Ustawa określa sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne oraz pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawody medyczne, zatrudnionych w podmiotach leczniczych, uwzględniający rodzaj wykonywanej pracy oraz sposób osiągania najniższego wynagrodzenia zasadniczego.
Ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych
Dz.U. 2017 poz. 1473
Zobacz w ISAP →Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)najniższe wynagrodzenie zasadnicze – najniższe miesięczne wynagrodzenie
zasadnicze przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz
pracownikowi działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący
zawód medyczny, zatrudnionym w podmiocie leczniczym, obliczone w sposób
określony w art. 3, art. 3a albo art. 7;
2)podmiot leczniczy – podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 633,
655, 974 i 1079);
3)pracownik wykonujący zawód medyczny:
a)osoba wykonująca zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, która jest zatrudniona
w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym,
b)osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, która
bierze bezpośredni udział w wykonywaniu zadań Państwowej Inspekcji
Sanitarnej polegających na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego
nadzoru sanitarnego, prowadzeniu działalności zapobiegawczej
i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób
powodowanych warunkami środowiska oraz na prowadzeniu działalności
oświatowo-zdrowotnej;
4)pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód
medyczny – osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie
leczniczym, inna niż pracownik wykonujący zawód medyczny, która wykonuje
pracę pozostającą w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych
w komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, których działalność jest
związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zatrudniona na stanowisku
działalności podstawowej określonym w części pierwszej załącznika do
rozporządzenia wydanego na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia
2011 r. o działalności leczniczej lub stanowisku analogicznym;
5)stażysta – lekarz i lekarz dentysta odbywający staż podyplomowy, o którym
mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1731 i 1733);
6)rezydent – lekarz i lekarz dentysta odbywający specjalizację w ramach
rezydentury na zasadach określonych w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r.
o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
1.Do dnia 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia
wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz
pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód
medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego
wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy
określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodze-
nia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe
wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:
1)sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze
porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia
zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej „porozumieniem”;
2)podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa,
zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu
leczniczego do reprezentowania ich interesów;
3)jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia
zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia
wynagrodzenia, zwanego dalej „zarządzeniem”:
a)kierownik podmiotu leczniczego,
b)podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 – w przypadku
podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych
i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
4)ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia
wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup
zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia.
1a.Do wynagrodzeń zasadniczych stażystów i rezydentów nie stosuje się
warunków określonych w ust. 1.
1b.Wynagrodzenia zasadnicze stażystów i rezydentów, o których mowa
w ust. 1a, określa minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie art. 15i ust. 4 oraz
art. 16j ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,
zapewniając podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego stażysty i rezydenta do
poziomu najniższego wynagrodzenia zasadniczego ustalonego w sposób określony
w ust. 1.
2.Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi
działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny,
zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe wynagrodzenie
zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy określonego w ramach
stosunku pracy.
3.(uchylony)
4.Od dnia 2 lipca 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego
zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik
wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie
zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2022 r.
1.Corocznie na dzień 1 lipca podmiot leczniczy dokonuje
podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód
medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik
wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od
najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika
pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie,
ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do wysokości nie niższej niż
najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:
1)sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają strony uprawnione
w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego
pracy w drodze porozumienia;
2)podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa,
zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu
leczniczego do reprezentowania ich interesów;
3)porozumienie zawiera się corocznie do dnia 31 maja;
4)jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte w terminie określonym w pkt 3, sposób
podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala corocznie do dnia
15 czerwca, w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia:
a)kierownik podmiotu leczniczego,
b)podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 – w przypadku
podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych
i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
1a.Do wynagrodzeń zasadniczych stażystów i rezydentów nie stosuje się
warunków określonych w ust. 1.
1b.Wynagrodzenia zasadnicze stażystów i rezydentów, o których mowa
w ust. 1a, określa minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie art. 15i ust. 4 oraz
art. 16j ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,
zapewniając podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego stażysty i rezydenta do
poziomu najniższego wynagrodzenia zasadniczego ustalonego w sposób określony
w ust. 1.
2.Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi
działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny,
zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe wynagrodzenie
zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy określonego w ramach
stosunku pracy.
3.Od dnia 2 lipca danego roku wynagrodzenie zasadnicze pracownika
wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego
niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe
wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca
danego roku.
Kontrolę wykonywania przepisów art. 3, art. 3a i art. 5 przeprowadza:
1)podmiot tworzący w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia
2011 r. o działalności leczniczej na zasadach określonych w tej ustawie;
2)Państwowa Inspekcja Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia
13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1614).
W porozumieniu albo zarządzeniu określa się również zasady podwyższania wynagrodzenia osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, niewykonującej zawodu medycznego, tak aby wynagrodzenie to:
1)odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom
wymaganym przy jej wykonywaniu;
2)uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy;
3)uwzględniało wysokość wynagrodzenia odpowiadającą adekwatnemu średniemu
wzrostowi wynagrodzenia w danym podmiocie w ustalonym okresie.
Od dnia 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko pracy.
W podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 83 tej ustawy, oraz w art. 22b ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195 oraz z 2022 r. poz. 655 i
1700), przepisy art. 5 i art. 5a stosuje się wyłącznie
do pracowników zatrudnionych w komórkach wewnętrznych, które w ramach
struktury organizacyjnej tych podmiotów udzielają świadczeń zdrowotnych, oraz
pracowników wykonujących zadania Wojskowej Inspekcji Sanitarnej
W przypadku osoby niewykonującej zawodu medycznego zatrudnionej w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 5b, adekwatny średni wzrost wynagrodzenia w ustalonym okresie realizuje się na zasadach określonych dla pracowników resortu obrony narodowej w ramach środków finansowych przeznaczonych na wzrost wynagrodzeń tych pracowników w danym roku budżetowym, od dnia 1 stycznia danego roku kalendarzowego.
(uchylony)
1.Do dnia 30 czerwca 2019 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala
się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty
3900 zł brutto.
2.Od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. najniższe wynagrodzenie
zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do
ustawy i kwoty 4200 zł brutto.
W 2017 r. porozumienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, zawiera się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia1). Załącznik do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2022 r. poz.
2139)
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę