Ustawa określa formy, warunki i tryb udzielania przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym przeznaczonego na przedsięwzięcia mające na celu utrzymanie płynności płatniczej, w tym w związku z rozwojem akcji kredytowej banku krajowego, oraz wszczęciem przymusowej restrukturyzacji.
Ustawa z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym
Dz.U. 2009 poz. 308
Zobacz w ISAP →Instytucją finansową w rozumieniu ustawy jest:
1)bank krajowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2324, 2339, 2640 i 2707 oraz z
2023 r. poz. 180);
2)spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa
Oszczędnościowo-Kredytowa, o których mowa w ustawie z dnia 5 listopada
2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U.
z 2022 r. poz. 924, z późn. zm.1));
3)fundusz inwestycyjny w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach
inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1523, 1488, 1933, 2185 i 2640);
4)dom maklerski, o którym mowa w art. 95 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1500, 1488, 1933,
2185 i 2640 oraz z 2023 r. poz. 180);
5)krajowy zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U.
z 2022 r. poz. 2283 i 2640);
6)fundusz emerytalny, o którym mowa w ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r.
o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. z 2022 r. poz.
2342 i 2640);
7)podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r.
o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów
oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2253).
1.Wsparcie może być udzielane w formie:
1)gwarancji Skarbu Państwa;
2)pożyczek skarbowych papierów wartościowych;
3)sprzedaży skarbowych papierów wartościowych z odroczonym terminem
płatności;
4)sprzedaży skarbowych papierów wartościowych z rozłożeniem płatności na raty;
5)sprzedaży skarbowych papierów wartościowych w drodze oferty kierowanej do
określonej instytucji finansowej;
6)odkupu skarbowych papierów wartościowych po cenie równej wartości
nominalnej powiększonej o narosłe odsetki na dzień rozrachunku odkupu
w drodze oferty kierowanej do podmiotu w restrukturyzacji.
2.Wsparcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może być udzielone wyłącznie
bankowi krajowemu, spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej oraz Krajowej
Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej.
3.W celu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z udzielonego wsparcia,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1–5, minister właściwy do spraw finansów publicznych
żąda ustanowienia zabezpieczenia gwarantującego zwrot pełnej kwoty wsparcia wraz
z odsetkami.
4.Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3, może być ustanowione w formach
przewidzianych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U.
z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz.
326), ustawie z dnia 28 kwietnia
1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. z 2022 r. poz
282), ustawie z dnia 6 grudnia
1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz. U. z 2018 r. poz
2017),
ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz. U.
z 2022 r. poz
133)oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym i zagranicznym
5.W przypadku ogłoszenia upadłości podmiotu, któremu Skarb Państwa udzielił
wsparcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–5, albo otwarcia wobec takiego podmiotu
postępowania układowego, przedmiot zabezpieczenia wierzytelności, o którym mowa
w ust. 3, nie wchodzi do masy upadłości ani do masy układowej.
1.Skarb Państwa może udzielić gwarancji spłaty kredytu refinansowego
w rozumieniu art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku
Polskim (Dz. U. z 2022 r. poz.
2025), zwanej dalej „gwarancją dla Narodowego
Banku Polskiego”
2.Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego może być udzielona do
wysokości 50% pozostającej do spłaty kwoty kredytu refinansowego.
3.W przypadku ogłoszenia upadłości podmiotu, któremu Narodowy Bank Polski
udzielił kredytu refinansowego, odnośnie do którego Skarb Państwa udzielił gwarancji
dla Narodowego Banku Polskiego, albo otwarcia wobec takiego podmiotu
postępowania układowego, przedmiot zabezpieczenia kredytu refinansowego oraz
przedmiot zabezpieczenia gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego nie wchodzi
do masy upadłości ani do masy układowej.
1.Skarb Państwa może udzielić gwarancji spłaty kredytów oraz linii
kredytowych, zwanej dalej „gwarancją za instytucję finansową”, przyznanych przez:
1)bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucję kredytową – bankowi krajowemu
w celu utrzymania przez ten bank wymogów wynikających z norm płynności
płatniczej, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe;
2)Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową – spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej w celu utrzymania przez tę kasę rezerwy płynnej,
o której mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych
kasach oszczędnościowo-kredytowych;
3)bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucję kredytową – Krajowej
Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej na zasilenie funduszu
stabilizacyjnego, o którym mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada
2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, w celu
utrzymania w systemie spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
rezerwy płynnej, o której mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy.
2.Instytucja kredytowa, bank zagraniczny oraz bank krajowy udzielający
kredytu, o których mowa w ust. 1, nie mogą pozostawać z bankiem krajowym,
któremu został przyznany kredyt lub linia kredytowa, w relacjach, o których mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 14–16 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe.
3.Przez kredyt, o którym mowa w ust. 1, rozumie się również emisję lub
wystawienie przez bank krajowy, spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub
Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową dłużnych papierów wartoś-
ciowych.
4.Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielać, w imieniu
Skarbu Państwa, gwarancji spełnienia przez emitenta świadczeń pieniężnych
wynikających z tytułu dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 3,
wyłącznie dla papierów wartościowych wyemitowanych z terminem zapadalności nie
krótszym niż 3 miesiące i nie dłuższym niż 5 lat.
1.Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancja za
instytucję finansową obejmuje spłatę kredytu wraz z odsetkami umownymi oraz
innymi kosztami związanymi z kredytem.
2.Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancja za instytucję
finansową nie może obejmować spłaty kredytu wraz z odsetkami, którego
zabezpieczenie stanowią skarbowe papiery wartościowe oraz papiery wartościowe
wyemitowane przez Narodowy Bank Polski – do wysokości ich wartości nominalnej.
3.W przypadku zabezpieczenia gwarancji, o których mowa w ust. 1, przelewem
wierzytelności hipotecznych lub wierzytelności zabezpieczonych zastawami
rejestrowymi na Skarb Państwa przechodzą odpowiednio hipoteki lub zastawy
rejestrowe z dniem udzielenia tych gwarancji. Przepisów art. 79 ust. 1 zdanie drugie
ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r.
poz.
146)i art. 17 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie
rejestrowym i rejestrze zastawów nie stosuje się
4.Do chwili ujawnienia cesjonariusza w odpowiednim rejestrze przelew
wierzytelności, o którym mowa w ust. 3, jest bezskuteczny w stosunku do dłużnika
rzeczowego. W razie wygaśnięcia hipoteki albo zastawu rejestrowego przed
ujawnieniem cesjonariusza w odpowiednim rejestrze cedent jest obowiązany dokonać
wszelkich czynności umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej albo
zastawu rejestrowego z rejestru zastawów.
5.Z chwilą zawiadomienia sądu, sądu polubownego lub organu prowadzącego
postępowanie administracyjne o przelewie wierzytelności na zabezpieczenie
gwarancji, o których mowa w ust. 1, Skarb Państwa wstępuje z mocy prawa w miejsce
instytucji finansowej do postępowań cywilnych, administracyjnych, sądowo-
-administracyjnych oraz przed sądami polubownymi, dotyczących przelanych
wierzytelności, bez zezwolenia strony przeciwnej albo osoby trzeciej, która ma interes
prawny.
6.Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do instytucji finansowej w zakresie
wstąpienia w miejsce Skarbu Państwa do postępowań po spłacie należności z tytułu
udzielenia gwarancji, o których mowa w ust. 1, na podstawie zaświadczenia
wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
7.Z chwilą zaspokojenia należności Narodowego Banku Polskiego z tytułu
udzielenia kredytu refinansowego, o którym mowa w art. 42 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o Narodowym Banku Polskim – w przypadku braku zaspokojenia Skarbu
Państwa z tytułu wypłaty gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego – na Skarb
Państwa z mocy prawa przechodzi nadwyżka środków pieniężnych i pozostałe
zabezpieczenie tego kredytu, a w przypadku, w którym zabezpieczenie to stanowią
wierzytelności, na Skarb Państwa z mocy prawa przechodzą także wszelkie prawa
związane z tymi wierzytelnościami.
8.W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Skarb Państwa wstępuje z mocy
prawa w miejsce Narodowego Banku Polskiego w stosunki prawne dotyczące
przejętego zabezpieczenia. Przepisy ust. 3–5 stosuje się odpowiednio.
8a.Nadwyżka środków pieniężnych i pozostałe zabezpieczenie kredytu
refinansowego, o których mowa w ust. 7, nie wchodzą do masy upadłości oraz masy
układowej do chwili zaspokojenia należności Skarbu Państwa.
8b.Odsetki od wierzytelności Skarbu Państwa z tytułu wypłaty gwarancji dla
Narodowego Banku Polskiego są zaspokajane z nadwyżki środków pieniężnych
i pozostałego zabezpieczenia kredytu refinansowego, o których mowa w ust. 7, za
czas opóźnienia do dnia ogłoszenia upadłości.
9.Z chwilą zaspokojenia należności Skarbu Państwa z tytułu wypłaty gwarancji
dla Narodowego Banku Polskiego – w przypadku braku zaspokojenia Narodowego
Banku Polskiego z tytułu udzielenia kredytu refinansowego, o którym mowa w art. 42
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, zabezpieczonego tą
gwarancją – na Narodowy Bank Polski z mocy prawa przechodzi nadwyżka środków
pieniężnych i pozostałe zabezpieczenie tej gwarancji, a w przypadku, w którym
zabezpieczenie to stanowią wierzytelności, na Narodowy Bank Polski z mocy prawa
przechodzą także wszelkie prawa związane z tymi wierzytelnościami.
10.W przypadku, o którym mowa w ust. 9, Narodowy Bank Polski wstępuje
z mocy prawa w miejsce Skarbu Państwa w stosunki prawne dotyczące przejętego
zabezpieczenia. Przepisy art. 43a ust. 1–3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o Narodowym Banku Polskim stosuje się odpowiednio.
10a.Nadwyżka środków pieniężnych i pozostałe zabezpieczenie gwarancji,
o których mowa w ust. 9, nie wchodzą do masy upadłości oraz masy układowej do
chwili zaspokojenia należności Narodowego Banku Polskiego.
10b.Odsetki od wierzytelności Narodowego Banku Polskiego z tytułu udzielenia
kredytu refinansowego są zaspokajane z nadwyżki środków pieniężnych i pozostałego
zabezpieczenia gwarancji, o których mowa w ust. 9, za czas opóźnienia do dnia
ogłoszenia upadłości.
11.W przypadku udzielenia gwarancji za instytucję finansową przepisy ust. 7–
10b stosuje się odpowiednio.
Wypłaty z tytułu gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz z tytułu gwarancji za instytucję finansową są pomniejszane o spłaty kredytu dokonane przez kredytobiorcę oraz o kwoty uzyskane przez Narodowy Bank Polski, bank krajowy, bank zagraniczny, instytucję kredytową lub Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową, w wyniku zaspokojenia się z przedmiotu zabezpieczenia tego kredytu.
Od gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancji za instytucję finansową jest pobierana opłata prowizyjna.
Do gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz do gwarancji za instytucję finansową nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1613 oraz z 2023 r. poz. 28 i
412), z wyjątkiem art. 31
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w imieniu Skarbu Państwa, może udzielać pożyczek skarbowych papierów wartościowych.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w imieniu Skarbu Państwa, może udzielać wsparcia poprzez sprzedaż skarbowych papierów wartościowych z odroczonym terminem płatności, sprzedaż skarbowych papierów wartościowych z rozłożeniem płatności na raty lub sprzedaż skarbowych papierów wartościowych w drodze oferty kierowanej do określonej instytucji finansowej.
1.Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi przez
wydanie listu emisyjnego warunki emisji skarbowych papierów wartościowych,
o których mowa w art. 10 i 11, oraz sposób realizacji świadczeń z nich wynikających.
2.List emisyjny zawiera w szczególności:
1)datę emisji;
2)powołanie podstawy prawnej emisji;
3)jednostkową wartość nominalną;
4)walutę, w której może następować emisja, lub sposób określenia waluty emisji;
5)cenę zbycia lub sposób jej ustalenia, o ile emisja nie następuje w celu, o którym
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2;
6)stopę procentową lub sposób jej obliczania;
7)określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności
ubocznych;
8)datę, od której nalicza się oprocentowanie skarbowych papierów wartościowych
tej emisji;
9)termin wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego
wykupu.
Emisja skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 10 i 11, następuje z dniem zarejestrowania skarbowych papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych oraz w kwocie równej wartości nominalnej wyemitowanych papierów wartościowych.
1.Do emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa
w niniejszej ustawie, nie stosuje się przepisów art. 95–97 ustawy z dnia 27 sierpnia
2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm.2)).
2.Emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w niniejszej
ustawie, nie wlicza się do limitów określonych w ustawie budżetowej.
3.Wartość nominalną zobowiązań z tytułu wyemitowanych skarbowych
papierów wartościowych, o których mowa w niniejszej ustawie, zalicza się do długu
Skarbu Państwa, zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
1.Wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1–5, udziela, w imieniu
Skarbu Państwa, na wniosek instytucji finansowej minister właściwy do spraw
finansów publicznych, w drodze umowy.
2.Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1)nazwę instytucji finansowej;
2)wysokość wnioskowanej kwoty wsparcia;
3)informacje o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej instytucji finansowej;
4)formy proponowanego zabezpieczenia.
3.Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do ministra właściwego do
spraw finansów publicznych.
4.Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić wsparcia po
zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego oraz Prezesa Narodowego Banku
Polskiego, a w przypadku wsparcia udzielanego bankowi – również Bankowego
Funduszu Gwarancyjnego.
5.Umowa o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, powinna
określać w szczególności:
1)formę wsparcia;
2)wysokość wsparcia;
3)warunki wsparcia, w tym:
a)cele wykorzystania udzielonego wsparcia,
b)planowany rozwój akcji kredytowej, w przypadku gdy wsparcie udzielane
jest bankowi krajowemu w związku z rozwojem tej akcji,
c)ograniczenia w zakresie wypłaty dywidendy,
d)ograniczenia w zakresie polityki płacowej wobec członków organów
instytucji finansowej oraz kadry kierowniczej;
4)formę zabezpieczenia wierzytelności wynikających z udzielonego wsparcia;
5)koszty ponoszone przez instytucję finansową związane z udzieleniem wsparcia,
w tym wysokość opłaty prowizyjnej;
6)okres, na jaki udziela się wsparcia.
6.Komisja Nadzoru Finansowego wykonuje kontrolę nałożonych na instytucję
finansową w umowie o udzielenie wsparcia warunków, w tym ograniczeń.
6a.Zasady wykonywania kontroli, w przypadku wsparcia udzielonego
podmiotom, o których mowa w art. 2 pkt 2, określa umowa o udzielenie wsparcia.
7.Odmowa udzielenia wsparcia nie stanowi podstawy roszczeń instytucji
finansowych oraz osób trzecich wobec Skarbu Państwa.
1.Wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, może udzielić,
w imieniu Skarbu Państwa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na
polecenie Rady Ministrów. Wsparcie jest udzielane, o ile zostaną zabezpieczone
środki na ten cel w budżecie państwa.
2.W celu udzielenia wsparcia, o którym mowa w ust. 1, Bankowy Fundusz
Gwarancyjny składa wniosek do Rady Ministrów przed dniem wszczęcia
przymusowej restrukturyzacji instytucji finansowej. Wniosek powinien zawierać
w szczególności:
1)liczbę, wartość nominalną, nazwę skróconą i kod ISIN skarbowych papierów
wartościowych mających być przedmiotem umowy odkupu;
2)proponowany termin, do którego powinna być zawarta umowa odkupu
skarbowych papierów wartościowych z podmiotem w restrukturyzacji;
3)uzasadnienie zastosowania wsparcia w celu wszczęcia przymusowej
restrukturyzacji, o której mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r.
o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów
oraz przymusowej restrukturyzacji, w szczególności wykazanie przez Bankowy
Fundusz Gwarancyjny, że bez wsparcia Skarbu Państwa nie jest w stanie spełnić
wymogów związanych z przeprowadzeniem przymusowej restrukturyzacji.
3.Rada Ministrów rozpatruje wniosek niezwłocznie, nie później niż w terminie
5 dni od dnia jego otrzymania. O podjętej decyzji Bankowy Fundusz Gwarancyjny jest
informowany niezwłocznie. W przypadku konieczności notyfikacji wsparcia jako
pomocy publicznej, z odpowiednim wnioskiem wystąpi Bankowy Fundusz
Gwarancyjny.
4.Do udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, stosuje się
odpowiednio przepisy art. 15 ust. 4 i 5. Przepisu art. 3 ust. 3 nie stosuje się.
5.W przypadku udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6,
różnica pomiędzy ceną odkupu równą wartości nominalnej odkupywanych
skarbowych papierów wartościowych a ich ceną wynikającą z ostatniego kursu
obowiązującego na rynku obrotu skarbowymi papierami wartościowym
organizowanym przez ministra właściwego do spraw budżetu z dnia zawarcia umowy
odkupu stanowi wydatek budżetu państwa i jest zaliczana do wydatków na pomoc
publiczną. W przypadku gdy w dniu zawarcia umowy odkupu nie został ustalony kurs
dla skarbowych papierów wartościowych będących przedmiotem odkupu, stosuje się
odpowiednio przepisy art. 11 ust. 1a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych
zabezpieczeniach finansowych. Wydatki, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie są
zaliczane do wydatków na obsługę długu Skarbu Państwa, o których mowa
w art. 124 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
6.Odmowa udzielenia wsparcia nie stanowi podstawy roszczeń Bankowego
Funduszu Gwarancyjnego, podmiotu w restrukturyzacji oraz podmiotów trzecich
wobec Skarbu Państwa.
1.Na podstawie dokumentów związanych z wierzytelnością Skarbu
Państwa z tytułu udzielonego wsparcia minister właściwy do spraw finansów
publicznych może wystawić tytuł wykonawczy.
2.W tytule wykonawczym należy oznaczyć:
1)organ, który go wystawił i na rzecz którego egzekucja ma być prowadzona;
2)dłużnika zobowiązanego do zapłaty;
3)wysokość zobowiązań dłużnika wraz z odsetkami i terminami ich płatności;
4)datę wystawienia tytułu wykonawczego;
5)umowę, z której wynikają dochodzone roszczenia;
6)wzmiankę o wymagalności dochodzonego roszczenia.
3.Tytuł wykonawczy należy opatrzyć pieczęcią organu wystawiającego tytuł
oraz podpisami osób uprawnionych do działania w jego imieniu.
4.W przypadku egzekucji przeciwko kilku osobom lub z kilku części
składowych majątku dłużnika można wystawić dalsze tytuły wykonawcze.
Jeżeli dług wynikający z udzielonego przez Skarb Państwa wsparcia przejdzie na osobę trzecią lub gdy obowiązek spełnienia świadczenia z tytułu udzielonego wsparcia przeszedł na tę osobę w wyniku spadkobrania lub przekształcenia osoby prawnej, podstawą prowadzenia egzekucji przeciwko takiej osobie może być tytuł wykonawczy oparty na tytule wykonawczym, o którym mowa w art. 16.
Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, może, po zasięgnięciu opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami budżetu państwa w celu realizacji zadań wynikających z przepisów niniejszej ustawy.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przedstawia komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu kwartalną informację o podejmowanych działaniach będących realizacją postanowień niniejszej ustawy w terminie 30 dni od zakończenia kwartału.
(uchylony)
(pominięty)
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia3).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę