodzaj i kategorię obiektu;
3)informację o zakresie świadczonych usług wraz z podstawowymi cenami;
4)informację o przystosowaniu obiektu do obsługi osób niepełnosprawnych.
2.Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, należy umieścić również na
zewnątrz obiektu hotelarskiego.
3.Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach hotelarskich
mogą, w celu zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów i ich mienia,
wydawać regulaminy porządkowe wiążące wszystkie osoby przebywające na
terenie obiektu.
4.Wykaz wymagań dla obiektów hotelarskich, odpowiadający rodzajowi
i kategorii obiektu, a także pełny cennik usług powinny być udostępnione na
żądanie klienta.
1.Za dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań
niezbędnych do zaszeregowania obiektu do określonego rodzaju i kategorii pobiera
się opłaty.
2.Minister właściwy do spraw turystyki określa, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłat związanych z dokonywaniem ocen określonych w ust. 1 oraz tryb
pobierania tych opłat.
Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa:
1)wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co
do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług
gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia odstępstw od tych wymagań,
ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie:
a)zewnętrznych elementów zagospodarowania i urządzenia,
b)instalacji i urządzeń technicznych,
c)podstawowych elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego
i użyteczności obiektu,
d)części mieszkalnej,
e)oferty usług podstawowych i uzupełniających;
2)szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do
poszczególnych rodzajów i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności
sposobu oceny obiektu hotelarskiego;
3)sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa
w art. 35 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów
dokumentów, jakie powinny być dołączone do wniosku o zaszeregowanie;
4)minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi
hotelarskie, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3;
5)tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach
wymagań co do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających
rodzajowi i kategorii obiektu, o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem w
szczególności częstotliwości dokonywania kontroli i warunków kontroli;
6)sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów,
w których są świadczone usługi hotelarskie, ze szczególnym uwzględnieniem
danych, jakie powinna zawierać karta ewidencyjna obiektów hotelarskich,
a także innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.
(pominięte)
1.Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy:
1)posiadały uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek
krajowych, nadane im przez terenowe organy administracji rządowej,
2)zdały egzamin na przewodnika turystycznego w Polskim Towarzystwie
Turystyczno-Krajoznawczym albo u innego organizatora szkolenia
w zakresie obowiązującym w Polskim Towarzystwie Turystyczno-
-Krajoznawczym,
3)posiadały uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych, nadane im przez
centralny organ administracji rządowej do spraw turystyki lub przez instytucję
uprawnioną przez ten organ
– stają się odpowiednio przewodnikami turystycznymi lub pilotami wycieczek
w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane, pod rygorem utraty
dotychczasowych uprawnień, do wystąpienia, w terminie dwóch lat od dnia wejścia
w życie ustawy, z wnioskiem o potwierdzenie posiadanych uprawnień oraz ich
udokumentowanie.
3.Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa
sposób i tryb zaliczania uprawnień, o których mowa w ust. 1, do zakresu uprawnień
przewodników turystycznych i pilotów wycieczek ustalonego ustawą.
4.W sprawach, o których mowa w ust. 2, wydaje się decyzję administracyjną.
1.Zaszeregowanie obiektów hotelarskich do poszczególnych
rodzajów i kategorii na podstawie dotychczasowych przepisów zachowuje
ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada wymaganiom ustalonym
w ustawie.
2.Jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został
zaszeregowany do określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj
i kategoria obiektu nie odpowiada wymaganiom ustalonym w ustawie,
przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym obiekcie jest obowiązany
wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów wykonawczych do
ustawy, o których mowa w art. 45, do właściwego organu o zaszeregowanie
obiektu według nowych przepisów.
(pominięty)
(uchylony)
(uchylony)
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę