Ustawa określa sposób i tryb rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawierania uprzednich porozumień cenowych.
Ustawa z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych
Dz.U. 2019 poz. 2200
Zobacz w ISAP →Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)cenie transferowej – rozumie się przez to cenę transferową w rozumieniu
art. 23m ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
2)krajowym podmiocie powiązanym – rozumie się przez to podmiot powiązany
położony lub mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
3)Ordynacji podatkowej – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.2));
4)podmiotach niepowiązanych – rozumie się przez to podmioty niepowiązane
w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz art. 11a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych;
5)podmiotach powiązanych – rozumie się przez to podmioty powiązane
w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych;
6)procedurach rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania –
rozumie się przez to procedurę:
a)rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania między
państwami członkowskimi Unii Europejskiej,
b)wzajemnego porozumiewania się prowadzoną na podstawie umów
o unikaniu podwójnego opodatkowania,
c)eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysku
podmiotów powiązanych;
7)rozporządzeniu 2019/652 – rozumie się przez to rozporządzenie wykonawcze
Komisji (UE) 2019/652 z dnia 24 kwietnia 2019 r. określające standardowy
regulamin funkcjonowania komisji doradczej lub komisji ds. pozasądowego
rozstrzygania sporów oraz standardowy formularz przekazywania informacji
dotyczących publikacji ostatecznej decyzji zgodnie z dyrektywą Rady (UE)
2017/1852 (Dz. Urz. UE L 110 z 25.04.2019, str. 26);
8)transakcji kontrolowanej – rozumie się przez to transakcję kontrolowaną
w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych;
9)umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania – rozumie się przez to umowę
w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodów lub majątku, której
stroną jest Rzeczpospolita Polska;
10)ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – rozumie się przez to
ustawę z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.3));
11)ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych – rozumie się przez to ustawę
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.
z 2022 r. poz. 2587, 2640 i 2745 oraz z 2023 r. poz. 185, 326 i 412);
12)zagranicznym podmiocie powiązanym – rozumie się przez to podmiot powiązany
położony lub mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, powiązany z krajowym podmiotem powiązanym.
Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o:
1)Konwencji Arbitrażowej – rozumie się przez to Konwencję z dnia 23 lipca
1990 r. w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku
korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1080 i
1081);
2)kwestii spornej – rozumie się przez to sprawę, która prowadzi do sporu między
państwami w zakresie wykładni i stosowania umów międzynarodowych;
3)Ministrze Finansów – rozumie się przez to ministra właściwego do spraw
finansów publicznych;
4)umowie międzynarodowej – rozumie się przez to Konwencję Arbitrażową
i umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.
1.Procedurę rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego
opodatkowania wszczyna się na wniosek.
2.Eliminowanie podwójnego opodatkowania powstałego w wyniku zaliczenia
przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa dochodów
krajowego podmiotu powiązanego do dochodów zagranicznego podmiotu
powiązanego, podlegających opodatkowaniu w tym państwie, następuje wyłącznie
w wyniku wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia zapadłego w ramach procedury
rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w przypadkach,
o których mowa w rozdziale 2, lub rozstrzygnięcia zapadłego w procedurze
prowadzonej na podstawie umowy międzynarodowej.
1.Pisma kierowane do Ministra Finansów przez wnioskodawcę są
składane na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma
utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych,
o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach
elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz.
285), lub za pomocą innych środków
komunikacji elektronicznej po uprzednim uzgodnieniu z Ministrem Finansów
2.Pismo zawiera:
1)dane identyfikacyjne składającego pismo:
a)w przypadku osoby fizycznej – imię i nazwisko, a w pozostałych
przypadkach – pełną nazwę,
b)adres miejsca zamieszkania albo siedziby oraz – jeżeli występuje – adres
miejsca prowadzenia działalności,
c)adres do doręczeń, jeżeli jest inny niż wskazany na podstawie lit. b,
lub adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1
ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, jeżeli
taki adres posiada,
d)identyfikator podatkowy, a w przypadku jego braku – numer i serię
paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość lub inny numer
identyfikacyjny;
2)treść żądania, a w przypadku wniosku o rozstrzygnięcie sporów dotyczących
podwójnego opodatkowania – również wskazanie jednej z procedur
rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania, której wniosek
dotyczy;
3)w przypadku dołączenia załączników – ich listę;
4)podpis wnioskodawcy.
3.(uchylony)
4.Pismo sporządza się w języku polskim, chyba że Minister Finansów dopuści
składanie pism w języku obcym.
5.Minister Finansów może wezwać składającego pismo do przedłożenia
tłumaczenia dokumentów na język polski lub na wybrany język obcy. W takim
przypadku składający pismo jest obowiązany wykonać tłumaczenia na własny koszt.
Minister Finansów może przekazywać informacje właściwemu organowi innego państwa, którego dotyczy kwestia sporna, na adres poczty elektronicznej lub za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej.
1.Jeżeli w piśmie nie wskazano adresu, o którym mowa
w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. b i c, oraz nie jest możliwe ustalenie tego adresu na podstawie
przekazanych danych, pismo pozostawia się bez rozpatrzenia.
2.Jeżeli pismo nie spełnia wymogów, o których mowa
w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a lub d, pkt 2 lub 4, Minister Finansów wzywa składającego
pismo do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni,
z pouczeniem o pozostawieniu pisma bez rozpatrzenia w przypadku nieuzupełnienia
braków.
1.Działanie przez pełnomocnika wymaga umocowania do prowadzenia
wskazanej procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania.
2.Do pierwszego pisma składanego przez pełnomocnika dołącza się
pełnomocnictwo, jeżeli nie zostało uprzednio złożone przez mocodawcę.
3.Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika,
w tym ich identyfikatory podatkowe, a w przypadku pełnomocnika nieposiadającego
identyfikatora podatkowego – numer i serię paszportu lub innego dokumentu
stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, a także adres tego
pełnomocnika do doręczeń.
1.W sprawach rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego
opodatkowania sąd administracyjny orzeka wyłącznie w przypadku skargi na
postanowienie, o której mowa w art. 18 ust. 3, oraz skarg na bezczynność, o których
mowa w art. 39 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 61 ust. 1. Przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2023 r. poz.
259)nie stosuje się
2.W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale do spraw, o których mowa
w ust. 1, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale przepisy art. 126, art. 138a § 1 i 4, art. 138b § 1, art. 138e § 1, 2 i 4, art. 138g, art. 138h, art. 138i § 2, art. 138o, art. 143, art. 144 § 1a–1c, art. 144a, art. 144b, art. 145 § 1, 2 i 3, art. 146, art. 148 § 2 pkt 1, art. 149, art. 150, art. 151, art. 151a, art. 153, art. 154, art. 168 § 3a, art. 267 § 1 pkt 1b i § 2 oraz działu VII Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
1.Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1)organie innego zainteresowanego państwa – rozumie się przez to organ właściwy
do spraw rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania
wskazany przez inne niż Rzeczpospolita Polska zainteresowane państwo;
2)organie zainteresowanego państwa – rozumie się przez to Ministra Finansów
oraz organ innego zainteresowanego państwa;
3)osobie, której dotyczy spór – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną
lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, podlegającą
nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, na której opodatkowanie kwestia sporna ma bezpośredni wpływ;
4)podwójnym opodatkowaniu – rozumie się przez to nałożenie przez dwa lub
więcej państw członkowskich Unii Europejskiej podatków objętych zakresem
stosowania umów międzynarodowych, w odniesieniu do tego samego dochodu
lub majątku, jeżeli prowadzi to do:
a)zwiększenia zobowiązań podatkowych albo
b)dodatkowego obciążenia podatkowego, albo
c)zmniejszenia strat, o które mogłyby zostać zmniejszone dochody
podlegające opodatkowaniu;
5)sądzie innego zainteresowanego państwa – rozumie się przez to sąd, trybunał lub
inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej wskazany jako taki przez
zainteresowane państwo inne niż Rzeczpospolita Polska;
6)sądzie zainteresowanego państwa – rozumie się przez to sąd innego
zainteresowanego państwa oraz sąd administracyjny;
7)wykazie niezależnych ekspertów – rozumie się przez to prowadzony przez
Komisję Europejską wykaz niezależnych osób cieszących się powszechnym
uznaniem, które zostały wyznaczone przez państwa członkowskie Unii Euro-
pejskiej;
8)zainteresowanym państwie – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
Europejskiej, którego dotyczy kwestia sporna.
2.Określenie, które nie zostało zdefiniowane w niniejszym rozdziale, o ile
z kontekstu nie wynika inaczej, otrzymuje znaczenie, jakie posiada na podstawie
właściwej umowy międzynarodowej, która ma zastosowanie w dniu pierwszego
zawiadomienia osoby, której dotyczy spór, o działaniu, którego skutkiem jest lub
będzie kwestia sporna.
3.W przypadku braku w umowie międzynarodowej, o której mowa w ust. 2,
definicji określenia niezdefiniowanego w niniejszym rozdziale, określenie to
przyjmuje znaczenie, jakie miało w przepisach prawa w dniu pierwszego
zawiadomienia osoby, której dotyczy spór, o działaniu, którego skutkiem jest lub
będzie kwestia sporna, przy czym znaczenie przypisane mu na podstawie przepisów
prawa podatkowego ma pierwszeństwo przed znaczeniem przypisanym temu okreś-
leniu na podstawie innych przepisów prawa.
1.Osoba, której dotyczy spór, może złożyć wniosek o rozstrzygnięcie
kwestii spornej dotyczącej podwójnego opodatkowania między zainteresowanymi
państwami w terminie 3 lat od dnia otrzymania pierwszego zawiadomienia
o działaniu, którego skutkiem jest lub będzie kwestia sporna.
2.Wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej składa się równocześnie do
organów zainteresowanych państw, z zastrzeżeniem art. 14, w:
1)języku urzędowym tego zainteresowanego państwa zgodnie z jego prawem
krajowym lub
2)innym języku, który został zaakceptowany przez organ zainteresowanego
państwa do tego celu.
3.Informacje o innym języku zaakceptowanym przez organy zainteresowanych
państw do celów złożenia wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej są zamieszczane
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
Ministra Finansów.
4.Minister Finansów w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku
o rozstrzygnięcie kwestii spornej:
1)potwierdza otrzymanie wniosku;
2)zawiadamia o otrzymaniu wniosku organy innych zainteresowanych państw,
wskazując język, którego będzie używał do przekazywania informacji w toku
procedury.
5.Osoba, której dotyczy spór, może wycofać wniosek o rozstrzygnięcie kwestii
spornej. Przepisy ust. 2 i ust. 4 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
Osoba, której dotyczy spór, może złożyć wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej oraz korzystać z innych praw przewidzianych w niniejszym rozdziale niezależnie od tego, że w sprawie prowadzącej do powstania kwestii spornej osoba ta składa środki zaskarżenia przewidziane na podstawie przepisów prawa krajowego zainteresowanego państwa lub zapadło ostateczne rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa krajowego zainteresowanego państwa.
1.Złożenie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej na podstawie
przepisów niniejszego rozdziału jest równoznaczne z wycofaniem uprzednio
złożonych wniosków o wszczęcie innych procedur rozstrzygania sporów dotyczących
podwójnego opodatkowania, dotyczących tej samej kwestii spornej.
2.W przypadku złożenia wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej na
podstawie przepisów niniejszego rozdziału złożenie wniosku o wszczęcie innej
procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania
dotyczącego tej samej kwestii spornej jest niedopuszczalne.
1.W przypadku gdy osoba, której dotyczy spór, podlegająca
nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej:
1)jest osobą fizyczną albo
2)nie jest dużą jednostką i nie wchodzi w skład dużej grupy
– może złożyć wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej, pismo w sprawie
uzupełnienia albo wycofania tego wniosku oraz złożyć wniosek o ustanowienie
komisji doradczej wyłącznie do Ministra Finansów w językach zainteresowanych
państw, o których mowa w art. 11 ust. 2.
2.Za dużą jednostkę uważa się jednostkę w rozumieniu przepisów
o rachunkowości, która na dzień bilansowy roku obrotowego oraz roku
poprzedzającego rok obrotowy przekroczyła co najmniej dwie z następujących trzech
wielkości:
1)85 000 000 zł sumy aktywów bilansu;
2)170 000 000 zł przychodów netto ze sprzedaży;
3)250 zatrudnionych osób, przy czym uwzględnia się średnioroczne zatrudnienie
w przeliczeniu na pełne etaty.
3.Za dużą grupę uważa się grupę kapitałową składającą się z jednostki
dominującej i jednostek zależnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, dla
której na dzień bilansowy roku obrotowego oraz roku poprzedzającego rok obrotowy
łączne dane jednostki dominującej oraz jednostek zależnych każdego szczebla:
1)przed dokonaniem wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2
i 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120
i 295), przekroczyły co najmniej dwie z następujących trzech wielkości:
a)102 000 000 zł sumy aktywów bilansu,
b)204 000 000 zł przychodów netto ze sprzedaży,
c)250 zatrudnionych osób, przy czym uwzględnia się średnioroczne
zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty, albo
2)po dokonaniu wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 6
ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, przekroczyły co najmniej
dwie z następujących trzech wielkości:
a)85 000 000 zł sumy aktywów bilansu,
b)170 000 000 zł przychodów netto ze sprzedaży,
c)250 zatrudnionych osób, przy czym uwzględnia się średnioroczne
zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty.
4.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, osoba, której dotyczy spór,
składa oświadczenie o spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 1, wraz
z dokumentami potwierdzającymi ich spełnienie.
5.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Minister Finansów zawiadamia
równocześnie organy innych zainteresowanych państw o złożeniu, uzupełnieniu lub
wycofaniu wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej oraz o złożeniu wniosku
o ustanowienie komisji doradczej, w terminie dwóch miesięcy od dnia ich otrzymania,
przekazując kopię otrzymanego pisma.
6.Złożenie oraz wycofanie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej oraz
złożenie wniosku o ustanowienie komisji doradczej uznaje się za dokonane do
zainteresowanych państw w dniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5.
7.Uzupełnienie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej uznaje się za
dokonane do zainteresowanych państw w dniu jego otrzymania przez Ministra
Finansów.
8.Złożenie oraz wycofanie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej oraz
złożenie wniosku o ustanowienie komisji doradczej przez osobę, której dotyczy spór,
podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w innym niż
Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, będącą osobą
fizyczną, albo niebędącą dużą jednostką ani jednostką wchodzącą w skład dużej
grupy, do właściwego dla niej organu innego zainteresowanego państwa uznaje się za
dokonane do Ministra Finansów w dniu zawiadomienia Ministra Finansów przez ten
organ o złożeniu lub wycofaniu takiego wniosku oraz przekazania Ministrowi
Finansów jego kopii.
9.Uzupełnienie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej przez osobę, której
dotyczy spór, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w innym
niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, będącą osobą
fizyczną, albo niebędącą dużą jednostką ani jednostką wchodzącą w skład dużej
grupy, dokonane do właściwego dla niej organu innego zainteresowanego państwa
uznaje się za dokonane do Ministra Finansów w dniu jego otrzymania przez właściwy
dla niej organ innego zainteresowanego państwa.
1.Wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej, oprócz spełnienia
wymogów określonych w art. 5, zawiera ponadto:
1)wskazanie danych identyfikacyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1, osób
zainteresowanych rozstrzygnięciem kwestii spornej;
2)wskazanie daty pierwszego zawiadomienia osoby, której dotyczy spór,
o działaniu, którego skutkiem jest lub będzie kwestia sporna;
3)wskazanie roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego, którego
dotyczy wniosek;
4)opis stanu faktycznego;
5)uzasadnienie;
6)przedstawienie przez osobę, której dotyczy spór, własnego stanowiska
w sprawie;
7)informacje o toczących się lub zakończonych krajowych i zagranicznych
postępowaniach, w tym również orzeczeniach sądowych dotyczących kwestii
spornej i procedurach rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego
opodatkowania, których przedmiotem jest opodatkowanie dochodu lub majątku
objętego wnioskiem;
8)zobowiązanie wnioskodawcy do przekazywania dodatkowych informacji
i dowodów w wyznaczonym terminie i w pełnym zakresie;
9)wskazanie zainteresowanych państw;
10)oświadczenie wnioskodawcy o zapoznaniu się z treścią art. 13 oraz oświadczenie
o rezygnacji z prawa do złożenia wniosków o wszczęcie innych procedur
rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania dotyczących tej
samej kwestii spornej.
2.Opis stanu faktycznego zawiera wskazanie faktów i okoliczności istotnych dla
sprawy, w szczególności:
1)opis działań, których skutkiem jest lub będzie kwestia sporna;
2)wskazanie dochodu lub majątku, którego dotyczy wniosek;
3)opis sposobu uwzględnienia dochodu lub majątku dla celów ich opodatkowania
w zainteresowanym państwie;
4)informacje dotyczące podatku, który został lub zostanie nałożony na dochód lub
majątek w zainteresowanych państwach, wraz z podaniem kwoty podatku;
5)treść wiążących ustaleń pomiędzy wnioskodawcą a organami podatkowymi,
jeżeli miały miejsce;
6)w sprawach dotyczących cen transferowych:
a)dane identyfikacyjne, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1, podmiotów
powiązanych uczestniczących w transakcji kontrolowanej,
b)opis powiązań pomiędzy podmiotami powiązanymi uczestniczącymi
w transakcji kontrolowanej,
c)opis transakcji kontrolowanej,
d)informację o zawartych uprzednich porozumieniach cenowych oraz
wydanych interpretacjach podatkowych dotyczących przypisania dochodu
pomiędzy państwami
– w zakresie dotyczącym kwestii spornej.
3.Uzasadnienie wniosku zawiera odniesienie do przepisów krajowych oraz
przepisów umów międzynarodowych mających zastosowanie do kwestii spornej,
a jeżeli do kwestii spornej zastosowanie ma więcej niż jedna umowa międzynarodowa
– wskazanie umowy międzynarodowej będącej przedmiotem interpretacji w sprawie,
której dotyczy wniosek.
4.Do wniosku należy załączyć kopie dowodów poświadczających okoliczności
przedstawione we wniosku, a także kopie dokumentów wydanych przez organy
podatkowe dotyczących opodatkowania dochodu lub majątku objętego kwestią
sporną.
5.Kwoty podane w opisie stanu faktycznego są przedstawiane w walutach
zainteresowanych państw.
Minister Finansów, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, może wezwać osobę, której dotyczy spór, do uzupełnienia wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia wezwania, o dodatkowe informacje niezbędne do rozstrzygnięcia kwestii spornej. Przepis art. 11 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
1.Minister Finansów przyjmuje albo odrzuca wniosek o rozstrzygnięcie
kwestii spornej w terminie 6 miesięcy od dnia:
1)otrzymania wniosku albo uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje;
2)upływu terminu na uzupełnienie wniosku o dodatkowe informacje, jeżeli osoba,
której dotyczy spór, nie uzupełni w tym terminie wniosku o dodatkowe
informacje;
3)ostatecznego zakończenia postępowania odwoławczego lub sądowego
przewidzianego na podstawie przepisów któregokolwiek z zainteresowanych
państw lub dnia ich zawieszenia, jeżeli w zakresie kwestii spornej toczą się takie
postępowania.
2.Minister Finansów może odrzucić wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej,
jeżeli:
1)wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 11 ust. 1;
2)wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 15, a osoba, której dotyczy
spór, nie uzupełniła wniosku w wyznaczonym terminie;
3)osoba, której dotyczy spór, nie uzupełniła wniosku o dodatkowe informacje
w terminie, o którym mowa w art. 16;
4)nie występuje kwestia sporna w odniesieniu do osoby, która złożyła wniosek
o rozstrzygnięcie kwestii spornej.
3.Uznaje się, że wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej został przyjęty, jeżeli
w terminie określonym w ust. 1 wniosek ten nie został odrzucony.
4.Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia osobę, której dotyczy spór, oraz
organy innych zainteresowanych państw o przyjęciu albo odrzuceniu wniosku
o rozstrzygnięcie kwestii spornej.
1.Odrzucenie przez Ministra Finansów wniosku o rozstrzygnięcie
kwestii spornej następuje w drodze postanowienia.
2.Postanowienie zawiera oznaczenie organu, datę, podpis osoby upoważnionej
i uzasadnienie faktyczne i prawne odrzucenia wniosku, jak również pouczenie
o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z ust. 3.
3.Na postanowienie przysługuje osobie, której dotyczy spór, skarga do sądu
administracyjnego wyłącznie w przypadku, gdy wszystkie organy zainteresowanych
państw odrzuciły wniosek.
4.Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów w terminie 30 dni od
dnia doręczenia postanowienia osobie, której dotyczy spór, lub zawiadomienia tej
osoby o odrzuceniu wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej przez organ innego
zainteresowanego państwa, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później.
5.W skardze należy wykazać, że wszystkie organy zainteresowanych państw
odrzuciły wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej.
1.Sąd administracyjny uwzględnia skargę, o której mowa
w art. 18 ust. 3, jeżeli stwierdzi brak podstaw do odrzucenia przez Ministra Finansów
wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej.
2.Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla postanowienie.
3.Sąd administracyjny nie uchyla postanowienia w przypadku, jeżeli w wyniku
ponownego rozpatrzenia sprawy mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie
odpowiadające w swej istocie dotychczasowemu postanowieniu.
1.Procedura rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego
opodatkowania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej ulega
zakończeniu, jeżeli:
1)osoba, której dotyczy spór, wycofała wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej;
2)kwestia sporna przestała istnieć lub wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej
z innych przyczyn stał się bezprzedmiotowy;
3)Minister Finansów jednostronnie rozstrzygnął kwestię sporną zgodnie
z art. 21 ust. 1 albo otrzymał informację o jednostronnym rozstrzygnięciu
kwestii spornej dokonanym przez organ innego zainteresowanego państwa.
2.Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę oraz organy
innych zainteresowanych państw o zakończeniu procedury oraz o przyczynach jej
zakończenia.
1.Jeżeli wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej jest uzasadniony,
a charakter kwestii spornej nie stoi temu na przeszkodzie, Minister Finansów może
jednostronnie rozstrzygnąć kwestię sporną w terminie, o którym mowa
w art. 17 ust. 1 pkt 1 albo 3.
2.Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia osobę, której dotyczy spór, oraz
organy innych zainteresowanych państw o jednostronnym rozstrzygnięciu kwestii
spornej przez Ministra Finansów i jego wyniku.
3.Po dokonaniu zawiadomienia procedura prowadzona na podstawie przepisów
niniejszego rozdziału zostaje zakończona, a wynik jednostronnego rozstrzygnięcia
kwestii spornej wprowadza się w życie.
4.Minister Finansów przekazuje sprawę do organu podatkowego właściwego dla
osoby, której dotyczy spór, w celu wprowadzenia w życie jednostronnego
rozstrzygnięcia kwestii spornej.
5.Właściwy organ podatkowy wprowadza w życie jednostronne rozstrzygnięcie
kwestii spornej bez względu na terminy przedawnienia określone w Ordynacji
podatkowej.
1.Komisję doradczą ustanawia się na wniosek złożony przez osobę,
której dotyczy spór, jeżeli:
1)wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej został odrzucony przez co najmniej
jeden, lecz nie wszystkie, z organów zainteresowanych państw lub co najmniej
jeden sąd zainteresowanego państwa, lecz nie wszystkie, prawomocnym
wyrokiem uwzględnił skargę na postanowienie lub inne rozstrzygnięcie organu
zainteresowanego państwa odrzucające wniosek o rozstrzygnięcie kwestii
spornej;
2)przeciwko odrzuceniu wniosku nie można wnieść środków zaskarżenia
przewidzianych na podstawie przepisów zainteresowanego państwa;
3)żadne postępowanie zainicjowane środkami, o których mowa w pkt 2, nie jest
w toku i osoba, której dotyczy spór, zrzekła się prawa do ich wniesienia.
2.Wniosek o ustanowienie komisji doradczej jest niedopuszczalny, w przypadku
gdy:
1)skarga na postanowienie Ministra Finansów o odrzuceniu wniosku
o rozstrzygnięcie kwestii spornej została oddalona na podstawie prawomocnego
orzeczenia sądu administracyjnego, o czym Minister Finansów zawiadomił
organ innego zainteresowanego państwa;
2)odrzucenie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej przez organ innego
zainteresowanego państwa zostało potwierdzone przez sąd tego innego
zainteresowanego państwa, a od tego rozstrzygnięcia nie dopuszcza się
odstępstwa zgodnie z prawem krajowym tego zainteresowanego państwa,
o czym organ tego innego zainteresowanego państwa zawiadomił Ministra
Finansów.
3.Do wniosku o ustanowienie komisji doradczej dołącza się oświadczenie
o spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
4.Wniosek o ustanowienie komisji doradczej składa się równocześnie do
organów zainteresowanych państw w terminie 50 dni od dnia doręczenia:
1)zawiadomienia o odrzuceniu wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej albo
2)prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego lub sądu innego
zainteresowanego państwa w przedmiocie rozstrzygnięcia skargi na odrzucenie
wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej
– w zależności od tego, które z tych doręczeń przypada później.
5.Przepis art. 11 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Komisja doradcza przyjmuje albo odrzuca wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej w terminie 6 miesięcy od dnia jej ustanowienia i zawiadamia organy zainteresowanych państw o tym rozstrzygnięciu w terminie 30 dni od dnia jego wydania. Przepis art. 17 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
1.Jeżeli organy zainteresowanych państw przyjęły wniosek
o rozstrzygnięcie kwestii spornej i nie są spełnione warunki określone w art. 20 ust. 1,
Minister Finansów podejmuje starania w celu rozstrzygnięcia kwestii spornej
w drodze wzajemnego porozumiewania się z organami innych zainteresowanych
państw.
2.W przypadku przyjęcia przez komisję doradczą wniosku o rozstrzygnięcie
kwestii spornej etap wzajemnego porozumiewania się wszczyna się na wniosek
jednego z organów zainteresowanych państw. Minister Finansów, występując
z wnioskiem, jednocześnie zawiadamia o złożeniu wniosku komisję doradczą,
pozostałe organy innych zainteresowanych państw i osobę, której dotyczy spór.
3.Rozstrzygnięcie kwestii spornej w drodze wzajemnego porozumiewania się
następuje w terminie 2 lat od dnia zawiadomienia ostatniego z organów
zainteresowanych państw o przyjęciu wniosku przez zainteresowane państwo. Jeżeli
w zakresie kwestii spornej wniesiono środki zaskarżenia przewidziane na podstawie
przepisów któregokolwiek z zainteresowanych państw, bieg terminu rozpoczyna się
od dnia ostatecznego zakończenia wszczętych w tym zakresie postępowań lub od dnia
ich zawieszenia. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, bieg terminu rozpoczyna się
od dnia zawiadomienia ostatniego z organów zainteresowanych państw o przyjęciu
wniosku przez komisję doradczą.
4.Minister Finansów może skierować do organów innych zainteresowanych
państw wniosek o przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 3, wraz
z uzasadnieniem. Termin ten może być przedłużony także w przypadku złożenia
takiego wniosku przez organ innego zainteresowanego państwa. Termin ten nie może
być przedłużony o więcej niż rok.
5.Minister Finansów zawiadamia osobę, której dotyczy spór, o nieosiągnięciu
porozumienia w terminie, o którym mowa w ust. 3, wskazując przyczyny
nieosiągnięcia porozumienia, a także pouczając o prawie do złożenia wniosku o
ustanowienie komisji doradczej, o której mowa w art. 29.
W toku wzajemnego porozumiewania się Minister Finansów może wezwać osobę, której dotyczy spór, do przedstawiania dodatkowych informacji niezbędnych do rozstrzygnięcia kwestii spornej w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
1.Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia osobę, której dotyczy
spór, o zawarciu i wyniku porozumienia z organami innych zainteresowanych państw,
pouczając o treści ust. 2–5.
2.Zawarte porozumienie wprowadza się w życie wyłącznie pod warunkiem:
1)złożenia pisemnej zgody na wprowadzenie w życie porozumienia przez osobę,
której dotyczy spór, w terminie 60 dni od dnia doręczenia zawiadomienia
o zawartym porozumieniu;
2)wycofania lub zrzeczenia się przez osobę, której dotyczy spór, środków
zaskarżenia przewidzianych na podstawie przepisów obowiązujących
w zainteresowanym państwie związanych z kwestią sporną.
3.Do pisma zawierającego zgodę na wprowadzenie w życie porozumienia
dołącza się oświadczenie osoby, której dotyczy spór, o spełnieniu warunku
określonego w ust. 2 pkt 2, wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie tego
warunku.
4.Minister Finansów w terminie 30 dni od dnia otrzymania oświadczenia
i dokumentów, o których mowa w ust. 3, przekazuje sprawę do organu podatkowego
właściwego dla osoby, której dotyczy spór, w celu wprowadzenia w życie zawartego
porozumienia. W przypadku gdy w sprawie występuje więcej niż jedna osoba, której
dotyczy spór, bieg terminu rozpoczyna się od dnia ich otrzymania od wszystkich osób,
których dotyczy spór.
5.Zawarte porozumienie wprowadza się w życie bez względu na terminy
przedawnienia określone w przepisach Ordynacji podatkowej.
Poddanie kwestii spornej rozstrzyganiu w drodze wzajemnego porozumiewania się z organami innych zainteresowanych państw na podstawie niniejszego oddziału nie stoi na przeszkodzie wszczęciu lub kontynuowaniu postępowań sądowych w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa skarbowe lub postępowań w sprawach nałożenia sankcji administracyjnych, w związku z kwestią sporną.
Procedura rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej ulega zakończeniu, jeżeli:
1)sąd administracyjny wydał prawomocne orzeczenie w sprawie kwestii spornej,
a przed zawarciem porozumienia, o którym mowa w art. 26 ust. 1, Minister
Finansów zawiadomił organy innych zainteresowanych państw o tym
orzeczeniu, lub
2)organ innego zainteresowanego państwa poinformuje Ministra Finansów, że
w sprawie kwestii spornej zostało przez sąd innego zainteresowanego państwa
wydane rozstrzygnięcie, od którego nie dopuszcza się odstępstwa zgodnie
z prawem krajowym tego zainteresowanego państwa.
1.Komisję doradczą w celu wydania opinii w sprawie sposobu
rozstrzygnięcia kwestii spornej ustanawia się na wniosek złożony przez osobę, której
dotyczy spór, jeżeli organy zainteresowanych państw przyjęły wniosek o rozstrzyg-
nięcie kwestii spornej, ale nie osiągnęły porozumienia w ramach wzajemnego
porozumiewania się w terminie przewidzianym w art. 24 ust. 3. Przepis
art. 11 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2.Wniosek o ustanowienie komisji doradczej składa się w terminie 50 dni od
dnia pierwszego zawiadomienia o nieosiągnięciu porozumienia równocześnie do
organów zainteresowanych państw.
1.W przypadku gdy w terminie 60 dni od dnia otrzymania
zawiadomienia o przyjęciu przez komisję doradczą wniosku o rozstrzygnięcie kwestii
spornej żaden z organów zainteresowanych państw nie wystąpi z wnioskiem
o wszczęcie etapu wzajemnego porozumiewania się, o którym mowa w art. 24 ust. 2,
komisja ta wydaje opinię w sprawie sposobu rozstrzygnięcia kwestii spornej
z pominięciem etapu wzajemnego porozumiewania się.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się, że komisja doradcza
została ustanowiona w dniu, w którym dla wszystkich organów zainteresowanych
państw upłynął termin, o którym mowa w ust. 1.
Minister Finansów w terminie 120 dni od dnia otrzymania wniosku o ustanowienie komisji doradczej albo od dnia, o którym mowa w art. 30 ust. 2, przekazuje osobie, której dotyczy spór:
1)regulamin funkcjonowania komisji doradczej;
2)informacje o terminie na wydanie opinii w sprawie sposobu rozstrzygnięcia
kwestii spornej;
3)odniesienie do mających zastosowanie przepisów krajowych oraz mających
zastosowanie umów międzynarodowych.
1.Jeżeli organy zainteresowanych państw wyrażą na to zgodę, osoba,
której dotyczy spór, może przekazywać komisji doradczej informacje, dowody lub
dokumenty, które mogą być istotne dla przyjęcia lub odrzucenia wniosku
o rozstrzygnięcie kwestii spornej lub wydania opinii w sprawie sposobu
rozstrzygnięcia kwestii spornej.
2.Osoba, której dotyczy spór, oraz Minister Finansów przekazują komisji
doradczej, na jej wniosek, żądane informacje, dowody lub dokumenty.
3.Minister Finansów może odmówić przekazania informacji, dowodów lub
dokumentów na wniosek, o którym mowa w ust. 2, jeżeli:
1)uzyskanie informacji wymaga podjęcia działań, które są sprzeczne z prawem
krajowym zainteresowanego państwa, lub
2)informacji nie można uzyskać na podstawie przepisów prawa krajowego
zainteresowanego państwa, lub
3)informacje dotyczą tajemnicy przedsiębiorstwa, zawodowej, bankowej,
przemysłowej, handlowej lub procesu produkcyjnego, lub
4)ujawnienie informacji zagraża porządkowi publicznemu.
1.Na wniosek osoby, której dotyczy spór, i za zgodą organów
zainteresowanych państw osoba, której dotyczy spór, może stawić się osobiście lub
przez przedstawiciela lub pełnomocnika przed komisją doradczą.
2.Na wniosek komisji doradczej osoba, której dotyczy spór, stawia się przed
komisją osobiście lub przez przedstawiciela lub pełnomocnika.
1.Informacje, które otrzyma niezależny ekspert lub inny członek
komisji doradczej w ramach pełnienia swojej funkcji, są objęte tajemnicą skarbową.
2.Osoba, której dotyczy spór, jej przedstawiciel i pełnomocnik są obowiązani do
przestrzegania tajemnicy skarbowej, którą objęte są informacje, z którymi osoby te
zapoznają się w związku z procedurą prowadzoną na podstawie przepisów niniejszego
rozdziału.
1.Komisja doradcza wydaje opinię w sprawie sposobu rozstrzygnięcia
kwestii spornej w terminie 6 miesięcy od dnia jej ustanowienia.
2.Komisja doradcza może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 1, nie
więcej niż o 3 miesiące, jeżeli uzna, że charakter kwestii spornej sprawia, że wydanie
opinii w tym terminie nie jest możliwe.
3.Komisja doradcza informuje o przedłużeniu terminu organy zainteresowanych
państw oraz osobę, której dotyczy spór.
1.Komisja doradcza wydaje opinię na podstawie mających
zastosowanie przepisów umowy międzynarodowej i przepisów prawa krajowego.
2.Komisja doradcza przyjmuje opinię zwykłą większością głosów,
a w przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.
3.Komisja doradcza wydaje opinię w formie pisemnej.
1.Przewodniczący komisji doradczej przekazuje organom
zainteresowanych państw opinię komisji doradczej.
2.Minister Finansów po otrzymaniu opinii komisji doradczej informuje osobę,
której dotyczy spór, o dniu, w którym upływa termin określony w art. 38 ust. 1.
1.Organy zainteresowanych państw uzgadniają ostateczne
rozstrzygnięcie kwestii spornej w terminie 6 miesięcy od dnia zawiadomienia
ostatniego z organów zainteresowanych państw o opinii komisji doradczej.
2.Organy zainteresowanych państw, rozstrzygając kwestię sporną, mogą
uzgodnić ostateczne rozstrzygnięcie kwestii spornej, które różni się od opinii komisji
doradczej. Jeżeli nie uzgodnią takiego rozstrzygnięcia, opinia komisji doradczej jest
dla nich wiążąca.
3.Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia osobę, której dotyczy spór,
o ostatecznym rozstrzygnięciu kwestii spornej oraz jego wyniku.
4.Minister Finansów jest związany ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii
spornej.
1.W przypadku nieprzekazania zawiadomienia, o którym mowa
w art. 38 ust. 3, po upływie 30 dni od dnia, w którym upływa termin określony
w art. 38 ust. 1, osobie, której dotyczy spór, podlegającej nieograniczonemu
obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje
skarga na bezczynność do sądu administracyjnego.
2.Skargę na bezczynność można wnieść po upływie 30 dni od dnia wniesienia
ponaglenia do Ministra Finansów.
3.Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, zobowiązuje Ministra Finansów
do przekazania w wyznaczonym terminie osobie, której dotyczy spór, zawiadomienia
o ostatecznym rozstrzygnięciu kwestii spornej oraz jego wyniku.
Do wprowadzenia w życie ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii spornej przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.
1.Na nieprzekazanie ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii spornej do
właściwego organu podatkowego oraz niewprowadzenie w życie ostatecznego
rozstrzygnięcia kwestii spornej przez właściwy organ podatkowy osobie, której
dotyczy spór, przysługuje skarga na bezczynność do sądu administracyjnego.
2.Skargę na bezczynność można wnieść po upływie 30 dni od dnia wniesienia
ponaglenia do Ministra Finansów.
3.Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, zobowiązuje:
1)Ministra Finansów do przekazania ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii spornej
do właściwego organu podatkowego – w przypadku uwzględnienia skargi na
bezczynność Ministra Finansów, o której mowa w ust. 1;
2)właściwy organ podatkowy do wprowadzenia w życie ostatecznego
rozstrzygnięcia kwestii spornej – w przypadku uwzględnienia skargi na
bezczynność właściwego organu podatkowego, o której mowa w ust. 1.
1.Minister Finansów może odmówić ustanowienia komisji doradczej,
w przypadku gdy:
1)kwestia sporna nie dotyczy podwójnego opodatkowania;
2)w odniesieniu do kwestii spornej orzeczono prawomocnie karę w związku
z umyślnym przestępstwem lub umyślnym przestępstwem skarbowym.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, procedura prowadzona na podstawie
niniejszego rozdziału ulega zakończeniu, o czym Minister Finansów niezwłocznie
zawiadamia osobę, której dotyczy spór, oraz organy innych zainteresowanych państw.
3.W przypadku gdy rozpoczęto postępowanie sądowe, które może prowadzić do
nałożenia kary, o której mowa w ust. 1 pkt 2, a postępowanie to jest prowadzone
równocześnie z procedurą, o której mowa w niniejszym rozdziale, Minister Finansów
może zawiesić procedurę prowadzoną na podstawie przepisów niniejszego rozdziału
do dnia ostatecznego zakończenia postępowania sądowego. Procedury prowadzonej
na podstawie przepisów niniejszego rozdziału nie zawiesza się przed przyjęciem
wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej.
4.Ustanowienie komisji doradczej nie stoi na przeszkodzie wszczęciu lub
kontynuowaniu postępowań sądowych w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa
skarbowe lub postępowań w sprawach nałożenia sankcji administracyjnych,
w związku z kwestią sporną.
1.W przypadku gdy w odniesieniu do kwestii spornej sąd
administracyjny wydał prawomocny wyrok lub sąd innego zainteresowanego państwa
wydał orzeczenie, od którego nie dopuszcza się odstępstwa zgodnie z przepisami
prawa krajowego tego państwa:
1)przed złożeniem przez osobę, której dotyczy spór, wniosku na podstawie
art. 29 ust. 1 – komisji doradczej nie ustanawia się, jeżeli kwestia sporna
pozostała nierozstrzygnięta w ramach etapu wzajemnego porozumiewania się,
o którym mowa w oddziale 3;
2)po złożeniu przez osobę, której dotyczy spór, wniosku na podstawie art. 29 ust. 1,
lecz przed wydaniem przez komisję doradczą opinii w sprawie sposobu
rozstrzygnięcia kwestii spornej – rozstrzyganie sporu przy udziale komisji
doradczej ulega zakończeniu.
2.W przypadku gdy w odniesieniu do kwestii spornej sąd administracyjny wydał
prawomocne orzeczenie, Minister Finansów zawiadamia właściwe organy innych
zainteresowanych państw oraz komisję doradczą o skutku tego orzeczenia.
1.Organy zainteresowanych państw ustanawiają komisję doradczą nie
później niż w terminie 120 dni od dnia otrzymania przez ostatni z organów
zainteresowanych państw wniosku o ustanowienie komisji doradczej.
2.Po ustanowieniu komisji doradczej jej przewodniczący niezwłocznie
zawiadamia o ustanowieniu komisji doradczej osobę, której dotyczy spór.
1.Jeżeli komisja doradcza nie zostanie ustanowiona w terminie
przewidzianym w art. 44 ust. 1, osoba, której dotyczy spór, może złożyć do Sądu
Okręgowego w Warszawie wniosek o ustanowienie komisji doradczej.
2.W przypadku gdy Minister Finansów nie wyznaczył do składu komisji
doradczej co najmniej jednego niezależnego eksperta oraz jego zastępcy, osoba, której
dotyczy spór, może złożyć do Sądu Okręgowego w Warszawie wniosek o
wyznaczenie tych osób z wykazu niezależnych ekspertów.
3.W przypadku gdy żaden z organów zainteresowanych państw nie wyznaczył
do składu komisji doradczej niezależnych ekspertów oraz ich zastępców, osoba, której
dotyczy spór, może złożyć do Sądu Okręgowego w Warszawie i sądów innych
zainteresowanych państw lub innych organów właściwych w tych państwach do
wyznaczania członków komisji wniosek o wyznaczenie tych osób z wykazu
niezależnych ekspertów. Wyznaczeni w ten sposób członkowie komisji doradczej
wyznaczają z wykazu niezależnych ekspertów przewodniczącego w drodze
losowania.
4.Jeżeli w sprawie występuje tylko jedna osoba, której dotyczy spór, osoba ta
składa wniosek o wyznaczenie niezależnych ekspertów oraz ich zastępców do
zainteresowanych państw, których organy nie mianowały co najmniej jednego
niezależnego eksperta oraz jego zastępcy.
5.Jeżeli w sprawie występują co najmniej dwie osoby, których dotyczy spór,
osoby te składają wniosek o wyznaczenie niezależnych ekspertów oraz ich zastępców
do państw członkowskich Unii Europejskiej, w których podlegają nieograniczonemu
obowiązkowi podatkowemu.
6.Wnioski, o których mowa w ust. 1–3, składa się w terminie 30 dni od dnia,
w którym upłynął termin, o którym mowa w art. 44 ust. 1.
1.W postępowaniu w sprawach określonych w:
1)art. 45 ust. 1 i 2 oraz
2)art. 45 ust. 3, prowadzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
– stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm.4)) o postępowaniu
nieprocesowym, chyba że przepisy niniejszego oddziału stanowią inaczej.
2.Uczestnikami postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, są
wyłącznie osoby, których dotyczy spór, i Minister Finansów.
3.Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1, są wolne od opłat.
4.Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1, podlegają rozpatrzeniu
bezzwłocznie, nie później niż w terminie miesięcznym od dnia ich wpływu do sądu.
5.Uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 45 ust. 1, sąd ustanawia
komisję doradczą, a uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 45 ust. 2 lub 3, sąd
wyznacza niezależnego eksperta z wykazu niezależnych ekspertów oraz jego zastępcę.
Prawomocne rozstrzygnięcie sądu uwzględniające wniosek, o którym mowa w art. 45 ust. 1–3, wywołuje skutek prawny wyznaczenia niezależnego eksperta oraz jego zastępcy albo ustanowienia komisji doradczej.
Minister Finansów zawiadamia:
1)organy innych zainteresowanych państw o wyznaczeniu przez sąd niezależnego
eksperta oraz jego zastępcy albo o ustanowieniu przez sąd komisji doradczej;
2)osoby wchodzące w skład komisji doradczej o wyznaczeniu ich do składu
komisji.
Minister Finansów uzgadnia z organami innych zainteresowanych państw zasady wyznaczania niezależnych ekspertów.
1.W skład komisji doradczej wchodzą:
1)przewodniczący;
2)po jednym przedstawicielu organu zainteresowanego państwa;
3)po jednym niezależnym ekspercie, wyznaczonym przez organ zainteresowanego
państwa z wykazu niezależnych ekspertów.
2.Liczba przedstawicieli organu zainteresowanego państwa lub niezależnych
ekspertów może zostać zwiększona do dwóch, jeżeli organy zainteresowanych państw
tak uzgodnią.
3.Przedstawiciele organów zainteresowanych państw oraz niezależni eksperci
wybierają z wykazu niezależnych ekspertów przewodniczącego będącego sędzią,
chyba że przedstawiciele organów zainteresowanych państw oraz niezależni eksperci
uzgodnią inaczej.
1.Dla niezależnego eksperta wyznacza się zastępcę zgodnie z zasadami
określonymi dla wyznaczania niezależnych ekspertów.
2.Zastępca wykonuje obowiązki niezależnego eksperta, gdy niezależny ekspert
nie jest w stanie pełnić swoich obowiązków.
W przypadku gdy zasady dotyczące wyznaczania niezależnych ekspertów oraz ich zastępców nie zostały uzgodnione zgodnie z art. 49, wyznaczanie tych ekspertów oraz ich zastępców odbywa się w drodze losowania.
1.Minister Finansów może zgłosić sprzeciw wobec wyznaczenia
niezależnego eksperta przez organ innego zainteresowanego państwa, w przypadku
gdy:
1)niezależny ekspert jest członkiem personelu administracji podatkowej jednego
z zainteresowanych państw lub pracuje na jej rzecz, lub był w takiej sytuacji
w dowolnym momencie w ciągu trzyletniego okresu poprzedzającego jego
wyznaczenie;
2)niezależny ekspert posiada lub posiadał istotny udział kapitałowy
w którejkolwiek z osób, których dotyczy spór, posiada lub posiadał w nich prawo
głosu, lub jest lub był ich pracownikiem lub doradcą w dowolnym momencie
w ciągu pięcioletniego okresu poprzedzającego jego wyznaczenie;
3)niezależny ekspert nie zapewnia wystarczającej gwarancji obiektywnego
rozstrzygnięcia sporu;
4)niezależny ekspert jest pracownikiem podmiotu, który świadczy usługi
doradztwa podatkowego lub w inny sposób profesjonalnie udziela porad
podatkowych, lub był w takiej sytuacji w dowolnym momencie w ciągu
trzyletniego okresu poprzedzającego jego wyznaczenie;
5)wystąpił inny powód uzgodniony wcześniej między organami zainteresowanych
państw.
2.Minister Finansów może zażądać, aby niezależny ekspert, który został
wyznaczony w oparciu o zasady uzgodnione zgodnie z art. 49 między organami
zainteresowanych państw albo w drodze losowania, lub jego zastępca ujawnili
interesy, powiązania lub inne okoliczności, które mogą mieć wpływ na niezależność
lub bezstronność tych osób, lub które mogą wywołać wrażenie stronniczości
w postępowaniu.
1.W okresie 12 miesięcy od dnia wydania opinii przez komisję
doradczą niezależny ekspert będący członkiem komisji nie może znaleźć się
w sytuacji, która uzasadniałaby sprzeciw wobec wyznaczenia tego eksperta na
podstawie art. 53 ust. 1, gdyby ekspert ten znajdował się w takiej sytuacji w momencie
wyznaczenia do tej komisji.
2.W przypadku gdy Minister Finansów poweźmie informacje wskazujące na
naruszenie ust. 1, wnosi do Sądu Okręgowego w Warszawie skargę na brak
niezależności eksperta.
3.Skargę na brak niezależności eksperta może wnieść również osoba, której
dotyczy spór. Skarga ta podlega opłacie w wysokości określonej w art. 24 ust. 2
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U.
z 2022 r. poz. 1125, z późn. zm.5)).
4.W postępowaniu w sprawie skargi na brak niezależności eksperta stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, chyba że przepisy niniejszego oddziału
stanowią inaczej.
1.W przypadku uwzględnienia skargi na brak niezależności eksperta:
1)wydanego ostatecznego rozstrzygnięcia nie wprowadza się w życie;
2)w przypadku wprowadzenia w życie ostatecznego rozstrzygnięcia – wydane na
jego podstawie akty i dokonane czynności są nieważne.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustanawia się nową komisję doradczą,
a etap rozstrzygania sporów przy udziale komisji doradczej podlega wznowieniu.
1.Do wykazu niezależnych ekspertów Minister Finansów wyznacza, za
ich zgodą, co najmniej trzy osoby, które spełniają łącznie następujące warunki:
1)posiadają wiedzę i doświadczenie w zakresie problematyki dotyczącej:
a)prawa podatkowego, w tym w szczególności umów międzynarodowych,
lub
b)cen transferowych, lub
c)finansów przedsiębiorstw, rachunkowości lub kontrolingu;
2)są niezależne;
3)dają rękojmię bezstronnego i uczciwego działania.
2.Minister Finansów przekazuje Komisji Europejskiej imiona i nazwiska
wyznaczonych niezależnych ekspertów, wraz z kompletnymi i aktualnymi
informacjami na temat doświadczenia zawodowego, wykształcenia, kompetencji,
wiedzy fachowej tych osób oraz konfliktów interesów, które mogą wystąpić. Minister
Finansów może również wskazać, którzy z wyznaczonych ekspertów mogą być
wyznaczeni na przewodniczącego komisji doradczej.
3.Niezależny ekspert wyznaczony przez Ministra Finansów podlega skreśleniu
z wykazu niezależnych ekspertów w przypadku, gdy przestaje spełniać warunki
określone w ust. 1 lub złoży rezygnację.
4.Minister Finansów niezwłocznie informuje Komisję Europejską o zmianach,
jakie mają być wprowadzone w wykazie niezależnych ekspertów.
1.Minister Finansów zgłasza sprzeciw wobec pozostawania danej
osoby w wykazie niezależnych ekspertów, jeżeli zajdą uzasadnione powody
wskazujące na brak jego niezależności.
2.Minister Finansów informuje o sprzeciwie Komisję Europejską,
przedstawiając dowody.
3.W przypadku uzyskania przez Ministra Finansów od Komisji Europejskiej
informacji o złożonym przez inne zainteresowane państwo sprzeciwie co do
niezależności eksperta, o którym mowa w art. 56 ust. 1, oraz popierających ten
sprzeciw dowodach, Minister Finansów podejmuje w terminie 6 miesięcy od dnia
uzyskania tej informacji niezbędne kroki w celu zbadania sprzeciwu i zadecydowania
o pozostawieniu danej osoby w wykazie niezależnych ekspertów albo jej skreśleniu
z tego wykazu, o czym, niezależnie od wyniku, niezwłocznie informuje Komisję
Europejską.
1.Organy zainteresowanych państw mogą uzgodnić ustanowienie
komisji do spraw pozasądowego rozstrzygania sporów, zamiast komisji doradczej,
w celu wydania opinii na temat rozstrzygnięcia kwestii spornej.
2.Na podstawie uzgodnienia między Ministrem Finansów i organami innych
zainteresowanych państw komisja do spraw pozasądowego rozstrzygania sporów
może zostać ustanowiona jako komitet o charakterze stałym.
3.Komisja do spraw pozasądowego rozstrzygania sporów może różnić się
składem i formą od komisji doradczej.
4.Organy zainteresowanych państw mogą uzgodnić, że komisja do spraw
pozasądowego rozstrzygania sporów może stosować inne, niż wydanie opinii, techniki
w zakresie rozstrzygania kwestii spornej.
5.Rozstrzygnięcia zapadłe przy zastosowaniu technik rozstrzygania sporów,
o których mowa w ust. 4, traktuje się na równi z opinią, o której mowa w art. 35 ust. 1.
6.Regulamin funkcjonowania komisji do spraw pozasądowego rozstrzygania
sporów zawiera informację o technikach w zakresie rozstrzygania kwestii spornej
przez tę komisję, jeżeli różnią się one od wydania opinii.
7.Przepisy dotyczące komisji doradczej stosuje się odpowiednio do komisji do
spraw pozasądowego rozstrzygania sporów, z tym że przepisy art. 32–34 oraz
art. 63 stosuje się odpowiednio, o ile regulamin funkcjonowania komisji do spraw
pozasądowego rozstrzygania sporów nie stanowi inaczej.
1.Organy zainteresowanych państw uzgadniają regulamin
funkcjonowania komisji doradczej. Regulamin funkcjonowania zawiera
w szczególności:
1)opis i charakterystykę kwestii spornej;
2)uzgodniony przez organy zainteresowanych państw zakres zadań w odniesieniu
do kwestii prawnych i faktycznych, które mają zostać rozwiązane;
3)informacje o tym, czy spory będą rozstrzygane przez komisję doradczą czy
komisję do spraw pozasądowego rozstrzygania sporów;
4)harmonogram procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego
opodatkowania;
5)skład komisji doradczej, w tym liczbę, imiona i nazwiska członków,
szczegółowy opis ich kompetencji i kwalifikacji oraz informacje o konfliktach
interesów występujących w odniesieniu do członków;
6)postanowienia dotyczące warunków udziału osoby, której dotyczy spór, oraz
stron trzecich w postępowaniach, wymiany memorandów, informacji
i dowodów, kosztów, rodzaju postępowania w zakresie rozstrzygania sporów
oraz innych kwestii proceduralnych i organizacyjnych;
7)uzgodnienia organizacyjne dotyczące postępowania przed komisją doradczą
i wydania przez nią opinii.
2.Jeżeli komisja zostaje ustanowiona w celu wydania opinii na podstawie art. 30,
w regulaminie funkcjonowania określa się wyłącznie informacje wymienione
w ust. 1 pkt 1 i 4–6.
W przypadku gdy osoba, której dotyczy spór, nie zostanie zawiadomiona przez organy zainteresowanych państw o regulaminie funkcjonowania lub gdy regulamin funkcjonowania jest niekompletny, niezależni eksperci i przewodniczący uzgadniają i uzupełniają regulamin funkcjonowania w oparciu o standardowy formularz określony w załączniku I do rozporządzenia 2019/652 i przekazują go osobie, której dotyczy spór, w terminie dwóch tygodni od dnia ustanowienia komisji doradczej.
1.W przypadku gdy niezależni eksperci i przewodniczący nie uzgodnią
lub nie przekażą w terminie, o którym mowa w art. 60, regulaminu funkcjonowania,
osobie, której dotyczy spór, przysługuje skarga na bezczynność do sądu
administracyjnego.
2.Skargę na bezczynność wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów po
upływie 30 dni od dnia wniesienia ponaglenia do komisji doradczej.
3.Sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje
komisję doradczą do uzgodnienia i uzupełnienia oraz przekazania w określonym
terminie regulaminu funkcjonowania osobie, której dotyczy spór.
1.Organy zainteresowanych państw mogą uzgodnić, że ostateczne
rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 38 ust. 1, zostanie opublikowane w całości,
pod warunkiem uzyskania zgody osoby, której dotyczy spór.
2.W przypadku gdy organ innego zainteresowanego państwa lub osoba, której
dotyczy spór, nie wyrażą zgody na publikację ostatecznego rozstrzygnięcia w całości,
Minister Finansów publikuje streszczenie tego rozstrzygnięcia, zawierające
informacje określone w załączniku II do rozporządzenia 2019/652.
3.Minister Finansów przesyła osobie, której dotyczy spór, streszczenie
ostatecznego rozstrzygnięcia, które ma zostać opublikowane zgodnie z ust. 2, przed
jego publikacją.
4.Osoba, której dotyczy spór, może w terminie 60 dni od dnia otrzymania
streszczenia, o którym mowa w ust. 3, złożyć wniosek do Ministra Finansów
o niepublikowanie informacji, które dotyczą tajemnicy przedsiębiorstwa, zawodowej,
bankowej, przemysłowej, handlowej lub procesu produkcyjnego, lub których
opublikowanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.
5.Do przekazywania streszczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się
standardowy formularz określony w załączniku II do rozporządzenia 2019/652.
6.Rozstrzygnięcia oraz ich streszczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są
zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
obsługującego Ministra Finansów.
7.Minister Finansów przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej informacje,
które mają zostać opublikowane zgodnie z ust. 2.
1.O ile organy zainteresowanych państw nie uzgodniły inaczej:
1)koszty związane z niezależnymi ekspertami, w wysokości należności
przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej jednostce sfery
budżetowej z tytułu podróży służbowej, odpowiednio na obszarze kraju albo
poza granicami kraju, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na
podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.
z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140 oraz z 2023 r. poz. 240 i 641), lub w kwocie
zwracanej urzędnikom służby cywilnej wysokiego szczebla w innych
zainteresowanych państwach według przepisów obowiązujących w tych
państwach,
2)koszty honorariów niezależnych ekspertów, nie wyższe niż 1000 euro na osobę
za dzień posiedzenia komisji doradczej
– są dzielone równo pomiędzy zainteresowane państwa.
2.Koszty poniesione przez osobę, której dotyczy spór, nie obciążają
zainteresowanych państw.
3.W przypadku gdy osoba, której dotyczy spór:
1)wycofa wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej na podstawie art. 11 ust. 5
albo
2)złożyła wniosek o ustanowienie komisji doradczej w przypadku, o którym mowa
w art. 22 ust. 1, a komisja doradcza nie przyjęła wniosku o rozstrzygnięcie
kwestii spornej
– koszty, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, której dotyczy spór, jeżeli organy
zainteresowanych państw wyrażą na to zgodę.
1.W celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania dochodów
podmiotów powiązanych, jeżeli dochody krajowego podmiotu powiązanego są przez
administrację podatkową innego państwa niż Rzeczpospolita Polska włączone do
dochodów zagranicznego podmiotu powiązanego oraz odpowiednio opodatkowane
w związku z określeniem przez tę administrację warunków, jakie byłyby uzgodnione
między podmiotami niepowiązanymi, na wniosek krajowego podmiotu powiązanego,
Minister Finansów może dokonać korekty dochodów tego podmiotu, o ile przepisy
umów międzynarodowych taką korektę przewidują.
2.Korekty, o której mowa w ust. 1, można dokonać, w przypadku gdy:
1)warunki określone przez administrację podatkową tego innego państwa są
zgodne z warunkami, jakie uzgodniłyby podmioty niepowiązane;
2)krajowy podmiot powiązany i zagraniczny podmiot powiązany, o których mowa
w ust. 1, wyrażą zgodę na włączenie przez administrację podatkową tego innego
państwa dochodów krajowego podmiotu powiązanego, o których mowa w ust. 1,
do dochodów zagranicznego podmiotu powiązanego i ich odpowiednie
opodatkowanie.
3.W przypadku dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, przepisy
art. 26 ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio.
4.Wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć zobowiązania
podatkowego, które uległo przedawnieniu zgodnie z przepisami Ordynacji
podatkowej lub sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta w jednej z procedur
rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania lub został złożony
wniosek w ramach jednej z tych procedur.
1.Do wniosku, o którym mowa w art. 64 ust. 1, przepisy
art. 15 ust. 1 pkt 1–9 i ust. 2–5 stosuje się odpowiednio, przy czym wniosek ten
zawiera także oświadczenie krajowego podmiotu powiązanego i zagranicznego
podmiotu powiązanego, których wniosek dotyczy, o:
1)wyrażeniu zgody, o której mowa w art. 64 ust. 2 pkt 2;
2)wycofaniu albo zrzeczeniu się środków zaskarżenia przewidzianych
w obowiązujących te podmioty przepisach.
2.Minister Finansów może wezwać krajowy podmiot powiązany do
uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje.
1.W celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania dochodów
podmiotów powiązanych krajowy podmiot powiązany może wystąpić do Ministra
Finansów z wnioskiem o wzajemne porozumiewanie się na podstawie Konwencji
Arbitrażowej.
2.Wniosek o wzajemne porozumiewanie się powinien być złożony w terminie
3 lat od dnia pierwszego zawiadomienia krajowego podmiotu powiązanego lub
podmiotu z nim powiązanego o działaniach organów podatkowych, które prowadzą
lub mogą prowadzić do podwójnego opodatkowania.
1.Do wniosku o wzajemne porozumiewanie się na podstawie
Konwencji Arbitrażowej przepisy art. 15 ust. 1 pkt 1–9 i ust. 2–5 stosuje się
odpowiednio.
2.Minister Finansów może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku
o wzajemne porozumiewanie się o dodatkowe informacje.
3.Wniosek o wzajemne porozumiewanie się na podstawie Konwencji
Arbitrażowej uznaje się za złożony w terminie, o którym mowa w art. 66 ust. 2, jeżeli
przed upływem tego terminu został złożony wniosek zawierający co najmniej
informacje wymagane na podstawie ust. 1.
Informacje przekazywane pomiędzy właściwymi organami w trakcie wzajemnego porozumiewania się, podlegające ochronie na podstawie przepisów umów międzynarodowych, w tym zawarte porozumienie, nie są przekazywane podmiotom powiązanym.
1.Do wprowadzenia w życie jednostronnego rozstrzygnięcia, o którym
mowa w art. 6 ust. 2 Konwencji Arbitrażowej, przepisy art. 26 ust. 1, 4 i 5 stosuje się
odpowiednio.
2.Do wprowadzenia w życie porozumienia, o którym mowa
w art. 6 ust. 2 Konwencji Arbitrażowej, albo rozstrzygnięcia sprawy, o którym mowa
w art. 12 ust. 1 Konwencji Arbitrażowej, przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.
Wniesienie w sprawie objętej wnioskiem o wzajemne porozumiewanie się środka zaskarżenia przewidzianego na podstawie przepisów obowiązujących w danym państwie nie stoi na przeszkodzie rozwiązaniu sprawy w drodze porozumienia stron na podstawie Konwencji Arbitrażowej. Prawomocny wyrok sądu w sprawie objętej wnioskiem o wzajemne porozumiewanie się wyłącza stosowanie art. 7 ust. 1 Konwencji Arbitrażowej.
1.Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio w przypadku
procedury wzajemnego porozumiewania się pomiędzy więcej niż dwoma państwami,
wszczętej na podstawie Konwencji Arbitrażowej.
2.Minister Finansów może również dołączyć do procedury, o której mowa
w ust. 1, jako obserwator. W takim przypadku rozstrzygnięcie tej procedury nie jest
dla Ministra Finansów wiążące.
1.Do wniosku o wszczęcie procedury wzajemnego porozumiewania się
prowadzonej na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania przepisy
art. 15 ust. 1 pkt 1–9 i ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.
2.Minister Finansów może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.
3.Wnioskodawca przekazuje żądane informacje w terminie 3 miesięcy od dnia
doręczenia wezwania.
4.W przypadku nieuzupełnienia wniosku w terminie Minister Finansów
ponownie wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, z pouczeniem o skutkach
nieuzupełnienia wniosku określonych w art. 73 pkt 2.
Minister Finansów odrzuca wniosek, o którym mowa w art. 72 ust. 1, jeżeli:
1)został złożony po upływie terminu określonego w mającej zastosowanie umowie
o unikaniu podwójnego opodatkowania;
2)wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w terminie pomimo ponownego wezwania
do jego uzupełnienia;
3)kwestia sporna nie istnieje, została uprzednio rozstrzygnięta w jednej z procedur
rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania lub gdy z innych
przyczyn wniosek nie może zostać przyjęty.
1.Minister Finansów, jeżeli uzna wniosek za uzasadniony, a charakter
kwestii spornej nie stoi temu na przeszkodzie, może jednostronnie rozstrzygnąć
kwestię sporną.
2.Minister Finansów, jeżeli uznał wniosek za uzasadniony i jednostronnie nie
rozstrzygnął kwestii spornej, podejmuje starania w celu rozstrzygnięcia kwestii
spornej w drodze porozumienia z właściwymi organami pozostałych państw, których
dotyczy kwestia sporna.
1.Po dokonaniu jednostronnego rozstrzygnięcia kwestii spornej,
o którym mowa w art. 74 ust. 1, lub osiągnięciu porozumienia, o którym mowa
w art. 74 ust. 2, Minister Finansów zawiadamia wnioskodawcę o ich wyniku.
2.Minister Finansów przekazuje sprawę do organu podatkowego właściwego dla
osoby, której dotyczy spór, w celu wprowadzenia w życie jednostronnego
rozstrzygnięcia albo porozumienia.
1.Procedura prowadzona na podstawie przepisów niniejszego rozdziału
ulega zakończeniu, w szczególności jeżeli wnioskodawca wycofał wniosek albo
kwestia sporna przestała istnieć.
2.Minister Finansów zawiadamia wnioskodawcę oraz właściwe organy
pozostałych państw, których dotyczyła kwestia sporna, o zakończeniu procedury.
Do procedur eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysku podmiotów powiązanych przepisy rozdziału 3 oddziału 2 stosuje się odpowiednio.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
1.Jeżeli w wyniku zastosowania przepisów art. 23o i art. 23p ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11c i art. 11d ustawy o podatku
dochodowym od osób prawnych:
1)organ podatkowy określił dochód (stratę) podatnika lub
2)w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości – podatnik
po zakończeniu kontroli podatkowej skorzystał z uprawnienia do skorygowania
zeznania o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym, lub
3)w przypadku ujawnienia przez kontrolę celno-skarbową nieprawidłowości –
podatnik skorzystał z uprawnienia do skorygowania uprzednio złożonej
deklaracji, zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej
Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, 556, 588 i 641), a kontrola
celno-skarbowa została zakończona zawiadomieniem, o którym mowa
w art. 83 ust. 2 tej ustawy
– na wniosek krajowego podmiotu powiązanego będącego drugą stroną transakcji
kontrolowanej właściwy dla tego wnioskodawcy organ podatkowy dokonuje korekty
dochodu (straty) tego wnioskodawcy.
2.Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 15 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 i 8
oraz ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy wynik procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania ma wpływ na cenę transferową transakcji kontrolowanej realizowanej pomiędzy krajowym podmiotem powiązanym, wobec którego wprowadzono w życie rozstrzygnięcie wydane w ramach tej procedury, a innym krajowym podmiotem powiązanym, przepisy art. 79 stosuje się odpowiednio.
Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o:
1)uprzednim porozumieniu cenowym – rozumie się przez to decyzję, w której
uznaje się, że cena transferowa transakcji kontrolowanej została ustalona na
warunkach, które ustaliłyby między sobą podmioty niepowiązane;
2)właściwym organie zagranicznym – rozumie się przez to władzę podatkową
właściwą w sprawach wydawania uprzednich porozumień cenowych dla
zagranicznego podmiotu powiązanego.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
1.Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek krajowego
podmiotu powiązanego wydaje uprzednie porozumienie cenowe dotyczące transakcji
kontrolowanej, w dokonaniu której uczestniczy ten krajowy podmiot powiązany.
2.Uprzednie porozumienie cenowe określa w szczególności:
1)transakcję kontrolowaną objętą uprzednim porozumieniem cenowym oraz
podmioty powiązane uczestniczące w jej dokonaniu;
2)profil funkcjonalny podmiotów powiązanych uczestniczących w dokonaniu
transakcji kontrolowanej, obejmujący w szczególności pełnione funkcje,
ponoszone ryzyka i angażowane aktywa;
3)metodę weryfikacji ceny transferowej;
4)sposób kalkulacji ceny transferowej;
5)założenia krytyczne, na podstawie których przyjęto, że metoda wskazana w pkt 3
w dokładny sposób odzwierciedla cenę transferową;
6)zakres indywidualnych informacji do wskazania w sprawozdaniu o realizacji
uprzedniego porozumienia cenowego.
1.Wniosek o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego może
złożyć również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej, mająca miejsce zamieszkania, siedzibę lub
zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która zamierza utworzyć krajowy
podmiot powiązany prowadzący działalność gospodarczą na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o wydanie uprzedniego
porozumienia cenowego dotyczy przyszłej transakcji kontrolowanej, która ma być
zawarta pomiędzy wnioskodawcą a krajowym podmiotem powiązanym, o którym
mowa w ust. 1.
3.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uprzednie porozumienie cenowe jest
wydawane dla utworzonego krajowego podmiotu powiązanego.
4.W przypadku gdy krajowy podmiot powiązany nie zostanie utworzony do
dnia, w którym możliwe byłoby wydanie uprzedniego porozumienia cenowego, Szef
Krajowej Administracji Skarbowej zawiesza postępowanie w sprawie wydania
uprzedniego porozumienia cenowego. Szef Krajowej Administracji Skarbowej
podejmuje zawieszone postępowanie niezwłocznie po otrzymaniu informacji
o utworzeniu krajowego podmiotu powiązanego albo rezygnacji z jego utworzenia.
Uprzedniego porozumienia cenowego nie wydaje się w zakresie transakcji kontrolowanych:
1)zakończonych przed dniem złożenia wniosku;
2)rozpoczętych przed dniem złożenia wniosku, które w dniu złożenia wniosku są
objęte postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą celno-
-skarbową lub postępowaniem przed sądem administracyjnym za okres
któregokolwiek z dwóch ostatnich lat podatkowych wnioskodawcy
poprzedzających rok podatkowy, w którym złożono wniosek;
3)będących przedmiotem wniosku o wydanie porozumienia inwestycyjnego lub
zawartego porozumienia inwestycyjnego, o którym mowa w art. 20zs
§ 1 Ordynacji podatkowej.
W przypadku gdy transakcja kontrolowana została zawarta:
1)wyłącznie pomiędzy krajowymi podmiotami powiązanymi,
2)pomiędzy krajowym podmiotem powiązanym a zagranicznym podmiotem
powiązanym i krajowy podmiot powiązany nie wystąpił z wnioskiem
o porozumienie z właściwym organem zagranicznym
– Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje jednostronne uprzednie
porozumienie cenowe.
W przypadku gdy transakcja kontrolowana została zawarta pomiędzy krajowym podmiotem powiązanym a zagranicznym podmiotem powiązanym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek krajowego podmiotu powiązanego, porozumiewa się z jednym właściwym organem zagranicznym (porozumienie dwustronne) lub więcej niż jednym właściwym organem zagranicznym (porozumienie wielostronne).
1.W przypadku gdy właściwy organ zagraniczny nie wyraża zgody na
zawarcie porozumienia dwustronnego albo porozumienia wielostronnego lub istnieje
uzasadnione prawdopodobieństwo niewyrażenia takiej zgody w terminie 6 miesięcy
od dnia wystąpienia o jej wyrażenie, Szef Krajowej Administracji Skarbowej
zawiadamia o tym wnioskodawcę.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca może w terminie
30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia:
1)wycofać wniosek o zawarcie uprzedniego porozumienia cenowego – za zwrotem
połowy wniesionej opłaty;
2)zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o wydanie
jednostronnego uprzedniego porozumienia cenowego – za zwrotem jednej
czwartej wniesionej opłaty;
3)zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek
o zawarcie porozumienia dwustronnego, jeżeli właściwy organ zagraniczny
tylko jednego państwa wyraża zgodę na zawarcie porozumienia – za zwrotem
jednej czwartej wniesionej opłaty;
4)zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego albo porozumienia
wielostronnego bez uwzględnienia zagranicznych podmiotów powiązanych,
których dotyczą przesłanki wymienione w ust. 1 – bez zmiany wysokości opłaty.
1.Przed złożeniem wniosku o wydanie uprzedniego porozumienia
cenowego podmiot zainteresowany wydaniem uprzedniego porozumienia cenowego
może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wyjaśnienie
wątpliwości dotyczących zawierania takiego porozumienia w indywidualnej sprawie,
w szczególności zakresu niezbędnych informacji oraz przypuszczalnego terminu
wydania uprzedniego porozumienia cenowego.
2.W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w ust. 1, Szef Krajowej
Administracji Skarbowej może zorganizować spotkanie wstępne.
1.Wniosek o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego zawiera:
1)informacje dotyczące wnioskodawcy i pozostałych podmiotów powiązanych
uczestniczących w dokonaniu transakcji kontrolowanej, w szczególności:
a)opis podstawowej działalności wnioskodawcy, w tym:
– wskazanie przedmiotu prowadzonej działalności,
– wskazanie rynków geograficznych, na których wnioskodawca prowadzi
działalność,
– opis branży i otoczenia rynkowego, w ramach których wnioskodawca
prowadzi działalność, ze wskazaniem wpływu warunków
ekonomicznych i regulacyjnych oraz wskazaniem kluczowych
konkurentów,
– opis strategii gospodarczej,
b)wykaz pozostałych podmiotów powiązanych uczestniczących w dokonaniu
transakcji kontrolowanej, wraz ze wskazaniem siedziby lub miejsca ich
zarządu, numeru identyfikacji podatkowej, a w przypadku jego braku –
innego numeru identyfikacyjnego wraz z określeniem jego rodzaju, a także
przedmiotu prowadzonej przez nich działalności,
c)opis struktury zarządczej i schemat organizacyjny wnioskodawcy
i pozostałych podmiotów powiązanych uczestniczących w dokonaniu
transakcji kontrolowanej,
d)opis przyjętych zasad (polityki) rachunkowości w zakresie, w jakim mają
one zastosowanie do transakcji kontrolowanej, stosowanych przez
wnioskodawcę i pozostałe podmioty powiązane uczestniczące w dokonaniu
transakcji kontrolowanej;
2)informacje dotyczące transakcji kontrolowanej objętej wnioskiem, w tym:
a)wskazanie, czy transakcja kontrolowana stanowi transakcję już rozpoczętą
czy przyszłą transakcję, w tym przyszłą transakcję, o której mowa
w art. 84 ust. 2,
b)przedmiot i rodzaj transakcji kontrolowanej,
c)analizę funkcjonalną podmiotów powiązanych uczestniczących
w dokonaniu transakcji kontrolowanej, zawierającą opis:
– wykonywanych funkcji, w tym zdolności do ich wykonywania,
– ponoszonych ryzyk, w tym zdolności do ich ponoszenia,
– angażowanych aktywów,
d)umowy, porozumienia wewnątrzgrupowe lub inne dokumenty dotyczące
transakcji kontrolowanej,
e)informacje o porozumieniach lub interpretacjach podatkowych dotyczących
transakcji kontrolowanej, w tym porozumieniach dotyczących cen
transferowych, zawartych z administracjami podatkowymi państw innych
niż Rzeczpospolita Polska lub wydanych przez te administracje,
f)wskazanie metody weryfikacji ceny transferowej, wraz ze zwięzłym
uzasadnieniem wyboru,
g)analizę porównawczą w rozumieniu art. 23zc ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych albo art. 11q
ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albo
analizę zgodności w rozumieniu art. 23zc ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych albo art. 11q ust. 1 pkt 3 lit. b
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także wskazanie
strony lub transakcji podlegającej badaniu w ramach analizy, jeżeli wynika
to z metody wskazanej w lit. f, wraz z uzasadnieniem wyboru,
h)opis sposobu kalkulacji ceny transferowej, wraz z założeniami przyjętymi
w tej kalkulacji, w tym prognozami finansowymi, na których opiera się
kalkulacja ceny transferowej,
i)założenia krytyczne, na podstawie których przyjęto, że metoda wskazana
w lit. f w dokładny sposób odzwierciedla cenę transferową;
3)wskazanie okresu obowiązywania uprzedniego porozumienia cenowego;
4)wskazanie, czy wniosek dotyczy wydania jednostronnego uprzedniego
porozumienia cenowego czy zawarcia porozumienia dwustronnego albo
porozumienia wielostronnego;
5)w zakresie porozumień dwustronnych i porozumień wielostronnych – informację
dotyczącą złożenia wniosku do właściwego organu zagranicznego przez
zagraniczne podmioty powiązane, obejmującą nazwy tych podmiotów, państwo,
w którym został lub zostanie złożony taki wniosek, oraz datę jego złożenia, o ile
jest znana.
2.W przypadku gdy wniosek dotyczy transakcji przyszłej, o której mowa
w art. 84 ust. 2, informacje dotyczące wnioskodawcy, wskazane w ust. 1, przedstawia
się w odniesieniu do krajowego podmiotu powiązanego, który będzie prowadził
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.Do wniosku dołącza się jego kopię w postaci elektronicznej umożliwiającej
edycję, z wyjątkiem kopii elementów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d
i pkt 2 lit. d.
1.W razie istnienia wątpliwości dotyczących informacji
przedstawionych we wniosku o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego lub
treści dokumentów załączonych do wniosku Szef Krajowej Administracji Skarbowej
zwraca się o wyjaśnienie tych wątpliwości, przedstawienie dodatkowych informacji
lub przedłożenie dodatkowych dokumentów.
2.W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w ust. 1, Szef Krajowej
Administracji Skarbowej może zorganizować spotkanie uzgodnieniowe.
3.Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania
uzgodnieniowego może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej
obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych.
Do czasu wydania uprzedniego porozumienia cenowego wnioskodawca może zmienić wniosek w zakresie elementów, o których mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. f–i oraz pkt 3.
1.W przypadku zaistnienia w toku postępowania:
1)okoliczności wskazujących, że przedstawiona przez wnioskodawcę cena
transferowa transakcji kontrolowanej nie została ustalona na warunkach, które
ustaliłyby między sobą podmioty niepowiązane, lub
2)innych przeszkód, które nie pozwalają na zaakceptowanie propozycji
wnioskodawcy przedstawionych we wniosku
– Szef Krajowej Administracji Skarbowej zawiadamia o nich wnioskodawcę.
2.Zawiadomienie zawiera uzasadnienie faktyczne.
3.Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia może
wycofać wniosek, zmienić wniosek lub złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.
1.W przypadku wycofania przez wnioskodawcę wniosku po doręczeniu
zawiadomienia, o którym mowa w art. 93 ust. 1, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania
uprzedniego porozumienia cenowego, wskazując przeszkody jego zawarcia
przedstawione w zawiadomieniu oraz główne wnioski wynikające
z przeprowadzonego postępowania.
2.Decyzję przekazuje się niezwłocznie naczelnikowi urzędu skarbowego
i naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwym dla wnioskodawcy.
1.Uprzednie porozumienie cenowe może dotyczyć okresu od początku
roku podatkowego wnioskodawcy, w którym wniosek został złożony.
2.Okres obowiązywania uprzedniego porozumienia cenowego nie może być
dłuższy niż 5 lat podatkowych.
3.Okres obowiązywania uprzedniego porozumienia cenowego upływa z końcem
roku podatkowego wnioskodawcy.
4.Na wniosek krajowego podmiotu powiązanego uprzednie porozumienie
cenowe może być odnawiane na kolejne okresy, nie dłuższe niż 5 lat podatkowych,
jeżeli elementy uprzedniego porozumienia cenowego, określone w art. 83 ust. 2 pkt 1–
5, nie uległy istotnej zmianie.
5.Wniosek w sprawie odnowienia uprzedniego porozumienia cenowego składa
się nie wcześniej niż 12 miesięcy przed upływem okresu obowiązywania uprzedniego
porozumienia cenowego oraz nie później niż 6 miesięcy po upływie okresu
obowiązywania uprzedniego porozumienia cenowego.
6.Wniosek w sprawie odnowienia uprzedniego porozumienia cenowego
powinien zawierać opis zmian elementów uprzedniego porozumienia cenowego.
7.Odnowienie uprzedniego porozumienia cenowego następuje w drodze decyzji.
8.Terminem początkowym obowiązywania odnowionego uprzedniego
porozumienia cenowego jest dzień następujący po dniu, w którym upłynął termin
obowiązywania odnawianego uprzedniego porozumienia cenowego.
9.W przypadku uprzedniego porozumienia cenowego wydanego na wniosek,
o którym mowa w art. 84 ust. 1, okres obowiązywania uprzedniego porozumienia
cenowego określa się w odniesieniu do lat podatkowych utworzonego krajowego
podmiotu powiązanego.
Uprzednie porozumienie cenowe niezwłocznie doręcza się:
1)wnioskodawcy;
2)innemu niż wnioskodawca krajowemu podmiotowi powiązanemu,
uczestniczącemu w dokonaniu transakcji kontrolowanej objętej uprzednim
porozumieniem cenowym;
3)naczelnikowi urzędu skarbowego i naczelnikowi urzędu celno-skarbowego
właściwym dla krajowych podmiotów powiązanych uczestniczących
w dokonaniu transakcji kontrolowanej objętej uprzednim porozumieniem
cenowym.
1.Postępowanie w sprawie wydania jednostronnego uprzedniego
porozumienia cenowego powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie
później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia jego wszczęcia.
2.Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być
zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 12 miesięcy od dnia
jego wszczęcia.
3.Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być
zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia
jego wszczęcia.
1.Wniosek o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego oraz
wniosek o odnowienie uprzedniego porozumienia cenowego podlegają opłacie
wpłacanej na rachunek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 7 dni od
dnia złożenia wniosku.
2.Wysokość opłaty od wniosku o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego
wynosi 1 procent wartości transakcji kontrolowanej będącej przedmiotem
uprzedniego porozumienia cenowego, przy czym dla:
1)jednostronnego uprzedniego porozumienia cenowego:
a)dotyczącego wyłącznie krajowych podmiotów powiązanych – wynosi nie
mniej niż 5000 zł i nie więcej niż 50 000 zł,
b)dotyczącego zagranicznego podmiotu powiązanego – wynosi nie mniej niż
20 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł;
2)porozumienia dwustronnego oraz porozumienia wielostronnego – wynosi nie
mniej niż 50 000 zł i nie więcej niż 200 000 zł.
3.Wartość transakcji kontrolowanej, o której mowa w ust. 2, określa się dla
okresu objętego wnioskiem o wydanie uprzedniego porozumienia cenowego.
4.Do określenia wartości transakcji kontrolowanej, o której mowa w ust. 2,
przepisy art. 23x ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11l
ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się odpowiednio.
5.W przypadku wystąpienia w jednym wniosku odrębnych transakcji
kontrolowanych, stanowiących transakcję o charakterze jednorodnym w rozumieniu
art. 23w ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11k ust. 5
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dla celów ustalenia wysokości
opłaty, o której mowa w ust. 2, wartość tych transakcji kontrolowanych sumuje się.
Przy określaniu wartości transakcji o charakterze jednorodnym przepisy art. 23w
ust. 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11k ust. 3 i 4
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się odpowiednio.
6.Wysokość opłaty od wniosku o odnowienie uprzedniego porozumienia
cenowego stanowi odpowiednio połowę wysokości opłaty ustalonej na podstawie
ust. 2–5.
1.Jeżeli w toku postępowania w sprawie wydania uprzedniego
porozumienia cenowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdzi, że wartość
transakcji kontrolowanej, mającej być przedmiotem uprzedniego porozumienia
cenowego, została we wniosku podana w zaniżonej wysokości, organ ten ustala
wysokość opłaty uzupełniającej, którą oblicza się z uwzględnieniem art. 98 ust. 2–6.
2.Jeżeli w toku postępowania w sprawie wydania uprzedniego porozumienia
cenowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdzi wystąpienie w jednym
wniosku transakcji kontrolowanych stanowiących odrębne transakcje o charakterze
jednorodnym w rozumieniu art. 23w ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych lub art. 11k ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
organ ten ustala wysokość opłaty uzupełniającej, którą oblicza się z uwzględnieniem
art. 98 ust. 2–6.
3.Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej służy zażalenie.
Opłaty, o których mowa w art. 98 i art. 99, stanowią dochód budżetu państwa.
Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, obciążają wnioskodawcę.
1.Szef Krajowej Administracji Skarbowej podaje do publicznej
wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych zbiorcze
informacje dotyczące rozstrzygnięć w zakresie uprzednich porozumień cenowych,
obejmujące liczbę wydanych porozumień w podziale na ich rodzaje, rodzaje transakcji
kontrolowanych, wybrane metody weryfikacji cen transferowych oraz wybrane
wskaźniki finansowe i ich przedział wartości.
2.Podanie do publicznej wiadomości zbiorczych informacji, o których mowa
w ust. 1, następuje w sposób umożliwiający zachowanie anonimowości podmiotów
powiązanych uczestniczących w dokonaniu transakcji kontrolowanej objętej
uprzednim porozumieniem cenowym.
1.Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza czynności
sprawdzające, których celem jest weryfikacja stosowania uprzedniego porozumienia
cenowego przez podmioty powiązane.
2.W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do czynności
sprawdzających, o których mowa w ust. 1, przepisy działu V Ordynacji podatkowej
stosuje się odpowiednio.
1.Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza kontrolę
podatkową, której celem jest weryfikacja stosowania uprzedniego porozumienia
cenowego przez podmioty powiązane, w przypadku:
1)uprzednich porozumień cenowych wydanych na wniosek, o którym mowa
w art. 84 ust. 1;
2)uprzednich porozumień cenowych, w przypadku których zachodzi uzasadnione
podejrzenie niestosowania się do nich przez podmioty powiązane.
2.W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do kontroli podatkowej,
o której mowa w ust. 1, przepisy działu VI Ordynacji podatkowej stosuje się
odpowiednio.
1.W przypadku niestosowania uprzedniego porozumienia cenowego
w okresie jego obowiązywania Szef Krajowej Administracji Skarbowej stwierdza
z urzędu wygaśnięcie tego porozumienia.
2.Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia uprzedniego porozumienia
cenowego wszczyna się w drodze postanowienia.
3.Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w ust. 1, wywołuje skutki
prawne od początku okresu objętego uprzednim porozumieniem cenowym, którego
wygaśnięcie stwierdza.
1.W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej
istotną zmianę w zakresie elementów uprzedniego porozumienia cenowego uprzednie
porozumienie cenowe może być zmienione lub uchylone przez Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej przed upływem ustalonego okresu jego obowiązywania.
Zmiana i uchylenie uprzedniego porozumienia cenowego następuje na wniosek strony
albo z urzędu.
2.Postępowanie wszczęte na wniosek strony w sprawie:
1)zmiany uprzedniego porozumienia cenowego powinno być zakończone bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jego
wszczęcia;
2)uchylenia uprzedniego porozumienia cenowego powinno być zakończone bez
zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca od dnia jego wszczęcia.
3.W decyzji zmieniającej oraz w decyzji uchylającej uprzednie porozumienie
cenowe Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje datę, od której uprzednie
porozumienie cenowe obowiązuje w zmienionym brzmieniu, albo datę, od której
uprzednie porozumienie cenowe zostaje uchylone, uwzględniając moment
wystąpienia zmiany stosunków gospodarczych, o której mowa w ust. 1.
1.Podatnicy, którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydał
uprzednie porozumienie cenowe, składają Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej
sprawozdanie o realizacji uprzedniego porozumienia cenowego za każdy rok
podatkowy objęty uprzednim porozumieniem cenowym, w terminie właściwym dla
złożenia rocznego zeznania podatkowego.
2.Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór sprawozdania o realizacji uprzedniego porozumienia cenowego
dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, w celu usprawnienia weryfikacji
stosowania się przez podmioty powiązane do uprzedniego porozumienia cenowego,
uwzględniający w szczególności dane identyfikujące podmioty powiązane, wielkość
sprzedaży uzyskanej przy zastosowaniu cen transferowych, wysokość cen
transferowych, okres stosowania metody oraz sposób prezentacji indywidualnych
informacji, których zakres jest określany w uprzednim porozumieniu cenowym.
3.Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór sprawozdania o realizacji uprzedniego porozumienia cenowego
dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, w celu usprawnienia weryfikacji
stosowania się przez podmioty powiązane do uprzedniego porozumienia cenowego,
uwzględniający w szczególności dane identyfikujące podmioty powiązane, wielkość
sprzedaży uzyskanej przy zastosowaniu cen transferowych, wysokość cen
transferowych, okres stosowania metody oraz sposób prezentacji indywidualnych
informacji, których zakres jest określany w uprzednim porozumieniu cenowym.
(pominięte)6)
Przepisy działu II rozdziału 2 stosuje się do kwestii spornych, o których mowa w art. 3 pkt 2, dotyczących dochodu lub majątku uzyskanych w roku podatkowym rozpoczynającym się po dniu 31 grudnia 2017 r.
1.Do wniosków o wszczęcie procedury wzajemnego porozumiewania
się lub procedury arbitrażowej prowadzonych na podstawie umów o unikaniu
podwójnego opodatkowania lub na podstawie Konwencji Arbitrażowej, o której
mowa w art. 3 pkt 1, złożonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się
przepisy dotychczasowe.
2.W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie
art. 23t ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1087), w brzmieniu dotychczasowym, oraz
art. 11h ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1098), w brzmieniu dotychczasowym,
i niezakończonych przed tym dniem stosuje się przepisy dotychczasowe.
1.Do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy na
podstawie art. 20a § 1 lub 2 lub art. 20i § 5 ustawy zmienianej w art. 1119),
w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych przed tym dniem stosuje się
przepisy ustawy.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o informacje,
o których mowa w art. 90.
Dla wniosków w sprawach wydania uprzednich porozumień cenowych w rozumieniu art. 81 pkt 1 oraz wniosków, o których mowa w art. 20a § 1 lub 2 lub art. 20i § 5 ustawy zmienianej w art. 1119), w brzmieniu dotychczasowym, złożonych do dnia 31 grudnia 2019 r., przepis art. 15e ust. 15 ustawy zmienianej w art. 1098), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do roku podatkowego poprzedzającego rok złożenia wniosku.
W okresie obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia wydanej na podstawie przepisów działu IIA ustawy zmienianej w art. 1119), w brzmieniu dotychczasowym, sprawozdanie o realizacji uznanej metody ustalania ceny transferowej, o którym mowa w art. 45 ust. 5a ustawy zmienianej w art. 1087), w brzmieniu dotychczasowym, i art. 27 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1098), w brzmieniu dotychczasowym, jest sporządzane i składane na zasadach określonych ustawą, z tym że zakres informacji wykazywanych w takim sprawozdaniu obejmuje wyłącznie dane identyfikujące podmioty powiązane, wielkość sprzedaży uzyskanej przy zastosowaniu cen transferowych, wysokość cen transferowych oraz okres stosowania metody.
Weryfikacja stosowania się przez podmioty powiązane do decyzji w sprawie porozumienia wydanej na podstawie przepisów działu IIA ustawy zmienianej w art. 1119), w brzmieniu dotychczasowym, jest prowadzona na podstawie przepisów dotychczasowych.
1.W okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. Szef
Krajowej Administracji Skarbowej może ograniczyć do 20 liczbę podmiotów,
z którymi zostanie podpisana umowa o współdziałanie na podstawie art. 20s ustawy
zmienianej w art. 1119), jeżeli okaże się to niezbędne do zapewnienia sprawnego
i terminowego wykonywania zadań Krajowej Administracji Skarbowej.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przy dokonywaniu wyboru
podmiotów, z którymi zostanie podpisana umowa o współdziałanie na podstawie
art. 20s ustawy zmienianej w art. 1119), Szef Krajowej Administracji Skarbowej
uwzględnia gospodarcze i społeczne znaczenie tych podmiotów oraz zróżnicowanie
tych podmiotów pod względem prowadzonej działalności gospodarczej, a także może
uwzględnić kolejność wpływu wniosków.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 45 ust. 5b ustawy zmienianej w art. 1087) oraz art. 27 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1098) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 107 ust. 3 oraz art. 107 ust. 2, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r.
1.W latach 2020–2029 maksymalny limit wydatków z budżetu
państwa przeznaczonych na wykonanie przez ministra właściwego do spraw finansów
publicznych zadań, o których mowa w dziale II, wynosi 26 800 000 zł, w tym:
1)w 2020 r. – 1 350 000 zł;
2)w 2021 r. – 1 600 000 zł;
3)w 2022 r. – 1 950 000 zł;
4)w 2023 r. – 2 200 000 zł;
5)w 2024 r. – 2 550 000 zł;
6)w 2025 r. – 2 800 000 zł;
7)w 2026 r. – 3 150 000 zł;
8)w 2027 r. – 3 450 000 zł;
9)w 2028 r. – 3 700 000 zł;
10)w 2029 r. – 4 050 000 zł.
2.W latach 2020–2029 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa
przeznaczonych na wykonanie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zadań,
o których mowa w dziale III i art. 14 ust. 1 pkt 20a ustawy zmienianej w art. 11510),
wynosi 55 150 000 zł, w tym:
1)w 2020 r. – 5 100 000 zł;
2)w 2021 r. – 5 550 000 zł;
3)w 2022 r. – 5 700 000 zł;
4)w 2023 r. – 5 950 000 zł;
5)w 2024 r. – 5 100 000 zł;
6)w 2025 r. – 5 200 000 zł;
7)w 2026 r. – 5 400 000 zł;
8)w 2027 r. – 5 550 000 zł;
9)w 2028 r. – 5 700 000 zł;
10)w 2029 r. – 5 900 000 zł.
3.W latach 2020–2029 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa
przeznaczonych na wykonanie przez Ministra Sprawiedliwości zadań, o których
mowa w art. 45 i art. 54, wynosi 12 650 000 zł, w tym:
1)w 2020 r. – 1 050 000 zł;
2)w 2021 r. – 1 150 000 zł;
3)w 2022 r. – 1 200 000 zł;
4)w 2023 r. – 1 200 000 zł;
5)w 2024 r. – 1 250 000 zł;
6)w 2025 r. – 1 300 000 zł;
7)w 2026 r. – 1 300 000 zł;
8)w 2027 r. – 1 350 000 zł;
9)w 2028 r. – 1 400 000 zł;
10)w 2029 r. – 1 450 000 zł.
4.W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem na dany rok
budżetowy limitu wydatków, o których mowa w:
1)ust. 1 – stosuje się mechanizm korygujący polegający na obniżeniu wydatków
ministra właściwego do spraw finansów publicznych związanych z realizacją
zadań, o których mowa w dziale II;
2)ust. 2 – stosuje się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu kosztów
rzeczowych Szefa Krajowej Administracji Skarbowej związanych z realizacją
zadań, o których mowa w dziale III lub art. 14 ust. 1 pkt 20a ustawy zmienianej
w art. 11510);
3)ust. 3 – stosuje się mechanizm korygujący polegający na obniżeniu wydatków
Ministra Sprawiedliwości związanych z realizacją zadań, o których mowa
w art. 45 lub art. 54.
5.Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym
mowa w:
1)ust. 1 – jest minister właściwy do spraw finansów publicznych;
2)ust. 2 – jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
3)ust. 3 – jest Minister Sprawiedliwości.
6.Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków,
o których mowa w:
1)ust. 1 i 2 – jest minister właściwy do spraw finansów publicznych;
2)ust. 3 – jest Minister Sprawiedliwości.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia11), z wyjątkiem:
1)art. 117–120, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)art. 108 pkt 3, 4 i 8 oraz art. 109 pkt 3, 4, 8, 9 i pkt 10 lit. a i c, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;
3)art. 109 pkt 10 lit. b w zakresie art. 15e ust. 15 pkt 2, i pkt 11, art. 110,
art. 111 pkt 2 lit. b, pkt 3, 5, 6, 9, 11, pkt 19 lit. b, pkt 21 w zakresie art. 295a § 2,
pkt 22, pkt 23 lit. b i pkt 25, art. 115 pkt 1–6, art. 116 pkt 1 lit. a w zakresie
art. 76 pkt 1 lit. b, oraz lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę