Ustawa określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom w interesie konsumentów i w interesie publicznym.
Ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym
Dz.U. 2007 poz. 1206
Zobacz w ISAP →Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)przedsiębiorcy – rozumie się przez to osoby fizyczne, osoby prawne oraz
jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą
działalność gospodarczą lub zawodową, nawet jeżeli działalność ta nie ma
charakteru zorganizowanego i ciągłego, a także osoby działające w ich
imieniu lub na ich rzecz;
2)konsumencie – rozumie się przez to konsumenta w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz.
1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326);
3)produkcie – rozumie się przez to każdy towar lub usługę, w tym
nieruchomości, usługi cyfrowe, treści cyfrowe, prawa i obowiązki wynikające
ze stosunków cywilnoprawnych;
4)praktykach rynkowych – rozumie się przez to działanie lub zaniechanie
przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową,
w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub
nabyciem produktu przez konsumenta;
5)kodeksie dobrych praktyk – rozumie się przez to zbiór zasad postępowania,
a w szczególności norm etycznych i zawodowych, przedsiębiorców, którzy
zobowiązali się do ich przestrzegania w odniesieniu do jednej lub większej
liczby praktyk rynkowych;
6)propozycji nabycia produktu – rozumie się przez to informację handlową
określającą cechy produktu oraz jego cenę, w sposób właściwy dla użytego
środka komunikowania się z konsumentami, która bezpośrednio wpływa bądź
może wpływać na podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej umowy;
7)decyzji dotyczącej umowy – rozumie się przez to podejmowaną przez
konsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach
dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt,
rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem,
bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności,
czy też powstrzymać się od jej dokonania;
8)przeciętnym konsumencie – rozumie się przez to konsumenta, który jest
dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się
z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych
i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów,
przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę
konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub
na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne
cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa;
9)państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
Europejskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym;
10)systemie konsorcyjnym – rozumie się przez to prowadzenie działalności
gospodarczej polegającej na zarządzaniu mieniem gromadzonym w ramach
grupy z udziałem konsumentów, utworzonej w celu sfinansowania zakupu
produktu na rzecz uczestników grupy;
11)plasowaniu – rozumie się przez to przyznawanie określonej widoczności
produktom lub wagi nadawanej wynikom wyszukiwania przez
przedsiębiorców, którzy udostępniają funkcję wyszukiwania internetowego
w formie, w jakiej zostało przedstawione, zorganizowane lub przekazane
niezależnie od wykorzystanych środków technologicznych;
12)internetowej platformie handlowej – rozumie się przez to internetową
platformę handlową w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 maja 2014 r.
o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287, z 2021 r. poz. 2105 oraz
z 2022 r. poz. 2337 i 2581).
Zakazane jest stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych.
1.Praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec
konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami
i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe
przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie
jej zawierania lub po jej zawarciu.
2.Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę
rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także
stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk. Praktyki te nie
podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych w ust. 1.
3.Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się prowadzenie działalności
w formie systemu konsorcyjnego lub organizowanie grupy z udziałem
konsumentów w celu finansowania zakupu w systemie konsorcyjnym. Praktyki te
nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych w ust. 1.
1.Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd,
jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie
przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie
podjął.
2.Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności:
1)rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji;
2)rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać
w błąd;
3)działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może
wprowadzać w błąd w zakresie produktów lub ich opakowań, znaków
towarowych, nazw handlowych lub innych oznaczeń indywidualizujących
przedsiębiorcę lub jego produkty, w szczególności reklama porównawcza
w rozumieniu art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu
nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233);
4)nieprzestrzeganie kodeksu dobrych praktyk, do którego przedsiębiorca
dobrowolnie przystąpił, jeżeli przedsiębiorca ten informuje w ramach
praktyki rynkowej, że jest związany kodeksem dobrych praktyk;
5)każdy rodzaj wprowadzenia na rynek w co najmniej jednym państwie
członkowskim towaru jako identycznego z towarem wprowadzonym na rynki
w innych państwach członkowskich, mimo że towar ten w sposób istotny
różni się składem lub właściwościami, chyba że przemawiają za tym
uzasadnione i obiektywne czynniki.
3.Wprowadzające w błąd działanie może w szczególności dotyczyć:
1)istnienia produktu, jego rodzaju lub dostępności;
2)cech produktu, w szczególności jego pochodzenia geograficznego lub
handlowego, ilości, jakości, sposobu wykonania, składników, daty produkcji,
przydatności, możliwości i spodziewanych wyników zastosowania produktu,
wyposażenia dodatkowego, testów i wyników badań lub kontroli
przeprowadzanych na produkcie, zezwoleń, nagród lub wyróżnień
uzyskanych przez produkt, ryzyka i korzyści związanych z produktem;
3)obowiązków przedsiębiorcy związanych z produktem, w tym usług
serwisowych i procedury reklamacyjnej, dostawy, niezbędnych usług, części,
wymiany lub naprawy;
4)praw konsumenta, w szczególności prawa do naprawy lub wymiany produktu
na nowy albo prawa do obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy;
5)ceny, sposobu obliczania ceny lub istnienia szczególnej korzyści cenowej;
6)rodzaju sprzedaży, powodów stosowania przez przedsiębiorcę praktyki
rynkowej, oświadczeń i symboli dotyczących bezpośredniego lub
pośredniego sponsorowania, informacji dotyczących sytuacji gospodarczej
lub prawnej przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, w tym jego imienia
i nazwiska (nazwy) i majątku, kwalifikacji, statusu, posiadanych zezwoleń,
członkostwa lub powiązań oraz praw własności przemysłowej i intelektualnej
lub nagród i wyróżnień.
4.Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie,
należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia
produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji.
1.Praktykę rynkową uznaje się za zaniechanie wprowadzające w błąd,
jeżeli pomija istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia
decyzji dotyczącej umowy i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie
przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie
podjął.
2.W razie wątpliwości za istotne informacje, o których mowa w ust. 1, uważa
się informacje, które przedsiębiorca stosujący praktykę rynkową jest obowiązany
podać konsumentom na podstawie odrębnych przepisów.
3.Wprowadzającym w błąd zaniechaniem może być w szczególności:
1)zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym
czasie istotnych informacji dotyczących produktu;
2)nieujawnienie handlowego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jednoznacznie
z okoliczności i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez
przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie
podjął.
4.W przypadku propozycji nabycia produktu, za istotne informacje, o których
mowa w ust. 1, uznaje się w szczególności:
1)istotne cechy produktu w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego
środka komunikowania się z konsumentami i produktu;
2)imię, nazwisko (nazwę) i adres przedsiębiorcy (siedzibę) oraz przedsiębiorcy,
na którego rzecz działa;
3)cenę uwzględniającą podatki lub, w przypadku gdy charakter produktu nie
pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki
cena jest obliczana, jak również wszelkie dodatkowe opłaty za transport,
dostawę lub usługi pocztowe lub, w sytuacji gdy wcześniejsze obliczenie tych
opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informację o możliwości
powstania takich dodatkowych kosztów;
4)uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania produktu;
5)informacje o istnieniu prawa do odstąpienia od umowy lub rozwiązania
umowy, jeżeli prawo takie wynika z ustawy lub umowy;
6)informacje o tym, czy osoba trzecia oferująca produkty na internetowej
platformie handlowej jest przedsiębiorcą – na podstawie oświadczenia tej
osoby złożonego dostawcy internetowej platformy handlowej w rozumieniu
art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta;
7)informacje o tym, czy i w jaki sposób przedsiębiorca zapewnia, aby
publikowane opinie pochodziły od konsumentów, którzy używali danego
produktu lub go nabyli – w przypadku przedsiębiorcy, który umożliwia dostęp
do wystawionych przez konsumentów opinii o produktach;
8)ogólne informacje udostępniane w specjalnej części interfejsu internetowego
dostępnej w sposób bezpośredni i łatwy ze strony, na której prezentowane są
wyniki wyszukiwania dotyczące głównych parametrów decydujących
o plasowaniu produktów przedstawianych konsumentowi w wyniku
wyszukiwania oraz względne znaczenie tych parametrów w porównaniu
z innymi parametrami – w przypadku gdy udostępnia się konsumentom
możliwość wyszukiwania produktów oferowanych przez różnych
przedsiębiorców lub konsumentów i niezależnie od tego, gdzie transakcja
ostatecznie zostanie zawarta.
5.Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez zaniechanie,
należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia
produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji.
6.W przypadku gdy ze specyfiki środka komunikowania się z konsumentami
stosowanego dla danej praktyki rynkowej wynikają ograniczenia przestrzenne lub
czasowe, ograniczenia te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu
udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób uwzględnia się przy ocenie,
czy doszło do pominięcia informacji.
7.Przepisu ust. 4 pkt 8 nie stosuje się do dostawców wyszukiwarek
internetowych w rozumieniu art. 2 pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania
sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających
z usług pośrednictwa internetowego (Dz. Urz. UE L 186 z 11.07.2019, str.
57)
Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są następujące praktyki rynkowe wprowadzające w błąd:
1)podawanie przez przedsiębiorcę informacji, że zobowiązał się on do
przestrzegania kodeksu dobrych praktyk, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
2)posługiwanie się certyfikatem, znakiem jakości lub równorzędnym
oznaczeniem, nie mając do tego uprawnienia;
3)twierdzenie, że kodeks dobrych praktyk został zatwierdzony przez organ
publiczny lub inny organ, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
4)twierdzenie, że:
a)przedsiębiorca uzyskał stosowne uprawnienie od organu publicznego lub
podmiotu prywatnego,
b)praktyki rynkowe lub produkt zostały zatwierdzone, zaaprobowane lub
uzyskały inne stosowne uprawnienie od organu publicznego lub
podmiotu prywatnego
– przy jednoczesnym niespełnieniu warunków zatwierdzenia, aprobaty lub
warunków niezbędnych do uzyskania innego stosownego uprawnienia;
5)reklama przynęta, która polega na propozycji nabycia produktu po określonej
cenie, bez ujawniania, że przedsiębiorca może mieć uzasadnione podstawy,
aby sądzić, że nie będzie w stanie dostarczyć lub zamówić u innego
przedsiębiorcy dostawy tych lub równorzędnych produktów po takiej cenie,
przez taki okres i w takich ilościach, jakie są uzasadnione, biorąc pod uwagę
produkt, zakres reklamy produktu i oferowaną cenę;
6)reklama przynęta i zamiana, która polega na propozycji nabycia produktu po
określonej cenie, a następnie odmowie pokazania konsumentom
reklamowanego produktu lub odmowie przyjęcia zamówień na produkt lub
dostarczenia go w racjonalnym terminie lub demonstrowaniu wadliwej próbki
produktu, z zamiarem promowania innego produktu;
7)twierdzenie, że produkt będzie dostępny jedynie przez bardzo ograniczony
czas lub że będzie on dostępny na określonych warunkach przez bardzo
ograniczony czas, jeżeli jest to niezgodne z prawdą, w celu nakłonienia
konsumenta do podjęcia natychmiastowej decyzji dotyczącej umowy
i pozbawienia go możliwości świadomego wyboru produktu;
8)zobowiązanie się do zapewnienia usług serwisowych konsumentom,
z którymi przedsiębiorca przed zawarciem umowy komunikował się w języku
niebędącym językiem urzędowym państwa członkowskiego, na którego
terytorium przedsiębiorca ma swoją siedzibę, a następnie udostępnienie takich
usług jedynie w innym języku, bez wyraźnego poinformowania o tym
konsumenta przed zawarciem przez niego umowy;
9)twierdzenie lub wywoływanie wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna
z prawem, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
10)prezentowanie uprawnień przysługujących konsumentom z mocy prawa, jako
cechy wyróżniającej ofertę przedsiębiorcy;
11)kryptoreklama, która polega na wykorzystywaniu treści publicystycznych
w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu w sytuacji gdy
przedsiębiorca zapłacił za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub
z obrazów lub dźwięków łatwo rozpoznawalnych przez konsumenta;
11a)podawanie wyników wyszukiwania bez wyraźnego ujawnienia płatnej
reklamy lub płatności dokonanej specjalnie w celu uzyskania wyższego
plasowania produktów w ramach wyników wyszukiwania – w odpowiedzi na
internetowe wyszukiwanie konsumenta;
12)przedstawianie nierzetelnych informacji dotyczących rodzaju i stopnia
ryzyka, na jakie będzie narażone bezpieczeństwo osobiste konsumenta lub
jego rodziny, w przypadku gdy nie nabędzie produktu;
13)reklamowanie produktu podobnego do produktu innego przedsiębiorcy
w sposób celowo sugerujący konsumentowi, że produkt ten został wykonany
przez tego samego przedsiębiorcę, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
14)zakładanie, prowadzenie lub propagowanie systemów promocyjnych typu
piramida, w ramach których konsument wykonuje świadczenie w zamian za
możliwość otrzymania korzyści materialnych, które są uzależnione przede
wszystkim od wprowadzenia innych konsumentów do systemu, a nie od
sprzedaży lub konsumpcji produktów;
15)twierdzenie, że przedsiębiorca wkrótce zakończy działalność lub zmieni
miejsce jej wykonywania, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
16)twierdzenie, że nabycie produktu jest w stanie zwiększyć szanse na wygraną
w grach losowych;
17)twierdzenie, że produkt jest w stanie leczyć choroby, zaburzenia lub wady
rozwojowe, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
18)przekazywanie nierzetelnych informacji dotyczących warunków rynkowych
lub dostępności produktu, z zamiarem nakłonienia konsumenta do zakupu
produktu na warunkach mniej korzystnych niż warunki rynkowe;
19)twierdzenie, w ramach praktyki rynkowej, że organizowany jest konkurs lub
promocja z nagrodami, a następnie nieprzyznanie opisanych nagród lub ich
odpowiedniego ekwiwalentu;
20)prezentowanie produktu jako „gratis”, „darmowy”, „bezpłatny” lub
w podobny sposób, jeżeli konsument musi uiścić jakąkolwiek należność,
z wyjątkiem bezpośrednich kosztów związanych z odpowiedzią na praktykę
rynkową, odbiorem lub dostarczeniem produktu;
21)umieszczanie w materiałach marketingowych faktury lub podobnego
dokumentu, sugerującego obowiązek zapłaty, który wywołuje u konsumenta
wrażenie, że już zamówił reklamowany produkt, mimo że tego nie zrobił;
22)twierdzenie lub stwarzanie wrażenia, że sprzedawca nie działa w celu
związanym z jego działalnością gospodarczą lub zawodową, lub podawanie
się za konsumenta, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;
23)wywoływanie u konsumenta wrażenia, że usługi serwisowe dotyczące danego
produktu są dostępne w państwie członkowskim innym niż państwo
członkowskie, w którym produkt ten został sprzedany, jeżeli jest to niezgodne
z prawdą;
24)odsprzedaż konsumentom biletów na wszelkiego rodzaju imprezy kulturalne
lub sportowe, jeżeli przedsiębiorca nabył je z wykorzystaniem
oprogramowania pozwalającego mu obchodzić środki techniczne lub
przekraczać limity techniczne nałożone przez pierwotnego sprzedawcę, aby
obejść ograniczenia nałożone w odniesieniu do liczby biletów, które dana
osoba może kupić, lub innych zasad mających zastosowanie do zakupu
biletów;
25)twierdzenie przez przedsiębiorcę, który umożliwia dostęp do opinii
konsumentów o produktach, że te opinie zostały zamieszczone przez
konsumentów, którzy używali danego produktu lub go nabyli, mimo że
przedsiębiorca ten nie podjął uzasadnionych i proporcjonalnych kroków, aby
sprawdzić, czy opinie te pochodzą od tych konsumentów;
26)zamieszczanie lub zlecanie zamieszczania innej osobie nieprawdziwych
opinii lub rekomendacji konsumentów albo zniekształcanie opinii lub
rekomendacji konsumentów w celu promowania produktów.
1.Praktykę rynkową uznaje się za agresywną, jeżeli przez
niedopuszczalny nacisk w znaczny sposób ogranicza lub może ograniczyć swobodę
wyboru przeciętnego konsumenta lub jego zachowanie względem produktu, i tym
samym powoduje lub może powodować podjęcie przez niego decyzji dotyczącej
umowy, której inaczej by nie podjął.
2.Za niedopuszczalny nacisk uważa się każdy rodzaj wykorzystania przewagi
wobec konsumenta, w szczególności użycie lub groźbę użycia przymusu
fizycznego lub psychicznego, w sposób znacznie ograniczający zdolność
przeciętnego konsumenta do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej umowy.
3.Przy ocenie, czy praktyka rynkowa jest agresywna, należy uwzględnić
wszystkie jej cechy i okoliczności wprowadzenia produktu na rynek,
a w szczególności:
1)czas, miejsce, rodzaj lub uciążliwość danej praktyki;
2)celowe wykorzystanie przez przedsiębiorcę przymusowego położenia
konsumenta lub innych okoliczności na tyle poważnych, że ograniczają one
zdolność konsumenta do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej umowy;
3)uciążliwe lub niewspółmierne bariery pozaumowne, które przedsiębiorca
wykorzystuje, aby przeszkodzić konsumentowi w wykonaniu jego praw
umownych, w tym prawa do odstąpienia i wypowiedzenia umowy lub do
rezygnacji na rzecz innego produktu lub przedsiębiorcy;
4)groźby podjęcia działania niezgodnego z prawem lub użycie obraźliwych
sformułowań bądź sposobów zachowania.
Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są następujące agresywne praktyki rynkowe:
1)wywoływanie wrażenia, że konsument nie może opuścić pomieszczeń
przedsiębiorcy bez zawarcia umowy;
2)składanie wizyt w miejscu zamieszkania konsumenta, nawet jeżeli nie
przebywa on tam z zamiarem stałego pobytu, ignorując prośbę konsumenta
o jego opuszczenie lub zaprzestanie takich wizyt, z wyjątkiem przypadków
egzekwowania zobowiązań umownych, w zakresie dozwolonym przez
obowiązujące przepisy;
3)uciążliwe i niewywołane działaniem albo zaniechaniem konsumenta
nakłanianie do nabycia produktów przez telefon, faks, pocztę elektroniczną
lub inne środki porozumiewania się na odległość, z wyjątkiem przypadków
egzekwowania zobowiązań umownych, w zakresie dozwolonym przez
obowiązujące przepisy;
4)żądanie od konsumenta zgłaszającego roszczenie, w związku z umową
ubezpieczenia, przedstawienia dokumentów, których w sposób racjonalny nie
można uznać za istotne dla ustalenia zasadności roszczenia, lub nieudzielanie
odpowiedzi na stosowną korespondencję, w celu nakłonienia konsumenta do
odstąpienia od zamiaru wykonania jego praw wynikających z umowy
ubezpieczenia;
5)umieszczanie w reklamie bezpośredniego wezwania dzieci do nabycia
reklamowanych produktów lub do nakłonienia rodziców lub innych osób
dorosłych do kupienia im reklamowanych produktów;
6)żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za produkty bądź zwrotu lub
przechowania produktów, które zostały dostarczone przez przedsiębiorcę, ale
nie zostały zamówione przez konsumenta;
7)informowanie konsumenta o tym, że jeżeli nie nabędzie produktu,
przedsiębiorcy może grozić utrata pracy lub środków do życia;
8)wywoływanie wrażenia, że konsument już uzyskał, uzyska bezwarunkowo lub
po wykonaniu określonej czynności nagrodę lub inną porównywalną korzyść,
gdy w rzeczywistości nagroda lub inna porównywalna korzyść nie istnieje lub
uzyskanie nagrody lub innej porównywalnej korzyści uzależnione jest od
wpłacenia przez konsumenta określonej kwoty pieniędzy lub poniesienia
innych kosztów.
1.Nieuczciwą praktyką rynkową jest prowadzenie działalności
w formie systemu konsorcyjnego.
2.Nieuczciwą praktyką rynkową jest również organizowanie grupy
z udziałem konsumentów w celu finansowania zakupu w systemie konsorcyjnym.
1.Nieuczciwą praktyką rynkową jest stosowanie kodeksu dobrych
praktyk, którego postanowienia są sprzeczne z prawem.
2.Nieuczciwej praktyki rynkowej dopuszcza się twórca kodeksu dobrych
praktyk, którego postanowienia są sprzeczne z prawem.
3.W razie wątpliwości za twórcę kodeksu dobrych praktyk uważa się każdy
podmiot, w szczególności przedsiębiorcę lub związek przedsiębiorców,
odpowiedzialny za przygotowanie i wprowadzenie w życie lub nadzór nad
przestrzeganiem kodeksu dobrych praktyk.
1.W razie dokonania nieuczciwej praktyki rynkowej konsument,
którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać:
1)zaniechania tej praktyki;
2)usunięcia skutków tej praktyki;
3)złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści
i w odpowiedniej formie;
3a)obniżenia ceny;
4)naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych, w szczególności
żądania unieważnienia umowy z obowiązkiem wzajemnego zwrotu
świadczeń oraz zwrotu przez przedsiębiorcę kosztów związanych z nabyciem
produktu;
5)zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny
związany ze wspieraniem kultury polskiej, ochroną dziedzictwa narodowego
lub ochroną konsumentów.
2.Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 5, mogą również
wystąpić:
1)Rzecznik Praw Obywatelskich;
2)Rzecznik Finansowy;
3)krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona
interesów konsumentów;
4)powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów.
Ciężar dowodu, że dana praktyka rynkowa nie stanowi nieuczciwej praktyki wprowadzającej w błąd spoczywa na przedsiębiorcy, któremu zarzuca się stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej.
Roszczenia z tytułu nieuczciwej praktyki rynkowej, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–3 i 5, ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech. Bieg przedawnienia rozpoczyna się oddzielnie, co do każdego naruszenia.
1.Kto stosuje agresywną praktykę rynkową, podlega karze grzywny.
2.W sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, orzekanie następuje
w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania
w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022 r. poz.
1124)
1.Kto stosuje nieuczciwą praktykę rynkową polegającą na
zarządzaniu mieniem gromadzonym w ramach grupy z udziałem konsumentów
w celu finansowania zakupu produktu w systemie konsorcyjnym, podlega karze
pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2.Tej samej karze podlega, kto stosuje nieuczciwą praktykę rynkową
polegającą na organizowaniu grupy konsumentów, o której mowa w ust. 1.
3.Jeżeli wartość mienia zgromadzonego w celu finansowania zakupów
w systemie konsorcyjnym jest wielka, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
4.Karom określonym w ust. 1–3 podlega także ten, kto dopuszcza się czynów
w nich określonych, działając w imieniu lub w interesie przedsiębiorcy
prowadzącego działalność gospodarczą określoną w art. 10 ust. 1 lub 2.
1.Ściganie przewidzianych w ustawie przestępstw następuje na
wniosek pokrzywdzonego, a wykroczenia na żądanie pokrzywdzonego.
2.Z wnioskiem o ściganie przestępstw określonych w art. 16 mogą wystąpić
także podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 2.
3.Z żądaniem ścigania wykroczenia określonego w art. 15 mogą wystąpić
także podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 2.
(pominięte)
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia2).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę