Historia zmian - 24 października 2026
Prawo wodne
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 118.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska prowadzi
monitoring substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych
na liście obserwacyjnej, przez okres co najmniej 12 miesięcy, w co najmniej
15 reprezentatywnych punktach pomiarowo-kontrolnych.
Wybierając reprezentatywne punkty pomiarowo-kontrolne, o których
mowa w ust. 1, oraz określając terminy badania substancji szczególnie szkodliwych
dla środowiska wodnego zawartych na liście obserwacyjnej, właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska uwzględnia sposoby użytkowania oraz możliwość
pojawienia się danej substancji szczególnie szkodliwej dla środowiska wodnego
w tym środowisku lub obszarze zasilania ujęcia wody wykorzystywanego do
poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Monitoring każdej substancji szczególnie szkodliwej dla środowiska
wodnego zawartej na liście obserwacyjnej rozpoczyna się nie późniejniepóźniej niż z dniem,
w którym upływa 6 miesięcy od dnia umieszczenia tej substancji na tej liście.
Art. 119.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej przekazuje
Komisji Europejskiej sprawozdanie obejmujące wyniki monitoringu substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych na liście obserwacyj-
nej w wybranych punktach pomiarowo-kontrolnych oraz informacje dotyczące
reprezentatywności punktów pomiarowo-kontrolnych i strategii monitorowania
tych substancji.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się w terminie
21 miesięcy od dnia umieszczenia substancji szczególnie szkodliwej dla
środowiska wodnego na liście obserwacyjnej, a następnie co 12 miesięcy, jeżeli ta
substancja jest nadal umieszczona na liście obserwacyjnej.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej wyniki monitoringu substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych na liście
obserwacyjnej w wybra-
nychwybranych punktach pomiarowo-kontrolnych oraz informacje
dotyczące reprezentatywności punktów pomiarowo-kontrolnych i strategii
monitorowania tych substancji, w terminie 20 miesięcy od dnia umieszczenia
substancji szczególnie szkodliwej dla środowiska wodnego na liście obserwacyjnej,
a następnie co 12 miesięcy, jeżeli ta substancja jest nadal umieszczona na liście
obserwacyjnej.
Art. 13.
zmienionyUstanawia się następujące obszary dorzeczy:
obszar dorzecza Wisły obejmujący, oprócz dorzecza Wisły znajdującego się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, również dorzecza Słupi, Łupawy,
Łeby, Redy oraz pozostałych rzek uchodzących bezpośrednio do Morza
Bałtyckiego na wschód od ujścia Słupi, a także wpadających do Zalewu
Wiślanego;
obszar dorzecza Odry obejmujący, oprócz dorzecza Odry znajdującego się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, także dorzecza Regi, Parsęty, Wieprzy,
Ücker oraz pozostałych rzek uchodzących bezpośrednio do Morza
Bałtyckiego na zachód od ujścia Słupi, a także wpadających do Zalewu
Szczecińskiego;
obszary dorzeczy:
Dniestru,
Dunaju,
Banówki,
Łaby,
Niemna,
Pregoły,
Świeżej
– obejmujące znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej części
międzynarodowych dorzeczy.
Ustanawia się następujące regiony wodne:
na obszarze dorzecza Wisły:
region wodny Małej Wisły,
region wodny Górnej-Zachodniej Wisły,
region wodny Górnej-Wschodniej Wisły,
region wodny Narwi,
region wodny Bugu,
region wodny Środkowej Wisły,
region wodny Dolnej Wisły,Wisły;
na obszarze dorzecza Odry:
region wodny Górnej Odry,
region wodny Środkowej Odry,
region wodny Dolnej Odry i Przymorza Zachodniego,
region wodny Warty,
region wodny Noteci;
na obszarze dorzecza Dniestru – region wodny Dniestru;
na obszarze dorzecza Dunaju:
region wodny Czarnej Orawy,
region wodny Czadeczki,
region wodny Morawy;
na obszarze dorzecza Banówki – region wodny Banówki;
na obszarze dorzecza Łaby:
region wodny Izery,
region wodny Łaby i Ostrożnicy (Upa),
region wodny Metuje,
region wodny Orlicy;
na obszarze dorzecza Niemna – region wodny Niemna;
na obszarze dorzecza Pregoły – region wodny Łyny i Węgorapy;
na obszarze dorzecza Świeżej – region wodny Świeżej.
W ramach regionów wodnych, o których mowa w ust. 2, wyodrębnia się
zlewnie.
Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, zwane dalej „Wodami
Polskimi”, ustala przebieg granic obszarów dorzeczy, granic regionów wodnych
oraz granic zlewni, a także ewidencjonuje ich przebieg w systemie informacyjnym
gospodarowania wodami.
Sposób ustalania przebiegu granic obszarów dorzeczy, granic regionów
wodnych oraz granic zlewni, a także sposób ich ewidencjonowania powinien
uwzględniać podział hydrograficzny kraju.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zlewnie
i przyporządkuje je do właściwych regionów wodnych, kierując się podziałem
hydrograficznym kraju.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic obszarów dorzeczy;
przyporządkowanie jednolitych części wód podziemnych oraz wód
przybrzeżnych do właściwych obszarów dorzeczy;
sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic regionów wodnych;
sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic zlewni.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, Rada Ministrów kieruje
się podziałem hydrograficznym kraju oraz zróżnicowaniem warunków
hydrologicznych i hydrogeologicznych na obszarze dorzecza, a także lokalizacją
jednolitych części wód podziemnych i sposobem ich wykorzystania.
Art. 133.
zmienionyStrefę ochronną obejmującą wyłącznie teren ochrony
bezpośredniej ustanawia się z urzędu.
Strefę ochronną obejmującą teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony
pośredniej ustanawia się:
na wniosek właściciela ujęcia wody;
z urzędu, jeżeli właściciel ujęcia wody nie złożył wniosku, o którym mowa
w pkt 1, a z przeprowadzonej analizy ryzyka, o której mowa w ust. 3, wynika
potrzeba jej ustanowienia.
Strefę ochronną, o której mowa w ust. 2, ustanawia się na podstawie
analizy ryzyka obejmującej ocenę zagrożeń zdrowotnych z uwzględnieniem
czynników negatywnie wpływających na jakość ujmowanej wody,
przeprowadzoną w oparciu o analizy hydrogeologiczne lub hydrologiczne oraz
dokumentację hydrogeologiczną lub hydrologiczną, analizę identyfikacji źródeł
zagrożenia wynikających ze sposobu zagospodarowania terenu, a także o wyniki
badania jakości ujmowanej wody.
Właściciel ujęcia wody realizujący zadania w zakresie zbiorowego
zaopatrzenia w wodę jest obowiązany przeprowadzić analizę ryzyka, o której
mowa w ust. 3, i przekazać ją do właściwego wojewody.
Analizę ryzyka przeprowadza się dla:
ujęć wody dostarczających więcej niż 10 m3 wody na dobę lub służących
zaopatrzeniu w wodę więcej niż 50 osób;
indywidualnych ujęć wody dostarczających do 10 m3 wody na dobę lub
służących zaopatrzeniu w wodę do 50 osób, jeżeli woda jest dostarczana, jako
woda przeznaczona do spożycia przez ludzi, w ramach działalności
handlowej, usługowej, przemysłowej albo do budynków użyteczności
publicznej.
Analiza ryzyka jest aktualizowana nie rzadziejnierzadziej niż co 10 lat, a w przypadku
ujęć wody dostarczających mniej niż 1000 m3 wody na rok – nie rzadziejnierzadziej niż co
20 lat.
Art. 14.
zmienionyOrganami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są:
minister właściwy do spraw gospodarki wodnej;
wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;
Prezes Wód Polskich;
dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich;
dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich;
kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich;
dyrektor urzędu morskiego;
wojewoda;
starosta;
Do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3–6,
stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769).1691).
Prezes Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego w stosunku do dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki
wodnej Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.
Właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich
pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do
dyrektorów zarządów zlewni Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.
Właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich pełni funkcję organu
wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do kierowników nadzorów
wodnych Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.
W sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich organem
właściwym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego jest:
dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich –
w sprawach decyzji, o których mowa w art. 76 ust. 2, art. 77 ust. 3, 8, 11 i 14,
art. 166 ust. 5, art. 175 ust. 1, art. 175a ust. 3, art. 176 ust. 4 i 9,
art. 182 ust. 1, art. 199 ust. 4, art. 201 ust. 1, art. 202 ust. 1, art. 206,
art. 343 ust. 2, 3 i 6 oraz w art. 472a ust. 2;
dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich – w sprawach decyzji, o których mowa
w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 271 ust. 7,
art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 310 ust. 7,
art. 311 ust. 6 oraz art. 472aa ust. 2;
kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich – w sprawach decyzji, o których
mowa w art. 232 ust. 4, art. 394 ust. 2 oraz w art. 424 ust. 1.
Art. 141.
zmienionyWojewoda, na wniosek Wód Polskich, ustanawia obszar
ochronny, w drodze aktu prawa miejscowego, wskazując ograniczenia lub zakazy
dotyczące użytkowania gruntów oraz korzystania z wód na terenie obszaru ochronnegoochron-
nego oraz granice tego obszaru.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
uzasadnienie potrzeby ustanowienia obszaru ochronnego oraz propozycje
granic tego obszaru wraz z planem sytuacyjnym;
propozycje zakazów lub ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów oraz
korzystania z wód na terenie obszaru ochronnego, wraz z uzasadnieniem.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
w przypadku zbiornika wód podziemnych dokumentację hydrogeologiczną
tego zbiornika;
w przypadku zbiornika wód powierzchniowych wyniki przeprowadzonych
badań hydrologicznych, hydrograficznych i geomorfologicznych.
Jeżeli obszar ochronny obejmowałby tereny położone w obszarze działania
co najmniej dwóch wojewodów, obszar ochronny ustanawiają wspólnie właściwi
wojewodowie w drodze aktu prawa miejscowego.
Art. 147.
zmienionyJeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi, że
działalność człowieka w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
w państwie leżącym poza granicami Unii Europejskiej może mieć znaczący wpływ
na środowisko wód morskich, w szczególności na obszarach wód morskich
objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia
16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym chronionych zgodnie z umowami
międzynaro-
dowymi,międzynarodowymi, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, po uzyskaniu
zgody Rady Ministrów, występuje do właściwego organu Unii Europejskiej lub
organizacji międzynarodowej o podjęcie działań niezbędnych dla osiągnięcia
dobrego stanu środowiska wód morskich oraz zapewnienia integralności,
funkcjonowania i zachowania struktury ekosystemów morskich, które mają być
utrzymane lub, w razie potrzeby, odtworzone.
Art. 151.
zmienionyWstępną ocenę stanu środowiska wód morskich opracowuje
właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska w uzgodnieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw
rybołówstwa oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska uzgadnia zakres i sposób
uwzględnienia uwag do projektu wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich
z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym
do spraw rybołówstwa i ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej.
Po zakończeniu konsultacji, zgodnie z ust. 8–10, właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska:
zamieszcza wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego
obsługę;
przekazuje wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji
Europejskiej wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich wraz z zestawem
właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich po uzyskaniu
zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.
Wstępna ocena stanu środowiska wód morskich podlega przeglądowi co
6 lat i w razie potrzeby aktualizacji.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, minister właściwy do
spraw rybołówstwa i minister właściwy do spraw gospodarki wodnej
przeprowadzają przegląd i w razie potrzeby aktualizację odpowiednio analiz,
o których mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2 i 3, oraz zestawień, o których mowa
w art. 150 ust. 3, i przekazują ich wyniki wraz z danymi i informacjami
wykorzystanymi do dokonania ich aktualizacji oraz uzyskanymi przy ich
aktualizacji właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska, nie późniejniepóźniej niż
na 5 miesięcy przed terminem przeprowadzenia przeglądu wstępnej oceny stanu
środowiska wód morskich.
Aktualizacja wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich obejmuje,
oprócz danych zawartych we wstępnej ocenie stanu środowiska wód morskich:
podsumowanie wszelkich zmian lub uaktualnień dokonanych od dnia
opracowania wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich;
prezentację aktualnych wyników monitoringu wód morskich i aktualnego
stanu środowiska wód morskich.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję
Europejską, Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego oraz zainteresowane
państwa członkowskie Unii Europejskiej o aktualizacjach wstępnej oceny stanu
środowiska wód morskich. Informacja jest przekazywana w terminie 3 miesięcy od
dnia dokonania aktualizacji wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich.
Przepisy ust. 1–12 stosuje się odpowiednio do aktualizacji wstępnej oceny
stanu środowiska wód morskich.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska informuje organy właściwe
do opracowania analiz, o których mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2 i 3, oraz
sporządzenia zestawień, o których mowa w art. 150 ust. 3, o przystąpieniu do
opracowania wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich. Właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska wskazuje w informacji termin przekazania analizy
i zestawień.
Analizę, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2, opracowuje minister
właściwy do spraw gospodarki wodnej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do
spraw gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz
przekazuje wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi do jej opracowania oraz
uzyskanymi przy jej opracowaniu właściwemu organowi Inspekcji Ochrony
Środowiska.
Analizę, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 3, opracowuje minister
właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje wraz z danymi i informacjami
wykorzystanymi do jej opracowania oraz uzyskanymi przy jej opracowaniu
właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.
Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 1, sporządza minister
właściwy do spraw gospodarki wodnej i przekazuje wraz z danymi i informacjami
wykorzystanymi do jego opracowania oraz uzyskanymi przy jego opracowaniu
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.
Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 2, sporządza minister
właściwy do spraw rybołówstwa i przekazuje wraz z danymi i informacjami
wykorzystanymi do jego opracowania oraz uzyskanymi przy jego opracowaniu
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 3, sporządza minister
właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje wraz z danymi i informacjami
wykorzystanymi do jego opracowania oraz uzyskanymi przy jego opracowaniu
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Przy opracowywaniu wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich
właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska współpracuje z Komisją Ochrony
Środowiska Morza Bałtyckiego w celu:
zapewnienia zgodności metodologii oceny w regionie Morza Bałtyckiego;
uwzględnienia właściwości i oddziaływania na środowisko wód regionu
Morza Bałtyckiego o charakterze transgranicznym.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, zapewniając aktywny
udział wszystkich zainteresowanych w opracowaniu wstępnej oceny stanu
środowiska wód morskich, zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę, w celu zgłoszenia
uwag, projekt wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich.
W terminie 21 dni od dnia zamieszczenia projektu wstępnej oceny stanu
środowiska wód morskich na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej
urzędu zapewniającego jego obsługę zainteresowani mogą składać do właściwego
organu Inspekcji Ochrony Środowiska uwagi, w formie pisemnej lub
elektronicznej, do ustaleń zawartych w projekcie tego dokumentu.
Art. 152.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska udostępnia
Komisji Europejskiej dane i informacje wykorzystane do opracowania wstępnej
oceny stanu środowiska wód morskich oraz uzyskane przy jej opracowaniu,
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji
przestrzennej (Dz. U. z 2025 r. poz. 242).
Nie późniejNiepóźniej niż w terminie 6 miesięcy od dnia udostępnienia Komisji
Europejskiej danych i informacji, o których mowa w ust. 1, właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska udostępnia je również Europejskiej Agencji
Środowiska, o której mowa w przepisach rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie
Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji
Środowiska (Dz. Urz. UE L 126 z 21.05.2009, str. 13).
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do danych i informacji
wykorzystanych do aktualizacji wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich
oraz uzyskanych przy jej aktualizacji.
Art. 159.
zmienionyProgram ochrony wód morskich określa:
działania podstawowe niezbędne do osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu
środowiska wód morskich, w tym działania prawne, administracyjne,
ekonomiczne, edukacyjne i kontrolne:
wpływające na dozwoloną intensywność działalności człowieka,
wpływające na dozwolony stopień zakłóceń w ekosystemach morskich,
wpływające na lokalizację oraz termin realizacji planowanych
przedsięwzięć,
przyczyniające się do identyfikacji zanieczyszczeń wód morskich, w tym
ich zanieczyszczeń zawierającymi tworzywa sztuczne narzędziami
połowowymi stanowiącymi odpady, w rozumieniu art. 2 pkt 4b ustawy
z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz.
U. z 2024 r. poz. 433),433 oraz z 2026 r. poz. 176),
które ze względu na interes gospodarczy zachęcają użytkowników
ekosystemów morskich do działania w sposób pozwalający na
osiągnięcie lub utrzymanie dobrego stanu środowiska wód morskich,
służące przywróceniu poprzedniego stanu naruszonych elementów
ekosystemów morskich,
zapewniające wszystkim zainteresowanym udział w osiągnięciu dobrego
stanu środowiska wód morskich oraz mające na celu wzrost świadomości
społecznej w zakresie osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu
środowiska wód morskich;
obszary, o których mowa w art. 158 ust. 4, i uzasadnienie ich wyznaczenia,
jeżeli obszary takie występują;
działania doraźne, o których mowa w art. 158 ust. 5;
sieć obszarów wód morskich objętych formą ochrony przyrody, o której
mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, oraz
wynikających z decyzji podjętych na mocy umów międzynarodowych,
których Rzeczpospolita Polska jest stroną, a także opis działań
przyczyniających się do powstania spójnych i reprezentatywnych sieci
chronionych obszarów morskich obejmujących różnorodność ekosystemów
tworzonych przez te sieci;
analizę wpływu poszczególnych działań podstawowych, o których mowa
w pkt 1, i działań doraźnych, o których mowa w art. 158 ust. 5, na stan
środowiska wód morskich, w tym analizę kosztów i korzyści związanych
z ich podjęciem;
analizę wpływu działań podstawowych, o których mowa w pkt 1, i działań
doraźnych, o których mowa w art. 158 ust. 5, na wody pozostające poza
obszarem wód morskich, w celu zminimalizowania zagrożeń i, jeżeli jest to
moż-
liwe,możliwe, uzyskania pozytywnego wpływu na te wody;
sposób podejmowania działań podstawowych, o których mowa w pkt 1,
i działań doraźnych, o których mowa w art. 158 ust. 5, oraz stopień, w jakim
przyczyniają się one do osiągnięcia celów środowiskowych dla wód
morskich;
narzędzia zapewniające koordynację zarządzania, w szczególności terminy,
wzory formularzy sprawozdawczych z realizacji działań, oraz inne wymogi
dotyczące obowiązków sprawozdawczych.
W przypadku gdy nie występuje znaczące zagrożenie dla stanu środowiska
wód morskich lub koszty podjęcia działań zapobiegających wystąpieniu tego
zagrożenia byłyby nieproporcjonalnie wysokie, program ochrony wód morskich
określa działania doraźne, o których mowa w art. 158 ust. 5, od podjęcia których
można odstąpić. Odstąpienie od podjęcia działań doraźnych nie może spowodować
dalszego pogorszenia się stanu środowiska wód morskich oraz wystąpienia
zagrożenia dla złagodzenia negatywnego oddziaływania na wody regionu Morza
Bałtyckiego lub wody morskie innych państw członkowskich Unii Europejskiej,
jeżeli oddziaływanie takie występuje.
Przy opracowywaniu programu ochrony wód morskich uwzględnia się:
ustalenia krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych oraz
planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy;
działania w zakresie zarządzania jakością wody w kąpieliskach;
zasadę zrównoważonego rozwoju;
opłacalność i techniczną wykonalność planowanych do określenia w nim
działań oraz koszty i korzyści z nich wynikające;
konsekwencje wyznaczenia obszarów, o których mowa w art. 158 ust. 4, dla
innych państw członkowskich Unii Europejskiej położonych w regionie
Morza Bałtyckiego;
działania wymagane na podstawie umów międzynarodowych, których
Rzeczpospolita Polska jest stroną.
W celu zapewnienia koordynacji zarządzania, o której mowa w ust. 1 pkt 8,
Wody Polskie współpracują z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem
właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw gospodarki
wodnej, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem
właściwym do spraw klimatu, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem
właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska,
ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do
spraw zdrowia.
Koordynacja zarządzania, o której mowa w ust. 1 pkt 8, uwzględnia
działania niezbędne do osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska wód
morskich, w tym działania w zakresie sprawozdawczości.
Art. 16.
zmienionyIlekroć w ustawie jest mowa o:
budowlach przeciwpowodziowych rozumie się przez to:
kanały ulgi,
kierownice w ujściach rzek do morza,
poldery przeciwpowodziowe,
sztuczne zbiorniki przeciwpowodziowe,
suche zbiorniki przeciwpowodziowe,
wały przeciwpowodziowe,
budowle regulacyjne,
wrota przeciwpowodziowe i przeciwsztormowe,
falochrony,
budowle ochrony brzegów morskich,
stopnie wodne
– wraz z obiektami związanymi z nimi technicznie i funkcjonalnie lub
nieruchomościami przeznaczonymi na potrzeby ochrony przed powodzią;
dobrym stanie ilościowym wód podziemnych – rozumie się przez to taki stan
jednolitych części wód podziemnych, który na podstawie oceny stanu
ilościowego tych wód, dokonanej z uwzględnieniem definicji klasyfikacji
tego stanu, jest określony jako dobry;
dobrym stanie wód podziemnych – rozumie się przez to taki stan jednolitych
części wód podziemnych, w którym stan ilościowy wód podziemnych oraz
stan chemiczny tych wód są określone co najmniej jako dobre;
dobrym stanie wód powierzchniowych – rozumie się przez to stan jednolitych
części wód powierzchniowych charakteryzujący się dobrym stanem
chemicznym wód powierzchniowych oraz co najmniej dobrym stanem
ekologicznym lub co najmniej dobrym potencjałem ekologicznym;
dobrym stanie środowiska wód morskich – rozumie się przez to stan
środowiska wód morskich, w którym wody morskie są czyste, zdrowe
i urodzajne w odniesieniu do panujących w nich warunków, natomiast
wykorzystanie środowiska morskiego zachodzi na poziomie zrównoważonym
i gwarantującym zachowanie możliwości użytkowania i prowadzenia
działalności przez człowieka, dla którego osiągnięcia podejmuje się działania
oparte na podejściu ekosystemowym i w którym:
struktura, funkcje i procesy zachodzące w składających się na wody
morskie ekosystemach morskich oraz powiązane z nimi czynniki
fizjograficzne, geograficzne, geologiczne i klimatyczne umożliwiają
ekosystemom morskim prawidłowe funkcjonowanie i zachowanie
odporności na zmiany środowiskowe powstałe w wyniku działalności
człowieka, a także chroni się gatunki i siedliska występujące w wodach
morskich oraz zapobiega powstawaniu w wyniku działalności człowieka
zanikania naturalnej różnorodności biologicznej, a równowaga
funkcjonowania różnorodnych składników biologicznych jest
zachowana,
właściwości hydromorfologiczne, fizyczne i chemiczne ekosystemów
morskich, w tym właściwości będące wynikiem działalności człowieka
na wodach morskich, umożliwiają prawidłowe funkcjonowanie tych
ekosystemów,
substancje i energia, w tym podmorski hałas, wprowadzane do
środowiska wód morskich w wyniku działalności człowieka nie
powodują zanieczyszczenia wód morskich;
dostępnych zasobach wód podziemnych – rozumie się przez to zasoby wód
podziemnych stanowiące średnią roczną z wielolecia wielkość całkowitego
zasilania wód podziemnych określonej jednolitej części wód podziemnych
pomniejszoną o wielkość średnią z wielolecia przepływu wód wymaganego
dla osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód
powierzchniowych związanych z określoną jednolitą częścią wód
podziemnych, tak aby nie dopuścić do:
znacznego pogorszenia stanu ekologicznego tych jednolitych części wód
powierzchniowych,
powstania szkód w ekosystemach lądowych zależnych od wód
podziemnych;
dorzeczu – rozumie się przez to obszar lądu, z którego całkowity odpływ wód
powierzchniowych do wód morskich następuje ciekami naturalnymi przez
jedno ujście, estuarium lub deltę;
gruntach pokrytych wodami – rozumie się przez to grunty tworzące dna
i brzegi cieków naturalnych, jezior oraz
innych naturalnych zbiorników wodnych w granicach linii brzegu, a także grunty
wchodzące w skład sztucznych zbiorników wodnych, stopni wodnych oraz
jezior podpiętrzonych, będące gruntami pokrytymi wodami
powierzchniowymi przed wykonaniem urządzeń piętrzących;
gatunku – rozumie się przez to gatunek w rozumieniu art. 5 pkt 1 ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 i 1940);
gatunku obcym – rozumie się przez to gatunek obcy w rozumieniu art. 3 pkt 1
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia
22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych
w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków
obcych (Dz. Urz. UE L 317 z 04.11.2014, str. 35);
jednolitych częściach wód podziemnych – rozumie się przez to określoną
objętość wód podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub
zespołu warstw wodonośnych;
budowlach piętrzących – rozumie się przez to budowle umożliwiające stałe lub
okresowe piętrzenie wód powierzchniowych ponad przyległy teren lub naturalny
poziom zwierciadła wód;
jednolitych częściach wód powierzchniowych – rozumie się przez to oddzielny
i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak:
jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny,
sztuczny zbiornik wodny,
struga, strumień, potok, rzeka i kanał lub ich części,
morskie wody wewnętrzne, wody przejściowe lub wody przybrzeżne;
kanałach – rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wody w sposób
ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub
ujęciu;
kąpielisku – rozumie się przez to wyznaczony przez radę gminy wydzielony
i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą
liczbę osób kąpiących się, pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie
wydano stałego zakazu kąpieli; kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen pływacki
lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub
wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny, zamknięty zbiornik
wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych;
klasyfikacji wody w kąpielisku – rozumie się przez to przyporządkowanie wody
w kąpielisku do odpowiedniej klasy ze względu na jej właściwości, dokonane
przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie oceny jakości wody;
kosztach środowiskowych – rozumie się przez to wartość materialną strat
w środowisku powodowanych przez korzystanie z wód;
kosztach zasobowych – rozumie się przez to wartość utraconych korzyści, które
mogłyby być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do
samoodtwarzania nie były zmniejszane przez podmioty aktualnie je użytkujące;
liście obserwacyjnej – rozumie się przez to sporządzaną przez Komisję
Europejską listę zawierającą wykaz substancji lub grup substancji szczególnie
szkodliwych dla środowiska wodnego, zawierającą matryce do monitorowania
tych substancji i odpowiednie metody analizy tych substancji;
matrycy – rozumie się przez to element środowiska wodnego będący wodą,
osadami, florą lub fauną;
miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli – rozumie się przez to
wykorzystywany do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód
powierzchniowych niebędący kąpieliskiem;
morskich wodach wewnętrznych – rozumie się przez to morskie wody
wewnętrzne, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1991 r.
o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;
celach środowiskowych dla wód morskich – rozumie się przez to:
pożądany stan podstawowych cech i właściwości wód morskich, w tym dna
i skały macierzystej znajdujących się na obszarze morza terytorialnego,
wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej i wód przybrzeż-
nych,
presje i oddziaływania na wody morskie, w tym na dno i skałę macierzystą
znajdujące się na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej strefy
ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej i wód przybrzeżnych
– określone jakościowo lub ilościowo;
najlepszych dostępnych technikach – rozumie się przez to najlepsze dostępne
techniki w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647);
nawozach – rozumie się przez to każdą substancję zawierającą związek azotu lub
związki azotu rolniczo wykorzystywaną w celu zwiększenia wzrostu roślinności,
a także odchody zwierzęce, pozostałości z gospodarstw rybackich oraz osady
ściekowe;
nawozach naturalnych – rozumie się przez to nawozy pochodzące od zwierząt
gospodarskich – obornik, gnojówka, gnojowica, pomiot ptasi, przeznaczone do
rolniczego wykorzystania, w tym również w formie przetworzonej:
nawóz naturalny płynny:
– gnojowica – mieszanina kału i moczu zwierząt z domieszką wody,
– gnojówka – odciek z obornika (przefermentowany mocz zwierząt),
nawóz naturalny stały:
– obornik – mieszanina kału i moczu zwierząt wraz ze ściółką, w
szczególności słomą, trocinami lub korą,
– pomiot ptasi – odchody drobiu z bezściołowego systemu utrzymywania
zwierząt gospodarskich;
obszarze dorzecza – rozumie się przez to obszar lądu i morza składający się
z jednego lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi z nimi
wodami podziemnymi, morskimi wodami wewnętrznymi, wodami
przejściowymi i wodami przybrzeżnymi, będący główną jednostką przestrzenną
gospodarowania wodami;
obszarach chronionych – rozumie się przez to:
jednolite części wód przeznaczone do poboru wody na potrzeby
zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,
jednolite części wód przeznaczone do celów rekreacyjnych, w tym
kąpieliskowych,
obszary wrażliwe na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami
pochodzącymi ze źródeł komunalnych, rozumianą jako wzbogacanie wód
biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi
przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego,
w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych
stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód,
obszary przeznaczone do ochrony siedlisk lub gatunków, o których mowa
w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, dla
których utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym czynnikiem w ich
ochronie,
obszary przeznaczone do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu
gospodarczym;
obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – rozumie się przez to
obszary, na których istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne
wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi;
obszarach szczególnego zagrożenia powodzią – rozumie się przez to:
obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie
i wynosi 1 %,
obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest
wysokie i wynosi 10 %,
obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub
naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał
przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa
w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne,
pas techniczny;
odchodach zwierzęcych – rozumie się przez to wszelkie odchody wydalane przez
zwierzęta gospodarskie lub mieszaninę ściółki i odchodów wydalanych przez te
zwierzęta, także w formie przetworzonej;
ograniczaniu emisji do wód – rozumie się przez to działania mające na celu
ograniczenie emisji bezpośrednio do wód lub do ziemi, w szczególności przez
nieprzekraczanie dopuszczalnych wartości emisji, a także ograniczenia i warunki
odnoszące się do sposobu oddziaływania, rodzaju lub innych niż rodzaj cech
emisji oraz do ustanowionych na potrzeby działalności zakładów norm mających
wpływ na wielkość emisji do wód lub do ziemi;
organizatorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi kąpielisko
lub miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli albo podjęła się organizacji
kąpieliska lub miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
osłonie hydrologiczno-meteorologicznej – rozumie się przez to zespół czynności
polegających na wykonywaniu i udostępnianiu prognoz meteorologicznych oraz
hydrologicznych, mających na celu informowanie społeczeństwa i administracji
publicznej o zjawiskach meteorologicznych oraz hydrologicznych, a także
ostrzeganie przed nimi;
pasie technicznym – rozumie się przez to pas techniczny w rozumieniu
art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;
celach zarządzania ryzykiem powodziowym – rozumie się przez to ograniczenie
potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi,
środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej;
poborze zwrotnym – rozumie się przez to pobór wód, po którym następuje
odprowadzenie nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości;
polderze przeciwpowodziowym – rozumie się przez to urządzenie wodne
odgrodzone od koryta rzeki, mogące okresowo przetrzymywać nadmiar wód
powodziowych, zalewane, a następnie odwadniane przy pomocy urządzeń
wlotowych i upustowych, samoczynnie lub w sposób kontrolowany;
potencjale ekologicznym – rozumie się przez to określoną jakość struktury
i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z silnie zmienionymi
jednolitymi częściami wód powierzchniowych lub sztucznymi jednolitymi
częściami wód powierzchniowych;
powodzi – rozumie się przez to czasowe pokrycie przez wodę terenu, który
w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołane
przez wezbranie wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach
oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu wywołanego
przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych;
profilu wody w kąpielisku – rozumie się przez to zespół danych i informacji
dotyczących cech fizycznych, geograficznych i hydrologicznych wody
w kąpielisku oraz wód powierzchniowych, mających wpływ na ich jakość, wraz
z identyfikacją i oceną przyczyn występowania zanieczyszczeń mogących
wywierać niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku i stan zdrowia osób
z niego korzystających;
przerzutach wód – rozumie się przez to ujmowanie i przemieszczanie wód
powierzchniowych oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, w celu zwiększenia zasobów wodnych
innych cieków naturalnych, kanałów, jezior oraz innych zbiorników wodnych,
a także wód podziemnych;
regionie wodnym – rozumie się przez to część obszaru dorzecza wyodrębnioną
na podstawie kryterium hydrograficznego na potrzeby zarządzania zasobami
wodnymi lub znajdującą się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej część
międzynarodowego dorzecza;
rowach – rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły
lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu;
ryzyku powodziowym – rozumie się przez to kombinację prawdopodobieństwa
wystąpienia powodzi i potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia
i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności
gospodarczej;
siedlisku – rozumie się przez to siedlisko roślin, siedlisko zwierząt lub siedlisko
grzybów w rozumieniu art. 5 pkt 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o ochronie przyrody;
ciekach naturalnych – rozumie się przez to rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz
inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub
uregulowanymi korytami;
silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych – rozumie się przez to
jednolitą część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym
stopniu zmieniony w następstwie fizycznych przeobrażeń będących wynikiem
działalności człowieka;
systemie oczyszczania lub podczyszczania ścieków zasolonych ‒ rozumie się
przez to urządzenia lub zespół urządzeń do oczyszczania lub podczyszczania
ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów gór-
niczych, zawierających chlorki i siarczany, pozwalające zmniejszyć sumaryczne
stężenie chlorków i siarczanów do poziomu stężenia poniżej 1500 mg/l,
a w przypadku zakładów innych niż zakłady odprowadzające ścieki o zwiększo-
nym zasoleniu – system pozwalający zmniejszyć sumaryczne stężenie chlorków
i siarczanów co najmniej o 500 mg/l, nie wliczając w to wartości oczyszczenia
lub podczyszczenia ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwod-
nienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, wynikających
z obowiązków oczyszczania lub podczyszczania tych ścieków lub wód
nałożonych na zakład w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zinteg-
rowanym;
systemie retencyjno-dozującym – rozumie się przez to zespół urządzeń służący
do wprowadzania ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany,
z zakładów do końcowego odbiornika tych ścieków lub wód i ich
retencjonowania w okresach obowiązywania na obszarze, na którym są
zlokalizowane odbiorniki ścieków, ostrzeżenia przed suszą hydrologiczną,
wydanego przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną,
umożliwiający okresowe wstrzymanie lub ograniczenie wprowadzania tych
ścieków lub wód do wód;
stanie ekologicznym – rozumie się przez to określoną jakość struktury
i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z jednolitymi częściami
wód powierzchniowych niewyznaczonymi jako silnie zmienione jednolite części
wód powierzchniowych lub sztuczne jednolite części wód powierzchniowych;
stanie ilościowym wód podziemnych – rozumie się przez to określony poziom,
na jakim pobór wody ma wpływ na jednolitą część wód podziemnych;
stanie wód podziemnych – rozumie się przez to ogólny stan jednolitych części
wód podziemnych, który określa się na podstawie oceny stanu ilościowego wód
podziemnych oraz oceny stanu chemicznego tych wód, przy czym o ogólnym
stanie decyduje gorszy ze stanów;
stanie wód powierzchniowych – rozumie się przez to ogólny stan jednolitych
części wód powierzchniowych, który określa się w przypadku:
silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych lub
sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych – na podstawie
potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego,
jednolitych części wód powierzchniowych innych niż wymienione w lit. a –
na podstawie stanu ekologicznego oraz stanu chemicznego
– przy czym o ogólnym stanie decyduje gorszy ze stanów;
stanie środowiska wód morskich – rozumie się przez to ogólny stan środowiska
wód morskich, z uwzględnieniem struktury, funkcji i procesów zachodzących
w składających się na te wody ekosystemach morskich wraz z naturalnymi
czynnikami fizjograficznymi, geograficznymi, biologicznymi, geologicznymi
i klimatycznymi, jak również uwarunkowaniami fizycznymi, akustycznymi
i chemicznymi, w tym uwarunkowaniami będącymi wynikiem działalności
człowieka;
substancjach priorytetowych – rozumie się przez to substancje stanowiące
zanieczyszczenie chemiczne wód powierzchniowych oraz zagrożenie, które
może spowodować w szczególności ostrą i chroniczną toksyczność dla
organizmów wodnych, akumulację zanieczyszczeń w ekosystemie oraz utratę
siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenia dla zdrowia
ludzkiego, i których emisje do wód należy stopniowo ograniczać, a w przypadku
priorytetowych substancji niebezpiecznych – substancje lub grupy substancji,
które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację, oraz inne substancje lub
grupy substancji, których poziom osiąga stan niepokojący, które stopniowo
należy usuwać ze środowiska wodnego w celu ich wyeliminowania;
substancjach szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego – rozumie się
przez to substancje lub grupy substancji, które są toksyczne, trwałe oraz zdolne
do bioakumulacji2026 r. poz. 13, 426,
737 i 912);
gatunku obcym – rozumie się przez to gatunek obcy w rozumieniu art. 3 pkt
1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia
22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych
w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków
obcych (Dz. Urz. UE L 317 z 04.11.2014, str. 35);
jednolitych częściach wód podziemnych – rozumie się przez to określoną
objętość wód podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub
zespołu warstw wodonośnych;
budowlach piętrzących – rozumie się przez to budowle umożliwiające stałe
lub okresowe piętrzenie wód powierzchniowych ponad przyległy teren lub
naturalny poziom zwierciadła wód;
jednolitych częściach wód powierzchniowych – rozumie się przez to
oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak:
jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny,
sztuczny zbiornik wodny,
struga, strumień, potok, rzeka i kanał lub ich części,
morskie wody wewnętrzne, wody przejściowe lub wody przybrzeżne;
kanałach – rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wody w sposób
ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub
ujęciu;
kąpielisku – rozumie się przez to wyznaczony przez radę gminy wydzielony
i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą
liczbę osób kąpiących się, pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska
nie wydano stałego zakazu kąpieli; kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen
pływacki lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający
oczyszczaniu lub wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny,
zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód
podziemnych;
klasyfikacji wody w kąpielisku – rozumie się przez to przyporządkowanie
wody w kąpielisku do odpowiedniej klasy ze względu na jej właściwości,
dokonane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie oceny
jakości wody;
kosztach środowiskowych – rozumie się przez to wartość materialną strat
w środowisku powodowanych przez korzystanie z wód;
kosztach zasobowych – rozumie się przez to wartość utraconych korzyści,
które mogłyby być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do
samoodtwarzania nie były zmniejszane przez podmioty aktualnie je
użytkujące;
liście obserwacyjnej – rozumie się przez to sporządzaną przez Komisję
Europejską listę zawierającą wykaz substancji lub grup substancji szczególnie
szkodliwych dla środowiska wodnego, zawierającą matryce do
monitorowania tych substancji i odpowiednie metody analizy tych substancji;
matrycy – rozumie się przez to element środowiska wodnego będący wodą,
osadami, florą lub fauną;
miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli – rozumie się przez to
wykorzystywany do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód
powierzchniowych niebędący kąpieliskiem;
morskich wodach wewnętrznych – rozumie się przez to morskie wody
wewnętrzne, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1991 r.
o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;
celach środowiskowych dla wód morskich – rozumie się przez to:
pożądany stan podstawowych cech i właściwości wód morskich, w tym
dna i skały macierzystej znajdujących się na obszarze morza
terytorialnego, wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej
i wód przybrzeżnych,
presje i oddziaływania na wody morskie, w tym na dno i skałę
macierzystą znajdujące się na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej
strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej i wód przybrzeżnych
– określone jakościowo lub ilościowo;
najlepszych dostępnych technikach – rozumie się przez to najlepsze dostępne
techniki w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, z późn. zm.2));
nawozach – rozumie się przez to każdą substancję zawierającą związek azotu
lub związki azotu rolniczo wykorzystywaną w celu zwiększenia wzrostu
roślinności, a także odchody zwierzęce, pozostałości z gospodarstw rybackich
oraz osady ściekowe;
nawozach naturalnych – rozumie się przez to nawozy pochodzące od zwierząt
gospodarskich – obornik, gnojówka, gnojowica, pomiot ptasi, przeznaczone
do rolniczego wykorzystania, w tym również w formie przetworzonej:
nawóz naturalny płynny:
– gnojowica – mieszanina kału i moczu zwierząt z domieszką wody,
– gnojówka – odciek z obornika (przefermentowany mocz zwierząt),
nawóz naturalny stały:
– obornik – mieszanina kału i moczu zwierząt wraz ze ściółką, w
szczególności słomą, trocinami lub korą,
– pomiot ptasi – odchody drobiu z bezściołowego systemu
utrzymywania zwierząt gospodarskich;
obszarze dorzecza – rozumie się przez to obszar lądu i morza składający się
z jednego lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi
z nimi wodami podziemnymi, morskimi wodami wewnętrznymi, wodami
przejściowymi i wodami przybrzeżnymi, będący główną jednostką
przestrzenną gospodarowania wodami;
obszarach chronionych – rozumie się przez to:
jednolite części wód przeznaczone do poboru wody na potrzeby
zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,
jednolite części wód przeznaczone do celów rekreacyjnych, w tym
kąpieliskowych,
obszary wrażliwe na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami
pochodzącymi ze źródeł komunalnych, rozumianą jako wzbogacanie
wód biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu,
powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia
roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia bio-
logicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości
tych wód,
obszary przeznaczone do ochrony siedlisk lub gatunków, o których
mowa w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie
przyrody, dla których utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym
czynnikiem w ich ochronie,
obszary przeznaczone do ochrony gatunków zwierząt wodnych
o znaczeniu gospodarczym;
obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – rozumie się przez to
obszary, na których istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne
wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi;
obszarach szczególnego zagrożenia powodzią – rozumie się przez to:
obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest
średnie i wynosi 1 %,
obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest
wysokie i wynosi 10 %,
obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub
naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał
przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa
w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne,
pas techniczny;
odchodach zwierzęcych – rozumie się przez to wszelkie odchody wydalane
przez zwierzęta gospodarskie lub mieszaninę ściółki i odchodów wydalanych
przez te zwierzęta, także w formie przetworzonej;
ograniczaniu emisji do wód – rozumie się przez to działania mające na celu
ograniczenie emisji bezpośrednio do wód lub do ziemi, w szczególności przez
nieprzekraczanie dopuszczalnych wartości emisji, a także ograniczenia i
warunki odnoszące się do sposobu oddziaływania, rodzaju lub innych niż
rodzaj cech emisji oraz do ustanowionych na potrzeby działalności zakładów
norm mających wpływ na wielkość emisji do wód lub do ziemi;
organizatorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub
jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi
kąpielisko lub miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli albo podjęła
się organizacji kąpieliska lub miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli;
osłonie hydrologiczno-meteorologicznej – rozumie się przez to zespół
czynności polegających na wykonywaniu i udostępnianiu prognoz
meteorologicznych oraz hydrologicznych, mających na celu informowanie
społeczeństwa i administracji publicznej o zjawiskach meteorologicznych
oraz hydrologicznych, a także ostrzeganie przed nimi;
pasie technicznym – rozumie się przez to pas techniczny w rozumieniu
art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;
celach zarządzania ryzykiem powodziowym – rozumie się przez to
ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia
i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności
gospodarczej;
poborze zwrotnym – rozumie się przez to pobór wód, po którym następuje
odprowadzenie nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości;
polderze przeciwpowodziowym – rozumie się przez to urządzenie wodne
odgrodzone od koryta rzeki, mogące okresowo przetrzymywać nadmiar wód
powodziowych, zalewane, a następnie odwadniane przy pomocy urządzeń
wlotowych i upustowych, samoczynnie lub w sposób kontrolowany;
potencjale ekologicznym – rozumie się przez to określoną jakość struktury
i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z silnie zmienionymi
jednolitymi częściami wód powierzchniowych lub sztucznymi jednolitymi
częściami wód powierzchniowych;
powodzi – rozumie się przez to czasowe pokrycie przez wodę terenu, który
w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołane
przez wezbranie wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych,
kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu
wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych;
profilu wody w kąpielisku – rozumie się przez to zespół danych i informacji
dotyczących cech fizycznych, geograficznych i hydrologicznych wody
w kąpielisku oraz wód powierzchniowych, mających wpływ na ich jakość,
wraz z identyfikacją i oceną przyczyn występowania zanieczyszczeń
mogących wywierać niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku i stan
zdrowia osób z niego korzystających;
przerzutach wód – rozumie się przez to ujmowanie i przemieszczanie wód
powierzchniowych oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, w celu zwiększenia zasobów wodnych
innych cieków naturalnych, kanałów, jezior oraz innych zbiorników wodnych,
a także wód podziemnych;
regionie wodnym – rozumie się przez to część obszaru dorzecza
wyodrębnioną na podstawie kryterium hydrograficznego na potrzeby
zarządzania zasobami wodnymi lub znajdującą się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej część międzynarodowego dorzecza;
rowach – rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób
ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu;
ryzyku powodziowym – rozumie się przez to kombinację
prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i potencjalnych negatywnych
skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa
kulturowego oraz działalności gospodarczej;
siedlisku – rozumie się przez to siedlisko roślin, siedlisko zwierząt lub
siedlisko grzybów w rozumieniu art. 5 pkt 18 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody;
ciekach naturalnych – rozumie się przez to rzeki, strugi, strumienie i potoki
oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub
uregulowanymi korytami;
silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych – rozumie się przez
to jednolitą część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym
stopniu zmieniony w następstwie fizycznych przeobrażeń będących
wynikiem działalności człowieka;
systemie oczyszczania lub podczyszczania ścieków zasolonych ‒ rozumie się
przez to urządzenia lub zespół urządzeń do oczyszczania lub podczyszczania
ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów
górniczych, zawierających chlorki i siarczany, pozwalające zmniejszyć
sumaryczne stężenie chlorków i siarczanów do poziomu stężenia poniżej
1500 mg/l, a w przypadku zakładów innych niż zakłady odprowadzające
ścieki o zwiększonym zasoleniu – system pozwalający zmniejszyć
sumaryczne stężenie chlorków i siarczanów co najmniej o 500 mg/l, nie
wliczając w to wartości oczyszczenia lub podczyszczenia ścieków
przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych,
zawierających chlorki i siarczany, wynikających z obowiązków oczyszczania
lub podczyszczania tych ścieków lub wód nałożonych na zakład
w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym;
systemie retencyjno-dozującym – rozumie się przez to zespół urządzeń
służący do wprowadzania ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany,
z zakładów do końcowego odbiornika tych ścieków lub wód i ich
retencjonowania w okresach obowiązywania na obszarze, na którym są
zlokalizowane odbiorniki ścieków, ostrzeżenia przed suszą hydrologiczną,
wydanego przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną,
umożliwiający okresowe wstrzymanie lub ograniczenie wprowadzania tych
ścieków lub wód do wód;
stanie ekologicznym – rozumie się przez to określoną jakość struktury
i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z jednolitymi częściami
wód powierzchniowych niewyznaczonymi jako silnie zmienione jednolite
części wód powierzchniowych lub sztuczne jednolite części wód
powierzchniowych;
stanie ilościowym wód podziemnych – rozumie się przez to określony
poziom, na jakim pobór wody ma wpływ na jednolitą część wód
podziemnych;
stanie wód podziemnych – rozumie się przez to ogólny stan jednolitych części
wód podziemnych, który określa się na podstawie oceny stanu ilościowego
wód podziemnych oraz oceny stanu chemicznego tych wód, przy czym o
ogólnym stanie decyduje gorszy ze stanów;
stanie wód powierzchniowych – rozumie się przez to ogólny stan jednolitych
części wód powierzchniowych, który określa się w przypadku:
silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych lub
sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych – na podstawie
potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego,
jednolitych części wód powierzchniowych innych niż wymienione
w lit. a – na podstawie stanu ekologicznego oraz stanu chemicznego
– przy czym o ogólnym stanie decyduje gorszy ze stanów;
stanie środowiska wód morskich – rozumie się przez to ogólny stan
środowiska wód morskich, z uwzględnieniem struktury, funkcji i procesów
zachodzących w składających się na te wody ekosystemach morskich wraz z
naturalnymi czynnikami fizjograficznymi, geograficznymi, biologicznymi,
geologicznymi i klimatycznymi, jak również uwarunkowaniami fizycznymi,
akustycznymi i chemicznymi, w tym uwarunkowaniami będącymi wynikiem
działalności człowieka;
substancjach priorytetowych – rozumie się przez to substancje stanowiące
zanieczyszczenie chemiczne wód powierzchniowych oraz zagrożenie, które
może spowodować w szczególności ostrą i chroniczną toksyczność dla
organizmów wodnych, akumulację zanieczyszczeń w ekosystemie oraz utratę
siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenia dla zdrowia
ludzkiego, i których emisje do wód należy stopniowo ograniczać,
a w przypadku priorytetowych substancji niebezpiecznych – substancje lub
grupy substancji, które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację, oraz
inne substancje lub grupy substancji, których poziom osiąga stan niepokojący,
które stopniowo należy usuwać ze środowiska wodnego w celu ich
wyeliminowania;
substancjach szczególni
Art. 161.
zmienionyProjekt programu ochrony wód morskich opracowują Wody
Polskie w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do
spraw gospodarki wodnej, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw
klimatu, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw
rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia.
Program ochrony wód morskich jest przyjmowany, jeżeli w terminie
6 miesięcy od dnia przedłożenia jego projektu Komisja Europejska nie odrzuci
projektu programu ochrony wód morskich w całości albo w części.
Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, program ochrony
wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej oraz kierując się
powszechnym charakterem tego programu.
Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt programu ochrony wód
morskich w części, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje
poprawiony projekt programu ochrony wód morskich, uwzględniając stanowisko
Komisji Europejskiej. Do poprawionego projektu programu ochrony wód morskich
stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 8–11.
Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt programu ochrony wód
morskich w całości, opracowuje się nowy projekt programu ochrony wód morskich
zgodnie z ust. 1–12 i art. 159.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji
Europejskiej sprawozdanie o postępach we wdrażaniu programu ochrony wód
morskich. Sprawozdanie jest przedkładane w terminie 3 lat od dnia przyjęcia
programu ochrony wód morskich, a następnie po każdej aktualizacji tego
programu.
Program ochrony wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat i w razie
potrzeby aktualizacji.
Aktualizacje programu ochrony wód morskich nie mogą uniemożliwiać
osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska wód morskich w regionie
morskim innym niż region Morza Bałtyckiego.
Przepisy ust. 1–13 stosuje się odpowiednio do aktualizacji programu
ochrony wód morskich.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję
Europejską, Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego i zainteresowane
państwa członkowskie Unii Europejskiej o przyjęciu programu ochrony wód
morskich oraz jego aktualizacji. Informacja jest przekazywana w terminie
3 miesięcy od dnia przyjęcia programu ochrony wód morskich lub dokonania
aktualizacji tego programu.
Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi
wystąpienie problemu, który negatywnie oddziałuje na środowisko wód morskich
i nie może zostać rozwiązany za pomocą działań określonych w programie ochrony
wód morskich lub który jest powiązany z inną niż ochrona środowiska wód
morskich polityką Unii Europejskiej lub umową międzynarodową, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, informuje Komisję Europejską o takim
problemie i przekazuje uzasadnienie swojego stanowiska po uzyskaniu zgody Rady
Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.
Na potrzeby opracowania projektu programu ochrony wód morskich Wody
Polskie, na rok przed przystąpieniem do jego opracowania, przekazują organom,
o których mowa w ust. 1, zakres informacji niezbędnych do przygotowania opisu
działań planowanych do określenia w programie ochrony wód morskich oraz
informują o terminie przystąpienia do opracowania tego programu.
Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi, że
wystąpienie problemu, o którym mowa w ust. 19, wymaga podjęcia działań przez
właściwe organy Unii Europejskiej, występuje do Komisji Europejskiej i Rady Unii
Europejskiej o podjęcie w tym zakresie odpowiednich działań po uzyskaniu zgody
Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.
Organy, o których mowa w ust. 1, każdy w zakresie swojej właściwości,
przygotowują i przekazują Wodom Polskim, nie późniejniepóźniej niż na 6 miesięcy przed
terminem opracowania projektu programu ochrony wód morskich, propozycję
działań planowanych do określenia w programie ochrony wód morskich, wskazując
w niej:
rodzaj tych działań (prawne, administracyjne, ekonomiczne, edukacyjne,
kontrolne);
sposób wdrożenia tych działań oraz koszty i korzyści z nich wynikające.
Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują Wodom Polskim, wraz
z propozycją działań wskazaną w ust. 3, dane stanowiące podstawę do jej
przygotowania.
Wody Polskie przekazują projekt programu ochrony wód morskich
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, opracowując projekt
programu ochrony wód morskich, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa na
zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia zakres i sposób
uwzględnienia uwag do projektu programu ochrony wód morskich z Ministrem
Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw
klimatu, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw
rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw zdrowia.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia projekt programu
ochrony wód morskich z członkami Rady Ministrów.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji
Europejskiej oraz zainteresowanym państwom członkowskim Unii Europejskiej
projekt programu ochrony wód morskich. Projekt programu ochrony wód morskich
jest przedkładany w terminie 3 miesięcy od dnia jego uzgodnienia z członkami
Rady Ministrów.
Art. 168.
zmienionyProjekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego przygotowują
Wody Polskie.
Wstępna ocena ryzyka powodziowego podlega przeglądowi co 6 lat oraz
w razie potrzeby aktualizacji.
W przeglądzie wstępnej oceny ryzyka powodziowego uwzględnia się
także możliwy wpływ zmian klimatu na występowanie powodzi.
Przepisy ust. 1–9 stosuje się odpowiednio do aktualizacji wstępnej oceny
ryzyka powodziowego.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia Komisji
Europejskiej przeglądy oraz aktualizacje wstępnej oceny ryzyka powodziowego
w terminie 3 miesięcy od dnia ich dokonania.
Projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego od strony morza, w tym
morskich wód wewnętrznych, przygotowuje minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej i przekazuje Wodom Polskim nie późniejniepóźniej niż na 6 miesięcy
przed terminem przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego. Projekt
wstępnej oceny ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód
wewnętrznych, stanowi integralny element projektu wstępnej oceny ryzyka
powodziowego, o której mowa w ust. 1.
Wody Polskie przekazują projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego do
zaopiniowania wojewodom oraz do uzgodnienia ministrowi właściwemu do spraw
żeglugi śródlądowej w zakresie dotyczącym śródlądowych dróg wodnych.
Organy, o których mowa w ust. 3, przedstawiają opinię i dokonują
uzgodnienia w terminie 45 dni od dnia otrzymania projektu wstępnej oceny ryzyka
powodziowego. Brak opinii we wskazanym terminie uznaje się za pozytywne za-
opiniowanie projektu.
Wody Polskie uzgadniają z ministrem właściwym do spraw gospodarki
morskiej sposób rozpatrzenia opinii do projektu wstępnej oceny ryzyka
powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych.
Wody Polskie zawiadamiają organy opiniujące o sposobie rozpatrzenia
opinii w terminie 45 dni od dnia ich otrzymania.
Przygotowanie wstępnej oceny ryzyka powodziowego dla obszarów
dorzeczy, których części znajdują się na terytorium innych państw członkowskich
Unii Europejskiej, poprzedza się wymianą informacji niezbędnych dla opracowania
tej oceny z właściwymi organami tych państw. Wymiana informacji następuje
w trybie i w zakresie określonych w przepisach odrębnych.
Wody Polskie przekazują projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej w celu zatwierdzenia.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza wstępną ocenę
ryzyka powodziowego i:
przekazuje ją dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;
podaje do publicznej wiadomości przez umieszczenie jej na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego
obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.
Art. 17.
zmienionyPrzepisy ustawy dotyczące:
właścicieli – stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz
użytkowników wieczystych, a w przypadku eksploatacji instalacji
w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska – do prowadzącego instalację;
właścicieli wód – stosuje się odpowiednio do organów administracji
publicznej, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej,
osób prawnych lub osób fizycznych wykonujących prawa właścicielskie
w stosunku do wód;
urządzeń wodnych – stosuje się odpowiednio do:
urządzeń melioracji wodnych niezaliczonych do urządzeń wodnych,
obiektów mostowych, rurociągów, linii energetycznych, linii
telekomunikacyjnych oraz innych urządzeń, wraz z infrastrukturą
towarzyszącą, prowadzonych przez wody powierzchniowe oraz przez
wały przeciwpowodziowe,
robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany
naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i stanu wód
podziemnych poza granicami nieruchomości gruntowej, na której są
prowadzone te roboty;
wykonania urządzeń wodnych – stosuje się odpowiednio do odbudowy,
rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń,
z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych
w celu zachowania ich funkcji;
Ilekroć w ustawie jest mowa odpowiednio o właściwym organie Inspekcji
Ochrony Środowiska lub o właściwych organach Inspekcji Ochrony Środowiska,
należy przez to rozumieć:
w art. 37 ust. 12, art. 39 ust. 8 pkt 2, art. 109 ust. 14, art. 110 ust. 3, art. 111
ust. 2, art. 116, art. 118 ust. 1 i 2, art. 119 ust. 3, art. 151 ust. 1–11 i 14, art.
152 ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1–5, art. 171 ust. 4 pkt 2, art. 297, art. 325 ust. 6,
art. 349 ust. 3–
7,3–7, 9–13 i 15, art. 351 ust. 1 i 3–6 oraz art. 352 ust. 1 i 2 –
Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;
w art. 105b ust. 6, art. 108 ust. 1, 2, 5 i 6, art. 109 ust. 1 i 13, art. 109a, art. 282
ust. 8 i 9, art. 283 ust. 4 i 5, art. 284–287, art. 289, art. 296 ust. 1, 4, 7, 8, 10 i
12–
16,12–16, art. 300 ust. 1, art. 304 ust. 1 pkt 2, art. 400 ust. 9 oraz art. 416 ust. 4 –
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
Art. 171.
zmienionyProjekty map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego sporządzają Wody Polskie w uzgodnieniu z właściwymi
wojewodami.
Przepisy ust. 1–7 stosuje się odpowiednio do aktualizacji map zagrożenia
powodziowego oraz map ryzyka powodziowego.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępni Komisji
Europejskiej przeglądy oraz aktualizacje map zagrożenia powodziowego oraz map
ryzyka powodziowego w terminie 3 miesięcy od dnia ich dokonania.
Projekty map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego
od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, przygotowują dyrektorzy
urzędów morskich i przekazują Wodom Polskim nie późniejniepóźniej niż na 6 miesięcy przed
terminem przygotowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego. Projekty map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, stanowią
integralny element projektów map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego.
Wody Polskie przekazują ministrowi właściwemu do spraw gospodarki
wodnej do zatwierdzenia projekty map zagrożenia powodziowego i map ryzyka
powodziowego.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza mapy
zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego i przekazuje te mapy
w postaci elektronicznej:
Głównemu Geodecie Kraju;
właściwym komendantom wojewódzkim i powiatowym (miejskim)
Państwowej Straży Pożarnej;
właściwym dyrektorom urzędów żeglugi śródlądowej oraz właściwym
dyrektorom urzędów morskich;
właściwym zarządcom infrastruktury kolejowej oraz właściwym zarządcom
dróg publicznych.
właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska;
dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;
Wodom Polskim;
Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej;
właściwym wojewodom;
właściwym marszałkom województw;
właściwym starostom;
właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast;
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej podaje do publicznej
wiadomości mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego przez
ich umieszczenie na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu
zapewniającego jego obsługę.
Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego dla obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2, położonych na
obszarach dorzeczy, których części znajdują się na terytorium innych państw
członkowskich Unii Europejskiej, poprzedza się działaniami mającymi na celu
wymianę w tym zakresie informacji z właściwymi organami tych państw.
Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego dla obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2, położonych na
obszarach dorzeczy, których części znajdują się na terytorium państw leżących
poza granicami Unii Europejskiej, poprzedza się działaniami mającymi na celu
nawiązanie w tym zakresie współpracy z właściwymi organami tych państw.
Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego
podlegają przeglądowi co 6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji.
Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego mogą
zostać poddane przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat,
z tym że w przypadku dokonania takiej aktualizacji należy ją ponowić z
zachowaniem zasady wyrażonej w ust. 8.
Art. 173.
zmienionyProjekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym
przygotowują Wody Polskie w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw
transportu w zakresie infrastruktury transportowej, z właściwymi wojewodami
oraz po zasięgnięciu opinii marszałków województw. Marszałkowie województw
przedstawiają opinię w terminie 45 dni od dnia otrzymania projektów planów
zarządzania ryzykiem powodziowym, przy czym brak opinii we wskazanym
terminie uznaje się za pozytywne zaopiniowanie projektów.
Dla obszaru dorzecza, którego część znajduje się na terytorium innych
państw członkowskich Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw gospodarki
wodnej podejmuje współpracę z właściwymi organami tych państw w celu
przygotowania dla międzynarodowego obszaru dorzecza jednego
międzynarodowego planu zarządzania ryzykiem powodziowym albo zestawu
planów zarządzania ryzykiem powodziowym skoordynowanych na poziomie
międzynarodowego obszaru dorzecza lub zapewnienia koordynacji w jak
największym stopniu na poziomie międzynarodowego obszaru dorzecza planu
zarządzania ryzykiem powodziowym obejmującego obszar dorzecza znajdujący się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Dla obszaru dorzecza, którego część znajduje się na terytorium państw
leżących poza granicami Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw gospodarki
wodnej podejmuje działania na rzecz nawiązania współpracy z właściwymi
organami tych państw w celu przygotowania dla międzynarodowego obszaru
dorzecza jednego międzynarodowego planu zarządzania ryzykiem powodziowym
albo zestawu planów zarządzania ryzykiem powodziowym skoordynowanych na
poziomie międzynarodowego obszaru dorzecza lub zapewnienia koordynacji w jak
największym stopniu na poziomie międzynarodowego obszaru dorzecza planu
zarządzania ryzykiem powodziowym obejmującego obszar dorzecza znajdujący się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jeżeli opracowanie planu, o którym mowa w ust. 11, lub zapewnienie
koordynacji, o której mowa w ust. 11, nie jest możliwe, dla części
międzynarodowego obszaru dorzecza leżącej na terytorium Unii Europejskiej
stosuje się przepis ust. 10.
W celu uzupełnienia planów zarządzania ryzykiem powodziowym na
międzynarodowych obszarach dorzeczy, o których mowa w ust. 10 i 11, o bardziej
szczegółowe plany zarządzania ryzykiem powodziowym skoordynowane na
poziomie zlewni międzynarodowej, której część znajduje się na terytorium innych
państw, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może podjąć współpracę
z właściwymi organami tych państw.
W celach, o których mowa w ust. 10, 11 i 13, minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej może wykorzystać istniejące struktury wynikające z umów
międzynarodowych.
Działania służące osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym
zawarte w planach zarządzania ryzykiem powodziowym nie mogą wpływać na
znaczące zwiększenie ryzyka powodziowego na terytorium innych państw,
z wyłączeniem przypadków, w których te działania zostały uzgodnione w ramach
współpracy, o której mowa w ust. 10 i 11.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, w drodze
rozporządzenia, przyjmuje plany zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ich
aktualizacje, kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony przed
powodzią.
Wizualizacje map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka
powodziowego stanowiących element planów zarządzania ryzykiem
powodziowym, w skali określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 174 ust. 1 pkt 2, są dostępne na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji
Publicznej urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego obsługę tego
ministra wizualizacje pierwszych map zagrożenia powodziowego oraz pierwszych
map ryzyka powodziowego stanowiących element pierwszych planów zarządzania
ryzykiem powodziowym oraz wizualizacje kolejnych aktualizacji tych map, w sposób
umożliwiający ciągłą i nieprzerwaną możliwość zapoznania się z tymi
wizualizacjami.
Plany zarządzania ryzykiem powodziowym podlegają przeglądowi co 6 lat
oraz w razie potrzeby aktualizacji.
Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza, w tym
morskich wód wewnętrznych, przygotowuje minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej i przekazuje Wodom Polskim nie później niż na 15 miesięcy przed terminem
przygotowania planów zarządzania ryzykiem powodziowym.
Plany zarządzania ryzykiem powodziowym mogą zostać poddane
przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat, z tym że
w przypadku dokonania takiej aktualizacji należy ją ponowić z zachowaniem zasady
wyrażonej w ust. 19.
Aktualizacja planów zarządzania ryzykiem powodziowym dotyczy
elementów, o których mowa w art. 172 ust. 3, i obejmuje w szczególności:
wszelkie zmiany lub uaktualnienia dotyczące tych planów, wraz
z podsumowaniem przeglądów wstępnej oceny ryzyka powodziowego, map
zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego;
ocenę postępów w realizacji celów zarządzania ryzykiem powodziowym;
opis i wyjaśnienie przyczyn niezrealizowania zaplanowanych działań
zmierzających do osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem powodziowym;
opis działań podjętych, a niezaplanowanych w tych planach;
możliwy wpływ zmian klimatu na występowanie powodzi.
Przepisy ust. 1–19 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów
zarządzania ryzykiem powodziowym.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia Komisji
Europejskiej plany zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ich przeglądy
i aktualizacje w terminie 3 miesięcy odpowiednio od dnia przyjęcia planów
zarządzania ryzykiem powodziowym oraz dokonania ich przeglądów lub aktualizacji.
Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowa służba
hydrologiczno-meteorologiczna i państwowa służba geologiczna oraz instytuty
badawcze są obowiązane do nieodpłatnego przekazywania posiadanych danych
niezbędnych do przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego, sporządzenia
map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego oraz przygotowania
planów zarządzania ryzykiem powodziowym organom przygotowującym i sporzą-
dzającymgos-
podarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego obsługę tego
ministra wizualizacje pierwszych map zagrożenia powodziowego oraz pierwszych
map ryzyka powodziowego stanowiących element pierwszych planów zarządzania
ryzykiem powodziowym oraz wizualizacje kolejnych aktualizacji tych map,
w sposób umożliwiający ciągłą i nieprzerwaną możliwość zapoznania się z tymi
wizualizacjami.
Plany zarządzania ryzykiem powodziowym podlegają przeglądowi co
6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji.
Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza,
w tym morskich wód wewnętrznych, przygotowuje minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej i przekazuje Wodom Polskim niepóźniej niż na 15 miesięcy
przed terminem przygotowania planów zarządzania ryzykiem powodziowym.
Plany zarządzania ryzykiem powodziowym mogą zostać poddane
przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat, z tym że
w przypadku dokonania takiej aktualizacji należy ją ponowić z zachowaniem
zasady wyrażonej w ust. 19.
Aktualizacja planów zarządzania ryzykiem powodziowym dotyczy
elementów, o których mowa w art. 172 ust. 3, i obejmuje w szczególności:
wszelkie zmiany lub uaktualnienia dotyczące tych planów, wraz
z podsumowaniem przeglądów wstępnej oceny ryzyka powodziowego, map
zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego;
ocenę postępów w realizacji celów zarządzania ryzykiem powodziowym;
opis i wyjaśnienie przyczyn niezrealizowania zaplanowanych działań
zmierzających do osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem powodziowym;
opis działań podjętych, a niezaplanowanych w tych planach;
możliwy wpływ zmian klimatu na występowanie powodzi.
Przepisy ust. 1–19 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów
zarządzania ryzykiem powodziowym.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia Komisji
Europejskiej plany zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ich przeglądy
i aktualizacje w terminie 3 miesięcy odpowiednio od dnia przyjęcia planów
zarządzania ryzykiem powodziowym oraz dokonania ich przeglądów lub
aktualizacji.
Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowa służba
hydrologiczno-meteorologiczna i państwowa służba geologiczna oraz instytuty
badawcze są obowiązane do nieodpłatnego przekazywania posiadanych danych
niezbędnych do przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego,
sporządzenia map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego oraz
przygotowania planów zarządzania ryzykiem powodziowym organom
przygotowującym i sporządzającym te dokumenty, a także ich przeglądów lub
aktualizacji.
W przypadku wystąpienia problemów mających wpływ na zarządzanie
ryzykiem powodziowym, które nie mogą być rozwiązane na podstawie przepisów
ustawy, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może poinformować
o tych problemach Komisję Europejską oraz właściwe organy zainteresowanych
państw członkowskich Unii Europejskiej oraz wskazać propozycję ich rozwiązania.
Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza,
w tym morskich wód wewnętrznych, stanowią integralny element projektów
planów zarządzania ryzykiem powodziowym, o których mowa w ust. 1.
Wody Polskie uzgadniają projekty planów zarządzania ryzykiem
powodziowym w zakresie dotyczącym śródlądowych dróg wodnych z ministrem
właściwym do spraw żeglugi śródlądowej.
Wody Polskie przekazują projekty planów zarządzania ryzykiem
powodziowym ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, zapewniając aktywny
udział wszystkich zainteresowanych w osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem
powodziowym, w szczególności w przygotowywaniu, przeglądzie oraz aktualizacji
planów zarządzania ryzykiem powodziowym, podaje do publicznej wiadomości, na
zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w celu
zgłoszenia uwag, projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym co
najmniej na rok przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczą te plany.
Udostępnienie przez Wody Polskie albo ministra właściwego do spraw
gospodarki morskiej materiałów źródłowych wykorzystanych do przygotowania
projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym odbywa się na zasadach
i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości
projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym zainteresowani mogą
składać do ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej pisemne uwagi do
ustaleń zawartych w projektach tych planów.
W odniesieniu do projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym
od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej uzgadnia sposób i zakres uwzględnienia uwag z ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej.
Art. 175a.
zmienionyW celu zapewnienia właściwych warunków przepływu wód
powodziowych, a także ograniczenia potencjalnych strat majątkowych, na obszarze
nieruchomości nabytych przez Wody Polskie na podstawie art. 258a ust. 1 oraz
art. 17–21 ustawy z dnia 9 maja 2025 r. o zmianie ustawy o szczególnych
rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. poz. 680)680 oraz z 2026 r. poz. 445) zakazuje się:
budowy, rozbudowy i odbudowy obiektów budowlanych z wyjątkiem
obiektów małej architektury;
wykonywania innych obiektów lub urządzeń.
Zakazów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do robót związanych
z budową, utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową budowli
przeciwpowodziowych oraz innych obiektów lub urządzeń mających na celu
ochronę przeciwpowodziową.
Jeżeli dla zapewnienia ciągłości obiektu liniowego lub dla zapewnienia
funkcjonowania systemu infrastruktury krytycznej niezbędne jest wykonanie takiej
infrastruktury na terenie nieruchomości, o której mowa w ust. 1, właściwy organ
Wód Polskich, może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1,
mając na uwadze zapewnienie odpowiedniej ochrony przeciwpowodziowej lub
bezpieczeństwa państwa oraz możliwość alternatywnego przebiegu obiektu
liniowego lub lokalizacji obiektów infrastruktury krytycznej.
Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, dołącza się
charakterystykę planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi
i opisem planowanej technologii robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową
pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kopię tej mapy
potwierdzoną przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo inną mapę
sytuacyjno-wysokościową z naniesionym schematem planowanych obiektów lub
robót.
W przypadku wykonania robót lub czynności, o których mowa w ust. 1,
nieobjętych decyzją, o której mowa w ust. 3, właściwy organ Wód Polskich,
w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie stanu poprzedniego.
Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 3 i 5, jest
minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, jeżeli wnioskodawcą lub
podmiotem, który wykonał roboty i czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
są Wody Polskie.
Art. 176.
zmienionyW celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów
przeciwpowodziowych zakazuje się wykonywania robót lub czynności, które mogą
wpływać na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, w tym:
przejeżdżania przez wały oraz wzdłuż wałów pojazdami lub konno oraz
przepędzania zwierząt, z wyjątkiem miejsc do tego przeznaczonych;
uprawy gruntu, sadzenia drzew lub krzewów na wałach oraz w odległości
mniejszej niż 3 m od stopy wału;
prowadzenia przez osoby nieuprawnione robót lub czynności ingerujących
w konstrukcję wałów przeciwpowodziowych, w tym ich rozkopywania,
uszkadzania darniny lub innych umocnień skarp i korony wałów, wbijania
słupów i ustawiania znaków;
wykonywania na wałach przeciwpowodziowych obiektów lub urządzeń
niezwiązanych z nimi funkcjonalnie;
wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz
rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału;
lokalizowania cmentarzy w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału.
Za szkody powstałe na skutek wydania decyzji, o której mowa w ust. 9,
nie przysługuje odszkodowanie.
Zakazów, o których mowa w ust. 1 pkt 1–5, nie stosuje się do robót
związanych z utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów
przeciwpowodziowych.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy przejeżdżania rowerem
wzdłuż wałów przeciwpowodziowych.
Jeżeli nie wpłynie to na szczelność lub stabilność wałów
przeciwpowodziowych, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji,
zwolnić od zakazów określonych w ust. 1 pkt 1–5.
Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, dołącza się
charakterystykę planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi
i opisem planowanej technologii robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową
pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kopię tej mapy
potwierdzoną przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo inną mapę
sytuacyjno-wysokościową z naniesionym schematem planowanych obiektów lub
robót. W przypadku planowania robót, które mogą naruszyć strukturę korpusu lub
podłoża wałów przeciwpowodziowych, dołącza się także badania
hydrogeologiczne wraz z opinią dotyczącą wpływu tych robót na szczelność
i stabilność tych wałów.
Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, jest
wnioskodawca i właściciel wału przeciwpowodziowego.
Decyzja, o której mowa w ust. 4, wygasa, jeżeli w terminie 6 lat od dnia,
w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia
wodnoprawnego albo nie dokonano zgłoszenia wodnoprawnego lub nie rozpoczęto
wykonywania robót lub czynności, o których mowa w ust. 1.
W przypadku wykonania robót lub czynności, o których mowa
w ust. 1 pkt 1–
5,1–5, nieobjętych decyzją, o której mowa w ust. 4, przepisy
art. 77 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio.
W celu zapewnienia właściwej szczelności lub stabilności wałów
przeciwpowodziowych właściwy organ Wód Polskich, w drodze decyzji, może
nakazać usunięcie drzew lub krzewów z wałów przeciwpowodziowych oraz
z terenów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 185.
zmienionyProjekt planu przeciwdziałania skutkom suszy przygotowują
Wody Polskie w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa,
ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, ministrem właściwym do spraw
rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej oraz
wojewodami, uwzględniając podział kraju na obszary dorzeczy.
Wody Polskie przekazują projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, zapewniając aktywny
udział wszystkich zainteresowanych w przygotowywaniu oraz aktualizacji planu
przeciwdziałania skutkom suszy, podaje do publicznej wiadomości, na zasadach
i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w celu
zgłoszenia uwag:
harmonogram i program prac związanych z przygotowaniem projektu planu
przeciwdziałania skutkom suszy;
projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy co najmniej na rok przed
rozpoczęciem okresu, którego dotyczy ten plan.
Udostępnienie przez Wody Polskie materiałów źródłowych
wykorzystanych do przygotowania projektu planu przeciwdziałania skutkom suszy
odbywa się na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 październikapaź-
dziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko.
W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości
dokumentów, o których mowa w ust. 3, zainteresowani mogą składać do ministra
właściwego do spraw gospodarki wodnej uwagi do ustaleń zawartych w tych
dokumentach.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przyjmuje i aktualizuje
plan przeciwdziałania skutkom suszy, w drodze rozporządzenia, kierując się
koniecznością przeciwdziałania skutkom suszy.
Organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytuty badawcze są
obowiązane do nieodpłatnego przekazywania posiadanych danych niezbędnych do
przygotowania planu przeciwdziałania skutkom suszy podmiotom
przygotowującym i sporządzającym ten dokument.
Aktualizacji planu przeciwdziałania skutkom suszy dokonuje się
nie rzadziejnierzadziej niż co 6 lat.
Przepisy ust. 1–7 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planu
przeciwdziałania skutkom suszy.
Art. 189.
zmienionyUżytkownik budowli piętrzącej wyposażonej w urządzenia
umożliwiające regulowanie przepływu, w tym turbiny wodne, o wysokości
piętrzenia powyżej 1 m i przepływie średnim rocznym (SSQ) powyżej 1,0 m3/s, jest
obowiązany do prowadzenia dziennika gospodarowania wodą.
W dzienniku gospodarowania wodą zamieszcza się w szczególności:
odczyty wodowskazowe;
ilość retencjonowanej wody;
dopływ do budowli piętrzącej;
odpływ z budowli piętrzącej;
pobory wody przez poszczególne zakłady.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy użytkownika budowli
piętrzącej o stałym progu bez możliwości sterowania odpływem lub wyposażonej
w samoczynne upusty.
Właściciel budowli piętrzącej o piętrzeniu powyżej 0,5 m jest obowiązany
zapewnić prowadzenie badań i pomiarów umożliwiających ocenę stanu
technicznego oraz stanu bezpieczeństwa budowli, w szczególności:
stanów wód podziemnych, ich filtracji przez budowlę, przez podłoże oraz
w otoczeniu budowli;
wytrzymałości budowli oraz podłoża;
stanu urządzeń upustowych;
stanu urządzeń umożliwiających migrację ryb, w tym zachowania ich funkcji
kompensacyjnych;
zmian na górnym i na dolnym stanowisku budowli.
W ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 4, budowle
piętrzące stanowiące własność Skarbu Państwa, zaliczone na podstawie przepisów
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle
hydrotechniczne i ich usytuowanie, wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 20252026 r. poz. 418)524, 605,
646 i 1161) – do I lub II klasy, poddaje się badaniom i pomiarom pozwalającym
opracować ocenę stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa dla tych budowli,
wykonywanym przez państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli
piętrzących.
Właściciel budowli piętrzącej, zaliczonej na podstawie przepisów ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane do XXVII kategorii, przekazuje jeden
egzemplarz oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzącej
państwowej służbie do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących w terminie
miesiąca od dnia jej odbioru.
Przepisu ust. 6 nie stosuje się do właścicieli budowli piętrzących, dla
których oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa dokonuje państwowa
służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.
Wyniki badań, pomiarów lub innych opracowań, będących w posiadaniu
właściciela budowli piętrzącej, dla której państwowa służba do spraw
bezpieczeństwa budowli piętrzących dokonuje oceny stanu technicznego lub stanu
bezpieczeństwa budowli piętrzącej, niezbędnych do wykonywania tych ocen,
właściciel budowli piętrzącej przekazuje, nieodpłatnie, państwowej służbie do
spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze
rozporządzenia, sposób prowadzenia, w tym częstotliwość dokonywania wpisów,
oraz wzór dziennika gospodarowania wodą, kierując się koniecznością
zaspokojenia potrzeb zakładów w zakresie gospodarowania wodą, zakresem
posiadanych przez zakłady uprawnień oraz sposobem przepuszczania wód
powodziowych.
Art. 190.
zmienionyJeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego
pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może
wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio
dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz w art. 422.
Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym
że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim.
Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi przychód Wód Polskich.
W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o legalizacji urządzenia
wodnego przepisy art. 400 ust. 7 oraz art. 401–403 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym
mowa w ust. 1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ
właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń
wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek
likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.
Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie uzyskał decyzji o legalizacji
urządzenia wodnego, a likwidacja urządzenia jest niemożliwa ze względów
technicznych lub ekonomicznych, organ właściwy w sprawach pozwoleń
wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych może nałożyć na właściciela
tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek wykonania urządzeń
zapobiegających szkodom.
W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o likwidacji urządzenia
wodnego przepisy art. 401 i art. 402 stosuje się odpowiednio.
Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie
urządzeń wodnych może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli
lokalizacja tego urządzenia nie narusza:
ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,
ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym,
ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy,
ustaleń programu ochrony wód morskich,
ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych,
ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji
o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego,
wymagań dotyczących ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody
i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków wynikających z przepisów
odrębnych
– oraz jest zgodna z art. 187, ustalając jednocześnie obowiązek uiszczenia opłaty
legalizacyjnej.
Jednostkowa stawka opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 4340 zł 8).9).
Opłatę, o której mowa w ust. 2, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia,
w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się ostateczna.
W decyzji, o której mowa w ust. 2, wskazuje się numer rachunku
bankowego, na który powinna zostać uiszczona ta opłata.
Opłata, o której mowa w ust. 2, nieuiszczona w terminie podlega
przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2, przedawnia się
z upływem 5 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się
ostateczna.
Stawka opłaty, o której mowa w ust. 3, ustalona w roku poprzednim
podlega każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym
średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za
rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie późniejniepóźniej niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawki opłaty
obowiązującej od dnia 1 stycznia roku następnego.
Art. 194b.
zmienionyPrezes Wód Polskich, na wniosek inwestora, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania wniosku sporządza i przedstawia inwestorowi opinię dotyczącą
możliwości zastosowania ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w związku
z realizacją inwestycji w zakresie systemu retencyjno-dozującego, którą
przygotowuje z uwzględnieniem:
planowanej lokalizacji inwestycji na nieruchomościach osób trzecich,
uwzględniając potrzebę stosowania proporcjonalnych ograniczeń praw
i wolności osób trzecich, a w szczególności przebiegu inwestycji liniowej po
najkrótszej drodze od odbiornika wód pochodzących z odwodnienia zakładów
górniczych do zakładu górniczego lub zbiornika retencyjnego, w którym są
przetrzymywane te wody, chyba że ten przebieg powodowałby większą
ingerencję w prawa i wolności osób trzecich, a także z uwzględnieniem
uwarunkowań przyrodniczych i terenowych;
zakładanego efektu realizacji inwestycji dla środowiska wodnego,
uwzględniając potrzebę zapewnienia retencjonowania ścieków
przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych,
zawierających chlorki i siarczany, podczas obowiązywania na obszarze, na
którym zlokalizowano odbiorniki ścieków, ostrzeżeń przed suszą
hydrologiczną w celu okresowego, trwającego przez co najmniej
5 następujących po sobie dni wstrzymania wpro-
wadzaniawprowadzania tych ścieków do
wód lub ziemi;
potrzeby zwiększenia efektywności działania systemu lub pozytywnego
wpływu na środowisko planowanych zmian – w przypadku rozbudowy lub
przebudowy systemu retencyjno-dozującego.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się:
opis planowanej lokalizacji inwestycji i stanu prawnego nieruchomości, na
której ta inwestycja będzie realizowana;
opis zakładanego efektu realizacji inwestycji dla środowiska wodnego
z podaniem:
zakładanej pojemności zbiorników retencyjnych,
ilości ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia
zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany,
odprowadzanych systemem retencyjno-dozującym,
maksymalnej ilości ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany,
wprowadzanych do wód lub ziemi, określonej w pozwoleniu
wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym;
w przypadku rozbudowy lub przebudowy systemu retencyjno-dozującego –
opis zakładanego zwiększenia efektywności działania tego systemu lub opis
pozytywnego wpływu planowanych zmian na środowisko.
Opinię, o której mowa w ust. 1, inwestor załącza do:
wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji, o którym
mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach
przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli
przeciwpowodziowych (Dz. U. z 20242026 r. poz. 274 oraz z 2025 r.104 poz.i 680);436);
wniosku o pozwolenie na budowę;
odpowiedniej zgody wodnoprawnej, jeżeli jest wymagana.
Art. 194d.
zmienionyMiejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym
wyznaczono tereny rolnicze, tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach
rolnych, leśnych, hodowlanych i ogrodniczych lub tereny łąk lub pastwisk,
umożliwia również lokalizację na tych terenach, z wyjątkiem obszarów objętych
przynajmniej jedną formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1‒9
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, systemów retencyjno-dozującychretencyjno-
-dozujących lub ich części, chyba że ustalenia tego planu miejscowego zakazują
ich lokalizacji.
Art. 196.
zmienionyW celu zapewnienia dostępu do informacji o urządzeniach
melioracji wodnych oraz o zmeliorowanych gruntach prowadzi się ewidencję
urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, zwaną dalej
„ewidencją melioracji wodnych”.
Wymiana danych zawartych w ewidencji melioracji wodnych między
organami, o których mowa w ust. 3, odbywa się nieodpłatnie w zakresie
niezbędnym do wykonywania przez te organy ich ustawowych zadań.
Właściciel urządzenia melioracji wodnych, które nie zostało wykonane na
koszt Skarbu Państwa, zgłasza to urządzenie do Wód Polskich, w terminie 30 dni
od dnia przystąpienia do jego użytkowania, w celu wpisania go do ewidencji
melioracji wodnych.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 11, obejmuje:
imię i nazwisko oraz adres albo nazwę i siedzibę właściciela urządzenia
melioracji wodnych;
sposób korzystania z wód;
rodzaj urządzenia melioracji wodnych, jego parametry i stan techniczny;
obszar zmeliorowany;
lokalizację urządzenia, w tym nazwę lub numer obrębu ewidencyjnego,
numer lub numery działek ewidencyjnych oraz współrzędne.
Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 11, dołącza się kopię zgody
wodnoprawnej określającej warunki korzystania z wód.
Ewidencję melioracji wodnych prowadzą Wody Polskie.
Właściciel urządzenia melioracji wodnych zgłasza do Wód Polskich
zmianę danych, o których mowa w ust. 12, w terminie 30 dni od dnia wystąpienia
tych zmian.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Ewidencja melioracji wodnych zawiera dane dotyczące urządzeń melioracji
wodnych, w szczególności ich rodzaj, liczbę, lokalizację i parametry techniczne
oraz dane dotyczące zmeliorowanych gruntów.
Ewidencję melioracji wodnych prowadzi się w szczególności
z wykorzystaniem baz danych prowadzonych przez:
starostę w zakresie:
nieruchomości,
danych podmiotowych o nieruchomościach oraz danych podmiotów,
o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. –
Prawo geodezyjne i kartograficzne;
właściwy organ ochrony przyrody, o którym mowa w przepisach ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – w zakresie oceny obszarów
chronionych ustanowionych w celu ochrony ekosystemów lub gatunków,
których stan bezpośrednio zależy od stanu wód;
organy właściwe do wydawania zgód wodnoprawnych – w zakresie zgód
wodnoprawnych.
Dla obszaru całego państwa zakłada się i prowadzi w systemie
teleinformatycznym bazy danych, obejmujące zbiory danych przestrzennych
infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczących ewidencji melioracji
wodnych.
Dla zbiorów danych objętych bazami danych, o których mowa w ust. 4,
oraz dla związanych z nimi usług, tworzy się metadane opisujące te zbiory i usługi
zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji
przestrzennej.
Ewidencję melioracji wodnych udostępnia się do wglądu nieodpłatnie.
Wyszukiwanie danych zawartych w ewidencji melioracji wodnych,
sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa się na podstawie
przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko.
Ewidencję melioracji wodnych prowadzi się i aktualizuje w sposób
zapewniający interoperacyjność na poziomie organizacyjnym, semantycznym
i technologicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.
z 20242025 r. poz. 15571703 ioraz 1717).z 2026 r. poz. 160).
Organy realizujące zadania określone w ustawie mogą, w drodze
porozumień, utrzymywać wspólne elementy infrastruktury technicznej
przeznaczonej do przechowywania i udostępniania zbiorów danych, o których
mowa w ust. 4, mając na względzie minimalizację kosztów budowy i utrzymania
tej infrastruktury oraz optymalizację dostępności zbiorów danych, ich
bezpieczeństwo i jakość, a także zapewnienie ich autentyczności i integralności.
Art. 199.
zmienionyWykonywanie urządzeń melioracji wodnych należy do
właścicieli gruntów.
Urządzenia melioracji wodnych mogą być wykonywane na koszt Skarbu
Państwa, w tym przy udziale środków, o których mowa w ust. 3, za zwrotem,
w formie opłaty melioracyjnej, części kosztów przez właścicieli gruntów, na które
te urządzenia wywierają korzystny wpływ, zwanych dalej „zainteresowanymi
właścicielami gruntów”.
Urządzenia wodne inne niż urządzenia melioracji wodnych, służące celom,
o których mowa w art. 195, mogą być wykonywane na koszt osób prawnych lub
osób fizycznych, a także współfinansowane z:
publicznych środków wspólnotowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. z 2022 r.
poz. 260);
innych środków publicznych, na zasadach określonych w przepisach ustawy
z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z
2025 r. poz. 198),198 i 1846), w przepisach ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o
zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych
w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818), w
przepisach ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów
wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów
Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298)2298 oraz z 2026 r. poz.
680) oraz w przepisach ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach
realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie
finansowej 2021–2027 (Dz.Dz. U. z 2025 (r. poz. 10791733 i 1844 oraz z 20242026 r. poz.
1717).912.
Rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w ust. 2, dokonuje, w drodze
decyzji, właściwy organ Wód Polskich w uzgodnieniu z właściwym wojewodą, na
wniosek zainteresowanych właścicieli gruntów.
W przypadku wykonywania urządzeń melioracji wodnych w trybie,
o którym mowa w ust. 2, są wymagane wnioski zainteresowanych właścicieli
gruntów, których grunty stanowią co najmniej 75 % powierzchni gruntów
planowanych do zmeliorowania.
Zainteresowany właściciel gruntów jest obowiązany umożliwić wejście na
grunt oraz do obiektów budowlanych w celu zaprojektowania i wykonania
urządzeń melioracji wodnych.
Art. 204.
zmienionyW przypadku wykonania urządzeń melioracji wodnych w trybie,
o którym mowa w art. 199 ust. 2, właścicielowi gruntu przysługuje odszkodowanie
za szkody powstałe w trakcie robót związanych z wykonywaniem urządzeń
melioracji wodnych, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237 oraz z 20252026 r. poz. 769),795), z tym że
roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem 3 miesięcy od dnia,
w którym poszkodowany dowiedział się o powstaniu szkody.
Zainteresowanemu właścicielowi gruntu nie przysługuje odszkodowanie za
zajęcie gruntu pod urządzenia melioracji wodnych, a także za szkody w uprawach
rolnych, związane z wykonywaniem tych urządzeń, jeżeli szkody te powstały przy
prawidłowej organizacji i technologii robót.
Art. 214.
zmienionyŚródlądowe wody stojące, woda w rowie oraz woda w stawie, który
nie jest napełniany w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi
lub roztopowymi lub wodami gruntowymi, znajdujące się w granicach nieruchomościnie-
ruchomości gruntowej stanowią własność właściciela tej nieruchomości.
Art. 215.
zmienionyPrawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód,
o których mowa w art. 214, znajdujących się na terenie nieruchomości stanowiącej
własność Skarbu Państwa, wykonują podmioty reprezentujące Skarb Państwa
w stosunku do tych nieruchomości na podstawie przepisów odrębnych.
Grunty pod śródlądowymi wodami stojącymi stanowiące własność Skarbu
Państwa wchodzą w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa
w art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz. U. z 20242026 r. poz. 1145, 1222,399, 1717875 i 1881).912).
Art. 217.
zmienionyPrawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami
stojącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa przysługuje ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
podstawę prawną wystąpienia;
przedmiot zbycia z wyszczególnieniem danych ewidencyjnych;
sposób zbycia obejmujący proponowaną formę przetargu;
uzasadnienie gospodarcze zamierzonej czynności prawnej z punktu widzenia
interesu Skarbu Państwa;
wartość rynkową przedmiotu zbycia.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udziela staroście
pełnomocnictwa do jego reprezentowania w czynnościach polegających na
wszczęciu i przeprowadzeniu procedury przetargowej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może udzielić staroście
odrębnego pełnomocnictwa do zbycia gruntów, o których mowa w ust. 1.
Skarbowi Państwa przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży
nieruchomości obejmującej grunt pod śródlądowymi wodami stojącymi. Prawo
pierwokupu wykonuje starosta w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki wodnej.
Sprzedaż, o której mowa w ust. 13, może nastąpić, jeżeli starosta nie
wykona prawa pierwokupu. Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie
miesiąca od dnia otrzymania przez starostę zawiadomienia o treści umowy
sprzedaży.
Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest obowiązany do
zawiadomienia starosty o treści tej umowy.
Starosta wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia,
w formie aktu notarialnego, u notariusza, o którym mowa w ust. 15. Jeżeli złożenie
oświadczenia u tego notariusza jest niemożliwe lub napotyka poważne trudności,
oświadczenie może być złożone u innego notariusza.
Z chwilą złożenia oświadczenia nieruchomość staje się własnością Skarbu
Państwa. Starosta wysyła sprzedającemu oświadczenie w formie aktu notarialnego
o wykonaniu prawa pierwokupu przesyłką poleconą nadaną za potwierdzeniem
odbioru w placówce pocztowej operatora pocztowego w rozumieniu art. 3 pkt 12
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, a następnie publikuje na
stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej starostwa powiatowego.
Uważa się, że sprzedający zapoznał się z treścią oświadczenia starosty
o wykonaniu prawa pierwokupu z chwilą jego publikacji na stronie podmiotowej
w Biuletynie Informacji Publicznej starostwa powiatowego.
Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami
w umowie sprzedaży.
Wpływy z tytułu zbywania gruntów, o których mowa w ust. 1, stanowią
dochód budżetu państwa.
Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy gruntów pod śródlądowymi
wodami stojącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa znajdujących się
w granicach parku narodowego.
Starosta realizuje zadania, o których mowa w ust. 11–14, 16 i 17, jako
zadania z zakresu administracji rządowej.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
sposób przeprowadzania przetargów na zbycie gruntów, o których mowa
w ust. 1,
sposób określania wysokości wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia
i zwrotu,
sposób i terminy ogłaszania przetargu oraz treść ogłoszenia o przetargu,
sposób powoływania i działania komisji przetargowej,
sposób sporządzania oraz treść protokołu z przeprowadzonego przetargu,
sposób postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu
– kierując się koniecznością zapewnienia jawności i jednolitości postępowania,
równego dostępu do udziału w przetargu oraz uzyskania najkorzystniejszego
wyniku przetargu.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zbywa grunty, o których
mowa w ust. 1, po cenie nie niższejnieniższej niż ich wartość rynkowa, określona przy
zastosowaniu sposobów jej ustalania przewidzianych w przepisach o gospodarce
nie-
ruchomościami.nieruchomościami.
Zbycie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić z inicjatywy ministra
właściwego do spraw gospodarki wodnej albo na wniosek właściwego starosty.
Grunty, o których mowa w ust. 1, są zbywane w drodze przetargu ustnego
albo pisemnego. O formie przetargu decyduje minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej.
Przetarg przeprowadza komisja przetargowa powoływana odpowiednio
przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo starostę.
Uczestnik przetargu może w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku
przetargu ustnego albo doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego
zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu odpowiednio do
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo do starosty.
Jeżeli osoba, której ofertę wybrano w przetargu, nie przystąpi bez
usprawiedliwienia do zawarcia umowy w miejscu i terminie podanych
w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 15, można odstąpić od zawarcia umowy,
a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi. W zawiadomieniu zamieszcza się
informację o tym uprawnieniu.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może zbyć grunty,
o których mowa w ust. 1, w trybie bezprzetargowym na rzecz jednostek samorządu
terytorialnego lub w przypadku wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 37
ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Art. 218.
zmienionyGrunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi
własność Skarbu Państwa są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa.
Przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi,
o których mowa w ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze
decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212 ust. 1, właściwywłaś-
ciwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.
Grunty zabudowane urządzeniami wodnymi znajdujące się poza linią
brzegu oraz urządzenia wodne lub ich części, stanowiące własność Skarbu Państwa,
wobec których prawa właścicielskie wykonują podmioty, o których mowa
w art. 212 ust. 1, są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa.
Przejście do zasobu nieruchomości gruntów oraz urządzeń wodnych lub ich
części, o których mowa w ust. 3, oraz ich wykreślenie z tego zasobu stwierdza,
w drodze decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212
ust. 1, albo starosty, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji
rządowej.
Do zasobów, o których mowa w ust. 1 i 3, nie stosuje się przepisów ustawy
z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Art. 232.
zmienionyZakazuje się grodzenia nieruchomości przyległych do
publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich
i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także
zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy grodzenia terenów ochrony
bezpośredniej stref ochronnych ustanowionych na podstawie przepisów ustawy
oraz obrębów hodowlanych ustanowionych na podstawie przepisów ustawy z dnia
18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 883).883 oraz z
2025 r. poz. 1795).
Przepisu ust. 1 nie stosuje się na terenach zamkniętych w rozumieniu
art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Właściwy organ Wód Polskich, a na obszarze pasa technicznego dyrektor
urzędu morskiego, mogą, w drodze decyzji, zwolnić z zakazu, o którym mowa
w ust. 1, jeżeli jest to niezbędne dla obronności państwa lub bezpieczeństwa
publicznego.
Art. 234.
zmienionyWłaściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie
może:
zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód
opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł – ze szkodą
dla gruntów sąsiednich;
odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.
Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian
w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania
osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na
gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent
miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu
przy-
wrócenieprzywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających
szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności.
Nakaz, o którym mowa w ust. 3, nie zwalnia z obowiązku uzyskania
pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego, jeżeli są
wymagane.
Postępowania w sprawie decyzji, o której mowa w ust. 3, nie wszczyna się,
jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym właściciel gruntu sąsiedniego dowiedział się
o szkodliwym oddziaływaniu na jego grunt.
Art. 239.
zmienionyWody Polskie są państwową osobą prawną w rozumieniu
art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.
z 20242025 r. poz. 1530, 1572, 1717, 1756 i 1907 oraz1483, z 2025 r. poz.późn. 39).zm.11)).
Siedzibą Wód Polskich jest Warszawa.
W skład Wód Polskich wchodzą następujące jednostki organizacyjne:
Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej z siedzibą w Warszawie;
regionalne zarządy gospodarki wodnej z siedzibami w Białymstoku,
Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie,
Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;
zarządy zlewni;
nadzory wodne.
W skład Wód Polskich wchodzi Inspekcja Wodna.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej nadaje Wodom Polskim,
w drodze rozporządzenia, statut określający strukturę i organizację Wód Polskich,
uwzględniając zakres zadań jednostek organizacyjnych Wód Polskich i ich obszar
działania, potrzebę racjonalnego wykorzystania środków publicznych oraz podział
hydrograficzny kraju.
Wody Polskie w ramach działalności związanej z wykonywaniem zadań
organu właściwego w sprawach gospodarowania wodami mają prawo do używania
oznak z godłem Rzeczypospolitej Polskiej oraz okrągłej pieczęci z wizerunkiem
godła Rzeczypospolitej Polskiej pośrodku i nazwą w otoku.
Art. 240.
zmienionyWody Polskie wykonują zadania określone w przepisach ustawy.
Programy, o których mowa w ust. 9 pkt 2, podlegają uzgodnieniu
z właściwymi wojewodami.
Programy, o których mowa w ust. 9, w zakresie śródlądowych dróg
wodnych podlegają uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi
śródlądowej.
Programy, o których mowa w ust. 9, dotyczące planowanych inwestycji
w gospodarce wodnej podlegają zaopiniowaniu przez ministra właściwego do
spraw żeglugi śródlądowej.
Wody Polskie sporządzają roczny plan działania i przekazują ten plan do
zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej w terminie do
dnia 31 lipca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy plan.
Wody Polskie sporządzają sprawozdanie z działalności za rok poprzedni
i przekazują je do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki
wodnej w terminie do dnia 30 czerwca roku następnego.
Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej wykonuje następujące zadania Wód
Polskich:
przedkłada ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej
sprawozdanie, o którym mowa w art. 91;
opracowuje projekty planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,
o których mowa w art. 319 ust. 1, i ich aktualizacje;
prowadzi system informacyjny gospodarowania wodami, o którym mowa
w art. 329, oraz udostępnia zawarte w tym systemie zbiory danych
przestrzennych;
tworzy i utrzymuje Hydroportal oraz centralny punkt dostępowy, o których
mowa w art. 332 ust. 3;
realizuje działania służące zrównoważonemu gospodarowaniu wodami,
w tym osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57,
art. 59 oraz w art. 61, na obszarach dorzeczy i współuczestniczy w ich
realizacji;
nadzoruje planowanie i realizację zadań związanych z utrzymaniem wód i
pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, w tym
obwałowań oraz obszaru międzywala;
nadzoruje planowanie i realizację przedsięwzięć związanych z odbudową
ekosystemów zdegradowanych przez eksploatację zasobów wodnych;
udziela wsparcia finansowego i rzeczowego jednostkom samorządu
terytorialnego w zakresie zapewnienia możliwości korzystania z zasobów
wodnych na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do
spożycia przez ludzi;
finansuje działalność służb państwowych, o których mowa w art. 367–369;
realizuje zadania obronne oraz zadania z zakresu zarządzania kryzysowego
przekazane przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;
współuczestniczy z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej
w zakresie opracowywania krajowego programu oczyszczania ścieków
komunalnych, o którym mowa w art. 88, i jego aktualizacji;
opracowuje projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich,
o którym mowa w art. 157, i jego aktualizacji;
koordynuje zapewnienie odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności,
przemysłu oraz rolnictwa;
tworzy zbiór danych zawierających informacje z ocen ryzyka lub ich
aktualizacji oraz informacje o działaniach zapobiegających ryzyku
w rozumieniu art. 2 pkt 6a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków lub służących
jego kontroli i zapewnia dostęp do nich Komisji Europejskiej, Europejskiej
Agencji Środowiska i Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli
Chorób, o którym mowa w art. 4h ust. 4 tej ustawy;
sprawuje nadzór nad planowaniem inwestycji w gospodarce wodnej oraz ich
realizacją, z wyłączeniem śródlądowych dróg wodnych o szczególnym
znaczeniu transportowym;
ustala przebieg granic obszarów dorzeczy, granic regionów wodnych oraz
granic zlewni, o których mowa w art. 13 ust. 4;
wykonuje kontrolę gospodarowania wodami, o której mowa
w art. 335 ust. 1 pkt 1, oraz wydaje decyzje, o których mowa
w art. 343 ust. 2, 3 i 6;
dokonuje uzgodnienia list programów priorytetowych Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w części dotyczącej gospodarki
wodnej;
prowadzi sprawy, w których Prezes Wód Polskich pełni funkcję organu
wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego;
realizuje zadania Krajowej Inspekcji Wodnej.
opracowuje projekt programu ochrony wód morskich, o którym mowa
w art. 161, i jego aktualizacji;
współuczestniczy w zapewnieniu ochrony ludności i mienia przed powodzią
i przeciwdziałaniu skutkom suszy, na poziomie obszarów dorzeczy;
przygotowuje projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego, o którym mowa
w art. 168, i jej aktualizacji;
sporządza mapy zagrożenia powodziowego, o których mowa w art. 169, i ich
aktualizacje oraz mapy ryzyka powodziowego, o których mowa w art. 170,
i ich aktualizacje;
przygotowuje projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym,
o których mowa w art. 173, i ich aktualizacje;
przygotowuje projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy, o którym mowa
w art. 185, i jego aktualizacje;
prowadzi gospodarkę finansową oraz ewidencję księgową Wód Polskich;
Regionalne zarządy gospodarki wodnej wykonują następujące zadania
Wód Polskich:
z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3 prowadzą sprawy dotyczące:
decyzji, o których mowa w art. 76 ust. 2, art. 77 ust. 3, 8, 11 i 14,
art. 166 ust. 5, art. 175 ust. 1, art. 175a ust. 3, art. 176 ust. 4 i 9, art. 182
ust. 1, art. 199 ust. 4, art. 201 ust. 1, art. 202 ust. 1, art. 206 oraz
w art. 343 ust. 2, 3 i 6;
zgód wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, 3 i 4;
zapewniają obsługę administracyjno-biurową komitetów konsultacyjnych,
o których mowa w art. 250;
reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa
w art. 258 ust. 1, 5 oraz 7 i 8;
wykonują uprawnienia właściciela wód w zakresie rybactwa śródlądowego
w stosunku do śródlądowych wód płynących stanowiących własność Skarbu
Państwa;
sporządzają projekty dokumentacji planistycznych, o których mowa
w art. 317 ust. 1 pkt 1–6 i 8;
wykonują kontrolę gospodarowania wodami, o której mowa
w art. 335 ust. 1 pkt 1;
realizują i współdziałają w realizacji działań służących prowadzeniu
zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym osiągnięciu celów, o których
mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, w regionach wodnych;
planują zadania związane z utrzymaniem wód i pozostałego mienia Skarbu
Państwa związanego z gospodarką wodną, w tym obwałowań oraz obszaru
międzywala;
planują przedsięwzięcia związane z odbudową ekosystemów zdegradowanych
przez eksploatację zasobów wodnych;
nadzorują działania, o których mowa w ust. 4 pkt 12 i 13;
sporządzają, prowadzą, weryfikują i na bieżąco aktualizują wykazy obszarów
chronionych, o których mowa w art. 317 ust. 4;
opiniują projekty uchwał, o których mowa w art. 37 ust. 2;
opiniują projekty wojewódzkich planów gospodarki odpadami, o których mowa
w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w zakresie ochrony
zasobów wodnych;
opiniują, w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą w wodach oraz
szkody w wodach, decyzje, o których mowa w art. 13 ust. 3 oraz
art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w
środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187);
gromadzą, przetwarzają, udostępniają i przekazują informacje na potrzeby
planowania przestrzennego i centrów zarządzania kryzysowego;
planują utrzymanie śródlądowych dróg wodnych;
współdziałają z wojewodami w zakresie opracowywania wojewódzkiego planu
zarządzania ryzykiem oraz wojewódzkiego planu reagowania kryzysowego;
podejmują działania mające na celu bilansowanie ilościowe i jakościowe wód
powierzchniowych i podziemnych;
podejmują działania mające na celu zapewnienie na potrzeby ludności,
przemysłu oraz rolnictwa wody w odpowiedniej ilości i jakości;
pełnią funkcję organu regulacyjnego, o którym mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1
ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. poz. 757);
podejmują działania zapobiegające ryzku lub służące jego kontroli, o których
mowa w art. 4f ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu
w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków;
po konsultacji z dostawcą wody w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia
7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków identyfikują podmioty odpowiedzialne za
zanieczyszczenie wody, które stwarza ryzyko, o którym mowa w art. 4f ust. 6 tej
ustawy, zgodnie z art. 4f ust. 9 tej ustawy;
prowadzą system informacyjny gospodarowania wodami, o którym mowa w art.
329, oraz udostępniają gromadzone w tym systemie dane;
współpracują z Krajowym Zarządem Gospodarki Wodnej w zakresie
opracowywania krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych i jego
aktualizacji;
weryfikują wpływ istniejących urządzeń wodnych i udzielonych zgód
wodnoprawnych na warunki bytowania i wędrówki gatunków zwierząt wodnych
o znaczeniu gospodarczym;
opiniują wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i
urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7
czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu
ścieków;
realizują zadania regionalnej inspekcji wodnej.
analizują sprawozdania, o których mowa w art. 89 ust. 1, oraz przekazują
gminom informacje o wynikach analizy;
uzgadniają projekty uchwał, o których mowa w art. 87 ust. 1;
wzywają gminy do podjęcia działań, o których mowa w art. 89 ust. 1a, art. 90
ust. 2–4 oraz art. 96a ust. 2–4;
prowadzą sprawy dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa
w art. 472a;
uzgadniają projekty aktów prawa miejscowego, o których mowa w art. 135 ust. 1
pkt 2 i ust. 2 oraz w art. 162;
występują z wnioskiem o ustanowienie obszaru ochronnego, o którym mowa w
art. 141 ust. 1;
współuczestniczą w zapewnieniu ochrony ludności i mienia przed powodzią
i przeciwdziałaniu skutkom suszy, na poziomie regionów wodnych;
uzgadniają projekty dokumentów oraz projekty decyzji, o których mowa
w art. 166 ust. 2;
koordynują realizację inwestycji w regionach wodnych, z wyłączeniem
śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;
wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do śródlądowych
wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami oraz zawierają
porozumienia, o których mowa w art. 213 ust. 1 i 3;
Zarządy zlewni wykonują następujące zadania Wód Polskich:
z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3 prowadzą sprawy dotyczące:
decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art.
226 ust. 4, art. 237 ust. 3, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art.
275 ust. 15 i 19, art. 310 ust. 7 oraz art. 311 ust. 6,
zgód wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1;
współpracują z podmiotami korzystającymi z wód i wykonującymi urządzenia
wodne, w tym z podmiotami planującymi budowę lub modernizację instalacji
wykorzystujących hydroenergię do wytwarzania energii elektrycznej;
współpracują w zakresie utrzymania i rozwoju śródlądowych dróg wodnych z
przedsiębiorcami prowadzącymi działalność żeglugową;
wykonują działania ochronne zgodnie z ustaleniami planów zadań ochronnych
i planów ochrony dla obszarów Natura 2000, o których mowa w przepisach
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w odniesieniu do wód,
do których prawa właścicielskie wykonują Wody Polskie lub podmioty, którym
powierzono wykonywanie uprawnień właścicielskich na podstawie przepisów
niniejszej ustawy;
utrzymują śródlądowe drogi wodne;
programują, planują i nadzorują wykonywanie urządzeń melioracji wodnych
w trybie, o którym mowa w art. 199 ust. 2;
prowadzą ewidencje, o których mowa w art. 194 ust. 2, art. 196 ust. 1 i art. 302
ust. 1, oraz udostępniają dane zawarte w tych ewidencjach;
(uchylony)
dokonują uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia
27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.
z 2024 r. poz. 1130, 1907 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 527 i 680),6,
zgód wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, 3 i 4;
zapewniają obsługę administracyjno-biurową komitetów konsultacyjnych,
o których mowa w art. 250;
reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa
w art. 258 ust. 1, 5 oraz 7 i 8;
wykonują uprawnienia właściciela wód w zakresie rybactwa śródlądowego
w stosunku do śródlądowych wód płynących stanowiących własność Skarbu
Państwa;
sporządzają projekty dokumentacji planistycznych, o których mowa
w art. 317 ust. 1 pkt 1–6 i 8;
wykonują kontrolę gospodarowania wodami, o której mowa
w art. 335 ust. 1 pkt 1;
realizują i współdziałają w realizacji działań służących prowadzeniu
zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym osiągnięciu celów,
o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, w regionach
wodnych;
planują zadania związane z utrzymaniem wód i pozostałego mienia Skarbu
Państwa związanego z gospodarką wodną, w tym obwałowań oraz obszaru
międzywala;
planują przedsięwzięcia związane z odbudową ekosystemów
zdegradowanych przez eksploatację zasobów wodnych;
nadzorują działania, o których mowa w ust. 4 pkt 12 i 13;
sporządzają, prowadzą, weryfikują i na bieżąco aktualizują wykazy obszarów
chronionych, o których mowa w art. 317 ust. 4;
opiniują projekty uchwał, o których mowa w art. 37 ust. 2;
opiniują projekty wojewódzkich planów gospodarki odpadami, o których
mowa w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w zakresie
ochrony zasobów wodnych;
opiniują, w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą w wodach oraz
szkody w wodach, decyzje, o których mowa w art. 13 ust. 3 oraz
art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187);
gromadzą, przetwarzają, udostępniają i przekazują informacje na potrzeby
planowania przestrzennego i centrów zarządzania kryzysowego;
planują utrzymanie śródlądowych dróg wodnych;
współdziałają z wojewodami w zakresie opracowywania wojewódzkiego
planu zarządzania ryzykiem oraz wojewódzkiego planu reagowania
kryzysowego;
podejmują działania mające na celu bilansowanie ilościowe i jakościowe wód
powierzchniowych i podziemnych;
podejmują działania mające na celu zapewnienie na potrzeby ludności,
przemysłu oraz rolnictwa wody w odpowiedniej ilości i jakości;
pełnią funkcję organu regulacyjnego, o którym mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1
ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę
i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. poz. 757 oraz z 2026
r. poz. 605);
podejmują działania zapobiegające ryzyku lub służące jego kontroli, o których
mowa w art. 4f ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków;
po konsultacji z dostawcą wody w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia
7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków identyfikują podmioty odpowiedzialne za
zanieczyszczenie wody, które stwarza ryzyko, o którym mowa w art. 4f
ust. 6 tej ustawy, zgodnie z art. 4f ust. 9 tej ustawy;
prowadzą system informacyjny gospodarowania wodami, o którym mowa w
art. 329, oraz udostępniają gromadzone w tym systemie dane;
współpracują z Krajowym Zarządem Gospodarki Wodnej w zakresie
opracowywania krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych i
jego aktualizacji;
weryfikują wpływ istniejących urządzeń wodnych i udzielonych zgód
wodnoprawnych na warunki bytowania i wędrówki gatunków zwierząt
wodnych o znaczeniu gospodarczym;
opiniują wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych
i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7
czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków;
realizują zadania regionalnej inspekcji wodnej.
analizują sprawozdania, o których mowa w art. 89 ust. 1, oraz przekazują
gminom informacje o wynikach analizy;
uzgadniają projekty uchwał, o których mowa w art. 87 ust. 1;
wzywają gminy do podjęcia działań, o których mowa w art. 89 ust. 1a, art. 90
ust. 2–4 oraz art. 96a ust. 2–4;
prowadzą sprawy dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, o których
mowa w art. 472a;
uzgadniają projekty aktów prawa miejscowego, o których mowa w art. 135
ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz w art. 162;
występują z wnioskiem o ustanowienie obszaru ochronnego, o którym mowa
w art. 141 ust. 1;
współuczestniczą w zapewnieniu ochrony ludności i mienia przed powodzią
i przeciwdziałaniu skutkom suszy, na poziomie regionów wodnych;
uzgadniają projekty dokumentów oraz projekty decyzji, o których mowa
w art. 166 ust. 2;
koordynują realizację inwestycji w regionach wodnych, z wyłączeniem
śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;
wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do śródlądowych
wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami oraz zawierają
porozumienia, o których mowa w art. 213 ust. 1 i 3;
Zarządy zlewni wykonują następujące zadania Wód Polskich:
z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3 prowadzą sprawy dotyczące:
decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3,
art. 226 ust. 4, art. 237 ust. 3, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust.
6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 310 ust. 7 oraz art. 311 ust. 6,
zgód wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1;
współpracują z podmiotami korzystającymi z wód i wykonującymi
urządzenia wodne, w tym z podmiotami planującymi budowę lub
modernizację instalacji wykorzystujących hydroenergię do wytwarzania
energii elektrycznej;
współpracują w zakresie utrzymania i rozwoju śródlądowych dróg wodnych z
przedsiębiorcami prowadzącymi działalność żeglugową;
wykonują działania ochronne zgodnie z ustaleniami planów zadań
ochronnych i planów ochrony dla obszarów Natura 2000, o których mowa
w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
w odniesieniu do wód, do których prawa właścicielskie wykonują Wody
Polskie lub podmioty, którym powierzono wykonywanie uprawnień
właścicielskich na podstawie przepisów niniejszej ustawy;
utrzymują śródlądowe drogi wodne;
programują, planują i nadzorują wykonywanie urządzeń melioracji wodnych
w trybie, o którym mowa w art. 199 ust. 2;
prowadzą ewidencje, o których mowa w art. 194 ust. 2, art. 196 ust. 1 i art.
302 ust. 1, oraz udostępniają dane zawarte w tych ewidencjach;
(uchylony)
dokonują uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia
27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.
z 2026 r. poz. 538, 781, 864 i 912), w zakresie melioracji wodnych;
prowadzą sprawy dotyczące powiadomień, o których mowa w art. 395a
ust. 1 pkt 1, w przypadku robót, czynności lub urządzeń wodnych
wykonywanych przez podmioty inne niż Wody Polskie.
współuczestniczą w zapewnieniu ochrony ludności i mienia przed powodzią
i przeciwdziałaniu skutkom suszy, na poziomie zlewni;
prowadzą sprawy dotyczące:
opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust. 1 oraz
w art. 269 ust. 1 pkt 2,
(uchylona)
administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472aa ust. 1;
zawierają porozumienia, o których mowa w art. 238 ust. 2;
ustalają wysokość należności, o których mowa w art. 306 ust. 1;
planują i prowadzą inwestycje z zakresu gospodarki wodnej, w tym pełnią
funkcję inwestora albo inwestora zastępczego, w zakresie określonym
w przepisach ustawy, z wyłączeniem śródlądowych dróg wodnych
o szczególnym znaczeniu transportowym;
realizują i współdziałają w realizacji działań służących prowadzeniu
zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym osiągnięciu celów,
o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, w zlewniach;
realizują zadania związane z utrzymaniem wód i pozostałego mienia Skarbu
Państwa związanego z gospodarką wodną, w tym obwałowań oraz obszaru
międzywala;
realizują przedsięwzięcia związane z odbudową ekosystemów
zdegradowanych przez eksploatację zasobów wodnych oraz współdziałają
w tym zakresie z właściwymi organami i podmiotami;
Nadzory wodne, z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3, wykonują
następujące zadania Wód Polskich:
prowadzą sprawy dotyczące decyzji, o których mowa w art. 232 ust. 4,
art. 394 ust. 2 oraz w art. 424 ust. 1;
dokonują odczytu wskazań przyrządów pomiarowych, stosownie do
art. 272 ust. 14 i art. 275 ust. 10.
współuczestniczą w zapewnieniu ochrony ludności i mienia przed powodzią
i przeciwdziałaniu skutkom suszy, na poziomie zlewni;
prowadzą sprawy dotyczące zgłoszeń wodnoprawnych;
przyjmują wnioski o wydanie zgód wodnoprawnych oraz innych decyzji
przewidzianych w ustawie;
realizują i współdziałają w realizacji działań służących prowadzeniu
zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym osiągnięciu celów,
o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, w zlewniach;
utrzymują i eksploatują urządzenia wodne będące własnością Skarbu
Państwa;
zapewniają sygnalizację o zagrożeniach w sytuacji wystąpienia
ekstremalnych zjawisk hydrologicznych;
zapewniają oznakowanie szlaków żeglownych na śródlądowych drogach
wodnych;
zapewniają należyty stan techniczny, obsługi i bezpieczeństwa budowli
hydrotechnicznych będących własnością Skarbu Państwa;
Wody Polskie mogą wykonywać działalność gospodarczą na zasadach
określonych w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,
polegającą na wykonywaniu działań w zakresie gospodarki wodnej obejmujących:
projektowanie, wykonywanie, utrzymywanie i eksploatację urządzeń
wodnych;
wytwarzanie energii elektrycznej w instalacjach odnawialnych źródeł energii,
o których mowa w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
odnawialnych źródłach energii;
prowadzenie działalności edukacyjnej i turystycznej związanej z gospodarką
wodną;
świadczenie usług w zakresie towarowego i pasażerskiego transportu
wodnego;
inną działalność związaną z gospodarką wodną, z wyłączeniem działalności
gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego
odprowadzania ścieków.
W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 2–5, Wody Polskie są
uprawnione do wykorzystywania danych zgromadzonych w systemie ewidencji
producentów oraz ewidencji gospodarstw rolnych, o którym mowa w przepisach
ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów,
ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udostępnia
nieodpłatnie Wodom Polskim dane, o których mowa w ust. 7.
Wody Polskie sporządzają programy:
realizacji zadań związanych z utrzymywaniem wód oraz pozostałego mienia
Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną;
planowanych inwestycji w gospodarce wodnej.
Art. 242.
zmienionyPrezesa Wód Polskich powołuje minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej odwołuje Prezesa Wód
Polskich.
Zastępców Prezesa Wód Polskich powołuje minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej na wniosek Prezesa Wód Polskich.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej odwołuje zastępców
Prezesa Wód Polskich na wniosek Prezesa Wód Polskich.
Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy
na podstawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
– Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277277, iz 807).późn. zm.12)).
Funkcji Prezesa Wód Polskich oraz zastępcy Prezesa Wód Polskich nie
można łączyć z zatrudnieniem w administracji rządowej i samorządowej,
z członkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa, z członkostwemczłon-
kostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem jednostek samorządu
terytorialnego, a także z mandatem posła, senatora lub radnego jednostki
samorządu terytorialnego.
Do Prezesa Wód Polskich, jego zastępców oraz osób, które Prezes Wód
Polskich upoważnił do wydawania decyzji, stosuje się przepisy dotyczące
oświadczeń o stanie majątkowym, o których mowa w przepisach ustawy z dnia
21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez
osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 499).499 oraz z 2026 r. poz. 160,
177 i 1003).
Oświadczenie o stanie majątkowym Prezes Wód Polskich składa
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Art. 243.
zmienionyStanowisko Prezesa Wód Polskich może zajmować osoba, która:
posiada wykształcenie wyższe;
jest obywatelem polskim;
korzysta z pełni praw publicznych;
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub
umyślne przestępstwo skarbowe;
posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy
na stanowisku kierowniczym w jednostkach sektora finansów publicznych;
posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości
Wód Polskich.
Stanowisko zastępcy Prezesa Wód Polskich może zajmować osoba, która
spełnia wymagania określone w ust. 1, z tym że powinna posiadać co najmniej
2-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach związanych z gospodarkągos-
podarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych.
Art. 247.
zmienionyPracą zarządów zlewni kierują dyrektorzy zarządów zlewni.
Dyrektora zarządu zlewni oraz zastępców dyrektora zarządu zlewni
powołuje Prezes Wód Polskich, na wniosek dyrektora regionalnego zarządu.
Dyrektora zarządu zlewni oraz zastępców dyrektora zarządu zlewni
odwołuje Prezes Wód Polskich, na wniosek dyrektora regionalnego zarządu.
Powołanie, o którym mowa w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na
podstawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
Kodeks pracy.
Funkcji dyrektora zarządu zlewni oraz zastępcy dyrektora zarządu zlewni
nie można łączyć z zatrudnieniem w administracji rządowej i samorządowej,
z członkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa,
z członko-
stwemczłonkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem jednostek samorządu
terytorialnego, a także z mandatem posła, senatora lub radnego jednostki
samorządu terytorialnego.
Do dyrektora zarządu zlewni oraz zastępców dyrektora zarządu zlewni
stosuje się przepisy dotyczące oświadczeń o stanie majątkowym, o których mowa
w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia
działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.
Art. 250.
zmienionyPrezes Wód Polskich powołuje komitety konsultacyjne jako
zespoły opiniodawczo-doradcze złożone z przedstawicieli wojewodów,
marszałków województw, przedstawicieli strony samorządowej Komisji Wspólnej
Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej.
Kierownik nadzoru wodnego przedstawia właściwej radzie powiatu
(miasta) roczne sprawozdanie z działań podejmowanych na terenie powiatu.
Roczne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 10, kierownik nadzoru
wodnego przedstawia do końca drugiego kwartału roku następującego po roku,
którego dotyczy to sprawozdanie.
Rada powiatu (miasta), na podstawie sprawozdania, o którym mowa
w ust. 10, może określić, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego,
istotne dla wspólnoty samorządowej problemy gospodarowania wodami.
Komitety konsultacyjne powołuje się dla jednego lub wielu regionów
wodnych.
Przedstawicieli, o których mowa w ust. 1, wyznaczają wojewodowie
i marszałkowie województw, strona samorządowa Komisji Wspólnej Rządu
i Samorządu Terytorialnego oraz dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej,
niezwłocznie informując o tym ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej
oraz Prezesa Wód Polskich.
Członkowie komitetów konsultacyjnych wybierają przewodniczących
komitetów konsultacyjnych, którzy kierują pracami tych komitetów.
Posiedzenia komitetów konsultacyjnych odbywają się nie rzadziejnierzadziej niż raz
na 3 miesiące, o ile przewodniczący komitetu konsultacyjnego nie zarządzi inaczej.
Do właściwości komitetów konsultacyjnych należy w szczególności:
opiniowanie projektów programów realizacji zadań związanych
z utrzymywaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego
z gospodarką wodną oraz planowanych inwestycji w gospodarce wodnej,
a także ich zmian;
opiniowanie projektów sprawozdań Wód Polskich z działalności za rok
poprzedni, o których mowa w art. 240 ust. 14.
Prezes Wód Polskich może wystąpić do przewodniczącego komitetu
konsultacyjnego o uwzględnienie w pracach komitetu konsultacyjnego innych
spraw wymagających rozstrzygnięcia lub zajęcia stanowiska przez organy, których
przedstawiciele są reprezentowani w komitecie.
Wydatki związane z udziałem przedstawicieli w posiedzeniach komitetów
konsultacyjnych pokrywają odpowiednio podmioty, o których mowa w ust. 1.
Obsługę administracyjno-biurową komitetów konsultacyjnych zapewniają
Wody Polskie, które ponoszą wydatki z tego tytułu.
Art. 251d.
zmienionyRegionalny inspektor wodny kieruje pracą regionalnej inspekcji
wodnej.
Regionalny inspektor wodny wykonuje zadania, o których mowa
w art. 251b, w zakresie swojej właściwości, oraz przekazuje właściwym organom
Wód Polskich dokumentację sporządzoną w ramach czynności służbowych, w celu
ewentualnego wszczęcia właściwego postępowania lub podjęcia innych czynności
przewidzianych w ustawie.
Podczas wykonywania zadań regionalnej inspekcji wodnej, o których
mowa w ust. 2, inspektorzy regionalnej inspekcji wodnej są uprawnieni do:
poboru próbek wody i ścieków do badań wykonywanych przez inspektora
akredytowanego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r.
o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568);
wstępu i wjazdu na tereny:
lasów, zakładów przemysłowych, ośrodków turystyczno-
-wypoczynkowych, gospodarstw rolnych – w zakresie niezbędnym do
prowadzenia kontroli na wodach przyległych do tych terenów,
elektrowni, młynów i tartaków wodnych, z wyjątkiem terenów
i obiektów sił zbrojnych, Straży Granicznej i Policji oraz innych terenów
i obiektów, których szczególne przeznaczenie stanowi informacje
niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.
nakładania grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone
w niniejszej ustawie oraz w ustawie z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie
śródlądowym;
kontrolowania dokumentów uprawniających do połowu ryb osób
dokonujących połowu, a w przypadku podejrzenia popełnienia wykroczenia –
zatrzymywania tych dokumentów za pokwitowaniem, z tym że dokumenty te
wraz z wnioskiem o ukaranie przekazuje się do sądu w terminie 7 dni od dnia
ich zatrzymania;
kontrolowania liczby, masy i gatunków odłowionych ryb oraz kontrolowania
przedmiotów służących do ich połowu;
zabezpieczania porzuconych ryb i przedmiotów służących do ich połowu –
w przypadku niemożności ustalenia ich posiadacza;
żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do
przeprowadzenia kontroli, w szczególności w zakresie niezbędnym do
ustalenia:
maksymalnej technicznej wydajności instalacji lub urządzeń służących
do wprowadzania ścieków do wód lub ziemi przez podmiot
wprowadzający ścieki do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia
wodnoprawnego,
rodzaju ścieków wprowadzanych do wód lub ziemi bez wymaganego
pozwolenia wodnoprawnego;
legitymowania świadków przestępstwa lub wykroczenia w celu ustalenia ich
tożsamości;
żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, a także zwracania się
o taką pomoc do jednostek gospodarczych, organizacji społecznych,
a w nagłych przypadkach – zwracania się do każdego obywatela o udzielenie
doraźnej pomocy na zasadach określonych w przepisach o Policji
określających szczegółowe zasady żądania takiej pomocy;
dokonywania czynności wyjaśniających w postępowaniach w sprawach
o wykroczenia, które zostały określone w przepisach niniejszej ustawy
i ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, sporządzania
wniosków o ukaranie do sądu w sprawach o wykroczenia, udziału
w charakterze oskarżyciela publicznego oraz wnoszenia środków zaskarżenia
od rozstrzygnięć zapadłych w tych sprawach;
Inspektor regionalnej inspekcji wodnej w przypadku uzasadnionego
podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia jest również uprawniony do:
legitymowania osób podejrzanych w celu ustalenia ich tożsamości;
odebrania za pokwitowaniem ryb i przedmiotów służących do ich połowu,
z tym że ryby należy przekazać za pokwitowaniem uprawnionemu do
rybactwa, a przedmioty – zabezpieczyć;
ujęcia osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą celem
niezwłocznego przekazania jej Policji.
Wstęp na tereny zamknięte, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia
17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, następuje za zgodą i pod
nadzorem podmiotu zarządzającego tym terenem.
Z czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 3, 6 i 8, sporządza się
protokół.
Do wykonywania przez inspektora regionalnej inspekcji wodnej czynności,
o których mowa w ust. 3 pkt 2–10 i ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy
o Policji.
Inspektorzy regionalnej inspekcji wodnej w związku z pełnieniem
obowiązków służbowych korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy
publicznych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny.karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, 1818 i 1872 oraz z 2026 r. poz.
902 i 988).
Art. 251e.
zmienionyInspektorzy regionalnej inspekcji wodnej wykonujący zadania
określone w art. 251d ust. 3 mogą być wyposażeni w broń palną na zasadach
i w trybie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U.
z 2024 r. poz. 485).485, z 2025 r. poz. 1795 oraz z 2026 r. poz. 187).
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i warunki posiadania, przechowywania i ewidencjonowania
broni palnej oraz amunicji do niej, oraz środków przymusu bezpośredniego, mając
na względzie konieczność uniemożliwienia dostępu do broni, amunicji i środków
przymusu bezpośredniego osobom trzecim oraz potrzebę ochrony ewidencji przed
uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą.
Art. 251f.
zmienionyW przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8, 10 i 12–1412–
14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni
palnej (Dz. U. z 20252026 r. poz. 555244, 737 i 820),815), inspektor regionalnej inspekcji wodnej
może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a, pkt 7, 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te
środki.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz
w art. 47 pkt 1, 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej, inspektor regionalnej inspekcji wodnej
może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej
oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach
określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej.
Art. 251i.
zmienionyInspekcja Wodna może przekazać dane osobowe państwu
trzeciemu lub organizacjom międzynarodowym, na ich wniosek, w przypadku gdy
są spełnione warunki przekazywania informacji określone w art. 18a–18d ustawy
z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej
oraz organizacjami międzynarodowymi (Dz. U. z 20232026 r. poz. 783 oraz z 2025 r.230 poz.i 820).760).
Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz.
UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.10)),zm.13)), nie wstrzymuje wykonywania przez
Inspekcję Wodną zadań, o których mowa w art. 251b i art. 251c.
Art. 258b.
zmienionyDo nabycia nieruchomości, o których mowa
w art. 258 ust. 7 pkt 2, lub w trybie, o którym mowa w art. 258a, nie stosuje się
przepisów art. 27a ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych
rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (Dz. U. z 20242025 r.
poz. 654, 1473, 16351402 i 17171847 oraz z 20252026 r. poz. 620875, 1123 i 680).1155).
Art. 261.
zmienionyGrunty pokryte wodami stanowiące własność Skarbu Państwa,
niezbędne do prowadzenia przedsięwzięć związanych z:
energetyką wodną,
transportem wodnym,
wydobywaniem kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów lub
wycinaniem roślin z wody,
infrastrukturą transportową lub przesyłową,
infrastrukturą przemysłową, komunalną lub rolną,
uprawianiem rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego
połowu ryb,
działalnością usługową,
infrastrukturą telekomunikacyjną,
korzystaniem z gruntów pokrytych wodami w sposób inny niż określony
w pkt 1–8
– oddaje się w użytkowanie za opłatą roczną.
Jeżeli zwolnienie, o którym mowa w ust. 6, stanowi pomoc publiczną lub
pomoc de minimis, następuje z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej
pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej.
Umowę użytkowania zawiera się w formie pisemnej, a do jej zawarcia ze
strony Skarbu Państwa są upoważnione odpowiednio podmioty, o których mowa
w art. 212 ust. 1.
Umowę użytkowania zawiera się także w przypadku prowadzenia
przedsięwzięć związanych z infrastrukturą przesyłową, w tym liniami
energetycznymi, na terenie nieruchomości stanowiącej grunt pokryty wodami, pod
gruntami pokrytymi wodami lub nad tymi gruntami.
Jeżeli wysokość opłaty rocznej, o której mowa w ust. 1, będzie wyższa niż
5000 zł, umowę sporządza się w formie aktu notarialnego.
Warunkiem oddania w użytkowanie gruntów, o których mowa w ust. 1, jest
posiadanie przez użytkownika pozwolenia wodnoprawnego lub dokonanie
zgłoszenia wodnoprawnego, jeżeli są wymagane przepisami ustawy.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się do zgłoszeń wodnoprawnych na
wyznaczenie miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli.
Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie gruntów, o których mowa
w ust. 1, ustala się proporcjonalnie do okresu prowadzenia działalności
określonego w pozwoleniu wodnoprawnym lub wynikającego ze zgłoszenia
wodnoprawnego:
jeżeli jest on krótszy niż rok;
dotyczącego realizacji przedsięwzięć wymienionych w ust. 1 pkt 3.
Zwalnia się z opłaty rocznej, o której mowa w ust. 1:
grunty pokryte wodami oddawane w użytkowanie podmiotom wykonującym
prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do tych gruntów;
grunty pokryte wodami oddawane w użytkowanie jednostkom samorządu
terytorialnego, klubom sportowym, w tym uczniowskim klubom sportowym,
związkom sportowym oraz uprawnionym do rybactwa, na potrzeby, o których
mowa w ust. 1 pkt 6, jeżeli podmioty te zapewniają powszechny i bezpłatny
dostęp do wód;
grunty pokryte wodami pod strefami ochronnymi na obszarach morskich wód
wewnętrznych i morza terytorialnego, w tym pod strefami bezpieczeństwa,
o których mowa w art. 24 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach
morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, oddawane
w użytkowanie podmiotom, które uzyskały pozwolenie, o którym mowa
w art. 26 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich RzeczypospolitejRzeczy-
pospolitej Polskiej i administracji morskiej, lub decyzję, o której mowa
w art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji
strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r.
poz. 1199), dotyczące:
zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu
ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii
elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 498
i 1535 oraz z 2026 r. poz. 516) lub jego elementów,
elementów sieci przesyłowej elektroenergetycznej, za których ruch
sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego
elektroenergetycznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 20242026 r. poz. 266,43, z516,
późn.607 zm.11)).i 900).
Umowa użytkowania może zostać w każdym czasie rozwiązana przez
każdą ze stron w przypadku cofnięcia lub wygaśnięcia albo ograniczenia
pozwolenia wodnoprawnego, o ile ograniczenie to dotyczyło przedmiotu
użytkowania, a także w przypadku zakończenia działalności objętej zgłoszeniem
wodnoprawnym.
W sprawach nieuregulowanych w ust. 1–7 do użytkowania gruntów,
o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny dotyczące użytkowania.
Opłaty roczne, o których mowa w ust. 1, stanowią:
przychód Wód Polskich – jeżeli umowę użytkowania, o której mowa w ust. 2,
zawierają Wody Polskie;
dochód budżetu państwa – jeżeli umowę użytkowania, o której mowa
w ust. 2, zawiera minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.
Art. 264.
zmienionyWody Polskie, w zakresie swojej właściwości, mogą
rozporządzać nieruchomościami niebędącymi mieniem, o którym mowa
w art. 261 ust. 1, gruntami zabudowanymi urządzeniami wodnymi znajdującymi
się poza linią brzegu lub urządzeniami wodnymi lub ich częściami, stanowiącymi
własność Skarbu Państwa, przez ustanawianie ograniczonych praw rzeczowych,
oddawanie w najem, dzierżawę, użyczenie lub zamianę, a wpływy z tego tytułu
stanowią ich przychód.
(uchylony)
Do czynności prawnych dokonywanych przez Wody Polskie stosuje się
art. 38–41 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem
państwowym (Dz. U. z 20242026 r. poz. 125, 834, 1823, 1897 i 1940).373).
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Wody Polskie rozporządzają nieruchomościami niebędącymi mieniem,
o którym mowa w art. 261 ust. 1, gruntami zabudowanymi urządzeniami wodnymi
znajdującymi się poza linią brzegu lub urządzeniami wodnymi lub ich częściami,
stanowiącymi własność Skarbu Państwa, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa.
Art. 265.
zmienionyRozporządzenia, o którym mowa w art. 264, dokonuje się
w drodze przetargu, który przeprowadzają Wody Polskie.
W ogłoszeniu o przetargu podaje się czas, miejsce i warunki przetargu,
a w razie ogłoszenia kolejnego przetargu albo rokowań – również terminy
przeprowadzenia poprzednich przetargów.
Ogłoszenie o przetargu zawiera ponadto odpowiednio:
informacje o przeznaczeniu do oddania w najem, dzierżawę albo użyczenie;
zasady aktualizacji opłat;
wysokość wadium i sposób jego wniesienia.
oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów
i budynków;
powierzchnię nieruchomości;
przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;
termin zagospodarowania nieruchomości;
wartość nieruchomości określoną przez rzeczoznawcę majątkowego;
cenę nieruchomości w wysokości nie niższej niż wartość nieruchomości, o której
mowa w pkt 6;
wysokość opłat z tytułu najmu albo dzierżawy lub ustanowienia ograniczonego
prawa rzeczowego;
terminy wnoszenia opłat;
Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, Wody Polskie
mogą zawrzeć umowę w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi.
Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie
przystąpił do przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia
ponad cenę wywoławczą albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna
oferta lub żaden z uczestników nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także
jeżeli komisja przetargowa stwierdziła, że żadna oferta nie spełnia warunków
przetargu.
Uczestnik przetargu może w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku
przetargu ustnego lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego
zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przez Wody Polskie przetargu do
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.
Wody Polskie zawiadamiają osobę, której ofertę wybrano w przetargu, o
miejscu i terminie zawarcia umowy dotyczącej rozporządzenia nieruchomością,
najpóźniej w terminie 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony termin
nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
Jeżeli osoba, której ofertę wybrano w przetargu, nie przystąpi bez
usprawiedliwienia do zawarcia umowy w miejscu i terminie podanych
w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 15, Wody Polskie mogą odstąpić od
zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi. W zawiadomieniu
zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.
Przetarg, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w formie:
przetargu ustnego nieograniczonego;
przetargu pisemnego nieograniczonego.
Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny.
Przetarg pisemny ma na celu wybór najkorzystniejszej oferty.
O zastosowanej formie przetargu decydują Wody Polskie.
Przetarg przeprowadza komisja przetargowa powołana przez Wody Polskie.
Rozporządzenia nieruchomościami niebędącymi mieniem, o którym mowa
w art. 261 ust. 1, dokonuje się w drodze bezprzetargowej, jeżeli:
następuje na rzecz podmiotu władającego istniejącą infrastrukturą wybudowaną
na nieruchomości zgodnie z przepisami prawa budowlanego;
dotyczy korzystania z wału przeciwpowodziowego w zakresie, o którym mowa
w art. 179;
zawierana jest kolejna umowa, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość;
zawierana jest umowa na czas oznaczony, nie dłuższynieniższej niż wartość nieruchomości,
o której mowa w pkt 6;
wysokość opłat z tytułu najmu albo dzierżawy lub ustanowienia
ograniczonego prawa rzeczowego;
terminy wnoszenia opłat;
Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, Wody Polskie
mogą zawrzeć umowę w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi.
Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie
przystąpił do przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia
ponad cenę wywoławczą albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna
oferta lub żaden z uczestników nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej,
a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła, że żadna oferta nie spełnia
warunków przetargu.
Uczestnik przetargu może w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku
przetargu ustnego lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego
zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przez Wody Polskie przetargu
do ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.
Wody Polskie zawiadamiają osobę, której ofertę wybrano w przetargu, o
miejscu i terminie zawarcia umowy dotyczącej rozporządzenia nieruchomością,
najpóźniej w terminie 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony
termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
Jeżeli osoba, której ofertę wybrano w przetargu, nie przystąpi bez
usprawiedliwienia do zawarcia umowy w miejscu i terminie podanych
w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 15, Wody Polskie mogą odstąpić od
zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi. W zawiadomieniu
zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.
Przetarg, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w formie:
przetargu ustnego nieograniczonego;
przetargu pisemnego nieograniczonego.
Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny.
Przetarg pisemny ma na celu wybór najkorzystniejszej oferty.
O zastosowanej formie przetargu decydują Wody Polskie.
Przetarg przeprowadza komisja przetargowa powołana przez Wody
Polskie.
Rozporządzenia nieruchomościami niebędącymi mieniem, o którym mowa
w art. 261 ust. 1, dokonuje się w drodze bezprzetargowej, jeżeli:
następuje na rzecz podmiotu władającego istniejącą infrastrukturą
wybudowaną na nieruchomości zgodnie z przepisami prawa budowlanego;
dotyczy korzystania z wału przeciwpowodziowego w zakresie, o którym
mowa w art. 179;
zawierana jest kolejna umowa, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość;
zawierana jest umowa na czas oznaczony, niedłuższy niż 6 miesięcy na cele
związane z działalnością o charakterze sezonowym lub okolicznościowym;
zawierana jest umowa dzierżawy z właścicielem nieruchomości przylegającej
do nieruchomości, o której mowa w art. 258 ust. 5 lub 7, z przeznaczeniem na
poszerzenie istniejącej działki siedliskowej lub rekreacyjnej, z wyłączeniem
prowadzenia działalności gospodarczej;
zawierana jest umowa dotycząca przeznaczenia nieruchomości na cele rolne.
następuje na rzecz organów administracji rządowej albo jednostek samorządu
terytorialnego realizujących zadania wynikające z przepisów ustawy lub
przepisów odrębnych;
następuje w związku z wykonaniem lub eksploatacją urządzenia wodnego,
jeżeli wydano pozwolenie wodnoprawne albo udzielono przyrzeczenia
wydania pozwolenia wodnoprawnego;
zawierana jest umowa użyczenia;
zawierana jest umowa najmu lokalu mieszkalnego z pracownikiem Wód
Polskich;
zawierana jest umowa dzierżawy nieruchomości gruntowej o powierzchni
nieprzekraczającej 0,1 ha dla zaspokojenia potrzeb bytowych pracownika
Wód Polskich i jego rodziny;
zawierana jest umowa służebności drogi koniecznej lub służebności przesyłu;
zawierana jest umowa dotycząca realizacji inwestycji celu publicznego;
zawierana jest umowa zamiany;
Ogłoszenie o przetargu przeprowadzanym przez Wody Polskie podaje się
do publicznej wiadomości przez wywieszenie w siedzibie właściwej miejscowo
jednostki organizacyjnej Wód Polskich oraz zamieszcza się w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Wód Polskich, a ponadto informację
o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo
przyjęty.
(uchylony)
Art. 271.
zmienionyWysokość opłaty stałej za:
pobór wód podziemnych,
pobór wód powierzchniowych,
odprowadzanie do wód:
wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach
administracyjnych miast,
wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach
administracyjnych miast,
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi
– ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia
opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób
obliczenia tej opłaty.
Wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn
jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości
wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie
pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.
Wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako
iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej
ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na
podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.
Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód:
wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy
kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych
albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,
wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych
miast
– ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach
i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym
maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód.
Na potrzeby ustalenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie do wód
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy
kanalizacji deszczowej, za czas ich wprowadzania uznaje się średnią roczną liczbę
zrzutów wód opadowych lub roztopowych ustaloną w pozwoleniu wodnoprawnym
z przelewów kanalizacji deszczowej.
Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi
ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach
i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym
maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej
w m3/s. Na potrzeby ustalenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków
z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód, za czas
wprowadzania tych ścieków do wód uznaje się, ustaloną w pozwoleniu
wodnoprawnym, średnią roczną liczbę zrzutów z przelewów burzowych
komunalnej kanalizacji ogólnospławnej.
Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie
wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego
wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę.
W przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych,
opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia
wodnego służącego do realizacji usług wodnych.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę
stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych
nie późniejniepóźniej niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału.
Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał
wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich
określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.
Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7, nie wstrzymuje jej wykonania.
Art. 273.
zmienionyPodmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne,
któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz
w art. 272 ust. 17 albo 22, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się
z wysokością opłaty.
Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 6, nie wstrzymuje jej
wykonania.
Reklamację składa się odpowiednio do Wód Polskich albo właściwego
wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 14 dni od dnia
otrzymania odpowiednio informacji, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz
w art. 272 ust. 17 albo 22.
Złożenie reklamacji nie wstrzymuje wykonania obowiązku, o którym
mowa w art. 271 ust. 6 oraz w art. 272 ust. 18 albo 23.
Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatrują
reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania.
W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub
prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za
usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za
usługi wodne.
W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt,
burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne
w drodze decyzji.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5, w terminie 14 dni od dnia
przekazania podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne
nowej informacji temu podmiotowi zwraca się różnicę między wysokością opłaty
za usługi wodne, wniesionej na podstawie art. 271 ust. 6 lub art. 272 ust. 18 albo
23, a wysokością opłaty za usługi wodne wynikającą z nowej informacji.
Od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług
wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Reklamacja przysługuje raz w okresie rozliczeniowym.
Art. 274.
zmienionyGórne jednostkowe stawki opłat za usługi wodne, o których mowa
w art. 268 ust. 1 pkt 1–3 oraz w art. 269 ,269, wynoszą:
za pobór wód w formie opłaty stałej:
za pobór wód podziemnych – 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony
w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym
maksymalny pobór wód,
za pobór wód powierzchniowych – 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony
w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym
maksymalny pobór wód;
za wprowadzanie do wód lub do ziemi 1 dam3 wód pochodzących z obiegów
chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni:
0,68 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z obiegów
chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni jest wyższa niż +26 °C, a nie
przekracza +32 °C,
1,36 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z obiegów
chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni jest wyższa niż +32 °C, a nie
przekracza +35 °C,
4,24 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z obiegów
chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni jest wyższa niż +35 °C;
za wprowadzanie do wód podziemnych 1 m3 wód pochodzących z pompy ciepła
lub akumulatora ciepła warstwy wodonośnej:
0,68 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z pompy
ciepła lub akumulatora ciepła warstwy wodonośnej jest wyższa niż +26 °C,
a nie przekracza +32 °C,
1,36 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z pompy
ciepła lub akumulatora ciepła warstwy wodonośnej jest wyższa niż +32 °C,
a nie przekracza +35 °C,
4,24 zł – jeżeli temperatura wprowadzanych wód pochodzących z pompy
ciepła lub akumulatora ciepła warstwy wodonośnej jest wyższa niż +35 °C;
za wydobywanie z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód
wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza
terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także
wycinanie roślin z wód lub brzegu:
0,75 zł za 1 Mg wydobytego kamienia,
0,50 zł za 1 Mg wydobytego żwiru lub piasku,
0,60 zł za 1 Mg wydobytych innych materiałów,
10,70 zł za 1 m3 wyciętej trzciny lub wikliny.
za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranej wody
w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego:
do celów wydobywania węgla kamiennego i węgla brunatnego (lignitu):
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów pozostałego górnictwa i wydobywania:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji artykułów spożywczych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji napojów:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji wyrobów tekstylnych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji odzieży:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji skór i wyrobów ze skór wyprawionych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji wyrobów z drewna oraz korka, z wyłączeniem mebli,
oraz do celów produkcji wyrobów ze słomy i materiałów używanych do
wyplatania:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji papieru i wyrobów z papieru:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów wytwarzania i przetwarzania koksu i produktów rafinacji ropy
naftowej:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji chemikaliów i wyrobów chemicznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji podstawowych substancji farmaceutycznych oraz leków
i pozostałych wyrobów farmaceutycznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji wyrobów z pozostałych mineralnych surowców
niemetalicznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji metali:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji metalowych wyrobów gotowych, z wyłączeniem
maszyn i urządzeń:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji komputerów oraz wyrobów elektronicznych
i optycznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji urządzeń elektrycznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji innych maszyn i urządzeń:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji pojazdów samochodowych oraz przyczep i naczep,
z wyłączeniem motocykli:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji innego sprzętu transportowego:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji mebli:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów produkcji wyrobów tytoniowych, poligrafii i reprodukcji
zapisanych nośników informacji, produkcji innych wyrobów, naprawy,
konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów wytwarzania i zaopatrywania w energię elektryczną, gaz, parę
wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów zapewnienia funkcjonowania systemów chłodzenia elektrowni
i elektrociepłowni dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie
ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane:
– 0,70 zł za 1 m3 różnicy między ilością wód podziemnych pobranych do
tych celów a ilością wód z obiegów chłodzących elektrowni lub
elektrociepłowni – wprowadzanych do wód lub do ziemi,
– 0,35 zł za 1 m3 różnicy między ilością wód powierzchniowych
pobranych do tych celów a ilością wód z obiegów chłodzących
elektrowni lub elektrociepłowni – wprowadzanych do wód lub do
ziemi,
do celów zapewnienia funkcjonowania systemów chłodzenia elektrowni
i elektrociepłowni dla instalacji, które po dniu wejścia w życie ustawy
uzyskały pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane:
– 0,70 zł za 1 m3 różnicy między ilością wód podziemnych pobranych do
tych celów a ilością wód z obiegów chłodzących elektrowni lub
elektrociepłowni – wprowadzanych do wód lub do ziemi,
– 0,35 zł za 1 m3 różnicy między ilością wód powierzchniowych
pobranych do tych celów a ilością wód z obiegów chłodzących
elektrowni lub elektrociepłowni – wprowadzanych do wód lub do
ziemi,
do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów odprowadzania i oczyszczania ścieków:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów działalności związanej ze zbieraniem, przetwarzaniem
i unieszkodliwianiem odpadów oraz do celu odzysku surowców:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów robót związanych z budową obiektów inżynierii lądowej i wodnej:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów robót budowlanych specjalistycznych:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów handlu hurtowego i detalicznego, naprawy pojazdów
samochodowych, włączając motocykle:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów administracji publicznej i obrony narodowej, obowiązkowego
zabezpieczenia społecznego:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów opieki zdrowotnej i pomocy społecznej:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do innych celów niż wymienione w lit. a–zi, określonych w Polskiej
Klasyfikacji Działalności:
– 0,70 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,35 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych;
za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranej wody
w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego:
do celów elektrowni wodnych – 1,24 zł za 1 MWh wyprodukowanej energii
elektrycznej w obiekcie energetyki wodnej oraz 0,35 zł za pobór
bezzwrotny 1 m3 wody technologicznej nieprzeznaczonej wprost do
produkcji energii elektrycznej,
do celów rolniczych na potrzeby zaopatrzenia w wodę ludzi i zwierząt
gospodarskich, w zakresie niebędącym zwykłym korzystaniem z wód:
– 0,10 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych,
– 0,05 zł za 1 m3 pobranych wód powierzchniowych,
do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw,
pobieranej za pomocą urządzeń pompowych – 0,15 zł za 1 m3 pobranych
wód podziemnych,
do celów, o których mowa w art. 270 ust. 2 pkt 4 – 1,00 zł za 1 MWh
energii cieplnej wyprodukowanej lub pobranej przez instalacje oraz 0,80 zł
za pobór bezzwrotny 1 m3 wody technologicznej nieprzeznaczonej wprost
do produkcji lub poboru energii cieplnej;
za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód
podziemnych lub wód powierzchniowych w ramach pozwoleń wodnoprawnych
albo pozwoleń zintegrowanych, do celów realizacji zadań własnych gminy
w zakresie zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia
przez ludzi:
0,30 za 1 m3 pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych
w ilości średniorocznej przekraczającej 1,0 m3/s,
0,20 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych
w ilości średniorocznej od 0,26 do 1,0 m3/s,
0,15 zł za 1 m3 pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych
w ilości średniorocznej nieprzekraczającej 0,25 m3/s;
za odprowadzanie do wód – wód:
w formie opłaty stałej – 5 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu
wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód
opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub
zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do
odprowadzania opadów atmosferycznych,
w formie opłaty stałej – 0,70 zł za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu
wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód
pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych
miast,
w formie opłaty zmiennej:
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych w granicach administracyjnych miast bez urządzeń do
retencjonowania wody z terenów uszczelnionych – 1,50 zł za 1 m3 na
1 rok,
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych w granicach administracyjnych miast z urządzeniami
do retencjonowania wody o pojemności do 10 % odpływu rocznego
z terenów uszczelnionych – 1,25 zł za 1 m3 na 1 rok,
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych w granicach administracyjnych miast z urządzeniami
do retencjonowania wody o pojemności powyżej 10 % odpływu
rocznego z terenów uszczelnionych – 1,00 zł za 1 m3 na 1 rok,
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych w granicach administracyjnych miast z urządzeniami
do retencjonowania wody o pojemności powyżej 20 % odpływu
rocznego z terenów uszczelnionych – 0,75 zł za 1 m3 na 1 rok,
– wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych w granicach administracyjnych miast z urządzeniami
do retencjonowania wody o pojemności powyżej 30 % odpływu
rocznego z terenów uszczelnionych – 0,15 zł za 1 m3 na 1 rok;
za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na
nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów
budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej
retencji przez wyłączenie więcej niż 70 % powierzchni nieruchomości
z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy
kanalizacji otwartej lub zamkniętej:
bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych
trwale związanych z gruntem – 1,00 zł za 1 m2 na 1 rok,
z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych
o pojemności do 10 % odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych
trwale związanych z gruntem – 0,60 zł za 1 m2 na 1 rok,
z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych
o pojemności od 10 do 30 % odpływu rocznego z powierzchni
uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok,
z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych
o pojemności powyżej 30 % odpływu rocznego z powierzchni
uszczelnionych trwale związanych z gruntem – 0,10 zł za 1 m2 na 1 rok;
za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej – 500 zł
na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo
w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do
wód lub do ziemi;
za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty zmiennej za 1 kg
substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi, wyrażonych jako
wskaźnik:
pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5) – 4,28 zł,
chemicznego zapotrzebowania tlenu – 1,71 zł,
zawiesiny ogólnej – 0,52 zł,
sumy chlorków i siarczanów (Cl+SO4) – 0,050 zł;
za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty zmiennej za 1 kg
substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi dla:
fenoli lotnych – 45,55 zł,
heksachlorocykloheksanu (HCH), tetrachlorometanu (czterochlorku węgla
– CCl4), pentachlorofenolu (PCP),
aldryny, dieldryny, endryny, izodryny, heksachlorobenzenu (HCB),
heksachlorobutadienu (HCBD), trichlorometanu (chloroformu – CHCl3),
1,2-dichloroetanu (EDC), trichloroetylenu (TRI), tetrachloroetylenu
(nadchloroetylenu – PER), trichlorobenzenu (TCB), rtęci, kadmu, cynku,
miedzi, niklu, chromu, ołowiu, arsenu, wanadu i srebra – 124,56 zł;
Art. 275.
zmienionyWysokość opłaty za usługi wodne za pobór wód
powierzchniowych na potrzeby chowu lub hodowli ryb w obiektach
przepływowych, charakteryzujących się poborem zwrotnym, zależy od
maksymalnej ilości wód możliwej do pobrania określonej w pozwoleniu
wodnoprawnym.
Odczytu wskazań przyrządów pomiarowych dokonuje pracownik Wód
Polskich.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne jest
obowiązany zapewnić dostęp do nieruchomości w zakresie niezbędnym do
dokonania odczytu wskazań, o których mowa w ust. 9.
Odczytu wskazań ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi
można dokonać także przy pomocy przyrządu pomiarowego zapewniającego
możliwość zdalnego odczytu wskazań przez Wody Polskie.
Wysokość opłat, o których mowa w ust. 8, ustalają Wody Polskie oraz
przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne
w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę
na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od dnia, w którym
doręczono mu informację, o której mowa w ust. 13.
Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał
wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 14, właściwy organ Wód Polskich
określa wysokość opłaty w drodze decyzji.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne jest
obowiązany wnieść opłatę określoną w decyzji, o której mowa w ust. 15, na
rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne ponoszący
opłatę w postaci zryczałtowanej za wprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków
z chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych w stawach o wodzie
stojącej wnosi ją bez wezwania w terminie 2 miesięcy po zakończeniu cyklu
produkcyjnego w obiektach chowu lub hodowli tych ryb oraz tych organizmów,
obejmującego okres od dnia 1 maja roku rozpoczynającego cykl do dnia 30
kwietnia roku następującego po zakończeniu tego cyklu produkcyjnego.
Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne ponoszący
opłatę, o której mowa w art. 268 ust. 1 pkt 4, za pobór wód powierzchniowych na
potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych w stawach
o wodzie stojącej, może wnieść tę opłatę bez wezwania za cały rok w postaci
zryczałtowanej, w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku,
którego dotyczy ta opłata.
Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał
wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 17, właściwy organ Wód Polskich
określa wysokość opłaty w drodze decyzji. Przepis ust. 16 stosuje się odpowiednio.
Wysokość opłaty za usługi wodne za pobór wód podziemnych na potrzeby
chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych zależy od maksymalnej
ilości wód możliwej do pobrania określonej w pozwoleniu wodnoprawnym.
Górne jednostkowe stawki opłaty za pobór zwrotny wód podziemnych na
potrzeby chowu lub hodowli ryb wynoszą:
100 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód podziemnych możliwa do
pobrania wynosi poniżej 0,02 m3/s;
125 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód podziemnych możliwa do
pobrania wynosi od 0,02 do 0,05 m3/s;
125 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód podziemnych możliwa do
pobrania wynosi powyżej 0,05 m3/s oraz 50 zł za każde kolejne 0,01 m3/s
pobranej wody.
Górne jednostkowe stawki opłaty za pobór wód powierzchniowych na
potrzeby chowu lub hodowli ryb w obiektach przepływowych charakteryzujących
się poborem zwrotnym wynoszą:
100 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód powierzchniowych możliwa
do pobrania wynosi poniżej 0,2 m3/s;
125 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód powierzchniowych możliwa
do pobrania wynosi od 0,2 do 0,5 m3/s;
125 zł na kwartał, jeżeli maksymalna ilość wód powierzchniowych możliwa
do pobrania wynosi powyżej 0,5 m3/s oraz 50 zł za każde kolejne 0,1 m3/s
pobranej wody.
Górne jednostkowe stawki opłaty za pobór wód powierzchniowych na
potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych w stawach
o wodzie stojącej wynoszą:
1,00 zł za 1 ha na kwartał, jeżeli maksymalna powierzchnia zalewu wynosi do
100 ha;
1,25 zł za 1 ha na kwartał, jeżeli maksymalna powierzchnia zalewu wynosi od
100 ha do 500 ha;
1,50 zł za 1 ha na kwartał, jeżeli maksymalna powierzchnia zalewu wynosi
powyżej 500 ha.
Górna jednostkowa stawka opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub
do ziemi z chowu lub hodowli ryb w obiektach przepływowych,
charakteryzujących się poborem zwrotnym, za 1 kg substancji wprowadzanych ze
ściekami do wód lub do ziemi, wyrażonych jako wskaźnik:
pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5) – wynosi
4,28 zł;
chemicznego zapotrzebowania tlenu – wynosi 1,71 zł;
zawiesiny ogólnej – wynosi 0,52 zł.
Górna jednostkowa stawka opłaty za każde rozpoczęte 100 kg przyrostu
masy ryb albo innych organizmów wodnych wynosi 0,272 zł, jeżeli średnioroczny
przyrost masy tych ryb lub tych organizmów w poszczególnych latach cyklu
produkcyjnego przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów
o wodzie stojącej w jednym roku danego cyklu.
Przepisy art. 273 stosuje się odpowiednio.
Wysokość opłaty za usługi wodne za pobór wód powierzchniowych na
potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych w stawach
o wodzie stojącej zależy od powierzchni zalewanej, określonej w pozwoleniu
wodno-
prawnym.wodnoprawnym.
Wysokość opłaty za usługi wodne za wprowadzanie do wód lub do ziemi
ścieków z chowu lub hodowli ryb w obiektach przepływowych,
charakteryzujących się poborem zwrotnym, zależy od rodzaju substancji zawartych
w ściekach i ich ilości oraz rodzaju ścieków.
Wysokość opłaty za usługi wodne za wprowadzanie do wód lub do ziemi
ścieków z chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych w stawach
o wodzie stojącej zależy od wielkości produkcji ryb lub innych organizmów
wodnych, wyprodukowanych w tych stawach.
Opłatę za usługi wodne za ścieki, o których mowa w ust. 4, ponosi się za
substancje zawarte w ściekach wyrażone wskaźnikiem pięciodobowego
biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5), chemicznego zapotrzebowania
tlenu, a także zawiesiny ogólnej.
Opłatę za usługi wodne za wprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków,
o których mowa w ust. 5, ponosi się w postaci zryczałtowanej za każde rozpoczęte
100 kg przyrostu masy ryb lub innych organizmów wodnych w ciągu cyklu
produkcyjnego w stawach o wodzie stojącej.
Wysokość opłaty za:
pobór zwrotny wód podziemnych na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz
innych organizmów wodnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki
opłaty, czasu i maksymalnej ilości wód podziemnych, która może być pobrana
na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego;
pobór zwrotny wód podziemnych na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz
innych organizmów wodnych ustala się jako sumę iloczynu, o którym mowa
w pkt 1, i iloczynu jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód
podziemnych, jeżeli maksymalna ilość wód podziemnych możliwa do
pobrania wynosi powyżej 0,05 m3/s;
pobór wód powierzchniowych na potrzeby chowu lub hodowli ryb
w obiektach przepływowych, charakteryzujących się poborem zwrotnym,
ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i maksymalnej ilości wód
powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia
wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego;
pobór wód powierzchniowych na potrzeby chowu lub hodowli ryb
w obiektach przepływowych, charakteryzujących się poborem zwrotnym,
ustala się jako sumę iloczynu, o którym mowa w pkt 3, i iloczynu
jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranej wody, jeżeli maksymalna ilość
wód powierzchniowych możliwa do pobrania wynosi powyżej 0,5 m3/s;
pobór wód powierzchniowych na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz
innych organizmów wodnych w stawach o wodzie stojącej ustala się jako
iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu i powierzchni zalewu tych stawów;
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi z chowu lub hodowli ryb
w obiektach przepływowych, charakteryzujących się poborem zwrotnym,
ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości substancji
wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi, w tym substancji
wyrażonych jako wskaźnik:
pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5),
chemicznego zapotrzebowania tlenu,
zawiesiny ogólnej.
Ustalenie ilości wód podziemnych pobranych w ramach poboru zwrotnego
na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, jeżeli
maksymalna ilość wód możliwa do pobrania wynosi powyżej 0,05 m3/s, odbywa
się na podstawie odczytu wskazań przyrządów pomiarowych.
Art. 277.
zmienionyRada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jednostkowe
stawki opłat, o których mowa w art. 274 oraz w art. 275 ust. 20–24.
Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1:
uwzględnia:
wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania
w poszczególnych dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów,
dostępność zasobów środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień
degradacji poszczególnych obszarów i zasobów, wynikające
z dotychczasowych form korzystania ze środowiska,
uciążliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska,
potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych
i wód jezior,
potrzebę racjonalnego gospodarowania zasobami wód opadowych lub
roztopowych,
potrzebę retencjonowania wody,
potrzebę racjonalnego wykorzystywania zasobów kamienia, żwiru,
piasku oraz innych materiałów wydobywanych z dna cieków, a także
trzciny lub wikliny;
może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależności od:
rodzaju substancji w ściekach i temperatury ścieków,
rodzaju ścieków,
jakości i rodzaju pobranej wody oraz jej przeznaczenia,
części obszaru państwa,
korzystania z systemu retencyjno-dozującego o określonej pojemności
lub innego systemu pozwalającego uzyskać ten sam efekt co system
retencyjno-
-dozujący,retencyjno-dozujący,
oczyszczania lub podczyszczania ścieków przemysłowych lub wód
pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających
chlorki i siarczany w systemie oczyszczania lub podczyszczania ścieków
zasolonych.
Współczynnik różnicujący jednostkową stawkę opłaty za usługę wodną
w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. e, dla systemu retencyjno-dozującego
o pojemności pozwalającej wstrzymać wprowadzanie do wód ścieków
przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych,
zawierających chlorki i siarczany, przez co najmniej:
5 następujących po sobie dni ‒ wynosi 0,8;
10 następujących po sobie dni ‒ wynosi 0,5.
Współczynnik różnicujący jednostkową stawkę opłaty za usługę wodną
w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. f, wynosi 0,35.
Art. 286.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdza
przekroczenie określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu
zintegrowanym warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, o których
mowa w art. 283 ust. 1, na podstawie pomiarów, o których mowa w art. 284 pkt 1,
jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne:
prowadzi wymagane pomiary ilości, stanu i składu ścieków albo minimalnego
procentu redukcji substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania
ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych, dopuszczalnej ilości
substancji zanieczyszczających, w szczególności substancji szczególnie
szkodliwych dla środowiska wodnego, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wyrażone w jednostkach masy
przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa
lub powstającego produktu, minimalnej procentowej redukcji stężeń
substancji w ściekach oraz dopuszczalnej masy substancji, w tym substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, w odprowadzanych
ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca,
materiału, paliwa lub wytworzonego produktu;
zapewnił wykonanie pomiarów, w tym pobieranie próbek, przez
akredytowane laboratorium w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2023 r. poz. 215)215
oraz z 2025 r. poz. 1826) w zakresie badań, do których wykonywania jest
obowiązany.
Art. 293.
zmienionyStawki opłaty podwyższonej, o których mowa w art. 291 oraz
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 292 ust. 1, ustalone w roku
poprzednim, podlegają każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu
odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług
konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej nie późniejniepóźniej niż do dnia
31 października każdego roku ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłaty
podwyższonej, o których mowa w art. 291, oraz stawek określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 292 ust. 1, obowiązujących od dnia 1 stycznia roku
następnego.
Art. 295.
zmienionyJeżeli przekroczenie dotyczy średniego dobowego i średniego
miesięcznego stężenia substancji w ściekach albo średniej dobowej dopuszczalnej
ilości substancji zanieczyszczających, w szczególności substancji szczególnie
szkod-
liwychszkodliwych dla środowiska wodnego, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wyrażonych w jednostkach masy przypadających na
jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego
produktu i średniej miesięcznej masy substancji przypadającej na jednostkę masy
wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, opłatę
podwyższoną, o której mowa w art. 280 pkt 2 lit. b, wymierza się za te
przekroczenia w zakresie stężeń i mas substancji, za które jednostkowe stawki
opłaty podwyższonej są wyższe.
Art. 296.
zmienionyTermin płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska odracza na
wniosek podmiotu korzystającego z usług wodnych obowiązanego do jej
uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie inwestycyjne, którego
wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia tej opłaty w okresie
nie dłuższym niż 5 lat od dnia
złożenia wniosku.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego
podstawą odroczenia terminu płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłaty, o której
mowa w art. 280 pkt 2, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, w drodze
decyzji, orzeka o zmniejszeniu odroczonej opłaty o sumę środków własnych
wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia. Jeżeli odroczenie dotyczy
przedsięwzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych
wlicza się także środki pochodzące z budżetu gminy.
W przypadku, o którym mowa w ust. 10, do kwot pozostających do zapłaty
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej według stawki ustalonej dla
dochodów budżetu państwa.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego
podstawą odroczenia płatności opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2,
nie usunęło przyczyn ponoszenia tej opłaty, właściwy organ Inspekcji Ochrony
Środowiska, w drodze decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonej opłaty
podwyższonej wraz z opłatą prolongacyjną, o której mowa w przepisach działu III
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, według stawki ustalonej dla
dochodów budżetu państwa.
Przepisy ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy
przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewniło usunięcie przyczyn wymierzenia
opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, zostało zrealizowane przed
wydaniem przez właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska decyzji ustalającej tę
opłatę.
Wydanie przez właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska decyzji
o zmniejszeniu opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, w sytuacji,
o której mowa w ust. 13, wymaga złożenia wniosku do właściwego organu Inspekcji
Ochrony Środowiska przed upływem terminu, w którym ta opłata powinna być
uiszczona.
Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia terminu płatności opłaty
podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, nie zostanie zrealizowane w terminie,
właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdza, w drodze decyzji,
obowiązek uiszczenia odroczonej opłaty podwyższonej wraz z określonymi
w przepisach działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska może wydać decyzję,
o której mowa w ust. 15, także przed upływem terminu odroczenia płatności opłaty
podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, jeżeli stwierdzi, że przedsięwzięcie
będące podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z harmonogramem.
Odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, może dotyczyć części albo całości tej opłaty.
Termin płatności opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, może
być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania przedsięwzięcia,
o którym mowa w ust. 1.
Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, składa się do właściwego organu Inspekcji Ochrony Środowiska
przed upływem terminu, w którym ta opłata powinna być uiszczona.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
wskazanie wysokości opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2,
o której odroczenie terminu płatności występuje wnioskodawca;
opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1;
harmonogram realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, ze
wskazaniem etapów nie dłuższych niż 6 miesięcy;
dowody potwierdzające możliwość finansowania przedsięwzięcia, o którym
mowa w ust. 1.
Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, określa:
opłatę podwyższoną, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość;
realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, o którym mowa w ust. 1;
harmonogram realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, ze
wskazaniem etapów nie dłuższychniedłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego
podstawą odroczenia terminu płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłaty,
o której mowa w art. 280 pkt 2, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska,
w drodze decyzji, orzeka o zmniejszeniu odroczonej opłaty o sumę środków
własnych wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia. Jeżeli odroczenie dotyczy
przedsięwzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych
wlicza się także środki pochodzące z budżetu gminy.
W przypadku, o którym mowa w ust. 10, do kwot pozostających do
zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej według stawki
ustalonej dla dochodów budżetu państwa.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego
podstawą odroczenia płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, nie usunęło przyczyn ponoszenia tej opłaty, właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia
odroczonej opłaty podwyższonej wraz z opłatą prolongacyjną, o której mowa
w przepisach działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,
według stawki ustalonej dla dochodów budżetu państwa.
Przepisy ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy
przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewniło usunięcie przyczyn wymierzenia
opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, zostało zrealizowane przed
wydaniem przez właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska decyzji ustalającej
tę opłatę.
Wydanie przez właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska decyzji
o zmniejszeniu opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, w sytuacji,
o której mowa w ust. 13, wymaga złożenia wniosku do właściwego organu Inspek-
cji Ochrony Środowiska przed upływem terminu, w którym ta opłata powinna być
uiszczona.
Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia terminu płatności
opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, nie zostanie zrealizowane
w terminie, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdza, w drodze
decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonej opłaty podwyższonej wraz
z określonymi w przepisach działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska może wydać decyzję,
o której mowa w ust. 15, także przed upływem terminu odroczenia płatności opłaty
podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, jeżeli stwierdzi, że przedsięwzięcie
będące podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z harmonogramem.
Odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, może dotyczyć części albo całości tej opłaty.
Termin płatności opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2,
może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania
przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1.
Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej, o której
mowa w art. 280 pkt 2, składa się do właściwego organu Inspekcji Ochrony
Środowiska przed upływem terminu, w którym ta opłata powinna być uiszczona.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
wskazanie wysokości opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2,
o której odroczenie terminu płatności występuje wnioskodawca;
opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1;
harmonogram realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, ze
wskazaniem etapów niedłuższych niż 6 miesięcy;
dowody potwierdzające możliwość finansowania przedsięwzięcia, o którym
mowa w ust. 1.
Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłaty podwyższonej, o której
mowa w art. 280 pkt 2, określa:
opłatę podwyższoną, której termin płatności został odroczony, oraz jej
wysokość;
realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, o którym mowa w ust. 1;
harmonogram realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, ze
wskazaniem etapów niedłuższych niż 6 miesięcy;
termin odroczenia płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, w drodze decyzji,
odmawia odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej, o której mowa
w art. 280 pkt 2, jeżeli:
założenia realizowanego przez podmiot przedsięwzięcia przedstawione
w harmonogramie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1,
wskazują, że jego wykonanie nie zapewni usunięcia przyczyn ponoszenia tej
opłaty;
wniosek, o którym mowa w ust. 4, został złożony po upływie terminu,
o którym mowa w ust. 4.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, który wydał decyzję
o odroczeniu opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2, przesyła kopię
tej decyzji do Wód Polskich.
W przypadku wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 4, naliczane są
odsetki za zwłokę na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Art. 299.
zmienionyOpłaty za usługi wodne podmioty, o których mowa w art. 298 pkt 1
i 3 ,3, wnoszą na rachunek bankowy Wód Polskich.
Opłaty podwyższone, o których mowa w art. 280, wnosi się na rachunek
bankowy Wód Polskich.
Wpływy z tytułu opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stanowią
przychody Wód Polskich, z wyjątkiem wpływów z:
opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, o których mowa
w art. 268 ust. 1 pkt 2,
opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2 lit. b
– które w 10 % stanowią przychód Wód Polskich, a w 90 % stanowią przychód
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
Wpływy z tytułu opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
o których mowa w art. 268 ust. 1 pkt 2, oraz wpływy z opłaty podwyższonej, o której
mowa w art. 280 pkt 2 lit. b, w części stanowiącej przychód Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Wody Polskie przekazują na rachunek
bankowy tego Funduszu w terminie do końca następnego miesiąca po ich wpływie na
rachunek bankowy Wód Polskich.
Wpływy z tytułu opłat za usługi wodne z tytułu zmniejszenia naturalnej
retencji terenowej, o której mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1, stanowią w 90 % przychód
Wód Polskich, a w 10 % dochód budżetu właściwej gminy.
Wpływy z tytułu opłat za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, o której
mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1, w części stanowiącej przychód Wód Polskich, gminy
przekazują na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie do końca następnego
miesiąca po ich wpływie na rachunek bankowy właściwych urzędów gmin (miast).
Art. 300.
zmienionyDo ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują
Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz
gminom.
Uprawnienia organu podatkowego, o których mowa w ust. 1,
przysługujące Wodom Polskim wykonują dyrektorzy zarządów zlewni Wód
Polskich.
W sprawach uprawnień organu podatkowego, o których mowa w ust. 1,
właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich pełni
funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do
dyrektorów zarządów zlewni Wód Polskich.
Do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
dotyczących ustalania opłaty prolongacyjnej, z zastrzeżeniem art. 296 ust. 11 i 12.
Do ponoszenia opłat podwyższonych nie stosuje się przepisów ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności
należności, odroczenia tego terminu oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetekod-
setek za zwłokę.
W razie odroczenia terminu płatności opłat podwyższonych stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Do opłat podwyższonych, o których mowa w art. 280 pkt 2, nie stosuje się
art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Zobowiązanie wynikające z decyzji, o których mowa w art. 282 ust. 8 oraz
art. 283 ust. 4, nie powstaje, jeżeli te decyzje zostały doręczone stronie po upływie
5 lat od końca roku kalendarzowego, za który ustalono opłatę podwyższoną.
Art. 302.
zmienionyWody Polskie na podstawie pozwoleń wodnoprawnych,
pozwoleń zintegrowanych, pomiarów dokonywanych przez podmioty obowiązane
do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz innych danych technicznych i techno-
logicznych prowadzą aktualizowaną co roku ewidencję zawierającą informacje o:
ilości i jakości pobranych wód podziemnych i wód powierzchniowych;
ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi;
ilości wód odprowadzanych do wód;
wielkości i rodzaju uszczelnionej powierzchni, systemu odbioru wód
opadowych lub roztopowych oraz wielkości retencji w procencie wielkości
spływu;
wielkości produkcji ryb lub innych organizmów wodnych w stawach
o wodzie stojącej oraz powierzchni użytkowej tych stawów eksploatowanych
w cyklu produkcyjnym w obiektach chowu lub hodowli tych ryb lub tych
organizmów, za okres od dnia 1 maja roku rozpoczynającego cykl do dnia
30 kwietnia roku następującego po zakończeniu tego cyklu produkcyjnego;
wielkości średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ);
udokumentowanych zasobach wód podziemnych.
Ewidencję, o której mowa w ust. 1, udostępnia się do wglądu nieodpłatnie.
Wyszukiwanie informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1,
sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa się na podstawie
przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środo-śro-
wiskudowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko.
Art. 306.
zmienionyNależności za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych i ich
odcinków oraz urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa,
usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych, zwane dalej „należnoś-„należ-
ciami”,nościami”, ponosi się za:
przewóz osób statkami pasażerskimi oraz wycieczkowymi;
przewóz towarów statkami towarowymi;
żeglugę pustych statków towarowych;
holowanie lub spław drewna;
korzystanie ze śluz lub pochylni.
Do ponoszenia należności są obowiązane podmioty wykonujące czynności,
o których mowa w ust. 1.
Art. 310.
zmienionyWysokość należności ustala się na podstawie deklaracji składanej
przez podmioty obowiązane do ponoszenia należności.
Należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez statki przeznaczone
do uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki (statki do 15 ton nośności lub
służące do przewozu nie więcejniewięcej niż 12 pasażerów) pobiera się bezpośrednio
w miejscu przejścia przez śluzę lub przejścia przez pochylnię. Za pobraną
należność wystawia się potwierdzenie uiszczenia należności.
Deklaracja, o której mowa w ust. 1, zawiera odpowiednio dane dotyczące:
przewozów towarowych wyrażonych w tonokilometrach;
żeglugi statków pasażerskich lub wycieczkowych;
żeglugi pustych statków towarowych;
liczby śluzowań oraz przejść przez pochylnię.
Podmiot obowiązany do ponoszenia należności składa deklarację, o której
mowa w ust. 1, Wodom Polskim w terminie do 15. dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym była wykonywana żegluga.
Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia należności zaniechał wykonania
obowiązku, o którym mowa w ust. 3, Wody Polskie ustalają wysokość należności
na podstawie własnych ustaleń.
Wysokość należności ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom
obowiązanym do ponoszenia należności, w formie informacji, zawierającej także
sposób obliczenia tej należności.
Podmiot obowiązany do ponoszenia należności wnosi należność na
rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od dnia, w którym doręczono
mu informację, o której mowa w ust. 5.
Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia należności zaniechał wykonania
obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa
wysokość należności w drodze decyzji.
Podmiot obowiązany do ponoszenia należności wnosi należność określoną
w decyzji, o której mowa w ust. 7, na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie
14 dni od dnia doręczenia mu tej decyzji.
Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7, nie wstrzymuje jej wykonania.
Art. 311.
zmienionyPodmiot obowiązany do ponoszenia należności, któremu
przekazano informację, o której mowa w art. 310 ust. 5, może złożyć reklamację,
jeżeli nie zgadza się z wysokością należności.
Reklamację składa się do Wód Polskich, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 14 dni
od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 310 ust. 5.
Złożenie reklamacji nie wstrzymuje wykonania obowiązku, o którym
mowa w art. 310 ust. 6.
Wody Polskie rozpatrują reklamację w terminie 14 dni od dnia jej
otrzymania.
W razie uznania reklamacji, Wody Polskie przekazują podmiotowi
obowiązanemu do ponoszenia należności nową informację, zawierającą także
sposób obliczenia wysokości należności.
W razie nieuznania reklamacji, właściwy organ Wód Polskich ustala
wysokość należności w drodze decyzji.
Podmiot obowiązany do ponoszenia należności jest obowiązany wnieść
należność określoną w decyzji, o której mowa w ust. 6, na rachunek bankowy Wód
Polskich w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.
Od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi obowiązanemu do
ponoszenia należności przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 6, nie wstrzymuje jej wykonania.
Art. 312.
zmienionyMaksymalna stawka należności za:
żeglugę pustych statków towarowych nie może być wyższa niż 0,5 gr13) za jeden
tonokilometr nośności wymierzonej;
żeglugę statków pasażerskich i wycieczkowych nie może być wyższa niż
2,5 gr13) za iloczyn jednego miejsca na statku i każdego kilometra przebytej drogi
wodnej;
przewóz towarów statkami towarowymi oraz holowanie i spław drewna nie może
być wyższa niż 2 gr13) za jeden tonokilometr;
za korzystanie ze śluz lub pochylni nie może być wyższa niż:
za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 700 do 1900 –
35 zł13),
za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 1900 do 700 –
70 zł13).
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze rozporządzenia:
określi śródlądowe drogi wodne i ich odcinki, o których mowa w art. 306 ust. 1,
oraz przyporządkuje te drogi wodne i ich odcinki do właściwych regionalnych
zarządów gospodarki wodnej Wód Polskich;
określi jednostkowe stawki należności za:
żeglugę pustych statków towarowych,
żeglugę statków pasażerskich i wycieczkowych,
przewóz towarów statkami towarowymi oraz holowanie i spław drewna,
za korzystanie ze śluz lub pochylni:
– za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 700 do 1900,
– za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 1900 do 700;
określi wzór formularza do składania deklaracji, o której mowa w art. 310 ust. 1.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej kieruje się:
infrastrukturą oraz kosztami utrzymania śródlądowych dróg wodnych i ich
odcinków;
rodzajem i wielkością statków, masą przewożonych towarów, liczbą miejsc
pasażerskich oraz nośnością wymierzoną oraz porą korzystania ze śluz lub
pochylni, uwzględniając, komu zostało powierzone utrzymanie poszczególnych
odcinków śródlądowych dróg wodnych oraz urządzeń wodnych;
potrzebą jednolitego ujęcia w składanych deklaracjach danych koniecznych do
ustalenia wysokości należności.
Maksymalne stawki należności, o których mowa w ust. 1, oraz jednostkowe
stawki należności określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, ustalone
w roku poprzednim, podlegają każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu
odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług
konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczy-
pospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek należności
obowiązujących od dnia 1 stycznia roku następnego.
Wysokość stawek należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez statki
przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki (statki do 15 ton
nośności lub służące do przewozu nie więcejgr15) za
jeden tonokilometr nośności wymierzonej;
żeglugę statków pasażerskich i wycieczkowych nie może być wyższa niż
2,5 gr15) za iloczyn jednego miejsca na statku i każdego kilometra przebytej
drogi wodnej;
przewóz towarów statkami towarowymi oraz holowanie i spław drewna nie
może być wyższa niż 2 gr15) za jeden tonokilometr;
za korzystanie ze śluz lub pochylni nie może być wyższa niż:
za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 700 do 1900 –
35 zł15),
za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 1900 do 700 –
70 zł15).
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze rozporządzenia:
określi śródlądowe drogi wodne i ich odcinki, o których mowa
w art. 306 ust. 1, oraz przyporządkuje te drogi wodne i ich odcinki do
właściwych regionalnych zarządów gospodarki wodnej Wód Polskich;
określi jednostkowe stawki należności za:
żeglugę pustych statków towarowych,
żeglugę statków pasażerskich i wycieczkowych,
przewóz towarów statkami towarowymi oraz holowanie i spław drewna,
za korzystanie ze śluz lub pochylni:
– za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 700 do
1900,
– za jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 1900 do
700;
określi wzór formularza do składania deklaracji, o której mowa
w art. 310 ust. 1.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej kieruje się:
infrastrukturą oraz kosztami utrzymania śródlądowych dróg wodnych i ich
odcinków;
rodzajem i wielkością statków, masą przewożonych towarów, liczbą miejsc
pasażerskich oraz nośnością wymierzoną oraz porą korzystania ze śluz lub
pochylni, uwzględniając, komu zostało powierzone utrzymanie
poszczególnych odcinków śródlądowych dróg wodnych oraz urządzeń
wodnych;
potrzebą jednolitego ujęcia w składanych deklaracjach danych koniecznych
do ustalenia wysokości należności.
Maksymalne stawki należności, o których mowa w ust. 1, oraz
jednostkowe stawki należności określone w przepisach wydanych na podstawie
ust. 2, ustalone w roku poprzednim, podlegają każdego roku kalendarzowego
zmianie w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów
i usług konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, niepóźniej niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek należ-
ności obowiązujących od dnia 1 stycznia roku następnego.
Wysokość stawek należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez
statki przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki (statki do
15 ton nośności lub służące do przewozu niewięcej niż 12 pasażerów), określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, zaokrągla się w dół lub w górę do
pełnych dziesiątek groszy.
Art. 313.
zmienionyNależności nie ponosi się za:
statki przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki
(statki do 15 ton nośności lub służące do przewozu nie więcejniewięcej niż
12 pasażerów), z wyłączeniem należności za korzystanie ze śluz lub pochylni;
statki jednostek organizacyjnych właściciela wód lub urządzeń wodnych
zlokalizowanych na wodach oraz jednostek państwowej służby
hydrologiczno-meteorologicznej;
okręty i jednostki pływające sił zbrojnych, jednostek organizacyjnych
podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych i Krajowej Administracji Skarbowej oraz jednostki
ratownicze;
statki Państwowej i Społecznej Straży Rybackiej;
statki urzędów morskich oraz urzędów żeglugi śródlądowej;
statki straży gminnych (miejskich);
promy w ciągu dróg publicznych.
Od uczniów szkół podstawowych i szkół ponadpodstawowych, studentów
szkół wyższych do 26. roku życia oraz od osób niepełnosprawnych należności za
korzystanie ze śluz obniża się o połowę.
W przypadku śluzowania kajaków obsługiwanych przez uczniów szkół
podstawowych i szkół ponadpodstawowych oraz od studentów szkół wyższych do
26. roku życia należności za korzystanie ze śluz ponosi się jak za jedno przejście
przez śluzę, w liczbie maksymalnej określonej przez pojemność śluzy.
Jeżeli zwolnienie z obowiązku ponoszenia należności, o którym mowa
w ust. 1, stanowi pomoc publiczną lub pomoc de minimis, zwolnienie następuje
z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy określonych w
przepisach prawa Unii Europejskiej.
Art. 314.
zmienionyDo należności, z wyłączeniem należności za korzystanie ze śluz
lub pochylni przez statki przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji i inne
małe statki (statki do 15 ton nośności lub służące do przewozu nie więcejniewięcej niż
12 pasażerów), stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów
podatkowych przysługują Wodom Polskim.
Postępowanie w sprawie należności nieuiszczonej w terminie wszczyna się
z urzędu, w stosunku do zakładu, który zalega z jej uiszczeniem, po upływie
6 miesięcy od dnia, w którym upłynął termin jej płatności.
Art. 318.
zmienionyPlan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zawiera:
ogólny opis cech charakterystycznych obszaru dorzecza, obejmujący
w szczególności:
wykaz jednolitych części wód powierzchniowych wraz z podaniem ich
typów i ustalonych warunków referencyjnych,
wykaz jednolitych części wód podziemnych;
informacje dotyczące pozwoleń wodnoprawnych udzielonych na:
pobór wód,
magazynowanie wód,
wprowadzanie ścieków do wód,
regulację wód
– wraz z informacją dotyczącą wyjątków od wymogu posiadania pozwolenia
wodnoprawnego oraz odniesieniem się do rejestru pozwoleń wodnoprawnych
zawartych w systemie informacyjnym gospodarowania wodami;
informacje o przypadkach, w których udzielono zezwolenia na wprowadzanie
zanieczyszczeń bezpośrednio do wód podziemnych, rozumiane jako
wprowadzanie w inny sposób niż przez przesiąkanie przez glebę i podglebie;
podsumowanie działań podjętych w celu eliminowania stężeń substancji
priorytetowych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 114,
dla których środowiskowe normy jakości zostały określone w faunie i florze
oraz które wykazują tendencje do akumulowania się w osadach, zawierające
w szczególności informacje o wynikach prowadzonych działań oraz ich
wpływie na stan wód;
podsumowanie działań podjętych w celu zapobieżenia skutkom
zanieczyszczeń niedających się przewidzieć lub łagodzenia tych skutków,
zawierające w szczególności informacje o wynikach prowadzonych działań
oraz ich wpływie na stan wód;
podsumowanie działań, o których mowa w art. 325, zawierające
w szczególności informacje o wynikach przeglądu pozwoleń wodnoprawnych
oraz programów monitoringu wód;
informacje o sposobie prowadzenia działań polegających na utrzymywaniu
wód uwzględniających cele środowiskowe określone w art. 56, art. 57, art. 59
oraz w art. 61;
informacje o działaniach zastosowanych w celu niedopuszczenia do wzrostu
zanieczyszczeń wód morskich, w tym zanieczyszczeń zawierającymi
tworzywa sztuczne narzędziami połowowymi stanowiącymi odpady w
rozumieniu art. 2 pkt 4b ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach
przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o
opłacie produktowej;
informacje o pozostałych działaniach, innych niż wskazane w pkt 8–16, które
podjęto ze względu na konieczność osiągnięcia ustalonych celów
środowiskowych;
wykaz szczegółowych programów i planów gospodarowania dla obszaru
dorzecza dotyczących zlewni, sektorów gospodarki, problemów lub typów
wód wraz z omówieniem zawartości tych programów i planów;
podsumowanie działań zastosowanych w celu informowania społeczeństwa
i konsultacji publicznych, opis wyników i dokonanych na tej podstawie zmian
w planie;
podsumowanie identyfikacji znaczących oddziaływań antropogenicznych
i oceny ich wpływu na stan wód powierzchniowych i podziemnych, w tym:
oszacowanie punktowych źródeł zanieczyszczeń,
oszacowanie rozproszonych źródeł zanieczyszczeń wraz z informacją
o przeznaczeniu gruntów,
oszacowanie oddziaływań wywieranych na ilościowy stan wód wraz
z informacją na temat poboru wód,
analizę innych oddziaływań antropogenicznych na stan wód;
wykaz organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami dla
obszaru dorzecza, w tym:
nazwy i adresy organów właściwych w sprawach gospodarowania
wodami dla obszaru dorzecza,
zasięg geograficzny obszaru dorzecza,
status prawny organów właściwych w sprawach gospodarowania
wodami dla obszaru dorzecza,
zakres kompetencji organów właściwych w sprawach gospodarowania
wodami dla obszaru dorzecza, również w zakresie obejmującym
uprawnienia organu koordynacyjnego w stosunku do innych organów,
informacje dotyczące organów właściwych w sprawach gospodarowania
wodami dla tych obszarów dorzeczy, które są położone na terenie innych
państw;
informację o sposobach i procedurach pozyskiwania informacji
i dokumentacji źródłowej wykorzystanej do sporządzenia planu oraz
informacji o spodziewanych wynikach realizacji planu, w tym:
dotyczących udzielonych pozwoleń wodnoprawnych,
dotyczących pozyskiwania danych w zakresie monitoringu wód,
o których mowa w art. 319 ust. 4;
wykaz inwestycji oraz działań, które mogą spowodować nieosiągnięcie
dobrego stanu wód lub pogorszenie dobrego stanu wód, spełniających
warunki, o których mowa w art. 68, wraz z uzasadnieniem spełnienia tych
warunków;
tabelę przedstawiającą granice oznaczalności stosowanych metodyk
referencyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 350 ust. 1, w odniesieniu do substancji priorytetowych, określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 114, oraz informacje dotyczące
wyników tych metodyk, z uwzględnieniem minimalnych kryteriów
w zakresie wyników danej metodyki;
uzasadnienie częstotliwości prowadzenia monitoringu substancji
priorytetowych określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 350 ust. 1.
wykazy obszarów chronionych, o których mowa w art. 317 ust. 4, wraz
z graficznym przedstawieniem przebiegu ich granic oraz określeniem podstaw
prawnych ich utworzenia;
mapę sieci monitoringu wraz z prezentacją programów monitoringowych;
ustalenie celów środowiskowych dla jednolitych części wód i obszarów
chronionych;
podsumowanie wyników analiz ekonomicznych związanych z korzystaniem
z wód;
zestaw działań z uwzględnieniem sposobów osiągania ustanawianych celów
środowiskowych wraz z jego podsumowaniem;
informacje o planowanych i podjętych działaniach, które służą wdrożeniu
zasady zwrotu kosztów usług wodnych, przy uwzględnieniu wkładu
wniesionego przez użytkowników wód oraz kosztów środowiskowych
i zasobowych, zawierające w szczególności informacje o wynikach tych
działań oraz ich wpływie na stan wód;
podsumowanie działań podjętych dla realizacji:
celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz
w art. 61,
wymagań wynikających z przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.
o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków
– dla jednolitych części wód przeznaczonych do poboru wody na potrzeby
zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi;
Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zawiera także:
określenie odcinków śródlądowych wód powierzchniowych, w obrębie
których występują zagrożenia dla swobodnego przepływu wód oraz spływu
lodów, wraz z identyfikacją tych zagrożeń;
wykaz będących własnością Skarbu Państwa budowli regulacyjnych
i urządzeń wodnych o istotnym znaczeniu dla zarządzania wodami.
W planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza należy zapewnić
rozpoczęcie realizacji działań, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie późniejniepóźniej niż
w terminie 3 lat od dnia ogłoszenia planu.
Wykaz inwestycji i działań, o których mowa w ust. 1 pkt 22, obejmuje:
wskazanie podmiotów odpowiedzialnych za realizację działań;
uzasadnienie konieczności realizacji działań, z uwzględnieniem
spodziewanych efektów ich realizacji;
szacunkową analizę kosztów i korzyści wynikających z planowanych działań.
Przeglądu i aktualizacji planu gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza dokonuje się co 6 lat.
Aktualizacja planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza powinna
zawierać, oprócz danych, o których mowa w ust. 1 i 2, następujące dane:
podsumowanie wszelkich zmian lub uaktualnień dokonanych od dnia
ogłoszenia poprzedniego planu gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza;
ocenę postępu w osiąganiu celów środowiskowych z prezentacją wyników
monitoringu w okresie objętym poprzednim planem oraz wyjaśnieniem
przyczyn ewentualnego nieosiągnięcia niektórych celów środowiskowych;
charakterystykę i wyjaśnienie wszystkich działań przewidzianych we
wcześniejszej wersji planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,
które nie zostały zastosowane;
charakterystykę koniecznych dodatkowych działań ustalonych w trakcie
realizacji planu.
W aktualizacji planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza
uwzględnia się planowane inwestycje lub działania, zawarte w wykazie, o którym
mowa w art. 435.
Art. 324.
zmienionyZestaw działań, o którym mowa w art. 318 ust. 1 pkt 7, określa
działania podstawowe i działania uzupełniające zmierzające do poprawy lub
utrzymania dobrego stanu wód na obszarach dorzeczy.
Działania podstawowe są ukierunkowane na spełnienie minimalnych
wymogów i obejmują:
działania umożliwiające wdrożenie przepisów dotyczących ochrony wód,
w szczególności działania służące:
zaspokajaniu obecnych i przyszłych potrzeb wodnych w zakresie
zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,
ochronie siedlisk lub gatunków zgodnie z przepisami ustawy z dnia
16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
kontroli zagrożeń wypadkami z udziałem substancji niebezpiecznych
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska,
właściwemu wykorzystaniu osadów ściekowych,
zapobieganiu zanieczyszczeniu wód związkami azotu pochodzącymi ze
źródeł rolniczych,
zapewnieniu, żeby nie wystąpił znaczny wzrost stężeń substancji
priorytetowych wykazujących tendencję do akumulowania się
w osadach lub faunie i florze;
działania służące eliminowaniu lub ograniczaniu zanieczyszczeń ze źródeł
obszarowych, w tym stanowienie przepisów prawa powszechnie
obowiązującego;
działania służące temu, aby znaczące oddziaływania na stan wód, nieobjęte
działaniami wymienionymi w pkt 1–10, zostały poprzedzone
przedsięwzięciami zapewniającymi utrzymanie warunków
hydromorfologicznych jednolitych części wód na takim poziomie, który
umożliwi osiągnięcie wymaganego stanu ekologicznego lub dobrego
potencjału ekologicznego, w przypadku sztucznych lub silnie zmienionych
jednolitych części wód, z zachowaniem zasady zrówno-
ważonego rozwoju;
niewprowadzanie zanieczyszczeń bezpośrednio do wód podziemnych,
rozumiane jako wprowadzanie w inny sposób niż przez przesiąkanie przez glebę
i podglebie, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w odrębnych przepisach,
o ile nie zagrożą one osiągnięciu celów środowiskowych dla jednolitych części
wód podziemnych;
działania służące eliminowaniu substancji priorytetowych z wód
powierzchniowych oraz stopniowemu ograniczaniu innych zanieczyszczeń,
jeżeli mogłyby one zagrozić osiągnięciu celów środowiskowych ustalonych dla
tych wód;
działania zapobiegające uwalnianiu w znaczących ilościach substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego z instalacji technicznych,
a także służące zapobieganiu lub łagodzeniu skutków zanieczyszczeń
niedających się przewidzieć, w tym przez stosowanie systemów wczesnego
ostrzegania, a w przypadku zaistnienia niedających się przewidzieć okoliczności
niezbędne środki dla zredukowania zagrożeń dla ekosystemów wodnych.
działania umożliwiające wdrożenie przepisów dotyczących ochrony wód
związane z ocenami oddziaływania przedsięwzięć na środowisko oraz na obszar
Natura 2000;
działania służące wdrożeniu zasady zwrotu kosztów usług wodnych
uwzględniającej wkład wniesiony przez użytkowników wód oraz koszty
środowiskowe i koszty zasobowe;
działania służące propagowaniu skutecznego i zrównoważonego korzystania
z wody w celu niedopuszczenia do zagrożenia realizacji celów środowiskowych;
działania prewencyjne, ochronne i kontrolne, związane z ochroną wód przed
zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł punktowych i obszarowych;
działania uniemożliwiające znaczny wzrost stężeń substancji priorytetowych,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 114, charakteryzujących
się zdolnością do akumulacji, w osadach lub organizmach żywych;
działania podejmowane na rzecz optymalizowania zasad kształtowania zasobów
wodnych i warunków korzystania z nich, w tym działania na rzecz kontroli
poboru wody;
ograniczanie poboru wód powierzchniowych i wód podziemnych
z uwzględnieniem potrzeby rejestrowania poboru wód powierzchniowych i wód
podziemnych oraz rejestrowania ograniczeń poboru;
ograniczanie sztucznego zasilania wód podziemnych, które jest dopuszczalne
tylko przy założeniu, że dokonywany w tym celu pobór wody powierzchniowej
lub wody podziemnej nie zagrozi osiągnięciu celów środowiskowych ustalonych
dla wód zasilanych lub zasilających;
Realizacja działań podstawowych nie powinna:
powodować wzrostu zanieczyszczenia wód morskich;
przyczyniać się bezpośrednio ani pośrednio do wzrostu zanieczyszczenia
śródlądowych wód powierzchniowych, chyba że byłoby to z korzyścią dla
środowiska jako całości.
Działania uzupełniające działania podstawowe są ukierunkowane
w szczególności na osiągnięcie celów środowiskowych i mogą wskazywać:
środki prawne, administracyjne i ekonomiczne niezbędne do zapewnienia
optymalnego wdrożenia przyjętych działań;
wynegocjowane porozumienia dotyczące korzystania ze środowiska;
działania na rzecz ograniczenia emisji;
zasady dobrej praktyki;
przywracanie i tworzenie terenów podmokłych;
działania służące efektywnemu korzystaniu z wody i ponownemu jej
wykorzystaniu, przede wszystkim promowanie technologii polegających na
efektywnym wykorzystaniu wody w przemyśle i oszczędzających wodę technik
nawadniania;
przedsięwzięcia techniczne, badawcze, rozwojowe, demonstracyjne
i edukacyjne.
Działania uzupełniające mogą być również przyjmowane dla zapewnienia
dodatkowej ochrony lub poprawy stanu wód lub dla realizacji umów
międzynarodowych mających na celu ochronę wód, w tym ochronę i zapobieganie
zanieczyszczaniu środowiska morskiego.
Dla potrzeb sporządzania planu gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza przeprowadza się analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód,
z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych
prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania
z zasobów wodnych na obszarze dorzecza obejmujących śródlądowe wody
powierzchniowe i wody podziemne, morskie wody wewnętrzne oraz wody
przejściowe i wody przybrzeżne znajdujące się na obszarze dorzecza.
Działania ujęte w aktualizacjach planów gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza należy rozpocząć nie późniejzrównoważonego rozwoju;
niewprowadzanie zanieczyszczeń bezpośrednio do wód podziemnych,
rozumiane jako wprowadzanie w inny sposób niż przez przesiąkanie przez
glebę i podglebie, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w odrębnych
przepisach, o ile nie zagrożą one osiągnięciu celów środowiskowych dla
jednolitych części wód podziemnych;
działania służące eliminowaniu substancji priorytetowych z wód
powierzchniowych oraz stopniowemu ograniczaniu innych zanieczyszczeń,
jeżeli mogłyby one zagrozić osiągnięciu celów środowiskowych ustalonych
dla tych wód;
działania zapobiegające uwalnianiu w znaczących ilościach substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego z instalacji technicznych,
a także służące zapobieganiu lub łagodzeniu skutków zanieczyszczeń
niedających się przewidzieć, w tym przez stosowanie systemów wczesnego
ostrzegania, a w przypadku zaistnienia niedających się przewidzieć
okoliczności niezbędne środki dla zredukowania zagrożeń dla ekosystemów
wodnych.
działania umożliwiające wdrożenie przepisów dotyczących ochrony wód
związane z ocenami oddziaływania przedsięwzięć na środowisko oraz na
obszar Natura 2000;
działania służące wdrożeniu zasady zwrotu kosztów usług wodnych
uwzględniającej wkład wniesiony przez użytkowników wód oraz koszty
środowiskowe i koszty zasobowe;
działania służące propagowaniu skutecznego i zrównoważonego korzystania
z wody w celu niedopuszczenia do zagrożenia realizacji celów
środowiskowych;
działania prewencyjne, ochronne i kontrolne, związane z ochroną wód przed
zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł punktowych i obszarowych;
działania uniemożliwiające znaczny wzrost stężeń substancji priorytetowych,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 114,
charakteryzujących się zdolnością do akumulacji, w osadach lub organizmach
żywych;
działania podejmowane na rzecz optymalizowania zasad kształtowania
zasobów wodnych i warunków korzystania z nich, w tym działania na rzecz
kontroli poboru wody;
ograniczanie poboru wód powierzchniowych i wód podziemnych
z uwzględnieniem potrzeby rejestrowania poboru wód powierzchniowych
i wód podziemnych oraz rejestrowania ograniczeń poboru;
ograniczanie sztucznego zasilania wód podziemnych, które jest dopuszczalne
tylko przy założeniu, że dokonywany w tym celu pobór wody
powierzchniowej lub wody podziemnej nie zagrozi osiągnięciu celów
środowiskowych ustalonych dla wód zasilanych lub zasilających;
Realizacja działań podstawowych nie powinna:
powodować wzrostu zanieczyszczenia wód morskich;
przyczyniać się bezpośrednio ani pośrednio do wzrostu zanieczyszczenia
śródlądowych wód powierzchniowych, chyba że byłoby to z korzyścią dla
środowiska jako całości.
Działania uzupełniające działania podstawowe są ukierunkowane
w szczególności na osiągnięcie celów środowiskowych i mogą wskazywać:
środki prawne, administracyjne i ekonomiczne niezbędne do zapewnienia
optymalnego wdrożenia przyjętych działań;
wynegocjowane porozumienia dotyczące korzystania ze środowiska;
działania na rzecz ograniczenia emisji;
zasady dobrej praktyki;
przywracanie i tworzenie terenów podmokłych;
działania służące efektywnemu korzystaniu z wody i ponownemu jej
wykorzystaniu, przede wszystkim promowanie technologii polegających na
efektywnym wykorzystaniu wody w przemyśle i oszczędzających wodę
technik nawadniania;
przedsięwzięcia techniczne, badawcze, rozwojowe, demonstracyjne
i edukacyjne.
Działania uzupełniające mogą być również przyjmowane dla zapewnienia
dodatkowej ochrony lub poprawy stanu wód lub dla realizacji umów
międzynarodowych mających na celu ochronę wód, w tym ochronę i zapobieganie
zanieczyszczaniu środowiska morskiego.
Dla potrzeb sporządzania planu gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza przeprowadza się analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód,
z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych
prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania
z zasobów wodnych na obszarze dorzecza obejmujących śródlądowe wody
powierzchniowe i wody podziemne, morskie wody wewnętrzne oraz wody
przejściowe i wody przybrzeżne znajdujące się na obszarze dorzecza.
Działania ujęte w aktualizacjach planów gospodarowania wodami na
obszarze dorzecza należy rozpocząć niepóźniej niż w terminie 3 lat od dnia
ogłoszenia tej aktualizacji.
Art. 329.
zmienionySystem informacyjny gospodarowania wodami jest prowadzony
w systemie teleinformatycznym.
W systemie informacyjnym gospodarowania wodami gromadzi się
informacje w zakresie gospodarowania wodami, w szczególności informacje na
temat:
sieci hydrograficznej;
pozwoleń wodnoprawnych, ocen wodnoprawnych oraz pozwoleń
zintegrowanych wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w zakresie poboru wód
powierzchniowych lub wód podziemnych oraz wprowadzania ścieków do
wód lub do ziemi;
ilości i rodzaju substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego
określonych w pozwoleniach, o których mowa w pkt 10;
urządzeń wodnych;
obszarów chronionych stref ochronnych oraz obszarów ochronnych;
oceny obszarów chronionych, o której mowa w art. 349 ust. 14;
wyników badań i oceny, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 74 ust. 1;
ocen obszarowych jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi,
o których mowa w art. 349 ust. 16 pkt 1;
ocen jakości wody w kąpielisku, o których mowa w art. 344 ust. 1;
spółek wodnych;
następujących dokumentów planistycznych:
planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,
planów zarządzania ryzykiem powodziowym,
planu przeciwdziałania skutkom suszy,
wstępnej oceny ryzyka powodziowego,
map zagrożenia powodziowego,
map ryzyka powodziowego,
programu ochrony wód morskich;
hydrologicznych i meteorologicznych stacji pomiarowo-obserwacyjnych;
urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, o których mowa
w art. 196 ust. 1.
przebiegu granic obszarów zlewni, dorzeczy i regionów wodnych;
ilości i jakości zasobów wód podziemnych, w tym dostępnych zasobów wód
podziemnych, lokalizacji głównych zbiorników wód podziemnych oraz sieci
obserwacyjno-badawczej wód podziemnych;
ilości i jakości zasobów wód powierzchniowych, w tym stanu ekologicznego
lub potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego wód
powierzchniowych;
wielkości poboru wód powierzchniowych lub wód podziemnych oraz
wielkości zrzutów ścieków do wód lub do ziemi według wartości
rzeczywistych i informacji ze zgód wodnoprawnych;
lokalizacji źródeł zanieczyszczeń punktowych i obszarowych wraz z ich
charakterystyką, w tym lokalizacją punktów zrzutu ścieków z podaniem
współrzędnych;
obwodów rybackich;
profili wody w kąpieliskach;
W systemie informacyjnym gospodarowania wodami uwzględnia się także
decyzje wydane na podstawie ustawy, w tym zgody wodnoprawne, oraz informację
o pozwoleniu wodnoprawnym, które wygasło z mocy prawa, informację o zrzeczeniuzrze-
czeniu się przez zakład pozwolenia wodnoprawnego, informację o zgłoszeniach,
które stały się bezprzedmiotowe, decyzje o nałożeniu obowiązków usunięcia
negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania zgody wodnoprawnejwodno-
prawnej lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie
z warunkami wynikającymi ze zgody wodnoprawnej, obowiązkach zakładu
niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych po wygaśnięciu pozwolenia
wodnoprawnego.
Art. 336.
zmienionyWykonujący kontrolę, o której mowa w art. 335 ust. 1, są
uprawnieni do:
wstępu wraz z pracownikami pomocniczymi, rzeczoznawcami i niezbędnym
wyposażeniem przez całą dobę na teren nieruchomości, na której znajdują się
urządzenia wodne lub prowadzona jest działalność związana z korzystaniem
z wód;
przeprowadzania niezbędnych pomiarów lub badań lub wykonywania innych
czynności kontrolnych w celu ustalenia, na terenie kontrolowanej
nieruchomości, przestrzegania warunków wynikających z przepisów ustawy,
a także stanu urządzeń wodnych;
utrwalania przebiegu i wyników oględzin za pomocą aparatury i środków
technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku;
żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania
osób w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego;
żądania okazywania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych
mających związek z problematyką kontroli;
wykonywania niezbędnych dla celów kontroli odpisów lub wyciągów
z dokumentów oraz zestawień i obliczeń sporządzanych na podstawie
dokumentów, a w razie potrzeby żądania ich od podmiotu kontrolowanego;
sprawdzania tożsamości osób uczestniczących w kontroli;
oceny sposobu i poprawności wykonywania pomiarów dotyczących
korzystania z wód przez zakład;
nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.
Wykonujący kontrolę, o której mowa w art. 335 ust. 1, w związku
z pełnieniem obowiązków służbowych, korzystają z ochrony przewidzianej dla
funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383).karny.
Na terenach zamkniętych w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja
1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne wstęp na teren zamknięty następuje za
zgodą i pod nadzorem zarządzającego tym terenem.
Art. 337.
zmienionyKontrolę, o której mowa w art. 335 ust. 1, przeprowadza się po
okazaniu upoważnienia do jej przeprowadzenia, a jeżeli kontrolę wykonują
pracownicy urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej lub Wód Polskich, także legitymacji służbowej.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa
w art. 335 ust. 1, zawiera:
wskazanie podstawy prawnej przeprowadzenia kontroli;
oznaczenie organu wykonującego kontrolę;
imię i nazwisko, stanowisko służbowe wykonującego kontrolę, a jeżeli
kontrolę wykonują pracownicy urzędu zapewniającego obsługę ministra
właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wód Polskich, także numer
legitymacji służbowej;
określenie zakresu przedmiotowego kontroli;
wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;
podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego
stanowiska lub funkcji;
pouczenie kontrolowanego o jego prawach i obowiązkach;
datę i miejsce wystawienia upoważnienia.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa
w art. 335 ust. 1, w odniesieniu do przedsiębiorcy zawiera dodatkowo oznaczenie
przedsiębiorcy objętego kontrolą.
W przypadku gdy:
podjęcie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu
przestępstwa lub wykroczenia,
przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia,
zdrowia lub środowiska naturalnego
– pracownicy urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej oraz Wód Polskich są uprawnieni do jej przeprowadzania, po
okazaniu legitymacji służbowej.
W przypadkach, o których mowa w ust. 4, kontrolowanemu należy
niezwłocznie, nie późniejniepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia podjęcia kontroli, o której
mowa w art. 335 ust. 1, doręczyć upoważnienie do przeprowadzenia tej kontroli.
Kontrolę, o której mowa w art. 335 ust. 1, można przeprowadzić bez
udziału kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, w obecności innego
pracownika kontrolowanego lub w obecności przywołanego świadka, którym
powinien być funkcjonariusz publiczny.
Funkcjonariusz publiczny ma obowiązek uczestniczyć w kontroli, o której
mowa w ust. 6.
W odniesieniu do kontroli przedsiębiorcy, przepisy ust. 6 i 7 stosuje się
w przypadkach, o których mowa w ust. 4.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale, w odniesieniu do
kontroli przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018
r. – Prawo przedsiębiorców.
Art. 34.
zmienionySzczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód
wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód,
obejmujące:
odwadnianie gruntów i upraw;
chów ryb w sadzach;
zapewnienie wody dla funkcjonowania urządzeń umożliwiających migrację
ryb;
korzystanie z wód do nawadniania gruntów lub upraw, a także na potrzeby
działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada
1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 20242025 r. poz. 1176,1344 1635oraz iz 1757),2026 r. poz. 875),
w ilości większej niż średniorocznie 5 m3 na dobę;
korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, innej niż działalność
rolnicza w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o
podatku rolnym;
rolnicze wykorzystanie ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż
5 m3 na dobę;
chów lub hodowlę ryb oraz innych organizmów wodnych w sztucznych
zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących, przeznaczonych
na te cele.
(uchylony)
użytkowanie wody znajdującej się w stawach i rowach;
wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych
podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie
szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na
podstawie art. 100 ust. 1;
wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub
obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na
zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70 %
powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach
nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej;
rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych;
wykorzystywanie wód do celów żeglugi oraz spławu;
przerzuty wód oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych;
wydobywanie z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód
wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód
morza terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także
wycinanie roślin z wód lub brzegu;
(uchylony)
Art. 344.
zmienionyOrgany Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w ramach kontroli
urzędowej, dokonują:
oceny jakości wody w kąpielisku pod względem spełniania wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1:
bieżącej,
sezonowej;
klasyfikacji jakości wody w kąpielisku pod względem spełniania wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1,
określając ją jako:
niedostateczną,
dostateczną,
dobrą,
doskonałą;
bieżącej oceny jakości wody w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do
kąpieli pod względem spełniania wymagań określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1.
Kontrola urzędowa obejmuje:
wyznaczenie punktów pobierania próbek wody z kąpieliska do badań;
pobieranie, transport i badanie próbek wody z kąpieliska metodami
określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 3, przed
sezonem kąpielowym oraz w przypadku zaistnienia sytuacji mogącej
powodować pogorszenie jakości wody w kąpielisku;
ocenę prowadzonej kontroli wewnętrznej;
ocenę i klasyfikację jakości wody w kąpielisku.
Kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest wykonywana, gdy zaistniała
sytuacja mogąca powodować pogorszenie jakości wody w miejscu okazjonalnie
wykorzystywanym do kąpieli. Kontrola ta obejmuje wyłącznie wyznaczenie
punktów pobierania próbek wody z miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli do badań oraz pobieranie, transport i badanie próbek wody z tego miejsca
metodami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 3.
Organizator kąpieliska jest obowiązany do prowadzenia kontroli
wewnętrznej.
W ramach prowadzonej kontroli wewnętrznej organizator kąpieliska:
ustala do dnia 1 czerwca w porozumieniu z właściwym państwowym
powiatowym lub państwowym granicznym inspektorem sanitarnym
harmonogram pobrania próbek wody z kąpieliska w sezonie kąpielowym,
zwany dalej „harmonogramem pobrania próbek”;
systematycznie wizualnie nadzoruje wodę w kąpielisku i wodę zasilającą
kąpielisko pod kątem występowania zanieczyszczeń niekorzystnie
wpływających na jakość wody i stanowiących zagrożenie dla zdrowia
kąpiących się osób;
pobiera próbki wody w kąpielisku w punktach ustalonych z właściwym
państwowym powiatowym lub państwowym granicznym inspektorem
sanitarnym nie późniejniepóźniej niż 4 dni po terminie wyznaczonym w harmonogramie
pobrania próbek;
pobiera dodatkowe próbki wody w kąpielisku w terminie 7 dni po ustaniu
krótkotrwałego zanieczyszczenia;
wykonuje badania wody z kąpieliska w zakresie określonym w przepisach
wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 i metodami określonymi
w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 3;
dokumentuje i przekazuje państwowemu powiatowemu lub państwowemu
granicznemu inspektorowi sanitarnemu wyniki badania wody w przypadku:
przekroczenia wymagań określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, w dniu pozyskania wyniku badania,
spełniania wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 48 ust. 1 pkt 1, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 3 dni od dnia otrzymania
wyniku badania;
informuje właściwego państwowego powiatowego lub państwowego
granicznego inspektora sanitarnego o wystąpieniu zmian, które mogą mieć
wpływ na pogorszenie jakości wody w kąpielisku, oraz o każdym zawieszeniu
harmonogramu pobrania próbek w ramach kontroli wewnętrznej i jego
przyczynach;
informuje kąpiące się osoby o jakości wody w kąpielisku i zaleceniach
organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Organizator kąpieliska nieodpłatnie przekazuje Głównemu Inspektorowi
Sanitarnemu profil wody w kąpielisku w formie papierowej lub elektronicznej za
pośrednictwem internetowego serwisu kąpieliskowego, o którym mowa w art. 347
ust. 3, przed otwarciem sezonu kąpielowego.
Art. 345.
zmienionyHarmonogram pobrania próbek uwzględnia terminy pobierania
i analizy jednej próbki pobranej nie wcześniejniewcześniej niż 10 dni przed otwarciem sezonu
kąpielowego oraz nie mniejniemniej niż trzech próbek w sezonie kąpielowym, w okresie
funkcjonowania kąpieliska, tak aby przerwa między badaniami nie przekraczała
miesiąca.
W odniesieniu do kąpieliska, w którym sezon kąpielowy nie przekracza
8 tygodni, harmonogram pobrania próbek uwzględnia terminy pobierania i analizy
jednej próbki pobranej nie wcześniejniewcześniej niż 10 dni przed otwarciem sezonu
kąpielowego oraz nie mniejniemniej niż dwóch próbek w sezonie kąpielowym, w okresie
funkcjonowania kąpieliska, tak aby przerwa między badaniami nie przekraczała
miesiąca.
Stosowanie harmonogramu pobrania próbek może zostać zawieszone
w przypadku wystąpienia sytuacji wyjątkowej będącej zdarzeniem mającym
niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku o prawdopodobieństwie
występowania mniejszym niż raz na 4 lata. W terminie nie dłuższymniedłuższym niż 3 dni od
dnia ustania sytuacji wyjątkowej, należy powrócić do stosowania obowiązującego
harmonogramu pobrania próbek i uzupełnić brakujące próbki nowymi.
W przypadku zawieszenia stosowania harmonogramu pobrania próbek
właściwy państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny
sporządza sprawozdanie, przedstawiając przyczyny zawieszenia, i przekazuje je
Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu celem przekazania wraz ze sprawozdaniem
rocznym Komisji Europejskiej.
Art. 346.
zmienionyW przypadku stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli
wewnętrznej lub urzędowej, że woda w kąpielisku nie spełnia wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1,
w szczególności wystąpienia krótkotrwałego zanieczyszczenia lub nadmiernego
zakwitu sinic, państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny
zobowiązuje organizatora kąpieliska, w drodze decyzji, do ustalenia przyczyny
zanieczyszczenia i podjęcia działań dla ochrony zdrowia ludzkiego i poprawy
jakości wody.
W przypadku określonym w ust. 1 państwowy powiatowy lub państwowy
graniczny inspektor sanitarny:
niezwłocznie podejmuje działania mające na celu ochronę zdrowia ludzkiego
i w razie konieczności wprowadza zakaz kąpieli w danym sezonie
kąpielowym albo tymczasowy zakaz kąpieli;
w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia organizatora
kąpieliska i właściwego miejscowo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta
w celu niezwłocznego rozpowszechnienia informacji o wprowadzonym
zakazie za pomocą środków masowego przekazu.
Organizator kąpieliska i właściwy miejscowo wójt, burmistrz lub prezydent
miasta w dniu otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 1, rozpowszechnia
informację o wprowadzonym zakazie kąpieli za pomocą środków masowego
przekazu.
Organizator kąpieliska w dniu otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 1,
zamieszcza informację o wprowadzonym zakazie kąpieli w miejscu oznakowania
kąpieliska określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 49 pkt 3.
Państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny
wprowadza, w drodze decyzji, stały zakaz
kąpieli, w przypadku gdy jakość wody w kąpielisku została zaklasyfikowana
jako niedostateczna w 5 kolejnych sezonach kąpielowych.
W przypadku kąpielisk zlokalizowanych w częściach wód
przekraczających granicę państwa lub zlokalizowanych przy tej granicy właściwy
państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny niezwłocznie,
nie późniejniepóźniej niż w terminie 1 dnia od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1
i 5, informuje wojewodę o działaniach podjętych zgodnie z ust. 2 pkt 1 oraz
art. 47 ust. 2.
Wojewoda niezwłocznie, nie późniejniepóźniej niż w terminie 2 dni od dnia uzyskania
informacji, o której mowa w ust. 6, zawiadamia odpowiednie władze państwa
członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa niebędącego państwem
członkowskim Unii Europejskiej.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1–7, wójt, burmistrz lub prezydent
miasta, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organizator kąpieliska
przekazują społeczeństwu informacje dotyczące jakości wody w kąpielisku
w sposób niebudzący wątpliwości co do stwierdzonych zagrożeń.
Art. 55.
zmienionyCele środowiskowe rozumiane jako osiągnięcie i utrzymanie
dobrego stanu wód podziemnych, w tym dobrego stanu ilościowego wód
podziemnych i dobrego stanu chemicznego wód podziemnych, dobrego stanu wód
powierz-
chniowych,powierzchniowych, w tym co najmniej dobrego stanu ekologicznego lub co
najmniej dobrego potencjału ekologicznego oraz dobrego stanu chemicznego wód
powierzchniowych, lub norm i celów wynikających z przepisów, na podstawie
których zostały utworzone obszary chronione, a także zapobieganie ich
pogorszeniu, w szczególności w odniesieniu do ekosystemów wodnych i innych
ekosystemów zależnych od wód, określa się dla:
jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne
lub silnie zmienione;
sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych;
jednolitych części wód podziemnych;
obszarów chronionych.
Cele środowiskowe ustanawia się w planie gospodarowania wodami na
obszarze dorzecza i weryfikuje co 6 lat.
Art. 101a.
zmienionyJeżeli zakład posiada system retencyjno-dozujący, to na
obszarze, na którym są zlokalizowane odbiorniki ścieków, zgodnie z ostrzeżeniami
przed suszą hydrologiczną zakład ten jest obowiązany przez okres suszy
hydrologicznej do:
wstrzymania wprowadzania ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, do
wód lub
ograniczenia wprowadzania ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, do
wód co najmniej do poziomu 1/2 wysokości określonej w pozwoleniu wodno-
prawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków
wprowadzanych do wód
– jednak nie dłużejniedłużej niż do osiągnięcia maksymalnego wypełnienia urządzeń
wchodzących w skład tego systemu służących do retencji tych wód lub ścieków,
biorąc pod uwagę przewidywaną długość okresu suszy hydrologicznej, a także
ewentualną potrzebę zapewnienia zdolności retencyjnych systemu retencyjno-
-dozującego w okresie następnej suszy, która mogłaby wystąpić w najbliższym
okresie.
Po zakończeniu okresu suszy zakład, o którym mowa w ust. 1, jest
obowiązany do zwiększania zdolności retencyjnych systemu retencyjno-dozującego,retencyjno-
-dozującego, jeżeli warunki środowiskowe na to pozwalają.
W przypadku ponownego wystąpienia suszy hydrologicznej zakład,
o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do stosowania wymagań określonych
w ust. 1 w zakresie pozostałej wolnej pojemności urządzeń wchodzących w skład
systemu retencyjno-dozującego służących do retencji tych wód lub ścieków, biorąc
pod uwagę przewidywaną długość okresu suszy hydrologicznej, a także ewentualną
potrzebę zapewnienia zdolności retencyjnych systemu retencyjno-dozującego
w okresie następnej suszy, która mogłaby wystąpić w najbliższym okresie.
Art. 102.
zmienionyProdukcję rolną, w tym działy specjalne produkcji rolnej, oraz
działalność, w ramach której są przechowywane nawozy naturalne lub stosowane
nawozy, prowadzi się w sposób zapobiegający zanieczyszczaniu wód azotanami
pochodzącymi ze źródeł rolniczych i ograniczający takie zanieczyszczenie.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
dużych jednostkach przeliczeniowych (DJP) – rozumie się przez to umowną
jednostkę przeliczeniową zwierząt gospodarskich odpowiadającą zwierzęciu
o masie 500 kg albo zwierzętom o łącznej masie 500 kg;
działce rolnej – rozumie się przez to działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 4
ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki
Rolnej na lata 2023–2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 17411741, z 2025 r. poz. 321 oraz
z 20252026 r. poz. 321);305);
produktach pofermentacyjnych – rozumie się przez to płynne lub stałe
substancje organiczne powstające w wyniku procesu produkcji biogazu
rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 20242026 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r.68, poz.516, 303900 i 759);912);
terenach o dużym nachyleniu – rozumie się przez to stok o nachyleniu
większym niż 10 %, co oznacza wzrost pochylenia terenu o 1 m na długości
10 m;
(uchylony)
związkach azotu – rozumie się przez to wszelkie substancje zawierające azot,
z wyjątkiem gazowego azotu cząsteczkowego.
Art. 104.
zmienionyW celu zmniejszenia zanieczyszczenia wód azotanami
pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobiegania dalszemu zanieczyszczeniu
opracowuje się i wdraża na obszarze całego państwa program działań.
Program działań zawiera:
określone z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik środki oraz
sposoby postępowania w zakresie praktyki rolniczej, w szczególności
związanej z procesami nawożenia, gospodarki nawozami w gospodarstwach
rolnych, służące celom, o których mowa w ust. 1, obejmujące:
ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów, w tym sposoby
i warunki nawożenia na glebach zamarzniętych, zalanych wodą,
nasyconych wodą lub przykrytych śniegiem, w pobliżu wód
powierzchniowych i na terenach o dużym nachyleniu, a także
równowagi między możliwym do przewidzenia zapotrzebowaniem
upraw na azot a zasilaniem upraw azotem z gleby oraz z nawożenia,
wskazanie okresów, w których dozwolone jest rolnicze wykorzystanie
nawozów, oraz dawek nawozów i sposobów nawożenia,
określenie warunków, w których wykorzystanie niektórych rodzajów
nawozów jest zabronione,
określenie warunków przechowywania nawozów naturalnych, w tym
powierzchni i pojemności urządzeń do ich przechowywania,
planowanie prawidłowego nawożenia azotem poszczególnych roślin,
określenie listy upraw intensywnych,
określenie współczynników przeliczeniowych sztuk rzeczywistych
zwierząt gospodarskich na duże jednostki przeliczeniowe,
określenie sposobu obliczania sztuk przelotowych zwierząt
gospodarskich i ich stanu średniorocznego,
określenie sposobu obliczania minimalnej wielkości miejsc do
przechowywania nawozów naturalnych,
określenie średnich rocznych wielkości produkcji nawozów naturalnych
i koncentracji zawartego w nich azotu w zależności od gatunku
zwierzęcia gospodarskiego, jego wieku i wydajności oraz systemu
utrzymania,
określenie sposobu obliczania dawki nawozów azotowych mineralnych,
określenie maksymalnych dawek nawozów azotowych dla upraw
w plonie głównym,
określenie sposobu ustalania wielkości rocznej dawki nawozów
naturalnych wykorzystywanych rolniczo zawierającej nie więcejniewięcej niż
170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych,
określenie odległości, w jakich nie stosuje się nawozów w pobliżu wód
powierzchniowych, w tym na terenach o dużym nachyleniu, w
zależności od rodzaju stosowanego nawozu, występowania uprawy
roślin, rodzaju wód powierzchniowych oraz sposobu stosowania
nawozu,
warunki przechowywania kiszonek;
sposób dokumentowania realizacji programu działań;
określenie harmonogramu rzeczowego i czasowego realizacji środków,
o których mowa w pkt 1 lit. a–e.
Środki oraz sposoby postępowania, o których mowa w ust. 2, różnicuje się
w zależności od:
liczby utrzymywanych zwierząt gospodarskich;
wielkości użytków rolnych, na których jest prowadzona produkcja rolna;
intensywności prowadzonej produkcji rolnej;
części obszaru kraju z uwzględnieniem:
warunków glebowych,
warunków klimatycznych,
warunków wodnych i środowiska,
ukształtowania terenu,
zagospodarowania gruntów oraz praktyki rolniczej, w tym systemu
płodozmianu.
Art. 105a.
zmienionyPodmioty prowadzące produkcję rolną oraz podmioty
prowadzące działalność, o której mowa w art. 102 ust. 1, które:
prowadzą chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 000 stanowisk lub chów lub
hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub
750 stanowisk dla macior,
posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni powyżej 100 ha użytków
rolnych, uprawiają uprawy intensywne na gruntach ornych na powierzchni
powyżej 50 ha lub utrzymują obsadę większą niż 60 dużych jednostek
przeliczeniowych (DJP), według stanu średniorocznego,
nabywają nawóz naturalny lub produkt pofermentacyjny do bezpośredniego
rolniczego wykorzystania w celu nawożenia lub poprawy właściwości gleby
od podmiotu importującego nawóz naturalny lub produkt pofermentacyjny
z terytoriów państw trzecich lub od podmiotu prowadzącego działalność, o
której mowa w pkt 1
– są obowiązane do opracowania planu nawożenia azotem.
Plan nawożenia azotem opracowuje się w terminie pozwalającym na
prawidłowe i bezpieczne stosowanie nawozów, nie późniejniepóźniej niż do dnia rozpoczęcia
stosowania nawozów.
Plan nawożenia azotem zawiera rozplanowanie stosowania nawozów na
poszczególnych działkach rolnych w gospodarstwie rolnym, z uwzględnieniem
potrzeb pokarmowych roślin w warunkach danego siedliska.
Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą
zbywać, w tym przekazywać, nawozy naturalne lub produkty pofermentacyjne
wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem
nieważności.
Umowę, o której mowa w ust. 4, strony przechowują przez co najmniej 3
lata od dnia jej wygaśnięcia.
Podmiot prowadzący działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 1, może zbyć
do 30 % gnojówki i gnojowicy do bezpośredniego rolniczego wykorzystania, a
pozostałą ilość przeznaczyć we własnym zakresie lub przekazać innemu
podmiotowi do produkcji biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z
dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii lub zagospodarować na
działkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin.
Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, które
nie stosują nawozów naturalnych lub produktów pofermentacyjnych na działkach
rolnych, których są posiadaczami, nie opracowują planu nawożenia azotem.
Podmiot, który jest obowiązany do opracowania planu nawożenia azotem,
stosuje nawozy w dawkach nieprzekraczających dawek określonych w tym planie.
Plan nawożenia azotem przechowuje się w gospodarstwie rolnym przez 3
lata od dnia zakończenia stosowania nawozów na podstawie tego planu.
Art. 105b.
zmienionyPodmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 105a ust.
1 pkt 1, jest obowiązany do uzyskania pozytywnej opinii okręgowej stacji
chemiczno-
rolniczej,chemiczno-rolniczej, zwanej dalej „okręgową stacją”, o planie nawożenia azotem
– nie późniejniepóźniej niż do dnia rozpoczęcia stosowania nawozów.
Okręgowa stacja wydaje opinię o planie nawożenia azotem, za którą pobiera
opłatę nie wyższąniewyższą niż 400 zł dla gospodarstwa rolnego.
Górna jednostkowa stawka opłaty za wydanie opinii o planie nawożenia
azotem wynosi 20 zł dla każdej działki rolnej.
Opłata za wydanie opinii o planie nawożenia azotem stanowi dochód
budżetu państwa.
Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość jednostkowej stawki opłaty za wydanie opinii o planie nawożenia azotem
dla poszczególnej działki rolnej oraz termin i sposób uiszczania tej opłaty, biorąc
pod uwagę koszty ponoszone przez okręgową stację przy wydawaniu opinii o
planie nawożenia azotem, potrzeby pokarmowe roślin w warunkach danego
siedliska oraz zapewniając powszechnie dostępny system płatności.
Podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 105a ust. 1 pkt 1,
doręcza kopię planu nawożenia azotem wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi
miasta oraz właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska, właściwym
ze względu na miejsce stosowania nawozów, wraz z kopią pozytywnej opinii
okręgowej stacji o tym planie, nie późniejniepóźniej niż do dnia rozpoczęcia stosowania
nawozów.
Art. 105c.
zmienionyPodmioty prowadzące produkcję rolną oraz podmioty
prowadzące działalność, o której mowa w art. 102 ust. 1, które nie są obowiązane
do opracowania planu nawożenia azotem, stosują nawozy w dawkach nieprzekraczającychnie-
przekraczających maksymalnych dawek nawozów azotowych dla upraw w plonie
głównym określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106 ust. 4 dla
plonów uzyskiwanych w warunkach uregulowanego odczynu gleby, zbilansowanegozbilan-
sowanego nawożenia azotem, fosforem i potasem i stosowania integrowanej
ochrony roślin.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą opracować plan nawożenia
azotem. W takim przypadku stosuje się przepisy art. 105a ust. 2, 3, 8 i 9.
Art. 106.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej w uzgodnieniu
z ministrem właściwym do spraw rolnictwa opracowuje projekt programu działań.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, opracowując projekt
programu działań, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa na zasadach
i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U.
z 20242026 r. poz. 1112,670, 1881875, 1097 i 1940).1157).
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia zakres i sposób
uwzględnienia uwag do projektu programu działań z ministrem właściwym do
spraw rolnictwa.
Rada Ministrów przyjmuje program działań, w drodze rozporządzenia,
kierując się koniecznością realizacji celów, o których mowa w art. 104 ust. 1.
Program działań podlega przeglądowi co 4 lata oraz w razie potrzeby
aktualizacji.
Przepisy ust. 1–4 oraz art. 104 ust. 2 i art. 105 ust. 2 stosuje się
odpowiednio do aktualizacji programu działań.
Art. 108.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska dokonuje
kontroli:
stosowania programu działań,
spełnienia obowiązku posiadania planu nawożenia azotem,
stosowania nawozów zgodnie z planem nawożenia azotem
– przez podmioty prowadzące produkcję rolną oraz podmioty prowadzące
działalność, o której mowa w art. 102 ust. 1.
Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, właściwy organ Inspekcji
Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki
wodnej oraz ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa w terminie do dnia
30 czerwca każdego roku za rok poprzedni.
Kontrolę, o której mowa w ust. 1, wykonuje się na podstawie przepisów
ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2024 r.
poz. 425).425, z 2025 r. poz. 1863 oraz z 2026 r. poz. 1157).
Na potrzeby wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, organy
Inspekcji Ochrony Środowiska są uprawnione do wykorzystywania danych
zgromadzonych w systemie ewidencji producentów oraz ewidencji gospodarstw
rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, o których mowa
w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji
producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków
o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023
r. poz. 885 oraz z 20252026 r. poz. 368).610).
Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udostępnia
nieodpłatnie właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska dane, o których
mowa w ust. 4.
Dane, o których mowa w ust. 4, mogą być przekazywane właściwym
organom Inspekcji Ochrony Środowiska również w formie pisemnej na wniosek
tych organów.
Art. 109.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie
wyników kontroli, o której mowa w art. 108 ust. 1, w zależności od zakresu
i stopnia naruszenia, wydaje z urzędu decyzję, w której może:
nakazać usunięcie w określonym terminie nieprawidłowości stwierdzonych
w trakcie kontroli lub
ustalić obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, oraz jej
wysokość.
Wpływy z opłaty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu
państwa.
Stawki opłaty, o których mowa w ust. 5, ustalone w roku poprzednim,
podlegają każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym
średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za
rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłaty,
o której mowa w ust. 5, obowiązującej od dnia 1 stycznia roku następnego.
Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.
z 2025 r. poz. 111, 497, 621, 622, 769 i 820), z tym że uprawnienia organów
podatkowych przysługują właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.
Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach decyzji,
o których mowa w ust. 1, jest właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Do podmiotów prowadzących produkcję rolną oraz działalność, o których
mowa w art. 102 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, z
późn. zm.6)), przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio.
Podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa
w art. 102 ust. 1, ponoszą opłatę za:
stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106
ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami wydanymi na
podstawie art. 106 ust. 4;
prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4 albo za jej brak;
brak planu nawożenia azotem.
Maksymalne stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, wynoszą:
2000 zł 7) za stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na
podstawie art. 106 ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
3000 zł 7) za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4;
500 zł 7) za prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4 albo za jej brak;
500 zł 7) za brak planu nawożenia azotem.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, wskazuje się numer rachunku bankowego,
na który powinna zostać uiszczona opłata, o której mowa w ust. 4.
Opłatę, o której mowa w ust. 4, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia,
w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna.
Opłata, o której mowa w ust. 4, nieuiszczona w terminie podlega
przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r.
poz. 132 i 620).niepóźniej niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłaty,
o której mowa w ust. 5, obowiązującej od dnia 1 stycznia roku następnego.
Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.8)), z tym że uprawnienia organów
podatkowych przysługują właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.
Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach decyzji,
o których mowa w ust. 1, jest właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają natychmiastowemu
wykonaniu.
Do podmiotów prowadzących produkcję rolną oraz działalność, o których
mowa w art. 102 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480,
1795 i 1826 oraz z 2026 r. poz. 507), przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się
odpowiednio.
Podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa
w art. 102 ust. 1, ponoszą opłatę za:
stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 106 ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie art. 106 ust. 4;
prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4 albo za jej brak;
brak planu nawożenia azotem.
Maksymalne stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, wynoszą:
2000 zł 7) za stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na
podstawie art. 106 ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
3000 zł 7) za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4;
500 zł 7) za prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4 albo za jej brak;
500 zł 7) za brak planu nawożenia azotem.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, wskazuje się numer rachunku
bankowego, na który powinna zostać uiszczona opłata, o której mowa w ust. 4.
Opłatę, o której mowa w ust. 4, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia,
w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna.
Opłata, o której mowa w ust. 4, nieuiszczona w terminie podlega
przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026
r. poz. 268, 516, 739 i 1003).
Obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, przedawnia się
z upływem 5 lat od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności
tej opłaty.
Art. 68.
zmienionyPrzepisy art. 66 i art. 67 stosuje się, jeżeli są spełnione łącznie
następujące warunki:
podejmowane są wszelkie działania, aby łagodzić skutki negatywnych
oddziaływań na stan jednolitych części wód;
przyczyny zmian i działań, o których mowa w art. 66 i art. 67, są szczegółowo
przedstawione w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i są
aktualizowane co 6 lat;
przyczyny zmian i działań, o których mowa w art. 66, są uzasadnione
nadrzędnym interesem publicznym, a pozytywne efekty związane z ochroną
zdrowia, utrzymaniem bezpieczeństwa oraz zrównoważonym rozwojem
przeważają nad korzyściami dla społeczeństwa i środowiska związanymi
z osiągnięciem celów środowiskowych, o których mowa w art. 55,
utraconymi w następstwie tych zmian i działań;
zakładane korzyści wynikające ze zmian i działań, o których mowa w pkt 1–3,1–
3, nie mogą zostać osiągnięte przy zastosowaniu innych działań, znacząco
korzystniejszych z punktu widzenia interesów środowiska, ze względu na
negatywne uwarunkowania wykonalności technicznej lub nieproporcjonalnie
wysokie koszty.
Art. 7.
zmienionyW zakresie uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 9 czerwca
2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2024 r. poz. 1290 oraz z 20252026 r. poz. 769)69) przepisów ustawy
nie stosuje się do:
poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych;
solanek, wód leczniczych oraz termalnych;
wprowadzania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia zakładów
górniczych oraz wykorzystanych wód, o których mowa w pkt 2.
Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za
pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami
wodnymi.
Art. 74.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakim powinny odpowiadać wody powierzchniowe wykorzystywane
do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, a także
częstotliwość pobierania próbek wody, metodyki referencyjne analiz i sposób
oceny, czy wody odpowiadają wymaganiom.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej uwzględni podział wód na 3 kategorie w dostosowaniu
do standardowych procesów uzdatniania, jakim wody, z uwagi na ich zanieczyszczenie,zanie-
czyszczenie, powinny być poddane w celu uzyskania wody przeznaczonej do
spożycia przez ludzi, a także będzie się kierował efektywnością tych procesów oraz
potrzebą sukcesywnej poprawy jakości wód wykorzystywanych do poboru wody
przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
Art. 76.
zmienionyDopuszcza się wprowadzanie:
wód opadowych lub roztopowych, wody z przelewów kanalizacji deszczowej
oraz wody chłodniczej do wód powierzchniowych lub do ziemi, w odległości
mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie
wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami,
wód opadowych lub roztopowych do jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas
dopływu tych wód do jeziora jest krótszy niż 24 godziny,
wód pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni
do jezior oraz do ich dopływów,
ścieków, o których mowa w art. 75 pkt 3 lit. a, jeżeli jest to zgodne
z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
art. 99 ust. 1 pkt 2,
wód wykorzystanych pochodzących z pomp ciepła lub wykorzystanych wód
geotermalnych – do wód podziemnych,
ścieków oczyszczonych do jezior, jeżeli:
zakład korzystał z wyłączenia z zakazu określonego w art. 15 ustawy
z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1087),
czas dopływu oczyszczonych ścieków do jeziora byłby krótszy niż
24 godziny, także w przypadku wprowadzania ścieków oczyszczonych
do wód cieków naturalnych oraz kanałów będących dopływami jezior,
oraz
są prowadzone pomiary: w sposób ciągły – ilości ścieków, a także
w sposób okresowy, nie rzadziejnierzadziej niż raz na kwartał – jakości ścieków
– o ile organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych ustali, że takie
dopuszczenie nie koliduje z celami środowiskowymi dla wód lub wymaganiami
jakościowymi dla wód.
Właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu
wprowadzania do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk,
miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad
wodami, ścieków i wód innych niż wymienione w ust. 1 pkt 1, jeżeli wystąpi
istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna, a zwolnienie nie spowoduje
zagrożenia dla jakości wód.
Art. 77.
zmienionyZakazuje się:
wprowadzania do wód odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy
z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn.
zm.5)) oraz
ciekłych odchodów zwierzęcych;
spławiania do wód śniegu wywożonego z terenów zanieczyszczonych,
w szczególności z centrów miast, terenów przemysłowych, terenów składowych,
baz transportowych, dróg o dużym natężeniu ruchu wraz z parkingami, oraz jego
składowania na terenach położonych między wałem przeciwpowodziowym
a linią brzegu wód lub w odległości mniejszej niż 50 m od linii brzegu wód;
na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią:
gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych,
a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody,
oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich
składowania,
lokalizowania nowych cmentarzy;
mycia pojazdów w wodach powierzchniowych oraz nad brzegami tych wód;
pobierania z wód powierzchniowych wody bezpośrednio do opryskiwaczy
rolniczych oraz mycia opryskiwaczy rolniczych i sprzętu do aplikacji nawozów,
oraz wylewania wody z ich mycia w odległości mniejszej niż 25 m od brzegu
zbiorników wodnych, jezior, cieków naturalnych, rowów, kanałów, ujęć wody,
jeżeli nie ustanowiono strefy ochronnej na podstawie art. 135 ust. 1;
używania farb produkowanych na bazie związków organiczno-cynowych (TBT)
do konserwacji technicznych konstrukcji podwodnych;
poruszania się pojazdami w wodach powierzchniowych oraz po gruntach
pokrytych wodami, z wyłączeniem pojazdów:
jednostek organizacyjnych wykonujących uprawnienia właścicielskie
w stosunku do wód lub urządzeń wodnych zlokalizowanych na wodach,
jednostek wykonujących roboty inwestycyjne lub prace utrzymaniowe,
jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw
wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych,
jednostek ratowniczych,
organów lub jednostek wykonujących kontrolę w zakresie określonym
w przepisach ustawy i przepisach odrębnych,
używanych do slipowania łodzi, w miejscach do tego wyznaczonych.
Stronami postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 9, są
podmiot, na rzecz którego wydano decyzję, o której mowa w ust. 3, oraz podmiot
zainteresowany nabyciem praw i obowiązków wynikających z tej decyzji.
W przypadku wykonania działań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a,
nieobjętych decyzją, o której mowa w ust. 3, organ Wód Polskich właściwy do
wydania tej decyzji, mając na uwadze konieczność ograniczania negatywnych
skutków powodzi na skutek wykonania tych robót lub czynności dla zdrowia ludzi,
środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, może nakazać,
w drodze decyzji, przywrócenie stanu niepowodującego zanieczyszczenia wód temu,
kto wykonał te roboty lub czynności na jego koszt. Jeżeli nie można ustalić podmiotu,
który wykonał te roboty lub czynności, przywrócenie stanu niepowodującego
zanieczyszczenia wód nakazuje się właścicielowi nieruchomości na jego koszt.
W decyzji, o której mowa w ust. 11, określa się termin przywrócenia stanu
niepowodującego zanieczyszczenia wód.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli w terminie 3 lat od dnia,
w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganej zgody wodnoprawnej.
Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia
powodzi, termin, o którym mowa w ust. 13, może być przedłużony przez właściwy
organ Wód Polskich, w drodze decyzji, na czas nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli
wnioskodawca przed wygaśnięciem decyzji wystąpi z wnioskiem do tego organu.
Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie obejmują wykorzystywania
gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych
z utrzymywaniem lub regulacją wód, ochroną brzegu morskiego i morskich wód
wewnętrznych oraz pogłębianiem morskich dróg wodnych.
Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia
powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu,
o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód.
Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, dołącza się
charakterystykę planowanych działań i ich wpływu na jakość wód w przypadku
wystąpienia powodzi wraz z ich podstawowymi danymi technicznymi i opisem
planowanej technologii robót, mapę sytuacyjno-wysokościową pochodzącą
z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kopię tej mapy potwierdzoną
przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo inną mapę sytuacyjno-wyso-
kościową,zm.6)) oraz ciekłych odchodów zwierzęcych;
spławiania do wód śniegu wywożonego z terenów zanieczyszczonych,
w szczególności z centrów miast, terenów przemysłowych, terenów
składowych, baz transportowych, dróg o dużym natężeniu ruchu wraz
z parkingami, oraz jego składowania na terenach położonych między wałem
przeciwpowodziowym a linią brzegu wód lub w odległości mniejszej niż
50 m od linii brzegu wód;
na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią:
gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych,
a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody,
oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich
składowania,
lokalizowania nowych cmentarzy;
mycia pojazdów w wodach powierzchniowych oraz nad brzegami tych wód;
pobierania z wód powierzchniowych wody bezpośrednio do opryskiwaczy
rolniczych oraz mycia opryskiwaczy rolniczych i sprzętu do aplikacji
nawozów, oraz wylewania wody z ich mycia w odległości mniejszej niż 25 m
od brzegu zbiorników wodnych, jezior, cieków naturalnych, rowów, kanałów,
ujęć wody, jeżeli nie ustanowiono strefy ochronnej na podstawie art. 135
ust. 1;
używania farb produkowanych na bazie związków organiczno-cynowych
(TBT) do konserwacji technicznych konstrukcji podwodnych;
poruszania się pojazdami w wodach powierzchniowych oraz po gruntach
pokrytych wodami, z wyłączeniem pojazdów:
jednostek organizacyjnych wykonujących uprawnienia właścicielskie
w stosunku do wód lub urządzeń wodnych zlokalizowanych na wodach,
jednostek wykonujących roboty inwestycyjne lub prace utrzymaniowe,
jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw
wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych,
jednostek ratowniczych,
organów lub jednostek wykonujących kontrolę w zakresie określonym
w przepisach ustawy i przepisach odrębnych,
używanych do slipowania łodzi, w miejscach do tego wyznaczonych.
Stronami postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 9, są
podmiot, na rzecz którego wydano decyzję, o której mowa w ust. 3, oraz podmiot
zainteresowany nabyciem praw i obowiązków wynikających z tej decyzji.
W przypadku wykonania działań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a,
nieobjętych decyzją, o której mowa w ust. 3, organ Wód Polskich właściwy do
wydania tej decyzji, mając na uwadze konieczność ograniczania negatywnych
skutków powodzi na skutek wykonania tych robót lub czynności dla zdrowia ludzi,
środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, może
nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu niepowodującego zanieczyszczenia
wód temu, kto wykonał te roboty lub czynności na jego koszt. Jeżeli nie można
ustalić podmiotu, który wykonał te roboty lub czynności, przywrócenie stanu
niepowodującego zanieczyszczenia wód nakazuje się właścicielowi nieruchomości
na jego koszt.
W decyzji, o której mowa w ust. 11, określa się termin przywrócenia stanu
niepowodującego zanieczyszczenia wód.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli w terminie 3 lat od dnia,
w którym stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganej zgody wodnoprawnej.
Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku
wystąpienia powodzi, termin, o którym mowa w ust. 13, może być przedłużony
przez właściwy organ Wód Polskich, w drodze decyzji, na czas niedłuższy niż
3 lata, jeżeli wnioskodawca przed wygaśnięciem decyzji wystąpi z wnioskiem do
tego organu.
Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie obejmują wykorzystywania
gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych
z utrzymywaniem lub regulacją wód, ochroną brzegu morskiego i morskich wód
wewnętrznych oraz pogłębianiem morskich dróg wodnych.
Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku
wystąpienia powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji,
zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne
dla ochrony jakości wód.
Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, dołącza się
charakterystykę planowanych działań i ich wpływu na jakość wód w przypadku
wystąpienia powodzi wraz z ich podstawowymi danymi technicznymi i opisem
planowanej technologii robót, mapę sytuacyjno-wysokościową pochodzącą
z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kopię tej mapy
potwierdzoną przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo inną mapę
sytuacyjno-wysokościową, z naniesionym schematem planowanych obiektów lub
robót oraz opis instalacji i urządzeń służących do gromadzenia ścieków, nawozów
naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które
mogą zanieczyścić wody, oraz do prowadzenia przetwarzania odpadów,
w szczególności ich składowania.
Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3,
jest wnioskodawca, właściciel wód i właściciel wału przeciwpowodziowego,
a w przypadku obszarów chronionych – także organ zarządzający danym
obszarem.
Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 3–5 stosuje się odpowiednio do wysp oraz
przymulisk, o których mowa w art. 224.
Wyrażenie zgody na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia
powodzią nowych cmentarzy następuje w decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5.
Właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, na czas określony
zwolnić z zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, określając miejsce i warunki
poruszania się pojazdami w wodach powierzchniowych oraz po gruntach
pokrytych wodami, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód i nie
wpłynie na cele środowiskowe dla wód.
Organ Wód Polskich właściwy do wydania decyzji, o której mowa w ust. 3,
jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do
przeniesienia, w drodze decyzji, praw i obowiązków wynikających z tej decyzji na
rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej
decyzji.
Art. 8.
zmienionyPrzepisów ustawy nie stosuje się do usług wodnych w zakresie
magazynowania, uzdatniania lub dystrybucji wód powierzchniowych i wód
podziemnych oraz odbioru ścieków, objętych przepisami ustawy z dnia 7 czerwca
2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków
(Dz. U. z 2024 r. poz. 757).757 oraz z 2026 r. poz. 605).
Art. 87a.
zmienionyAglomeracja wyznaczona na podstawie art. 87 ust. 1 powinna
spełniać następujące warunki:
być wyposażona w sieć kanalizacyjną gwarantującą zbieranie co najmniej
98 % ładunku zanieczyszczeń z obszaru aglomeracji wyrażonego w
równoważnej liczbie mieszkańców;
ładunek zanieczyszczeń niezebrany siecią kanalizacyjną, o której mowa w pkt
1:
w przypadku gdy stanowi nie więcejniewięcej niż 2 % ładunku zanieczyszczeń z
obszaru aglomeracji – jest mniejszy niż 2000 równoważnej liczby
mieszkańców oraz
jest oczyszczany w innych systemach oczyszczania ścieków,
zapewniających taki sam poziom ochrony środowiska jak dla całej
aglomeracji;
zapewniać wydajność oczyszczalni ścieków pozwalającą odebrać całość
ładunku zanieczyszczeń powstających w aglomeracji wyrażonego w
równoważnej liczbie mieszkańców oraz
stosować technologię oczyszczania ścieków z aglomeracji gwarantującą
osiągnięcie wymaganych przepisami powszechnie obowiązującymi
standardów oczyszczania ścieków dla oczyszczalni ścieków w aglomeracji o
określonej wielkości wyrażonej równoważną liczbą mieszkańców.
Art. 89.
zmienionyGminy przedkładają Wodom Polskim corocznie, nie późniejniepóźniej niż do
dnia 28 lutego, sprawozdania z realizacji krajowego programu oczyszczania
ścieków komunalnych za rok ubiegły, zawierające informacje o:
stanie wyposażenia aglomeracji w systemy kanalizacji zbiorczej,
oczyszczalnie ścieków komunalnych oraz indywidualne systemy
oczyszczania ścieków;
postępie realizacji przedsięwzięć określonych w krajowym programie
oczyszczania ścieków komunalnych;
ilości wytworzonych w ciągu roku Mg suchej masy osadów ściekowych
w oczyszczalniach ścieków komunalnych w aglomeracji oraz o sposobie
zagospodarowania tych osadów;
ilości ścieków wytworzonych na obszarze aglomeracji oraz jakości ścieków
oczyszczonych i odprowadzonych do wód lub do ziemi.
W przypadku gdy gmina nie przekaże sprawozdania z realizacji krajowego
programu oczyszczania ścieków komunalnych za rok ubiegły w terminie, o którym
mowa w ust. 1, Wody Polskie wzywają gminę do jego przekazania w terminie 7 dni
od dnia otrzymania wezwania, jednocześnie informując gminę o sankcji za
naruszenie tego obowiązku.
Wody Polskie w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku zamieszczają na
stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej wzór sprawozdania
z realizacji krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych wraz z informacjamiinfor-
macjami o sposobie przekazania tego sprawozdania.
Art. 99.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw
środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące
zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz
substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące
zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II);
warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi
ścieków, w szczególności ścieków bytowych, ścieków komunalnych oraz
ścieków przemysłowych, w tym najwyższe dopuszczalne wartości substancji
zanieczysz-
czających, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania
ścieków, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek
ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają
wymaganym warunkom;
najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających dla ścieków
z oczyszczalni ścieków bytowych i ścieków komunalnych oraz dla ścieków
z oczyszczalni ścieków w aglomeracji;
warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub
roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, w tym najwyższe dopuszczalne
wartości substancji zanieczyszczających, a także miejsce, sposób i minimalną
częstotliwość pobierania próbek tych wód, metodyki referencyjne analizy
i sposób oceny, czy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do wód lub do
urządzeń wodnych odpowiadają wymaganym warunkom.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne
ilości substancji zanieczyszczających, wyrażone w jednostkach masy przypadających
na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego
produktu, które mogą być odprowadzane w ściekach przemysłowych, w jednym lub
więcej okresach.
Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej uwzględni:
właściwości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego,
w szczególności ich toksyczność, trwałość w środowisku, zdolność do
bioakumulacji oraz zagrożenie, jakie mogą one powodować dla wód oraz życia
lub zdrowia ludzi;
aktualny stan wód i ich podatność na eutrofizację rozumianą jako wzbogacanie
wód biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi
przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku
którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków
w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód;
efektywność usuwania substancji zanieczyszczających ze ścieków w procesach
ich oczyszczania;
rozwój technik umożliwiających stopniowe zmniejszanie emisji;
położenie, rzeźbę terenu i rodzaj gleb na obszarach, na których może być
stosowane rolnicze wykorzystanie ścieków;
zróżnicowanie w czasie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do
wód ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska
wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane
(wykaz I).
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej będzie się kierował potrzebą:
zapobieżenia zagrożeniu dla życia i zdrowia ludzi powodowanego
wprowadzaniem do wód substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska
wodnego;
minimalizacji kosztów oczyszczania ścieków komunalnych;
spełnienia wymagań zdrowotnych dotyczących żywności i pasz na terenach
rolniczego wykorzystania ścieków.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej weźmie również pod uwagę konieczność określenia bardziej
rygorystycznych wymagań w zakresie warunków, jakie należy spełnić przy
wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższych dopuszczalnych
wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunków, jakie należy spełnić w celu
rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsc, sposobu i minimalnej często-
tliwościzanieczyszczających, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego
wykorzystania ścieków, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość
pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny,
czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom;
najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających dla ścieków
z oczyszczalni ścieków bytowych i ścieków komunalnych oraz dla ścieków
z oczyszczalni ścieków w aglomeracji;
warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub
roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, w tym najwyższe
dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających, a także miejsce,
sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek tych wód, metodyki
referencyjne analizy i sposób oceny, czy wody opadowe lub roztopowe
odprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych odpowiadają wymaganym
warunkom.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
dopuszczalne ilości substancji zanieczyszczających, wyrażone w jednostkach masy
przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub
powstającego produktu, które mogą być odprowadzane w ściekach
przemysłowych, w jednym lub więcej okresach.
Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy
do spraw gospodarki wodnej uwzględni:
właściwości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego,
w szczególności ich toksyczność, trwałość w środowisku, zdolność do
bioakumulacji oraz zagrożenie, jakie mogą one powodować dla wód oraz
życia lub zdrowia ludzi;
aktualny stan wód i ich podatność na eutrofizację rozumianą jako
wzbogacanie wód biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu,
powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia
roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia
biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości
tych wód;
efektywność usuwania substancji zanieczyszczających ze ścieków
w procesach ich oczyszczania;
rozwój technik umożliwiających stopniowe zmniejszanie emisji;
położenie, rzeźbę terenu i rodzaj gleb na obszarach, na których może być
stosowane rolnicze wykorzystanie ścieków;
zróżnicowanie w czasie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu
do wód ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla
środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być
eliminowane (wykaz I).
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej będzie się kierował potrzebą:
zapobieżenia zagrożeniu dla życia i zdrowia ludzi powodowanego
wprowadzaniem do wód substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska
wodnego;
minimalizacji kosztów oczyszczania ścieków komunalnych;
spełnienia wymagań zdrowotnych dotyczących żywności i pasz na terenach
rolniczego wykorzystania ścieków.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej weźmie również pod uwagę konieczność określenia
bardziej rygorystycznych wymagań w zakresie warunków, jakie należy spełnić
przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższych
dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunków, jakie
należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsc, sposobu i
minimalnej częstotliwości pobierania próbek ścieków, metodyk referencyjnych
analizy i sposobu oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom, jeżeli
przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony wód przed zanieczyszczeniem
wymagają zastosowania bardziej rygorystycznych wartości emisji od
dopuszczalnych wartości emisji wynikających z najlepszych dostępnych technik.
Art. 348.
zmienionyBadania pobranych próbek wody w kąpieliskach i miejscach
okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli są wykonywane na zasadach określonychokreś-
lonych w rozdziale 3a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji
Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416 oraz z 2026 r. poz. 605).
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Art. 351.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska opracowuje
program monitoringu wód morskich zawierający wykaz stanowisk badań
monitoringowych z przyporządkowaniem im zakresu i częstotliwości prowadzenia
pomiarów i badań oraz metodyk referencyjnych lub warunków zapewnienia jakości
pomiarów i badań dla poszczególnych wskaźników, o których mowa
w art. 153 ust. 1 pkt 1.
Jeżeli Komisja Europejska odrzuci program monitoringu wód morskich
w całości, opracowuje się nowy program monitoringu wód morskich zgodnie
z ust. 1–
8 i 11.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza program
monitoringu wód morskich i jego aktualizacje.
Program monitoringu wód morskich jest wdrażany, jeżeli w terminie
6 miesięcy od dnia jego przedłożenia Komisja Europejska nie odrzuci programu
monitoringu wód morskich w całości albo w części.
Program monitoringu wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat i w razie
potrzeby aktualizacji.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję
Europejską, Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego oraz zainteresowane
państwa członkowskie Unii Europejskiej o przyjęciu programu monitoringu wód
morskich i jego aktualizacjach, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów, wyrażonej
w drodze uchwały.
Informacja jest przekazywana w terminie 3 miesięcy od dnia zatwierdzenia
programu monitoringu wód morskich lub dokonania jego aktualizacji.
Przepisy ust. 1–11 stosuje się odpowiednio do aktualizacji programu
monitoringu wód morskich.
Przy opracowywaniu programu monitoringu wód morskich bierze się pod
uwagę potrzebę:
uwzględnienia ustaleń zawartych we wstępnej ocenie stanu środowiska wód
morskich;
opracowywania specyfikacji technicznych i ujednoliconych metod
monitorowania stanu środowiska wód morskich w sposób zapewniający
porównywalność informacji o stanie środowiska wód morskich na poziomie Unii
Europejskiej;
zapewnienia, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zgodności programu
monitoringu wód morskich z programami opracowywanymi przez inne państwa
członkowskie Unii Europejskiej położone w regionie Morza Bałtyckiego oraz
państwa leżące poza granicami Unii Europejskiej, które graniczą z regionem
Morza Bałtyckiego, w tym przy wykorzystaniu najbardziej odpowiednich dla
regionu Morza Bałtyckiego wytycznych dotyczących monitorowania stanu
środowiska wód morskich;
uwzględnienia oceny zmian cech i właściwości wód morskich, o których mowa
w art. 150 ust. 1, a także, w razie konieczności, nowych i przyszłych zagrożeń
ekosystemów morskich;
uwzględnienia właściwości fizycznych, chemicznych, hydromorfologicznych
i biologicznych wód morskich, typów siedlisk oraz presji i oddziaływań na wody
morskie zawartych w analizie, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2, w tym ich
naturalnej zmienności, jak również potrzebę przeprowadzenia oceny postępów
w realizacji celów środowiskowych dla wód morskich z zastosowaniem
wskaźników, o których mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, oraz ich granicznych
i docelowych punktów odniesienia – o ile zostały ustalone;
uwzględnienia oceny stanu środowiska i programów monitoringu realizowanych
na podstawie przepisów odrębnych, w tym monitoringu przyrodniczego
różnorodności biologicznej i krajobrazowej, o którym mowa w art. 112 ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
uwzględnienia właściwości i oddziaływań o charakterze transgranicznym na stan
środowiska wód regionu Morza Bałtyckiego.
prowadzenia monitoringu wód morskich w sposób skoordynowany i spójny
w regionie Morza Bałtyckiego;
dostarczenia informacji pozwalających na bieżącą ocenę stanu środowiska wód
morskich oraz na określenie działań pozostających do podjęcia i postępów
działań już podjętych dla osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich,
zgodnie ze wstępną oceną stanu środowiska wód morskich oraz z zestawem
właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich;
dostarczenia informacji umożliwiających identyfikację odpowiednich
wskaźników, o których mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, dla celów środowiskowych
dla wód morskich;
dostarczenia informacji umożliwiających ocenę skuteczności działań
określonych w programie ochrony wód morskich;
zapewnienia identyfikacji przyczyny zmian stanu środowiska wód morskich oraz
podjęcia możliwych działań korygujących, mających na celu przywrócenie
dobrego stanu środowiska wód morskich, w przypadku stwierdzenia odstępstw
od dobrego stanu środowiska wód morskich;
dostarczenia informacji o substancjach szczególnie szkodliwych występujących
w gatunkach przeznaczonych do spożycia przez ludzi z obszarów połowów
komercyjnych;
uwzględnienia badań zapewniających uzyskanie informacji, czy działania
korygujące, o których mowa w pkt 6, przyniosą oczekiwane zmiany stanu
środowiska wód morskich i nie będą miały niepożądanych skutków ubocznych;
zapewnienia porównywalności i możliwości wykonywania zbiorczych ocen
stanu środowiska wód morskich w regionie Morza Bałtyckiego;
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, zapewniając aktywny udział
wszystkich zainteresowanych w opracowaniu programu monitoringu wód morskich,
zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu
zapewniającego jego obsługę, w celu zgłoszenia uwag, projekt programu monitoringu
wód morskich.
W terminie 21 dni od dnia zamieszczenia projektu programu monitoringu wód
morskich na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, o której mowa
w ust. 3, zainteresowani mogą składać do właściwego organu Inspekcji Ochrony
Środowiska uwagi, w formie pisemnej lub elektronicznej, do ustaleń zawartych
w projekcie tego dokumentu.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska zamieszcza na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę
informację o sposobie i zakresie uwzględnienia uwag do projektu programu
monitoringu wód morskich.
Po zakończeniu konsultacji zgodnie z ust. 3–5 właściwy organ Inspekcji
Ochrony Środowiska przekazuje program monitoringu wód morskich ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji
Europejskiej program monitoringu wód morskich po uzyskaniu zgody Rady
Ministrów, wyrażonej w drodze uchwały. Program monitoringu wód morskich jest
przedkładany w terminie 3 miesięcy od dnia uzyskania zgody Rady Ministrów
wyrażonej w drodze uchwały.
Jeżeli Komisja Europejska odrzuci program monitoringu wód morskich
w części, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje poprawiony
program monitoringu wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej.1–8 i 11.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza program
monitoringu wód morskich i jego aktualizacje.
Program monitoringu wód morskich jest wdrażany, jeżeli w terminie
6 miesięcy od dnia jego przedłożenia Komisja Europejska nie odrzuci programu
monitoringu wód morskich w całości albo w części.
Program monitoringu wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat
i w razie potrzeby aktualizacji.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję
Europejską, Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego oraz zainteresowane
państwa członkowskie Unii Europejskiej o przyjęciu programu monitoringu wód
morskich i jego aktualizacjach, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów, wyrażonej
w drodze uchwały.
Informacja jest przekazywana w terminie 3 miesięcy od dnia
zatwierdzenia programu monitoringu wód morskich lub dokonania jego
aktualizacji.
Przepisy ust. 1–11 stosuje się odpowiednio do aktualizacji programu
monitoringu wód morskich.
Przy opracowywaniu programu monitoringu wód morskich bierze się pod
uwagę potrzebę:
uwzględnienia ustaleń zawartych we wstępnej ocenie stanu środowiska wód
morskich;
opracowywania specyfikacji technicznych i ujednoliconych metod
monitorowania stanu środowiska wód morskich w sposób zapewniający
porównywalność informacji o stanie środowiska wód morskich na poziomie
Unii Europejskiej;
zapewnienia, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zgodności programu
monitoringu wód morskich z programami opracowywanymi przez inne
państwa członkowskie Unii Europejskiej położone w regionie Morza
Bałtyckiego oraz państwa leżące poza granicami Unii Europejskiej, które
graniczą z regionem Morza Bałtyckiego, w tym przy wykorzystaniu
najbardziej odpowiednich dla regionu Morza Bałtyckiego wytycznych
dotyczących monitorowania stanu środowiska wód morskich;
uwzględnienia oceny zmian cech i właściwości wód morskich, o których
mowa w art. 150 ust. 1, a także, w razie konieczności, nowych i przyszłych
zagrożeń ekosystemów morskich;
uwzględnienia właściwości fizycznych, chemicznych, hydromorfologicznych
i biologicznych wód morskich, typów siedlisk oraz presji i oddziaływań na
wody morskie zawartych w analizie, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2,
w tym ich naturalnej zmienności, jak również potrzebę przeprowadzenia
oceny postępów w realizacji celów środowiskowych dla wód morskich
z zastosowaniem wskaźników, o których mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, oraz
ich granicznych i docelowych punktów odniesienia – o ile zostały ustalone;
uwzględnienia oceny stanu środowiska i programów monitoringu
realizowanych na podstawie przepisów odrębnych, w tym monitoringu
przyrodniczego różnorodności biologicznej i krajobrazowej, o którym mowa
w art. 112 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
uwzględnienia właściwości i oddziaływań o charakterze transgranicznym na
stan środowiska wód regionu Morza Bałtyckiego.
prowadzenia monitoringu wód morskich w sposób skoordynowany i spójny
w regionie Morza Bałtyckiego;
dostarczenia informacji pozwalających na bieżącą ocenę stanu środowiska
wód morskich oraz na określenie działań pozostających do podjęcia
i postępów działań już podjętych dla osiągnięcia dobrego stanu środowiska
wód morskich, zgodnie ze wstępną oceną stanu środowiska wód morskich
oraz z zestawem właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód
morskich;
dostarczenia informacji umożliwiających identyfikację odpowiednich
wskaźników, o których mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, dla celów
środowiskowych dla wód morskich;
dostarczenia informacji umożliwiających ocenę skuteczności działań
określonych w programie ochrony wód morskich;
zapewnienia identyfikacji przyczyny zmian stanu środowiska wód morskich
oraz podjęcia możliwych działań korygujących, mających na celu
przywrócenie dobrego stanu środowiska wód morskich, w przypadku
stwierdzenia odstępstw od dobrego stanu środowiska wód morskich;
dostarczenia informacji o substancjach szczególnie szkodliwych
występujących w gatunkach przeznaczonych do spożycia przez ludzi
z obszarów połowów komercyjnych;
uwzględnienia badań zapewniających uzyskanie informacji, czy działania
korygujące, o których mowa w pkt 6, przyniosą oczekiwane zmiany stanu
środowiska wód morskich i nie będą miały niepożądanych skutków
ubocznych;
zapewnienia porównywalności i możliwości wykonywania zbiorczych ocen
stanu środowiska wód morskich w regionie Morza Bałtyckiego;
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, zapewniając aktywny
udział wszystkich zainteresowanych w opracowaniu programu monitoringu wód
morskich, zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej
urzędu zapewniającego jego obsługę, w celu zgłoszenia uwag, projekt programu
monitoringu wód morskich.
W terminie 21 dni od dnia zamieszczenia projektu programu monitoringu
wód morskich na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, o której
mowa w ust. 3, zainteresowani mogą składać do właściwego organu Inspekcji
Ochrony Środowiska uwagi, w formie pisemnej lub elektronicznej, do ustaleń
zawartych w projekcie tego dokumentu.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska zamieszcza na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę
informację o sposobie i zakresie uwzględnienia uwag do projektu programu
monitoringu wód morskich.
Po zakończeniu konsultacji zgodnie z ust. 3–5 właściwy organ Inspekcji
Ochrony Środowiska przekazuje program monitoringu wód morskich ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji
Europejskiej program monitoringu wód morskich po uzyskaniu zgody Rady
Ministrów, wyrażonej w drodze uchwały. Program monitoringu wód morskich jest
przedkładany w terminie 3 miesięcy od dnia uzyskania zgody Rady Ministrów
wyrażonej w drodze uchwały.
Jeżeli Komisja Europejska odrzuci program monitoringu wód morskich
w części, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje poprawiony
program monitoringu wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Euro-
pejskiej.
Do poprawionego programu monitoringu wód morskich stosuje się
odpowiednio przepisy ust. 1, 2, 7, 8 i 11.
Art. 352.
zmienionyWłaściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska udostępnia
Komisji Europejskiej dane i informacje wykorzystane do opracowania programu
monitoringu wód morskich oraz uzyskane przy jego opracowaniu zgodnie z
przepisami ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji
przestrzennej.
Nie późniejNiepóźniej niż w terminie 6 miesięcy od dnia udostępnienia Komisji
Europejskiej danych i informacji, o których mowa w ust. 1, właściwy organ
Inspekcji Ochrony Środowiska udostępnia te dane i informacje również
Europejskiej Agencji Środowiska, o której mowa w przepisach rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r.
w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji
i Obserwacji Środowiska.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do danych i informacji
wykorzystanych do aktualizacji programu monitoringu wód morskich oraz
uzyskanych przy jego aktualizacji.
Art. 353.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej jest naczelnym
organem administracji rządowej właściwym w sprawach gospodarowania wodami.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej składa Sejmowi
Rzeczypospolitej Polskiej co 2 lata, nie późniejniepóźniej niż do dnia 31 sierpnia, informację
o gospodarowaniu wodami dotyczącą:
stanu zasobów wodnych państwa i stanu ich wykorzystywania;
realizacji planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy;
współpracy międzynarodowej na wodach granicznych oraz wykonywania
umów w tym zakresie;
realizacji zadań w zakresie utrzymywania wód oraz pozostałego mienia
Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną;
prowadzonych inwestycji;
realizacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym oraz planu
przeciwdziałania skutkom suszy;
stanu ochrony ludności i mienia przed powodzią oraz suszą.
Art. 354.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej kształtuje
kierunki polityki wodnej państwa, uwzględniając kierunki rozwoju żeglugi
śródlądowej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej koordynuje realizację
zadań publicznych w gospodarce wodnej, w szczególności:
wydaje Prezesowi Wód Polskich wytyczne i polecenia dotyczące sposobu
realizacji zadań oraz żąda przekazania informacji w tym zakresie, wskazując
termin ich przekazania, nie dłuższyniedłuższy niż 3 miesiące i nie krótszyniekrótszy niż 14 dni od
dnia przekazania żądania;
akceptuje przygotowane przez Prezesa Wód Polskich propozycje dotyczące
sposobu realizacji zadań w zakresie inwestycji.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej wykonuje obowiązki
informacyjne i sprawozdawcze wobec Komisji Europejskiej w zakresie
określonym w przepisach ustawy.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej wykonuje obowiązki
wynikające z umów międzynarodowych dotyczących gospodarki wodnej, których
Rzeczpospolita Polska jest stroną.
Art. 363.
zmienionyDo zakresu działania Państwowej Rady należy opracowywanie
dla ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej opinii, propozycji
i wniosków w sprawach gospodarowania wodami, ochrony przed powodzią
i skutkami suszy, w szczególności:
przedstawianie propozycji oraz wniosków dotyczących poprawy stanu
zasobów wodnych oraz ochrony przed powodzią i skutkami suszy;
opiniowanie projektów dokumentów planistycznych, o których mowa
w art. 315 pkt 1–3, 6, 7 oraz 11 i 12;
opiniowanie projektów programów realizacji zadań związanych z
utrzymywaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego
z gospodarką wodną oraz planowanych inwestycji w gospodarce wodnej,
o których mowa w art. 240 ust. 9;
opiniowanie projektów aktów normatywnych regulujących sprawy
gospodarki wodnej;
wyrażanie opinii w sprawach zleconych przez ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej.
W skład Państwowej Rady wchodzą:
Przewodniczący Państwowej Rady;
dwóch Zastępców Przewodniczącego Państwowej Rady;
Sekretarz Państwowej Rady;
członkowie Państwowej Rady w liczbie 30.
Przewodniczący Państwowej Rady, Zastępcy Przewodniczącego
Państwowej Rady oraz członkowie Państwowej Rady są powoływani przez
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej spośród kandydatów
zgłaszanych przez ogólnopolskie organizacje zrzeszające jednostki samorządu
terytorialnego, podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–8 ustawy z
dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r.
poz. 1571, z późn. zm.14)),zm.16)), organizacje społeczne, gospodarcze oraz ekologiczne,
związane z gospodarką wodną.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może odwołać
Przewodniczącego Państwowej Rady, Zastępców Przewodniczącego Państwowej
Rady lub członka Państwowej Rady przed upływem jej kadencji na wniosek
jednostki samorządu terytorialnego, podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt
1, 2 i 4–8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce,
lub organizacji, która zgłosiła jego kandydaturę.
W miejsce odwołanego Przewodniczącego Państwowej Rady, Zastępców
Przewodniczącego Państwowej Rady lub członka Państwowej Rady minister
właściwy do spraw gospodarki wodnej powołuje nowego Przewodniczącego
Państwowej Rady, Zastępców Przewodniczącego Państwowej Rady lub członka
Państwowej Rady. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej powołuje Sekretarza
Państwowej Rady spośród osób zatrudnionych w urzędzie zapewniającym jego
obsługę. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej odwołuje Sekretarza
Państwowej Rady.
Ta sama osoba może pełnić funkcję Przewodniczącego Państwowej Rady
nie
dłużejniedłużej niż przez dwie kadencje.
Kadencja Państwowej Rady trwa 4 lata.
Przewodniczący Państwowej Rady kieruje pracami Państwowej Rady oraz
reprezentuje Państwową Radę na zewnątrz.
Art. 366.
zmienionyIlekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o „służbach
państwowych”, rozumie się przez to państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną,hydrologiczno-
-meteorologiczną, państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli
piętrzących oraz państwową służbę geologiczną.
Art. 37.
zmienionyRada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa
miejscowego, corocznie do dnia 20 maja sezon kąpielowy, który obejmuje okres
między 1 czerwca a 30 września.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta podaje do publicznej wiadomości
projekt uchwały, o której mowa w ust. 2, w sposób zwyczajowo przyjęty,
określając formę, miejsce i termin składania uwag oraz propozycji zmian do tego
projektu uchwały, nie krótszyniekrótszy niż 21 dni od dnia podania do publicznej wiadomości.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatruje uwagi oraz propozycje,
o których mowa w ust. 10, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 14 dni od dnia upływu
terminu ich składania.
Projekt uchwały, o której mowa w ust. 2, wraz z wnioskami, o których
mowa w ust. 3, i dokumentami, o których mowa w ust. 5, wójt, burmistrz lub
prezydent miasta, najpóźniej do dnia 28 lutego, przekazuje do zaopiniowania
Wodom Polskim, właścicielowi wód oraz właściwemu organowi Inspekcji
Ochrony Środowiska i państwowemu powiatowemu lub państwowemu
granicznemu inspektorowi sanitarnemu, a w przypadku kąpieliska położonego na:
terenie parku narodowego – także dyrektorowi parku narodowego, polskich
obszarach morskich – także właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego,
śródlądowej drodze wodnej – także właściwemu dyrektorowi urzędu żeglugi
śródlądowej. Wody Polskie, właściciel wód, właściwy organ Inspekcji Ochrony
Środowiska, państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny,
dyrektor parku narodowego, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej oraz dyrektor
urzędu morskiego wyrażają opinie do przekazanego projektu uchwały, o której
mowa w ust. 2, w terminie 14 dni. Brak opinii w tym terminie uznaje się za wyrażeniewyra-
żenie opinii pozytywnej.
Na obszarze parku narodowego kąpielisko może zostać utworzone, jeżeli
nie sprzeciwiają się temu postanowienia planu ochrony parku narodowego albo
planu zadań ochronnych oraz zasady udostępniania parku narodowego.
Rada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego,
corocznie do dnia 20 maja wykaz kąpielisk na terenie gminy lub na polskich
obszarach morskich przyległych do danej gminy.
Organizator kąpieliska do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego sezon
kąpielowy, w którym kąpielisko ma być otwarte, przekazuje wójtowi, burmistrzowi
lub prezydentowi miasta wniosek o umieszczenie w wykazie kąpielisk, o którym
mowa w ust. 2, wydzielonego fragmentu wód powierzchniowych, na którym
planuje utworzyć kąpielisko.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
imię i nazwisko albo nazwę oraz adres organizatora;
nazwę i adres kąpieliska oraz opis granicy kąpieliska na aktualnej mapie
topograficznej albo ortofotomapie lub wykaz współrzędnych punktów
załamania granicy kąpieliska;
wskazanie długości linii brzegowej kąpieliska;
wskazanie przewidywanej maksymalnej liczby osób korzystających dziennie
z kąpieliska;
wskazanie terminów otwarcia i zamknięcia kąpieliska;
opis infrastruktury kąpieliska, w tym urządzeń sanitarnych;
wskazanie sposobu gospodarki odpadami.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się:
kopię zgłoszenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 394 ust. 1 pkt 4,
wraz z zaświadczeniem o niezgłoszeniu sprzeciwu, o którym mowa
w art. 423 ust. 9;
informacje dotyczące planowanego kąpieliska:
aktualny profil wody w kąpielisku,
status kąpieliska w poprzednim sezonie kąpielowym (czynne, nieczynne)
albo wzmianka, że wniosek dotyczy kąpieliska nowo utworzonego,
ocena jakości wody i klasyfikacja wody w kąpielisku w poprzednim
sezonie kąpielowym, jeżeli wniosek dotyczy istniejącego kąpieliska,
udogodnienia i środki podjęte w celu promowania kąpieli;
zgodę właściciela wód oraz właściciela gruntu przylegającego do kąpieliska
na utworzenie kąpieliska.
Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest niekompletny, wójt, burmistrz
lub prezydent miasta wzywa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia
doręczenia wezwania.
W przypadku braku uzupełnienia, o którym mowa w ust. 6,
w wyznaczonym terminie wniosek, o którym mowa w ust. 3, pozostawia się bez
rozpatrzenia.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przygotowuje projekt uchwały,
o której mowa w ust. 2, obejmujący wykaz planowanych kąpielisk, sporządzony po
rozpatrzeniu wniosków, o których mowa w ust. 3, oraz wykaz wydzielonych
fragmentów wód powierzchniowych, na których planuje utworzyć kąpieliska, dla
których będzie organizatorem.
W przypadku gdy organizatorem kąpieliska jest wójt, burmistrz lub
prezydent miasta, przepisy ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 372.
zmienionyInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut
Badawczy posiada i utrzymuje bazę danych historycznych z zakresu meteorologii,
hydrologii i oceanologii, zgromadzoną w wyniku ujednoliconych metod określanychokreś-
lanych przez Światową Organizację Meteorologiczną, stanowiącą wyłączne źródło
informacji hydrologicznych, meteorologicznych i oceanologicznych dla potrzeb
rozpoznania i kształtowania oraz ochrony zasobów wodnych kraju, a także
rozpoznania warunków meteorologicznych, klimatologicznych
i oceanologicznych.
Art. 375.
zmienionyInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut
Badawczy oraz Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy
są państwowymi instytutami badawczymi w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 20242026 r. poz. 534).741).
Art. 377.
zmienionyDo zadań państwowej służby do spraw bezpieczeństwa budowli
piętrzących należy:
wykonywanie badań i pomiarów pozwalających na opracowanie oceny stanu
technicznego i stanu bezpieczeństwa:
budowli piętrzących stanowiących własność Skarbu Państwa,
zaliczonych na podstawie przepisów w sprawie warunków technicznych,
jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie,
wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –
Prawo budowlane – do I lub II klasy,
budowli piętrzących stanowiących własność Skarbu Państwa innych niż
określone w lit. a, wskazanych przez ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej, które z uwagi na zły stan techniczny zagrażają lub
mogą zagrażać bezpieczeństwu;
opracowywanie ocen stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli
piętrzących, o których mowa w pkt 1;
prowadzenie bazy danych dotyczących budowli piętrzących zaliczonych
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane do
XXVII kategorii, zawierającej dane techniczne oraz informacje o lokalizacji,
stanie prawnym, stanie technicznym i stanie bezpieczeństwa tych budowli;
opracowywanie, w oparciu o wykonane oceny stanu technicznego i stanu
bezpieczeństwa budowli piętrzących, raportu o stanie bezpieczeństwa tych
budowli;
analiza i weryfikacja wytycznych w zakresie wykonywania badań, pomiarów
i ocen stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących
w oparciu o aktualną wiedzę techniczną;
organizowanie szkoleń i seminariów dotyczących bezpieczeństwa budowli
piętrzących.
Państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących
przekazuje:
wyniki badań i pomiarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz oceny stanu
technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących Wodom Polskim
niezwłocznie po ich opracowaniu;
raport, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, ministrowi właściwemu do spraw
gospodarki wodnej, Wodom Polskim oraz Głównemu Inspektorowi Nadzoru
Budowlanego nie późniejniepóźniej niż do dnia 30 kwietnia każdego roku.
Art. 378.
zmienionyPaństwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna posiada
i utrzymuje:
podstawową sieć i specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne;
system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych;
biura prognoz meteorologicznych, biura prognoz hydrologicznych i centra
modelowania powodziowego i suszy;
inne komórki organizacyjne, które:
organizują, nadzorują i eksploatują podstawową sieć i specjalne sieci
pomiarowo-obserwacyjne oraz system gromadzenia, przetwarzania
i wymiany danych,
opracowują oceny oraz analizy charakterystyk hydrologicznych
i meteorologicznych dla potrzeb projektowych,
przygotowują dane i oceny dla potrzeb bilansowania zasobów wód
powierzchniowych, rozpoznawania, kształtowania oraz ochrony
zasobów wodnych kraju,
prowadzą prace rozwojowe i metodyczne w zakresie określonym
w pkt 1–
3.1–3.
Podstawową sieć pomiarowo-obserwacyjną stanowią:
stacje hydrologiczno-meteorologiczne i stacje hydrologiczne;
podstawowe stacje i posterunki pomiarowe hydrologiczne i meteorologiczne:
synoptyczne,
klimatologiczne,
opadowe,
wodowskazowe;
stacje pomiarów aerologicznych;
stacje radarów meteorologicznych;
stacje lokalizacji wyładowań atmosferycznych;
stacje odbioru danych z satelitów meteorologicznych.
Specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne stanowią:
stacje badań specjalnych;
specjalne posterunki i sieci pomiarowe;
punkty pomiarowe dla Morza Bałtyckiego oraz strefy brzegowej;
lotniskowe stacje meteorologiczne.
Biura prognoz meteorologicznych oraz biura prognoz hydrologicznych:
opracowują i udostępniają krótkoterminowe oraz średnioterminowe, ogólne
i specjalistyczne prognozy hydrologiczne i meteorologiczne;
udzielają informacji o aktualnych warunkach hydrologicznych
i meteorologicznych;
opracowują i udostępniają ostrzeżenia przed żywiołowym działaniem sił
przyrody oraz przed suszą;
prowadzą na bieżąco osłonę hydrologiczną i meteorologiczną społeczeństwa
oraz gospodarki.
Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna może wykorzystywać
wyniki pomiarów meteorologicznych, hydrologicznych i oceanologicznych
pochodzące z urządzeń i systemów pomiarowych będących własnością innych
podmiotów, za ich zgodą.
Art. 384.
zmienionyWobec pracowników inżynieryjno-technicznych zatrudnionych
w ramach państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej wprowadza się
rozkład czasu pracy:
zmianowy – na stanowiskach, na których jest to konieczne ze względu na
szczególne warunki pracy lub warunki atmosferyczne;
podstawowy – na pozostałych stanowiskach.
Stanowiska, o których mowa w ust. 1, ustala dyrektor Instytutu
Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowego Instytutu Badawczego.
Zmianowy rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa
w ust. 1 pkt 1, polega na wykonywaniu powierzonych im zadań nie dłużejniedłużej niż przez
48 godzin, po których następuje co najmniej 48 godzin wolnych od pracy.
Podstawowy rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, polega na wykonywaniu powierzonych im zadań w dobowym
wymiarze czasu pracy nieprzekraczającym 8 godzin w okresie rozliczeniowym
nieprzekraczającym 3 miesięcy.
Czas pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać
przeciętnie 40 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym
6 miesięcy.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor Instytutu
Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowego Instytutu Badawczego może
ustalić indywidualny rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa w ust. 1,
w ramach normy czasu pracy, o której mowa w ust. 4.
Art. 385.
zmienionySłużby państwowe są finansowane ze środków budżetu państwa.
Ze środków budżetu państwa w części dotyczącej gospodarki wodnej
będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej finansuje
się, w formie dotacji celowej, na zasadach określonych w art. 150 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych:
utrzymywanie bieżącej działalności służb państwowych, z wyłączeniem
bieżącej działalności państwowej służby geologicznej w zakresie realizacji
zadań określonych w przepisach ustawy;
wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 382 ust. 9, z uwzględnieniem
ust. 2a pkt 7.
utrzymywanie, odbudowę, rozbudowę, przebudowę i rozbiórkę podstawowej
sieci pomiarowo-obserwacyjnej państwowej służby hydrologiczno-
-meteorologicznej oraz system gromadzenia, przetwarzania i wymiany
danych;
(uchylony)
utrzymywanie i rozwój komórek metodycznych;
opracowywanie danych oraz informacji hydrologiczno-meteorologicznych;
opracowywanie i publikowanie ostrzeżeń, ogólnych prognoz oraz
komunikatów hydrologicznych i meteorologicznych, biuletynów, a także
roczników hydrologicznych i meteorologicznych;
wykonywanie modelowania hydrologiczno-hydraulicznego, szczególnie
w zakresie zagrożeń powodziowych i zjawiska suszy;
prowadzenie działań edukacyjnych w zakresie hydrologii, meteorologii
i oceanologii;
współpracę z organami administracji publicznej w zakresie ograniczania
skutków niebezpiecznych zjawisk zachodzących w atmosferze i hydrosferze;
Ze środków budżetu państwa w części dotyczącej środowiska będących w
dyspozycji ministra właściwego do spraw środowiska finansuje się, w formie
dotacji celowej, na zasadach określonych w art. 150 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009
r. o finansach publicznych:
utrzymywanie bieżącej działalności państwowej służby geologicznej w
zakresie realizacji zadań określonych w przepisach ustawy;
utrzymywanie, odbudowę, rozbudowę, przebudowę i rozbiórkę
hydrogeologicznych urządzeń pomiarowych państwowej służby geologicznej
w zakresie dotyczącym realizacji zadań określonych w przepisach ustawy;
utrzymywanie i rozwój komórek metodycznych;
opracowywanie danych oraz informacji hydrogeologicznych;
opracowywanie i publikowanie ostrzeżeń, ogólnych prognoz, komunikatów,
biuletynów, a także roczników hydrogeologicznych;
współpracę z organami administracji publicznej w zakresie ograniczania
skutków niebezpiecznych zjawisk zachodzących w atmosferze i hydrosferze,
w szczególności zjawiska suszy;
wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 382 ust. 9, w zakresie
wynikającym z działalności państwowej służby geologicznej.
Ze środków budżetu państwa będących w dyspozycji właściwych
dysponentów części budżetu państwa finansuje się:
osłonę hydrologiczno-meteorologiczną żeglugi morskiej, rybołówstwa
i żeglugi śródlądowej;
osłonę hydrologiczno-meteorologiczną rolnictwa;
badania elementów hydrologicznych i morfologicznych wód
powierzchniowych na potrzeby planowania w gospodarowaniu wodami,
w szczególności sporządzania dokumentacji planistycznych, o których mowa
w art. 317 ust. 1;
badania wód podziemnych w zakresie elementów fizykochemicznych;
informacje przekazywane na potrzeby obronności państwa;
utrzymanie specjalnych sieci pomiarowo-obserwacyjnych.
Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut
Badawczy w zakresie, w jakim wykonuje zadania państwowej służby
hydrologiczno-
meteorologicznejhydrologiczno-meteorologicznej oraz państwowej służby do spraw bezpieczeństwa
budowli piętrzących, może otrzymywać na zasadach określonych w przepisach
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych dotacje podmiotowe z
budżetu państwa przeznaczone na dofinansowanie ich bieżącej działalności
określonej w art. 376–379.
Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy w
zakresie, w jakim wykonuje zadania państwowej służby geologicznej, może
otrzymywać na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009
r. o finansach publicznych dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na
dofinansowanie jej bieżącej działalności określonej w art. 380 i art. 381.
Służby państwowe mogą być dofinansowywane ze środków publicznych
innych niż środki, o których mowa w ust. 1 i 3–3b, na zasadach dotyczących
wykorzystania tych środków.
Podmioty, które dla potrzeb działalności gospodarczej lub dla realizacji
zadań, o których mowa w ust. 3, korzystają z informacji uzyskanych z:
podstawowej sieci pomiarowo-obserwacyjnej, systemu gromadzenia,
przetwarzania i wymiany danych oraz biur prognoz hydrologicznych i biur
prognoz meteorologicznych państwowej służby hydrologiczno-
-meteorologicznej,
sieci obserwacyjno-badawczej wód podziemnych państwowej służby
geologicznej
– ponoszą koszty utrzymywania, odbudowy, rozbudowy i przebudowy tych sieci,
systemów i biur lub koszty wykonania tych badań, pomiarów i ocen, na zasadach
uzgodnionych przez strony w umowie.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do informacji stanowiących dane o wysokiej
wartości, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych
danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z
2023 r. poz. 1524).
Art. 386.
zmienionySkarb Państwa jest właścicielem wszystkich informacji
zbieranych i przetwarzanych przez służby państwowe.
W imieniu Skarbu Państwa informacjami, o których mowa w ust. 1,
rozporządzają odpowiednio Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej –
Państwowy Instytut Badawczy oraz Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy
Instytut Badawczy.
Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut
Badawczy oraz Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy
przekazują nieodpłatnie w celu ponownego wykorzystywania informacje zbierane
i przetwarzane odpowiednio przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologicznąhydrologiczno-
-meteorologiczną oraz państwową służbę geologiczną na zasadach określonych
w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym
wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.
Art. 388.
zmienionyZgoda wodnoprawna jest udzielana przez:
wydanie pozwolenia wodnoprawnego;
przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego;
wydanie oceny wodnoprawnej;
wydanie decyzji, o których mowa w art. 77 ust. 3 i 8 oraz w art. 176 ust. 4.
Wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6–10
oraz art. 390 ust. 1 pkt 1, następuje przed uzyskaniem:
decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu
budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych –
wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo
budowlane;
decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów jądrowych – wydawanej na
podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;
decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na
podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
(Dz. U. z 2024 r. poz. 311);
decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku
publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r.
o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie
lotnisk użytku publicznego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1464);
(uchylony)
decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do
realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U.
z 20242026 r. poz. 274
oraz z 2025 r.104 poz.i 680);436);
zezwolenia na budowę obiektu jądrowego oraz zezwolenia na budowę
składowiska odpadów promieniotwórczych wydawanych na podstawie
przepisów ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U.
z 20242026 r. poz. 1277, 18971 i 1907);1097);
decyzji o zezwoleniu na założenie lotniska – wydawanej na podstawie
przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 20232025 r.
poz. 2110,1431 i 1668 oraz z późn.2026 zm.15)).r. poz. 176, 607, 864 i 1157).
(uchylony)
Wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6–10
oraz w art. 390 ust. 1 pkt 1, lub przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego następuje
także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych
oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części
na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 4, następuje przed
uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca
2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Pozwolenie wodnoprawne dołącza się do wniosku o wydanie decyzji,
o których mowa w ust. 2, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3.
Art. 39.
zmienionyMiejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, funkcjonujące
przez okres nie dłuższy niż 30 kolejnych dni w roku kalendarzowym, może zostać
utworzone w przypadku, gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska.
Do zgłoszenia wodnoprawnego nie stosuje się przepisów art. 421, art. 422 i
art. 423 ust. 5 pkt 2 w zakresie odnoszącym się do art. 396 ust. 1 pkt 7 i 8, a dodatkowo:
termin na wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego wynosi 21 dni od
dnia otrzymania zgłoszenia wodnoprawnego od wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta;
sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego doręcza się organizatorowi oraz
właściwemu w sprawie zgłoszenia utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, wójtowi, burmistrzowi
lub prezydentowi miasta;
w przypadku braku wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego ‒ organ
właściwy w sprawach zgód wodnoprawnych przekazuje w terminie 21 dni od
dnia otrzymania zgłoszenia wodnoprawnego od wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta informację o tym fakcie właściwemu w sprawie zgłoszenia utworzenia
miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2,
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a także organizatorowi.
W przypadku gdy decyzja w sprawie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa
w art. 423 ust. 5, stanie się prawomocna, umarza się z mocy prawa postępowanie w
sprawie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli.
Na obszarze parku narodowego miejsce okazjonalnie wykorzystywane do
kąpieli może zostać utworzone, jeżeli nie sprzeciwiają się temu postanowienia planu
ochrony parku narodowego albo planu zadań ochronnych oraz zasady udostępniania
parku narodowego.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wnosi sprzeciw, w przypadku gdy:
przemawia za tym ważny interes publiczny;
jest uzasadnione utworzenie kąpieliska, w szczególności gdy w sezonie
kąpielowym, którego dotyczy zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, na wniosek tego samego
organizatora miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na tym samym
terenie lub w jego sąsiedztwie było już utworzone miejsce okazjonalnie
wykorzystywane do kąpieli;
przemawiają za tym ważne względy:
ochrony środowiska,
ochrony zdrowia publicznego,
bezpieczeństwa osób kąpiących się;
utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli narusza ustalenia
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia decyzji o
warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wymagania określone w prze-
pisachniedłuższy niż 30 kolejnych dni w roku kalendarzowym, może zostać
utworzone w przypadku, gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska.
Do zgłoszenia wodnoprawnego nie stosuje się przepisów art. 421, art. 422
i art. 423 ust. 5 pkt 2 w zakresie odnoszącym się do art. 396 ust. 1 pkt 7 i 8, a
dodatkowo:
termin na wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego wynosi 21 dni
od dnia otrzymania zgłoszenia wodnoprawnego od wójta, burmistrza lub
prezydenta miasta;
sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego doręcza się organizatorowi oraz
właściwemu w sprawie zgłoszenia utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, wójtowi,
burmistrzowi lub prezydentowi miasta;
w przypadku braku wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego ‒
organ właściwy w sprawach zgód wodnoprawnych przekazuje w terminie 21
dni od dnia otrzymania zgłoszenia wodnoprawnego od wójta, burmistrza lub
prezydenta miasta informację o tym fakcie właściwemu w sprawie zgłoszenia
utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, o którym
mowa w ust. 2, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a także
organizatorowi.
W przypadku gdy decyzja w sprawie wniesienia sprzeciwu, o którym
mowa w art. 423 ust. 5, stanie się prawomocna, umarza się z mocy prawa
postępowanie w sprawie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli.
Na obszarze parku narodowego miejsce okazjonalnie wykorzystywane do
kąpieli może zostać utworzone, jeżeli nie sprzeciwiają się temu postanowienia
planu ochrony parku narodowego albo planu zadań ochronnych oraz zasady
udostępniania parku narodowego.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wnosi sprzeciw, w przypadku gdy:
przemawia za tym ważny interes publiczny;
jest uzasadnione utworzenie kąpieliska, w szczególności gdy w sezonie
kąpielowym, którego dotyczy zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, na wniosek tego
samego organizatora miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na
tym samym terenie lub w jego sąsiedztwie było już utworzone miejsce
okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli;
przemawiają za tym ważne względy:
ochrony środowiska,
ochrony zdrowia publicznego,
bezpieczeństwa osób kąpiących się;
utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli narusza
ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia
decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wymagania
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 lub zakazy lub
ograniczenia, o których mowa w art. 130 ust. 1 pkt 11 i art. 140 pkt 10.
Do terminu, o którym mowa w ust. 3, wlicza się termin na wniesienie
sprzeciwu, o którym mowa w ust. 10 pkt 1.
Jeżeli wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie otrzyma w terminie co
najmniej 7 dni przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w
ust. 13:
sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego lub
informacji o braku sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego
‒ o których mowa w ust. 10 pkt 2 i 3, termin, o którym mowa w ust. 3, wydłuża się
do 7 dni od dnia otrzymania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta jednego
z dokumentów, o których mowa w pkt 1 lub 2.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może przed upływem terminu
określonego w ust. 3 przyjąć zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, jeżeli otrzymał informację,
o której mowa w ust. 10 pkt 3, o czym niezwłocznie zawiadamia organizatora
miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, biorąc pod uwagę stopień
skomplikowania sprawy.
W przypadku gdy zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, wobec którego nie
wniesiono sprzeciwu, nie zostało przyjęte w sposób, o którym mowa w ust. 16,
wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje, na wniosek organizatora miejsca
okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, zaświadczenie o niewniesieniu
sprzeciwu.
Utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli wymaga
zgłoszenia wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze
względu na planowaną lokalizację tego miejsca. Wniesienie tego zgłoszenia
oznacza także dokonanie za pośrednictwem wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta zgłoszenia wodnoprawnego na wyznaczenie miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli w zakresie i na warunkach wskazanych w zgłoszeniu
utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli.
Organizator może utworzyć miejsce okazjonalnie wykorzystywane do
kąpieli, jeżeli wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie wniesie sprzeciwu, w drodze
decyzji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia utworzenia miejsca
okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, albo przed
upływem terminu na wniesienie sprzeciwu przekaże zawiadomienie o braku
sprzeciwu.
Zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli,
o którym mowa w ust. 2, zawiera:
imię i nazwisko albo nazwę oraz adres i siedzibę organizatora miejsca
okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
nazwę i adres miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz opis
granicy miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na aktualnej
mapie topograficznej albo ortofotomapie lub wykaz współrzędnych punktów
załamania granicy miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
wskazanie długości linii brzegowej miejsca okazjonalnie wykorzystywanego
do kąpieli;
wskazanie przewidywanej maksymalnej liczby osób korzystających dziennie
z miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
wskazanie sezonu kąpielowego dla miejsca okazjonalnie wykorzystywanego
do kąpieli, w tym terminów otwarcia i zamknięcia tego miejsca;
opis infrastruktury miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, w tym
urządzeń sanitarnych i dostępności tego miejsca dla osób niepełnosprawnych;
wskazanie sposobu gospodarki odpadami dla miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli.
Do zgłoszenia utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:
zgodę właściciela wód oraz właściciela gruntu przylegającego do
planowanego miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na
utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
uzasadnienie braku potrzeby utworzenia kąpieliska;
poświadczenia wniesienia opłaty za zgłoszenie wodnoprawne;
zgodę właściciela sztucznego zbiornika wodnego, w przypadku gdy
utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli ma nastąpić
na terenie sztucznego zbiornika wodnego.
Jeżeli zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletne, wójt, burmistrz lub prezydent
miasta wzywa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
W przypadku niezastosowania się w terminie do wezwania, o którym mowa
w ust. 6, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.
Zgłoszenie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli,
o którym mowa w ust. 2, wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 5, wójt,
burmistrz lub prezydent miasta przekazuje:
w celu przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego organowi właściwemu w
sprawach zgłoszeń wodnoprawnych, jednocześnie informując o tym fakcie
organizatora miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;
do zaopiniowania właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska i
państwowemu powiatowemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi
sanitarnemu, a w przypadku miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do
kąpieli położonego na: terenie parku narodowego ‒ także dyrektorowi parku
narodowego, śródlądowej drodze wodnej ‒ także właściwemu dyrektorowi
urzędu żeglugi śródlądowej, polskich obszarach morskich ‒ także
właściwemu terytorialnie dyrektorowi urzędu morskiego.
Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, państwowy powiatowy
lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, dyrektor parku narodowego,
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej i dyrektor urzędu morskiego wyrażają opinie
do przekazanego zgłoszenia utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego
do kąpieli, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zgłoszenia
utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli od wójta,
burmistrza lub prezydenta miasta. Brak opinii w tym terminie uznaje się za
wyrażenie opinii pozytywnej.
Art. 394.
zmienionyZgłoszenia wodnoprawnego wymaga:
wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m,
stanowiącej sumę długości jego poszczególnych elementów;
przebudowa rowu polegająca na wykonaniu przepustu lub innego przekroju
zamkniętego na długości nie większejniewiększej niż 10 m;
przebudowa lub odbudowa urządzeń odwadniających zlokalizowanych
w pasie drogowym dróg publicznych, obszarze kolejowym, na lotniskach lub
lądowiskach;
wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów z wód w związku
z utrzymywaniem wód, śródlądowych dróg wodnych oraz remontem
urządzeń wodnych, wykonywane w ramach obowiązków właściciela wód;
wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków
oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego
korzystania z wód;
wykonanie, odbudowa, rozbudowa, przebudowa lub rozbiórka urządzeń
pomiarowych ilości wód i jakości wód służących do badania przewodności
i temperatury wody w celu szacowania sumarycznego stężenia chlorków
i siarczanów, a także lokalizowanie tych urządzeń na obszarach szczególnego
zagrożenia powodzią.
postój na wodach płynących statków przeznaczonych na cele mieszkaniowe
lub usługowe;
prowadzenie przez wody inne niż śródlądowe drogi wodne napowietrznych
linii energetycznych i telekomunikacyjnych;
wykonanie kąpieliska lub wyznaczenie miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli, w tym na obszarze morza terytorialnego;
trwałe odwadnianie wykopów budowlanych;
prowadzenie robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną
zmiany stanu wód podziemnych;
wykonanie urządzeń odwadniających obiekty budowlane i odprowadzanie
nimi wody, o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu,
którego zakład jest właścicielem;
odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań
otworów hydrogeologicznych;
wykonanie stawów, które nie są napełniane w ramach usług wodnych, ale
wyłącznie wodami opadowymi lub roztopowymi, lub wodami gruntowymi
o powierzchni nieprzekraczającej 5000 m2 oraz głębokości nieprzekraczającej
3 m od naturalnej powierzchni terenu, o zasięgu oddziaływania
niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem, lub
terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania, gdy zakład posiada
uprzednią pisemną zgodę właścicieli gruntów objętych oddziaływaniem na
wykonanie stawu;
Jeżeli realizacja dwóch lub więcej przedsięwzięć, o których mowa
w ust. 1 pkt 1, 9 i 10, skutkuje przekroczeniem parametrów określonych dla tych
przedsięwzięć, organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych orzeka,
w drodze decyzji, o obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Dokonując zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 9 i 10, bierze się pod
uwagę parametry skumulowane z innymi planowanymi, realizowanymi oraz
zrealizowanymi przedsięwzięciami.
Jeżeli przedsięwzięcie obejmuje działania wymagające uzyskania
pozwolenia wodnoprawnego i zgłoszenia wodnoprawnego, wniosek o wydanie
pozwolenia wodnoprawnego i zgłoszenie wodnoprawne rozpatruje się w ramach
jednego postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 395.
zmienionyPozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie
wymaga:
uprawianie żeglugi na śródlądowych drogach wodnych;
wyznaczanie szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego oraz budowa,
przebudowa lub remont drogi rowerowej, z wyjątkiem prowadzenia dróg
rowerowych przez wody powierzchniowe;
zatrzymywanie wody w rowach, jeżeli zasięg oddziaływania nie wykracza
poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem, lub terenu znajdującego
się w zasięgu oddziaływania, gdy zakład posiada uprzednią pisemną zgodę
właś-
cicieliwłaścicieli gruntów objętych oddziaływaniem na zatrzymywanie wody
w rowach;
hamowanie odpływu wody z obiektów drenarskich, jeżeli zasięg
oddziaływania nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest
właścicielem, lub terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania, gdy
zakład posiada uprzednią pisemną zgodę właścicieli gruntów objętych
oddziaływaniem na hamowanie odpływu wody z obiektów drenarskich;
(uchylony)
lokalizowanie, na okres do 180 dni, tymczasowych obiektów budowlanych na
obszarach szczególnego zagrożenia powodzią;
przebudowa rowów w celu zatrzymywania wody, jeżeli zasięg oddziaływania
nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem, lub terenu
znajdującego się w zasięgu oddziaływania, gdy zakład posiada uprzednią
pisemną zgodę właścicieli gruntów objętych oddziaływaniem na przebudowę
rowów w celu zatrzymywania wody;
przebudowa obiektów drenarskich w celu hamowania odpływu wody, jeżeli
zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest
właścicielem, lub terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania, gdy
zakład posiada uprzednią pisemną zgodę właścicieli gruntów objętych
oddziaływaniem na przebudowę obiektów drenarskich w celu hamowania
odpływu wody;
ułożenie i utrzymywanie na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza
terytorialnego kabli służących do wyprowadzenia mocy z morskich farm
wiatrowych w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o
promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach
wiatrowych
(Dz. U. z 2025 r. poz. 498),wiatrowych, dla których wydane zostało pozwolenie, o którym mowa w art.
26 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich RzeczypospolitejRzeczy-
pospolitej Polskiej i administracji morskiej.
holowanie oraz spław drewna;
wycinanie roślin z wód lub brzegu w związku z utrzymywaniem wód,
śródlądowych dróg wodnych oraz remontem urządzeń wodnych;
wykonanie pilnych prac zabezpieczających w okresie powodzi, klęski
żywiołowej, ogłoszonych stanów zagrożenia epidemicznego, epidemii albo
w razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej,
które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego;
wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby
zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m;
rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych;
pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie
nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do
ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego
korzystania z wód;
pobór i odprowadzanie wód w związku z wykonywaniem odwiertów lub
otworów strzałowych przy użyciu płuczki wodnej na cele badań
sejsmicznych;
wykonanie, odbudowa, rozbudowa, przebudowa lub rozbiórka urządzeń
pomiarowych należących do służb państwowych lub Wód Polskich, a także
lokalizowanie tych urządzeń na obszarach szczególnego zagrożenia
powodzią;
prowadzenie przez wody powierzchniowe płynące lub przez wały
przeciwpowodziowe rurociągów oraz przewodów w rurociągach osłonowych
służących urządzeniom, o których mowa w pkt 9;
Art. 395a.
zmienionyPrzed wykonaniem robót, czynności lub urządzeń wodnych,
o których mowa w art. 395 pkt 15 i 16, jest wymagane dokonanie powiadomienia:
właściwego organu Wód Polskich – w przypadku robót, czynności lub
urządzeń wodnych wykonywanych przez podmioty inne niż Wody Polskie;
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej – w przypadku robót,
czynności lub urządzeń wodnych wykonywanych przez Wody Polskie.
Powiadomienie zawiera:
oznaczenie zakładu dokonującego powiadomienia z podaniem jego siedziby
i adresu;
określenie:
celu planowanych do wykonania robót, czynności lub urządzeń
wodnych,
stanu prawnego nieruchomości, na której jest planowane wykonanie
robót, czynności lub urządzeń wodnych,
w sposób opisowy zakresu planowanych do wykonania robót, czynności
lub urządzeń wodnych, podstawowych parametrów charakteryzujących
te roboty, czynności lub urządzenia wodne oraz warunków ich
wykonania,
lokalizacji robót, czynności lub urządzeń wodnych, które są planowane
do wykonania, z podaniem nazwy lub numeru obrębu ewidencyjnego
wraz z numerem lub numerami działek ewidencyjnych oraz ich
współrzędnymi,
planowanego terminu rozpoczęcia robót lub czynności.
Do powiadomienia dołącza się pisemne zgody właścicieli gruntów, na które
będą oddziaływać planowane roboty, czynności lub urządzenia wodne, jeżeli
uzyskanie tych zgód jest wymagane.
Jeżeli powiadomienie nie zawiera elementów, o których mowa w ust. 2,
odpowiednio właściwy organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej wzywa zakład do uzupełnienia braków w powiadomieniu
w wyznaczonym terminie, nie krótszymniekrótszym niż 7 dni od dnia doręczenia tego
wezwania, wskazując elementy powiadomienia wymagające uzupełnienia, a także
skutki braku uzupełnienia powiadomienia.
Brak uzupełnienia powiadomienia w sposób określony w wezwaniu,
o którym mowa w ust. 4, w terminie wyznaczonym w tym wezwaniu powoduje
uznanie powiadomienia za niedokonane.
Art. 398.
zmienionyZa udzielenie zgód wodnoprawnych, o których mowa
w art. 388 ust. 1 pkt 1–3, ponosi się opłatę.
Stawki opłat, o których mowa w ust. 2–5, ustalone w roku poprzednim,
podlegają każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym
średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za
rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie późniejniepóźniej niż do dnia
31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość stawek opłat,
o których mowa w ust. 2–5, obowiązujących od dnia 1 stycznia roku następnego.
Opłata za zgodę wodnoprawną, o której mowa w ust. 3–5, podlega
zwrotowi, jeżeli nie wszczęto postępowania w sprawie:
pozwolenia wodnoprawnego;
oceny wodnoprawnej;
decyzji, o której mowa w art. 414 ust. 7.
Zwrot opłaty za zgodę wodnoprawną następuje na wniosek.
Opłata za zgodę wodnoprawną nie podlega zwrotowi po upływie 5 lat,
licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty.
Opłata za zgodę wodnoprawną stanowi przychód Wód Polskich.
Wody Polskie są zwolnione z opłaty za zgodę wodnoprawną w sprawach,
w których są wnioskodawcą.
Do opłat, o których mowa w ust. 1–6, stosuje się odpowiednio przepisy
działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że
uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim.
Opłaty, o których mowa w ust. 1–6, nieuiszczone w terminie podlegają
przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Za przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego opłata wynosi 87 zł16).zł17).
Za wydanie pozwolenia wodnoprawnego opłata wynosi 217 zł16).zł17).
Jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne,
które nie są tożsame rodzajowo, opłatę, o której mowa w ust. 3, mnoży się przez
liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty
nie może przekroczyć 4340 zł16).zł17).
Za wydanie oceny wodnoprawnej opłata wynosi 868 zł16).zł17).
Opłatę, o której mowa w ust. 3, ponosi się także za wydanie decyzji,
o której mowa w art. 414 ust. 7.
Jeżeli opłata za zgodę wodnoprawną nie pokrywa rzeczywistych kosztów
postępowania, przepisy art. 264 oraz art. 265 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Opłaty, o których mowa w ust. 2–5, wnosi się na rachunek bankowy Wód
Polskich.
Poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do:
zgłoszenia wodnoprawnego;
wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;
wniosku o wydanie oceny wodnoprawnej.
Art. 4.
zmienionyPrzepisy ustawy stosuje się do wód morza terytorialnego w zakresie
planowania w gospodarowaniu wodami, ochrony przed zanieczyszczeniem ze
źródeł lądowych oraz ochrony przed powodzią, a w pozostałym zakresie – w przypadkachprzy-
padkach określonych w ustawie.
Art. 400.
zmienionyPozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas
określony, nie dłuższyniedłuższy niż 30 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się
ostateczna.
Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do
ziemi stosuje się odpowiednio przepisy art. 187 oraz art. 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi
wydaje się na okres nie dłuższyniedłuższy niż 10 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała
się ostateczna.
Pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do wód lub do urządzeń
kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków
przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska
wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 albo
art. 100 ust. 1, wydaje się na okres nie dłuższyniedłuższy niż 4 lata, liczony od dnia, w którym
decyzja stała się ostateczna.
Prawa i obowiązki określone w pozwoleniu wodnoprawnym na
wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi i odprowadzanie do wód – wód
opadowych lub roztopowych obowiązują od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu
wodnoprawnym stała się ostateczna, chyba że w pozwoleniu wodnoprawnym
została określona inna data, od której obowiązuje to pozwolenie.
Pozwolenie wodnoprawne na wydobywanie z wód powierzchniowych,
w tym z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki
Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku oraz innych
materiałów, a także wycinanie roślin z wód lub brzegu wydaje się na okres
nie dłuższyniedłuższy niż 5 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Obowiązek ustalenia okresu, na jaki wydaje się pozwolenie wodnoprawne,
nie dotyczy pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzeń wodnych,
pozwoleń wodnoprawnych na regulację wód, pozwoleń wodnoprawnych na zmianę
ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na
warunki przepływu wód, pozwoleń wodnoprawnych na lokalizowanie na obszarach
szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać na środowisko lub nowych obiektów budowlanych oraz pozwoleń
wodnoprawnych na wykonywanie robót lub obiektów budowlanych mających
wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.
Informację o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących
pozwolenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach pozwoleń
wodnoprawnych podaje do publicznej wiadomości na stronie podmiotowej
Biuletynu Informacji Publicznej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej
miejscowości.
Pozwolenia wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu
wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów,
dokumentów i informacji.
Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na pobór wód oraz
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w tym na rolnicze wykorzystanie
ścieków, przekazuje właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska kopie
ostatecznej decyzji.
Art. 401.
zmienionyStroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń
wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać
zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu
oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych.
(uchylony)
Jeżeli liczba stron w postępowaniu w sprawach dotyczących pozwolenia
wodnoprawnego przekracza 10, do stron innych niż wnioskodawca stosuje się
art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zawiadomienie o wszczęciu
postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego doręcza się
wnioskodawcy na adres wskazany we wniosku oraz zawiadamia się pozostałe
strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie zapewniającym obsługę
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo siedzibie właściwej
jednostki organizacyjnej Wód Polskich, a także w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronach podmiotowych urzędów starostwa powiatowego i urzędów gmin,
właściwych ze względu na zakres korzystania z wód lub lokalizację planowanych
do wykonania urządzeń wodnych, robót lub działań.
Adres zamieszkania albo siedziby stron innych niż wnioskodawca ustala się
na podstawie ewidencji gruntów i budynków.
Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w ewidencji gruntów
i budynków uważa się za dokonane.
W przypadku gdy w dniu wszczęcia postępowania w sprawie wydania
pozwolenia wodnoprawnego, ewidencja gruntów i budynków nie zawiera danych
umożliwiających ustalenie stron postępowania lub w przypadku gdy dane te stały
się nieaktualne na skutek śmierci jednej ze stron tego postępowania, nie stosuje się
przepisów art. 97 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego.
Nieuregulowany stan prawny nieruchomości, o których mowa w art. 409
ust. 1 pkt 2 lit. e, lub brak danych w ewidencji gruntów i budynków pozwalających
na ustalenie właściciela nieruchomości nie stanowi przeszkody do wszczęcia
postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego, wydania
i doręczenia decyzji wydawanych w tych sprawach oraz zawiadomień o ich
wydaniu. Do zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania w sprawach
dotyczących pozwolenia wodnoprawnego, innych czynnościach organu lub
o wydaniu decyzji w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego stosuje
się przepisy art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.ad-
ministracyjnego.
Przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się
nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym w rozumieniu art. 113 ust. 6 i 7
ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Art. 403.
zmienionyW pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do
wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód,
warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na
ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu
oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania
urządzeń wodnych, w szczególności:
obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne
lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku
z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;
obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub
zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia
wodnoprawnego;
niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na
środowisko.
W dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie
wodnoprawne, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności:
ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość
m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę oraz
dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość
m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok;
sposób gospodarowania wodą, w tym charakterystyczne rzędne piętrzenia
wraz z terminami i warunkami ich utrzymywania oraz przepływy;
wielkość przepływu nienaruszalnego, ograniczenia wynikające
z konieczności jego zachowania oraz sposób odczytywania jego wartości
w miejscu korzystania z wód;
opis urządzenia wodnego, w tym podstawowe parametry charakteryzujące to
urządzenie, i warunki jego wykonania oraz jego lokalizację za pomocą
informacji o nazwie lub numerze obrębu ewidencyjnego z numerem lub
numerami działek ewidencyjnych oraz współrzędnych;
tryb pracy elektrowni wodnej oraz jej parametry: Qinst, hinst, Ninst;
sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności lub
awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia, a także rozmiar i warunki
korzystania z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z
maksymalnym dopuszczalnym czasem trwania tych warunków;
sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych;
przedsięwzięcia i działania niezbędne dla spełnienia warunków, o których
mowa w art. 68, jeżeli te mają zastosowanie;
powierzchnię całkowitą nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2,
w tym powierzchnię objętą robotami lub obiektami budowlanymi oraz
powierzchnię biologicznie czynną;
opis robót lub obiektów budowlanych mających wpływ na zmniejszenie
naturalnej retencji terenowej;
pojemność naturalnej retencji terenowej wyrażoną w m3 na rok;
ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do
ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz
powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy
wylot;
ilość wód opadowych i roztopowych oraz średnią ilość wód opadowych
i roztopowych odprowadzanych do urządzeń do retencjonowania wody
z terenów uszczelnionych wyrażoną w m3 na rok;
średnią roczną liczbę zrzutów z poszczególnych przelewów burzowych.
ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, lub do urządzeń
kanalizacyjnych, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na
dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, oraz stan i skład wprowadzanych
ścieków albo minimalny procent redukcji substancji zanieczyszczających
w procesie oczyszczania ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych –
dopuszczalne ilości substancji zanieczyszczających, w szczególności ilości
substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, o których
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wyrażone
w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego
surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu oraz przewidywany
sposób i efekt ich oczyszczania;
terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków dla
zakładów charakteryzujących się okresową lub zmienną sezonowo
działalnością, z wyszczególnieniem parametrów korzystania z wód
w zróżnicowanych okresach działalności zakładu;
ilość, stan i skład ścieków wykorzystywanych rolniczo, roczne wielkości
dawek polewowych i terminy ich stosowania, numery i powierzchnie
nawożonych działek;
sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody
w stanie pierwotnym;
termin rozpoczęcia, sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości
ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych
albo wykorzystywanych rolniczo;
miejsce i sposób poboru próbek ścieków;
prowadzenie okresowych pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody
w studni;
W pozwoleniu wodnoprawnym wskazuje się zakazy, o których mowa
w art. 192 ust. 1 pkt 3, i obszar, na którym one obowiązują.
Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, mając na uwadze
stosowaną przez zakład technologię oczyszczania ścieków i częstotliwość
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu inny niż
wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 sposób
prowadzenia pomiarów jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi,
w tym pobierania próbek.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, organ właściwy w sprawach
pozwoleń wodnoprawnych określa w pozwoleniu sposób dokonywania oceny
wyników pomiarów, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom.
Jeżeli jest to konieczne dla szczegółowego określenia warunków i zakresu
korzystania z wód, utrzymywania wód lub projektowania, wykonywania, lub
utrzymywania urządzeń wodnych, lub uprawnień osób trzecich, w pozwoleniu
wodno-
prawnymwodnoprawnym można dodatkowo ustalić obowiązek:
prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz śródlądowych wód
płynących poniżej i powyżej miejsca zrzutu ścieków z określeniem
częstotliwości i metod tych pomiarów;
wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach projektowania, wykonywania
lub utrzymania urządzeń wodnych stosownie do odnoszonych lub
prognozowanych korzyści;
wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania wód stosownie do
wzrostu tych kosztów w związku z wykonywaniem tego pozwolenia;
odtworzenia retencji przez budowę służących do tego celu urządzeń wodnych
lub realizację innych przedsięwzięć, jeżeli w związku z wykonywaniem
pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie naturalnej lub sztucznej
retencji wód śródlądowych;
podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia
w kosztach zarybiania wód powierzchniowych, jeżeli w związku
z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie
populacji ryb lub utrudnienie ich migracji;
termin rozpoczęcia korzystania z wód, wykonywania urządzeń wodnych lub
innych działań wymagających wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Dla pozwoleń wodnoprawnych wydawanych na cele chowu lub hodowli
ryb oraz innych organizmów wodnych wartość niezbędnego do zachowania
przepływu nienaruszalnego ustala się w wysokości 50 % SNQ.
W przypadku dokonywania poboru zwrotnego można zmniejszyć
niezbędny do zachowania przepływ nienaruszalny o 50 % SNQ.
Art. 409.
zmienionyCzęść opisowa operatu, w dostosowaniu do rodzaju działalności,
której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, zawiera:
oznaczenie zakładu ubiegającego się o wydanie pozwolenia, jego siedziby
i adresu;
planowany okres rozruchu, sposób postępowania w przypadku rozruchu,
zatrzymania działalności lub awarii urządzeń istotnych dla realizacji
pozwolenia wodnoprawnego, a także rozmiar i warunki korzystania z wód
oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym,
dopuszczalnym czasem ich trwania;
informację o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na
podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub
planowanych do wykonania urządzeń wodnych.
wyszczególnienie:
celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód,
celu i rodzaju planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub robót,
rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych,
rodzaju i zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub
planowanych do wykonania urządzeń wodnych,
stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania
zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania
urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli,
zgodnie z ewidencją gruntów i budynków,
obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego
w stosunku do osób trzecich;
opis urządzenia wodnego, w tym podstawowe parametry charakteryzujące to
urządzenie i warunki jego wykonania, oraz jego lokalizację za pomocą
informacji o nazwie lub numerze obrębu ewidencyjnego z numerem lub
numerami działek ewidencyjnych oraz współrzędnych;
charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym;
charakterystykę odbiornika ścieków lub wód opadowych lub roztopowych
objętego pozwoleniem wodnoprawnym;
ustalenia wynikające z:
planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,
planu zarządzania ryzykiem powodziowym,
planu przeciwdziałania skutkom suszy,
programu ochrony wód morskich,
krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych,
planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych
o szczególnym znaczeniu transportowym;
określenie wpływu planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub
korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne,
w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich
określonych;
wielkość przepływu nienaruszalnego, sposób jego obliczania oraz
odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód;
wielkość średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ) lub zasobu wód
podziemnych;
Część graficzna operatu zawiera:
plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania
z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, wraz z ich
powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu,
z oznaczeniem nie-
ruchomości;nieruchomości;
zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt
wód płynących w zasięgu oddziaływania tych urządzeń;
schemat rozmieszczenia urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych;
schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
pobór wód, oprócz danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zawiera:
ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość
m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę
oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość
m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok;
opis techniczny urządzeń służących do poboru wód, w tym ich maksymalną
techniczną wydajność oraz przewidywany czas ich wykorzystywania;
określenie rodzajów urządzeń służących do pomiaru poboru wód;
określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz
pobieranej wody;
terminy pobierania wody dla zakładów, których działalność cechuje się
sezonową zmiennością;
sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranych wód
w stanie pierwotnym;
sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych;
informację o sposobie prowadzenia okresowych pomiarów wydajności
i poziomu zwierciadła wody w studni;
określenie celów lub potrzeb, o których mowa w art. 272 ust. 13, na które
odbiorca wód przeznacza pobrane przez zakład w ramach usług wodnych
wody podziemne lub powierzchniowe.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
wprowadzanie ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych, oprócz
danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zawiera:
schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami
wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw istotnych z punktu
widzenia wymagań ochrony środowiska;
opis urządzeń służących do pobierania próbek ścieków, pomiaru oraz
rejestracji ilości, stanu i składu ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi;
opis jakości wód w miejscu zamierzonego wprowadzania ścieków do wód lub
ziemi, a w przypadku wprowadzania ścieków przemysłowych lub wód
pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki
i siarczany, przez zakłady odprowadzające ścieki o zwiększonym zasoleniu,
także opis ilościowy wód w tym miejscu, określający co najmniej SNQ tych
wód;
informację o sposobie zagospodarowania osadów ściekowych;
informację o terminach wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi dla
zakładów, których działalność cechuje się sezonową zmiennością;
opis przedsięwzięć i działań niezbędnych dla spełnienia warunków, o których
mowa w art. 68, jeżeli te warunki znajdują zastosowanie;
informację o sposobie i zakresie prowadzenia pomiarów ilości i jakości
ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych
albo wykorzystywanych rolniczo;
określenie rodzajów ścieków odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych
zakładu, który w ramach usług wodnych wprowadza ścieki do wód lub do
ziemi.
określenie wielkości w m3 maksymalnego sekundowego, średniego
dobowego oraz dopuszczalnego rocznego zrzutu ścieków, z
wyszczególnieniem zróżnicowania opisujących ich parametrów w okresach
sezonowej zmienności, jeżeli taka występuje;
określenie stanu i składu ścieków lub minimalnego procentu redukcji
substancji zanieczyszczających w ściekach lub, w przypadku ścieków
przemysłowych, dopuszczalnych ilości substancji zanieczyszczających,
w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska
wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę
wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu
oraz przewidywany sposób i efekt ich oczyszczania;
określenie stanu i składu ścieków przemysłowych wprowadzonych do
systemów kanalizacji zbiorczej doprowadzającej ścieki do oczyszczalni
ścieków komunalnych;
wyniki pomiarów ilości i jakości ścieków, jeżeli ich przeprowadzenie było
wymagane;
opis instalacji i urządzeń służących do gromadzenia, oczyszczania oraz
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi;
opis instalacji i urządzeń służących do przygotowania osadów ściekowych do
zagospodarowania;
określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz
ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi;
określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz wód
powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca, w którym ścieki są
wprowadzane do wód lub do ziemi;
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
wprowadzanie ścieków do wód z uwzględnieniem wprowadzania ścieków
z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, zawiera także określenie
średniej rocznej liczby zrzutów z poszczególnych przelewów burzowych.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
rolnicze wykorzystanie ścieków, oprócz danych, o których mowa w ust. 1 i 2,
zawiera określenie:
ilości, stanu i składu ścieków;
rocznych wielkości dawek polewowych i terminów ich stosowania;
numerów i powierzchni nawożonych działek oraz charakterystyki gruntów
przeznaczonych do rolniczego wykorzystania ścieków.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych – wód opadowych lub
roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej
służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji
zbiorczej w granicach administracyjnych miast, oprócz odpowiednich danych,
o których mowa w ust. 1 i 2, zawiera:
maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych do wód
wyrażoną w m3/s;
czas wyrażony w dniach, kiedy następuje odprowadzanie wód opadowych lub
roztopowych do wód;
średnią ilość wód opadowych lub roztopowych wyrażoną w m3/rok;
powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy
wylot;
informację, czy wody opadowe lub roztopowe są ujmowane w system
kanalizacji zbiorczej;
ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do systemów
kanalizacji zbiorczej z terenów uszczelnionych wyrażoną w m3;
rodzaj urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych i ich
pojemność;
stosunek pojemności urządzeń do retencjonowania wody z terenów
uszczelnionych do rocznego odpływu z terenów uszczelnionych.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte
systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów
atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach
administracyjnych miast do wód, z uwzględnieniem odprowadzania wód
opadowych lub roztopowych z przelewów burzowych kanalizacji deszczowej do
wód, zawiera także określenie średniej rocznej liczby zrzutów z poszczególnych
przelewów kanalizacji deszczowej.
Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na
wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub
obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na
zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70 %
powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach
nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, oprócz odpowiednich
danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zawiera:
powierzchnię całkowitą nieruchomości, w tym powierzchnię objętą robotami
lub obiektami budowlanymi oraz powierzchnię biologicznie czynną;
opis robót lub obiektów budowlanych mających wpływ na zmniejszenie
naturalnej retencji terenowej;
pojemność naturalnej retencji terenowej wyrażoną w m3/rok;
rodzaj urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych i ich
pojemność;
maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych do wód
lub do ziemi wyrażoną w m3/rok;
ilość wód opadowych i roztopowych odprowadzanych do urządzeń do
retencjonowania wody z terenów uszczelnionych wyrażoną w m3/rok;
średnią ilość wód opadowych i roztopowych wyrażoną w m3/rok;
informację, czy wody opadowe lub roztopowe są ujmowane w system
kanalizacji otwartej lub zamkniętej;
stosunek pojemności urządzeń do retencjonowania wody do rocznej ilości
wód opadowych i roztopowych.
Art. 412.
zmienionyZakład zamierzający prowadzić działalność wymagającą
pozwolenia wodnoprawnego może się ubiegać o przyrzeczenie wydania
pozwolenia wodnoprawnego.
Przyrzeczenia, o którym mowa w ust. 1, może udzielić, w drodze decyzji,
organ właściwy w sprawie zgód wodnoprawnych.
W postępowaniu o udzielenie przyrzeczenia, o którym mowa w ust. 1,
stosuje się przepisy art. 389–393 oraz art. 395–411.
Jeżeli przedmiotem wniosku o udzielenie przyrzeczenia wydania
pozwolenia wodnoprawnego są usługi wodne lub korzystanie z wód związane
z urządzeniem wodnym, które nie zostało wykonane do dnia złożenia takiego
wniosku, wniosek o udzielenie takiego przyrzeczenia może zostać złożony
nie wcześniejniewcześniej niż z dniem złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego
na wykonanie tego urządzenia wodnego albo wniosku o udzielenie przyrzeczenia
wydania takiego pozwolenia wodnoprawnego.
Składając wniosek o udzielenie przyrzeczenia wydania pozwolenia
wodnoprawnego na usługi wodne lub korzystanie z wód związane z urządzeniem
wodnym, które nie zostało wykonane do dnia złożenia takiego wniosku, wniosko-
dawca nie jest obowiązany dołączać informacji lub dokumentów, które były
dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie
urządzenia wodnego albo do wniosku o udzielenie przyrzeczenia wydania
pozwolenia wodnoprawnego.
W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się okres ważności
przyrzeczenia, o którym mowa w ust. 1, z tym że ten okres nie może być krótszy
niż rok.
W okresie ważności przyrzeczenia, o którym mowa w ust. 1, organ
właściwy w sprawie zgód wodnoprawnych nie może odmówić wydania
pozwolenia wodnoprawnego, chyba że zachodzą przesłanki, o których mowa
w art. 399.
W przypadkach innych niż określone w art. 393 ust. 1–3, od dnia złożenia
wniosku o udzielenie przyrzeczenia wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie
wydaje się pozwolenia wodnoprawnego dla innego zakładu ani nie udziela się
przyrzeczenia wydania pozwolenia wodnoprawnego dla innego zakładu w zakresie
objętym tym wnioskiem.
W okresie obowiązywania przyrzeczenia udzielenia pozwolenia
wodnoprawnego nie wydaje się pozwolenia wodnoprawnego dla innego zakładu
ani nie udziela się przyrzeczenia wydania pozwolenia wodnoprawnego dla innego
zakładu, w zakresie objętym udzielonym przyrzeczeniem.
(uchylony)
Art. 414.
zmienionyPozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli:
upłynął okres, na który było wydane;
zakład zrzekł się pozwolenia wodnoprawnego;
zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych, robót lub działań na
podstawie pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 400 ust. 6, w
terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenia te stały się ostateczne;
inwestor w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie budowli
przeciwpowodziowych, dróg publicznych, linii kolejowych, linii
przesyłowych, lotnisk lub lądowisk nie rozpoczął wykonywania urządzeń
wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na
wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne.
Do wniosku w sprawie rozpatrywanej przez ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej, o którym mowa:
w ust. 2 – dołącza się oryginał albo kopię pozwolenia wodnoprawnego
potwierdzoną za zgodność z oryginałem;
w ust. 9 – dołącza się:
oryginał albo kopię pozwolenia wodnoprawnego potwierdzoną za
zgodność z oryginałem,
operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie
wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w operacie informacje
zachowały aktualność.
Pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1–3, nie
wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa
w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych
pozwoleń.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie
którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że
zawarte w nim informacje zachowały aktualność.
Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletny, organ
właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych wzywa do jego uzupełnienia
w terminie 14 dni.
W przypadku braku uzupełnienia, o którym mowa w ust. 4,
w wyznaczonym terminie, wniosek, o którym mowa w ust. 2, pozostawia się bez
rozpatrzenia.
W razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym,
o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych,
w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
W razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym,
o którym mowa w ust. 3, są aktualne lub nie zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych
ustala, w drodze decyzji, kolejny okres obowiązywania pozwolenia
wodnoprawnego, nie
dłuższyniedłuższy niż 20 lat, a w przypadku pozwolenia
wodnoprawnego na:
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi – na okres nie dłuższyniedłuższy niż 10 lat,
wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie
szkodliwe do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych
podmiotów – na okres nie dłuższyniedłuższy niż 4 lata,
wydobywanie z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód
wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód
morza terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także
wycinanie roślin z wód lub brzegu – na okres nie dłuższyniedłuższy niż 5 lat
– liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Do postępowań, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 401 stosuje się
odpowiednio.
Terminy, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, dla pozwolenia
wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych mogą zostać przedłużone,
w drodze decyzji, na okres nie dłuższyniedłuższy niż 3 lata, jeżeli wnioskodawca przed
wygaśnięciem pozwolenia wodnoprawnego wystąpi z wnioskiem do organu
właściwego w sprawach pozwoleń wodnoprawnych oraz jeżeli nie będzie to
sprzeczne z przepisami art. 396 i nie będzie wymagać przeprowadzenia oceny
oddziaływania na środowisko lub na obszar Natura 2000.
Art. 42.
zmienionyOrganizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli
wykonuje badanie jakości wody nie wcześniejniewcześniej niż 10 dni przed dniem rozpoczęcia
funkcjonowania tego miejsca oraz przynajmniej raz w trakcie jego funkcjonowania,
a także każdorazowo w przypadku wzrokowego stwierdzenia zanieczyszczenia
wody w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli.
Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli informuje
państwowego powiatowego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego
o planowanym terminie wykonania badań jakości wody w miejscu okazjonalnie
wykorzystywanym do kąpieli.
Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli
przekazuje, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 3 dni od dnia otrzymania wyniku badania,
właściwemu państwowemu powiatowemu lub państwowemu granicznemu
inspektorowi sanitarnemu wyniki badań, o których mowa w ust. 1, oraz informacje
o wystąpieniu zmian, które mogą wpływać na pogorszenie jakości wody.
Art. 423.
zmienionyZgłoszenia wodnoprawnego należy dokonać przed terminem
zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych.
Przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego może nastąpić przed upływem
terminu, o którym mowa w ust. 2.
O przyjęciu zgłoszenia wodnoprawnego, o którym mowa w ust. 10, organ
zawiadamia wnioskodawcę oraz zamieszcza informację o przyjęciu zgłoszenia na
stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego
obsługę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wnioskodawcy zawiadomienia o braku
sprzeciwu.
Do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających
obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie
30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnychwodno-
prawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie późniejniepóźniej niż po upływie
3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dokonanie zgłoszenia
wodnoprawnego nie zwalnia z obowiązku uzyskania uzgodnień i decyzji
wymaganych na podstawie przepisów odrębnych.
Po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu wodnoprawnym terminu
rozpoczęcia czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi
zgłoszenia wodnoprawnego, zgłoszenie wodnoprawne staje się bezprzedmiotowe.
W przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ
właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia,
na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących
dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw,
w drodze decyzji.
Organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw,
jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie
z wód:
jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;
narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1–7, nie
spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza
interesy osób trzecich, w tym właściciela wód;
zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56,
art. 57, art. 59 oraz w art. 61.
Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce
pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia
23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, a w przypadku, o którym mowa w art. 61
§ 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
– dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego.
Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 4, przerywa bieg terminu,
o którym mowa w ust. 2.
W przypadku zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach
zgłoszeń wodnoprawnych zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę, w terminie 7 dni od
dnia:
doręczenia zgłoszenia – informację o dokonaniu zgłoszenia, zawierającą imię
i nazwisko albo nazwę dokonującego zgłoszenia, oraz o zakresie tego
zgłoszenia;
wniesienia sprzeciwu – informację o dacie jego wniesienia;
upływu terminu, o którym mowa w ust. 2 – informację o braku wniesienia
sprzeciwu.
W przypadku gdy organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych
nie wniósł sprzeciwu, na wniosek dokonującego zgłoszenia, wydaje zaświadczenie
o niezgłoszeniu sprzeciwu.
Art. 440a.
zmienionyDla projektów, których całkowite koszty kwalifikowalne
przekraczają kwoty wskazane w art. 100 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne
przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,
Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego
Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne
dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego
Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego
i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz.
UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.18)),zm.19)), w celu potwierdzenia zgodności
inwestycji lub działań z celami środowiskowymi, o których mowa w art. 56, art.
57, art. 59 oraz art. 61, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej – dla
projektów realizowanych przez Wody Polskie, a dla pozostałych projektów –
dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, sporządza
dokument potwierdzający zgodność z tymi celami środowiskowymi.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, gdy projekt obejmuje obszar
działania więcej niż jednego regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód
Polskich, dokument, o którym mowa w ust. 1, sporządzany jest oddzielnie dla
każdego obszaru działania, na którym planowana jest realizacja projektu.
Dokument, o którym mowa w ust. 1, sporządza się, na wniosek podmiotu
planującego realizację danego projektu, w przypadku innym niż określony
w art. 439.
Dokument, o którym mowa w ust. 1, sporządza się zgodnie ze wzorem
określonym w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)
2015/207 z dnia 20 stycznia 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013
w odniesieniu do wzoru sprawozdania z postępów, formatu dokumentu służącego
przekazywaniu informacji na temat dużych projektów, wzorów wspólnego planu
działania, sprawo-
zdańsprawozdań z wdrażania w ramach celu „Inwestycje na rzecz wzrostu
i zatrudnienia”, deklaracji zarządczej, strategii audytu, opinii audytowej i rocznego
sprawozdania z kontroli oraz metodyki przeprowadzania analizy kosztów
i korzyści, a także zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 1299/2013 w odniesieniu do wzoru sprawozdań z wdrażania w ramach
celu „Europejska współpraca terytorialna”.
Art. 441.
zmienionySpółki wodne oraz związki wałowe są niepublicznymi formami
organizacyjnymi, które nie działają w celu osiągnięcia zysku, zrzeszają osoby
fizyczne lub prawne na zasadzie dobrowolności i mają na celu zaspokajanie
wskazanych przepisami ustawy potrzeb w zakresie gospodarowania wodami.
Spółki wodne, zapewniając zaspokojenie potrzeb zrzeszonych w nich osób
w zakresie gospodarowania wodami, mogą podejmować prowadzenie działalności
umożliwiającej osiągnięcie zysku netto, który przeznacza się wyłącznie na cele
statutowe spółki wodnej.
Spółki wodne mogą być tworzone w szczególności do wykonywania,
utrzymywania oraz eksploatacji urządzeń, w tym urządzeń wodnych, służących do:
zapewnienia wody dla ludności, w tym uzdatniania i dostarczania wody;
ochrony wód przed zanieczyszczeniem, w tym odprowadzania i oczyszczania
ścieków;
melioracji wodnych oraz prowadzenia racjonalnej gospodarki na
zmeliorowanych gruntach;
ochrony przed powodzią;
odwadniania gruntów zabudowanych lub zurbanizowanych.
Spółki wodne prowadzą księgi rachunkowe oraz sporządzają sprawozdania
finansowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r.
o rachunkowości (Dz. U. z 20232026 r. poz. 120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz.522, 619,640, 1685644 i 1863).1206).
Art. 45.
zmienionyOrganizator jest obowiązany oznakować odpowiednio kąpielisko
albo miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli.
Jeżeli został wprowadzony stały zakaz kąpieli, o którym mowa
w art. 346 ust. 5, właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany
oznakować obszar czytelną informacją o zakazie kąpieli.
W przypadku zaprzestania prowadzenia przez organizatora kąpieliska lub
miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli tracą one swój status,
a organizator jest obowiązany oznakować obszar czytelną informacją
o zaprzestaniu prowadzenia kąpieliska lub miejsca okazjonalnie
wykorzystywanego do kąpieli i usunąć oznakowanie tych miejsc niezwłocznie,
nie późniejniepóźniej niż w terminie 3 dni od dnia zamknięcia odpowiednio kąpieliska i
miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli.
Art. 459a.
zmienionyUdział w walnym zgromadzeniu można wziąć także przy
wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, chyba
że statut spółki wodnej stanowi inaczej. O udziale w walnym zgromadzeniu w
sposób, o którym mowa w zdaniu pierwszym, postanawia zarząd, mając na uwadze,
że ten sposób udziału w walnym zgromadzeniu nie może wykluczać udziału
zainteresowanych członków spółki wodnej ze względu na znaczne utrudnienia lub
brak możliwości wykorzystania środków bezpośredniego porozumiewania się na
odległość.
Udział w walnym zgromadzeniu w sposób, o którym mowa w ust. 1 zdanie
pierwsze, obejmuje w szczególności:
dwustronną komunikację w czasie rzeczywistym wszystkich osób biorących
udział w walnym zgromadzeniu, w ramach której mogą one wypowiadać się
w toku obrad walnego zgromadzenia, także przebywając w innym miejscu niż
miejsce obrad walnego zgromadzenia;
wykonywanie prawa głosu przed walnym zgromadzeniem lub w jego toku.
W przypadku gdy udział w walnym zgromadzeniu następuje przy
wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w
zawiadomieniu należy dodatkowo zamieścić informacje o sposobie udziału w tym
zgromadzeniu, wypowiadania się w jego trakcie, wykonywania na nim prawa głosu
oraz sposobie wniesienia sprzeciwu od podjętej na nim uchwały.
W przypadku wykonywania prawa głosu przy wykorzystaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość spółka wodna niezwłocznie
przesyła członkowi potwierdzenie otrzymania głosu.
Na wniosek członka spółki wodnej, złożony nie późniejniepóźniej niż po upływie
trzech miesięcy od dnia walnego zgromadzenia, spółka wodna przesyła członkowi
lub jego pełnomocnikowi potwierdzenie, że jego głos został prawidłowo
zarejestrowany oraz policzony, chyba że takie potwierdzenie zostało przekazane
członkowi lub jego pełnomocnikowi wcześniej.
Do walnego zgromadzenia delegatów przepisy ust. 1–5 stosuje się
odpowiednio.
Art. 459b.
zmienionyZarząd może zarządzić podjęcie określonej uchwały przez walne
zgromadzenie na piśmie lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, mając na uwadze, że ten sposób podjęcia
uchwały nie może wykluczać zainteresowanych członków spółki wodnej ze
względu na znaczne utrudnienia lub brak możliwości wykorzystania środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość.
Uchwała walnego zgromadzenia może być podjęta, jeżeli wszyscy
członkowie spółki wodnej zostali zawiadomieni o głosowaniu na piśmie lub przy
wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.
Uchwała walnego zgromadzenia może być również wynikiem głosów częściowo
oddanych na piśmie lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość.
Przy obliczaniu kworum uwzględnia się członków spółki wodnej
uczestniczących przez oddanie głosu na piśmie lub przy wykorzystaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość.
Głosowanie w trybie określonym w ust. 2 może być przeprowadzone, chyba
że statut spółki wodnej stanowi inaczej.
Podjęcie przez walne zgromadzenie uchwały w trybie określonym w ust. 2
stwierdza zarząd przez zliczenie głosów i podpisanie uchwały.
Uchwały walnego zgromadzenia podjęte w trybie określonym w ust. 2
podpisują:
1 członek zarządu – gdy w skład zarządu wchodzą nie więcejniewięcej niż 2 osoby;
2 członków zarządu – w pozostałych przypadkach.
Do walnego zgromadzenia delegatów przepisy ust. 1–6 stosuje się
odpowiednio.
Art. 460.
zmienionyZarząd wykonuje uchwały walnego zgromadzenia, kieruje
działalnością spółki wodnej, zarządza majątkiem spółki wodnej, prowadzi
gospodarkę finansową spółki wodnej i reprezentuje spółkę wodną na zewnątrz.
Zarząd może być jednoosobowy lub wieloosobowy.
Zarząd jest wybierany na 5 lat, jeżeli statut spółki wodnej nie stanowi
inaczej.
Do właściwości zarządu należą sprawy niezastrzeżone dla innych organów
spółki wodnej.
Do składania oświadczeń w imieniu spółki wodnej, jeżeli statut spółki
wodnej nie stanowi inaczej, są uprawnieni:
1 członek zarządu – gdy w skład zarządu wchodzą nie więcejniewięcej niż 2 osoby;
2 członków zarządu – w pozostałych przypadkach.
Zarząd ma prawo obciążania członków spółki wodnej kosztami świadczeń
lub prac niewykonanych w terminie.
Art. 461.
zmienionyKomisja rewizyjna kontroluje działalność spółki wodnej.
Komisja rewizyjna jest obowiązana do przeprowadzenia kontroli
gospodarki finansowej spółki wodnej co najmniej raz w roku, przed walnym
zgromadzeniem, i przedstawienia wyników tej kontroli walnemu zgromadzeniu
w formie sprawo-
zdania.sprawozdania.
Komisja rewizyjna składa się co najmniej z 3 członków.
Komisja rewizyjna jest wybierana na 5 lat, jeżeli statut spółki wodnej nie
stanowi inaczej.
Członek komisji rewizyjnej nie może wchodzić w skład zarządu.
Art. 461b.
zmienionyJeżeli kadencja zarządu upływa w okresie obowiązywania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo do 30 dni od dnia odwołania
danego stanu, podlega ona przedłużeniu do czasu wyboru zarządu na nową
kadencję, jednak nie dłużejniedłużej niż do 60. dnia od dnia odwołania danego stanu, chyba
że zarząd zapewni możliwość powołania zarządu na nową kadencję przy
wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość w
sposób niewykluczający realizacji swoich praw przez osoby uprawnione do wyboru
członków zarządu.
Art. 461c.
zmienionyJeżeli kadencja komisji rewizyjnej upływa w okresie
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo do 30 dni
od dnia odwołania danego stanu, podlega ona przedłużeniu do czasu wyboru
komisji rewizyjnej na nową kadencję, jednak nie dłużejniedłużej niż do 60. dnia od dnia
odwołania danego stanu, chyba że zarząd zapewni możliwość powołania komisji
rewizyjnej na nową kadencję przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość w sposób niewykluczający realizacji swoich praw
przez osoby uprawnione do wyboru członków komisji rewizyjnej.
Art. 462.
zmienionyNadzór i kontrolę nad działalnością spółki wodnej sprawuje
właściwy miejscowo starosta.
Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą
organu spółki wodnej podjętą w zakresie działalności, o której mowa
w art. 441 ust. 1 i 3, może – po bezskutecznym wezwaniu spółki wodnej do
usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, chyba że
w sprawie orzekał już na podstawie ust. 8 sąd administracyjny i skargę oddalił.
Zarząd przedkłada staroście uchwały organów spółki wodnej w terminie
7 dni od dnia ich podjęcia.
Uchwały organów spółki wodnej sprzeczne z prawem lub statutem są
nieważne.
O nieważności uchwały organów spółki wodnej, podjętej w zakresie
działalności, o której mowa w art. 441 ust. 1 i 3, w całości lub w części orzeka,
w drodze decyzji, starosta, który w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 30 dni od dnia
doręczenia uchwały nadaje decyzję w placówce pocztowej operatora
wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. –
Prawo pocztowe albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 ustawy z dnia 14
czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, wprowadza decyzję do
systemu teleinformatycznego.
Starosta, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności
uchwały organu spółki wodnej, może wstrzymać jej wykonanie.
W przypadku nieistotnego naruszenia prawa starosta nie stwierdza
nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż wydano ją z naruszeniem
prawa.
Stwierdzenie przez starostę nieważności uchwały wstrzymuje jej
wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem
doręczenia decyzji.
Po upływie terminu wskazanego w ust. 4, starosta nie może we własnym
zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu spółki wodnej. W tym przypadku
starosta może zaskarżyć uchwałę podjętą w zakresie działalności, o której mowa
w art. 441 ust. 1 i 3, do sądu administracyjnego.
W przypadku, o którym mowa w ust. 8, wydanie postanowienia
o wstrzymaniu wykonania uchwały lub zarządzenia należy do sądu.
Art. 463.
zmienionyJeżeli zarząd dopuszcza się wielokrotnego naruszania przepisów
prawa lub postanowień statutu, starosta, w drodze decyzji, rozwiązuje zarząd,
wyznaczając osobę pełniącą obowiązki zarządu.
W terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1,
stała się ostateczna, osoba wyznaczona do pełnienia obowiązków zarządu jest
obowiązana zwołać walne zgromadzenie w celu wybrania nowego zarządu.
Jeżeli walne zgromadzenie nie dokona wyboru nowego zarządu, starosta
ustanawia, w drodze decyzji, na koszt spółki wodnej, zarząd komisaryczny na czas
oznaczony, nie dłuższyniedłuższy niż rok.
Art. 476.
zmienionyKto z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu
wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym korzysta z wód lub wykonuje
urządzenia wodne albo inne czynności wymagające pozwolenia wodnoprawnego,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny w wysokości od
1000 zł do 7500 zł.
Tej samej karze podlega, kto nie wykonuje obowiązków określonych
w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego.
Nie popełnia wykroczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, kto wykorzystuje
wody na potrzeby wytwarzania energii elektrycznej na polecenie operatora systemu
przesyłowego elektroenergetycznego lub operatora systemu połączonego elektro-
energetycznego w celu usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo
energetyczne
(Dz. U. z 2024 r. poz. 266, z późn. zm.19)),energetyczne, jeżeli wykorzystanie tej wody nastąpiło w rozmiarze i w czasie
niezbędnym do usunięcia tego zagrożenia.
Art. 479.
zmienionyOrzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 476‒478a,
następuje na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. ‒
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 20242025 r. poz. 977 i 1544 oraz860, z
2025 r. poz. 620 ipóźn. 621).zm.20)).
Art. 51.
zmienionyCelem ochrony wód jest osiągnięcie celów środowiskowych dla
jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych
oraz obszarów chronionych, a także poprawa jakości wód oraz biologicznych
stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych.
Opłatę za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, oraz
opłatę, o której mowa w ust. 9, uiszcza się przed udostępnieniem tych informacji
przez wpłatę do kasy albo na rachunek bankowy urzędu zapewniającego obsługę
właściwego organu administracji publicznej.
W przypadku nieuiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, o których
mowa w ust. 3 pkt 2, oraz opłaty, o której mowa w ust. 9, organy administracji
publicznej odmawiają udostępnienia tych informacji.
Realizując cel, o którym mowa w ust. 1, należy zapewnić, żeby wody,
w zależności od potrzeb, nadawały się do:
zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi;
uprawiania sportu, turystyki lub rekreacji;
wykorzystywania do kąpieli;
bytowania ryb i innych organizmów wodnych w warunkach naturalnych,
umożliwiających ich migrację.
Dla realizacji celu określonego w ust. 2 pkt 3:
organizator kąpieliska sporządza profil wody w kąpielisku, aktualizuje go
i przekazuje w terminie 7 dni właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub
prezydentowi miasta oraz Wodom Polskim, a w przypadku kąpielisk
morskich także właściwemu terytorialnie dyrektorowi urzędu morskiego, oraz
podejmuje działania mające na celu obniżenie ryzyka zanieczyszczenia wody
w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli,
w szczególności działania określone w art. 344 ust. 5 pkt 2 i 7;
organy administracji publicznej są obowiązane udostępniać organizatorowi
kąpieliska na jego wniosek informacje, które mogą być wykorzystane przy
sporządzaniu profilu wody w kąpielisku;
organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonują działania określone
w art. 344 ust. 1 oraz art. 346 i art. 347.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki wodnej, ministrem właściwym do spraw
gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw klimatu i ministrem
właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze roz-
porządzenia:
sposób sporządzania profilu wody w kąpielisku,
szczegółowy zakres informacji zawartych w profilu wody w kąpielisku i sposób
ich przedstawiania,
sposób dokonywania aktualizacji profilu wody w kąpielisku
– mając na względzie poprawę jakości wody w kąpieliskach i ochronę zdrowia
publicznego.
Za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, pobiera się
opłatę.
Opłata za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, pobierana
przez organ administracji:
rządowej – stanowi dochód budżetu państwa;
samorządowej – stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.
Opłaty za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie
pobiera się, jeżeli wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez organ
administracji publicznej.
Jednostkowe stawki opłat za udostępnienie informacji, o których mowa
w ust. 3 pkt 2, wynoszą:
za wyszukiwanie informacji – 10 zł, jeżeli udostępnienie wymaga wyszukania do
dziesięciu dokumentów; opłata ulega zwiększeniu o nie więcej niż 1 zł za każdy
kolejny dokument wymagający wyszukania;
za przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku – 3 zł za każdy
informatyczny nośnik danych;
za przekształcanie informacji polegające na skanowaniu dokumentów – 0,30 zł
za każdą stronę;
za sporządzanie kopii dokumentów lub danych w formacie 210 mm x 297 mm
(A4):
za stronę kopii czarno-białej – 0,60 zł,
za stronę kopii kolorowej – 6 zł.
Za przesłanie kopii dokumentów lub danych za pośrednictwem operatora
pocztowego pobiera się opłatę za przesyłkę pocztową danego rodzaju i danej kategorii
wagowej w wysokości podanej w obowiązującym cenniku usług powszechnych
operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada
2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366 i 820) zwiększoną o:
nie więcej niż 4 zł – za kopię dokumentów lub danych w formie wydruku lub
kserokopii;
nie więcejrozporządzenia:
sposób sporządzania profilu wody w kąpielisku,
szczegółowy zakres informacji zawartych w profilu wody w kąpielisku
i sposób ich przedstawiania,
sposób dokonywania aktualizacji profilu wody w kąpielisku
– mając na względzie poprawę jakości wody w kąpieliskach i ochronę zdrowia
publicznego.
Za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, pobiera się
opłatę.
Opłata za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2,
pobierana przez organ administracji:
rządowej – stanowi dochód budżetu państwa;
samorządowej – stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.
Opłaty za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie
pobiera się, jeżeli wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez organ
administracji publicznej.
Jednostkowe stawki opłat za udostępnienie informacji, o których mowa
w ust. 3 pkt 2, wynoszą:
za wyszukiwanie informacji – 10 zł, jeżeli udostępnienie wymaga wyszukania
do dziesięciu dokumentów; opłata ulega zwiększeniu o niewięcej niż 1 zł za
każdy kolejny dokument wymagający wyszukania;
za przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku – 3 zł za każdy
informatyczny nośnik danych;
za przekształcanie informacji polegające na skanowaniu dokumentów –
0,30 zł za każdą stronę;
za sporządzanie kopii dokumentów lub danych w formacie 210 mm x 297 mm
(A4):
za stronę kopii czarno-białej – 0,60 zł,
za stronę kopii kolorowej – 6 zł.
Za przesłanie kopii dokumentów lub danych za pośrednictwem operatora
pocztowego pobiera się opłatę za przesyłkę pocztową danego rodzaju i danej
kategorii wagowej w wysokości podanej w obowiązującym cenniku usług
powszechnych operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia
23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2026 r. poz. 558) zwiększoną o:
niewięcej niż 4 zł – za kopię dokumentów lub danych w formie wydruku lub
kserokopii;
niewięcej niż 10 zł – za kopię dokumentów lub danych na informatycznym
nośniku danych dostarczonym przez podmiot, który złożył wniosek
o udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2.
Art. 525.
zmienionyZ dniem wejścia w życie ustawy:
znosi się Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;
znosi się dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej.
Tworzy się Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, zwane dalej
„Wodami Polskimi”.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, w terminie 14 dni od dnia
wejścia w życie tego przepisu, powołuje pełnomocnika do spraw organizacji Wód
Polskich.
Pełnomocnik, o którym mowa w ust. 3, wykonuje także określone
w ustawie zadania i kompetencje Prezesa Wód Polskich do czasu powołania
Prezesa Wód Polskich, nie dłużejniedłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia
w życie ustawy.
Wynagrodzenie pełnomocnika, o którym mowa w ust. 3, jest płatne
z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej.
Powołując pełnomocnika, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej określi zakres jego zadań oraz terminy ich realizacji.
Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej oraz regionalne zarządy gospodarki
wodnej będące państwowymi jednostkami budżetowymi stają się jednostkami
organizacyjnymi Wód Polskich.
Pełnomocnik, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany do realizacji zadań
mających na celu prawidłowe i terminowe przeprowadzenie procesu włączenia
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz regionalnych zarządów gospodarki
wodnej do Wód Polskich, w szczególności do:
sporządzenia szczegółowego harmonogramu procesu włączenia Krajowego
Zarządu Gospodarki Wodnej oraz regionalnych zarządów gospodarki wodnej
do Wód Polskich, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki wodnej;
oszacowania kosztów czynności, o których mowa w pkt 1, i opracowania
preliminarza wydatków;
realizacji budżetu państwa w okresie włączania;
powiadomienia właściwego banku;
przeprowadzenia inwentaryzacji aktywów i pasywów zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
sporządzenia bilansu zamknięcia na dzień zakończenia czynności.
Pełnomocnik, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż do dnia 1 stycznia 2018 r.,
przekaże do urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw
gospodarki wodnej dokumentację niezbędną do wykonywania zadań określonych
w ustawie.
Art. 532.
zmienionyZ dniem wejścia w życie ustawy składniki mienia ruchomego
stanowiącego własność Skarbu Państwa, pozostające w dyspozycji Krajowego
Zarządu Gospodarki Wodnej będącego państwową jednostką budżetową oraz
regio-
nalnychregionalnych zarządów gospodarki wodnej będących państwowymi jednostkami
budżetowymi stają się nieodpłatnie własnością Wód Polskich, z wyłączeniem
składników mienia ruchomego służących do wykonywania praw właścicielskich na
śródlądowych drogach wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym,
o których mowa w art. 193 ust. 5.
Składniki mienia ruchomego, o których mowa w ust. 1, które stają się
własnością Wód Polskich, odzwierciedla się w funduszu założycielskim Wód
Polskich.
Składniki mienia ruchomego służące do wykonywania praw
właścicielskich na śródlądowych drogach wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym, o których mowa w art. 193 ust. 5, obejmują:
mienie niezbędne do świadczenia pracy przez pracowników ujętych
w opracowanym i uzgodnionym wykazie pracowników regionalnych
zarządów gospodarki wodnej, którzy staną się pracownikami urzędów żeglugi
śródlądowej, o którym mowa w art. 539 ust. 4, a także pracowników
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz jednostek organizacyjnych
utworzonych przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej,
przejmowanych przez urząd zapewniający obsługę ministra właściwego do
spraw żeglugi śródlądowej, ujętych w zatwierdzonym wykazie, o którym
mowa w art. 540 ust. 1, w tym mienie powierzone tym pracownikom;
mienie służące do utrzymania śródlądowych dróg wodnych o szczególnym
znaczeniu transportowym, o których mowa w art. 193 ust. 5.
Z dniem wejścia w życie ustawy uprawnienia właścicielskie do składników
mienia ruchomego, o których mowa w ust. 3, stanowiących własność Skarbu
Państwa, pozostających w dyspozycji Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej
będącego państwową jednostką budżetową oraz regionalnych zarządów gospodarki
wodnej będących państwowymi jednostkami budżetowymi wykonuje minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz minister właściwy do
spraw żeglugi śródlądowej podpisują protokoły zdawczo-odbiorcze dotyczące
przejęcia przez tego ministra uprawnień właścicielskich do składników mienia
ruchomego, o których mowa w ust. 3.
Protokoły zdawczo-odbiorcze, o których mowa w ust. 5, obejmują wykazy
składników mienia, o których mowa w ust. 3, wraz z dokumentacją.
Art. 534.
zmienionyZ dniem wejścia w życie ustawy Wody Polskie wstępują w prawa
i obowiązki wynikające z:
zawartych przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej
umów w przedmiocie oddania w użytkowanie stanowiących własność Skarbu
Państwa gruntów pokrytych wodami oraz z umów i porozumień zawartych
przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej w zakresie
utrzymywania wód oraz prowadzenia inwestycji w gospodarce wodnej;
koncesji i zezwoleń udzielonych regionalnym zarządom gospodarki wodnej,
jeżeli przepisy odrębne lub decyzja o udzieleniu koncesji albo zezwolenia nie
stanowią inaczej;
zawartych przez marszałków województw lub wojewódzkie samorządowe
jednostki organizacyjne wykonujące zadania marszałków województw,
o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4 oraz w art. 75 ust. 1 ustawy uchylanej
w art. 573, umów w przedmiocie oddania w użytkowanie stanowiących
własność Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami oraz z umów
i porozumień zawartych przez marszałków województw lub te jednostki
organizacyjne samorządu województwa w zakresie utrzymywania wód oraz
prowadzenia inwestycji w gospodarce wodnej;
koncesji i zezwoleń udzielonych marszałkom województw lub wojewódzkim
samorządowym jednostkom organizacyjnym, realizującym zadania, o których
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy uchylanej w art. 573, jeżeli ustawa lub
decyzja o udzieleniu koncesji albo zezwolenia nie stanowią inaczej;
zawartych przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej
umów o użytkowanie obwodów rybackich.
Umowy i porozumienia, zawarte przez marszałków województw lub
wojewódzkie samorządowe jednostki organizacyjne z naruszeniem prawa, mogą
zostać wypowiedziane przez Wody Polskie bez odszkodowania.
Z dniem wejścia w życie ustawy Wody Polskie wstępują z mocy prawa
w umowy dotyczące rybactwa śródlądowego, w które dyrektorzy regionalnych
zarządów gospodarki wodnej wstąpili na podstawie art. 217 ust. 6 ustawy
uchylanej w art. 573.
Zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy przez regionalne zarządy
gospodarki wodnej, będące państwowymi jednostkami budżetowymi, umowy
zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia lub rozwiązania, z tym że wynikające
z tych umów prawa i obowiązki z dniem wejścia w życie ustawy stają się
odpowiednio prawami i obowiązkami Wód Polskich.
Z dniem wejścia w życie ustawy Wody Polskie przystępują do toczących
się postępowań sądowych i administracyjnych, w których stronami są:
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej,
dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej,
marszałkowie województw,
kierownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych
– dotyczących spraw wynikających z przepisów ustawy uchylanej w art. 573.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy minister właściwy do spraw
żeglugi śródlądowej wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umów
i porozumień zawartych przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki
wodnej w zakresie prowadzenia inwestycji w gospodarce wodnej dotyczących
zadań finansowanych lub dofinansowanych ze środków publicznych, na zasadach
określonych w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia
polityki rozwoju oraz w przepisach ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach
realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie
finansowej 2014–2020, dotyczących śródlądowych dróg wodnych, o ile inwestycje
te służą wyłącznie reali-
zacjirealizacji zadań o charakterze transportowym.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może powierzyć Wodom
Polskim, w drodze porozumienia, wykonywanie funkcji inwestora zastępczego
w zakresie inwestycji, o których mowa w ust. 6.
Art. 538.
zmienionyZ dniem wejścia w życie ustawy państwowa służba
hydrologiczno-
-meteorologiczna,hydrologiczno-meteorologiczna, o której mowa w art. 102 ust. 1 ustawy uchylanej
w art. 573, staje się państwową służbą hydrologiczno-meteorologiczną, o której
mowa w art. 367 ust. 1.
Z dniem wejścia w życie ustawy państwowa służba do spraw
bezpieczeństwa budowli piętrzących, o której mowa w art. 102 ust. 2a ustawy
uchylanej w art. 573, staje się państwową służbą do spraw bezpieczeństwa budowli
piętrzących, o której mowa w art. 368 ust. 1.
Z dniem wejścia w życie ustawy państwowa służba hydrogeologiczna,
o której mowa w art. 102 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 573, staje się państwową
służbą hydrogeologiczną, o której mowa w art. 369 ust. 1.
Z dniem wejścia w życie ustawy kataster wodny, o którym mowa
w art. 153 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 573, staje się systemem informacyjnym
gospodarowania wodami, o którym mowa w art. 329 ust. 1.
Tworzy się Hydroportal, o którym mowa w art. 332 ust. 3.
Art. 540.
zmienionyW terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej opracuje i przekaże ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej oraz ministrowi właściwemu do spraw
żeglugi śródlądowej wykaz pracowników Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej
oraz jednostek organizacyjnych utworzonych przez Prezesa Krajowego Zarządu
Gospodarki Wodnej, przejmowanych przez urząd zapewniający obsługę ministra
właściwego do spraw gospodarki wodnej, urząd zapewniający obsługę ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej oraz Wody Polskie, uwzględniając ich
dotychczasowe przygotowanie zawodowe i zakres wykonywanych czynności,
w którym przyporządkuje poszczególnych pracowników do urzędu
zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, urzędu
zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej albo
Wód Polskich.
W wykazie, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się zakres wykonywanych
czynności przez pracowników Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz
jednostek organizacyjnych utworzonych przez Prezesa Krajowego Zarządu GospodarkiGos-
podarki Wodnej oraz zajmowane przez tych pracowników stanowiska.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej oraz minister właściwy do
spraw żeglugi śródlądowej zatwierdzają wykaz, o którym mowa w ust. 1,
i przekazują go niezwłocznie Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.
W terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia wykazu, o którym mowa w ust. 1,
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zawiadamia pracowników
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz jednostek organizacyjnych
utworzonych przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej o treści
zatwierdzonego wykazu, o którym mowa w ust. 1, w formie pisemnej.
Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Krajowego Zarządu
Gospodarki Wodnej oraz jednostek organizacyjnych utworzonych przez Prezesa
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, ujęci w zatwierdzonym wykazie,
o którym mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa pracownikami odpowiednio
urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej
albo urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej, albo Wód Polskich.
Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do
których stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie
cywilnej.
Przepisy art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje
się odpowiednio.
Art. 542.
zmienionyDo dnia wejścia w życie niniejszej ustawy marszałkowie
województw oraz kierownicy wojewódzkich samorządowych jednostek
organizacyjnych realizujących zadania marszałków województw określone
w przepisach ustawy uchylanej w art. 573 opracują i przekażą ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki wodnej oraz właściwym wojewodom wykazy
pracowników tych urzędów i jednostek organizacyjnych, uwzględniając zakres
wykonywanych dotychczas czynności.
Nie później niż z upływem miesiąca od dnia, o którym mowa w ust. 4 i 9,
pracownikom, o których mowa w ust. 4 i 9, mogą zostać zaproponowane nowe
warunki pracy lub płacy przez Prezesa Wód Polskich albo pełnomocnika, o którym
mowa w art. 525 ust. 3, albo wojewodę, z uwzględnieniem zakresu dotychczasowych
obowiązków tych pracowników oraz zakresu obowiązków, które będą realizowane na
nowych stanowiskach pracy.
Propozycja nowych warunków pracy lub płacy może obejmować nawiązanie
stosunku pracy na stanowisku pracy w Wodach Polskich albo na stanowisku pracy
w urzędzie wojewódzkim.
Pracodawca jest obowiązany zawiadomić na piśmie pracowników
o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy, w tym o skutkach
nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy. Przepisy art. 231 § 4 ustawy z dnia
26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
Pracodawca w okresie miesiąca od dnia, o którym mowa w ust. 4 i 9, może
wypowiedzieć z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia stosunek pracy
pracownika, o którym mowa w ust. 4 i 9, jeżeli nie jest możliwe powierzenie
pracownikowi pracy odpowiadającej kwalifikacjom pracownika.
Przepisu ust. 13 nie stosuje się do:
pracowników objętych szczególną ochroną stosunku pracy przewidzianą na
podstawie odrębnych przepisów;
pracowników sprawujących opiekę nad dzieckiem, do ukończenia przez dziecko
4. roku życia.
W razie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 13, pracownikom
przysługują odpowiednie świadczenia przewidziane dla pracowników, z którymi
stosunek pracy rozwiązuje się z przyczyn niedotyczących pracowników.
W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy pracownicy, których
stosunek pracy został wypowiedziany na podstawie ust. 13, korzystają
z pierwszeństwa w zatrudnieniu w Wodach Polskich.
W wykazach, o których mowa w ust. 1, nie ujmuje się pracowników, którym
będą powierzone zadania inne niż zadania marszałków województw określone
w przepisach ustawy zmienianej w art. 50521)Niepóźniej niż z upływem miesiąca od dnia, o którym mowa w ust. 4 i 9,
pracownikom, o których mowa w ust. 4 i 9, mogą zostać zaproponowane nowe
warunki pracy lub płacy przez Prezesa Wód Polskich albo pełnomocnika, o którym
mowa w art. 525 ust. 3, albo wojewodę, z uwzględnieniem zakresu
dotychczasowych obowiązków tych pracowników oraz zakresu obowiązków, które
będą realizowane na nowych stanowiskach pracy.
Propozycja nowych warunków pracy lub płacy może obejmować
nawiązanie stosunku pracy na stanowisku pracy w Wodach Polskich albo na
stanowisku pracy w urzędzie wojewódzkim.
Pracodawca jest obowiązany zawiadomić na piśmie pracowników
o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy, w tym o skutkach
nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy. Przepisy art. 231 § 4 ustawy
z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
Pracodawca w okresie miesiąca od dnia, o którym mowa w ust. 4 i 9,
może wypowiedzieć z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia
stosunek pracy pracownika, o którym mowa w ust. 4 i 9, jeżeli nie jest możliwe
powierzenie pracownikowi pracy odpowiadającej kwalifikacjom pracownika.
Przepisu ust. 13 nie stosuje się do:
pracowników objętych szczególną ochroną stosunku pracy przewidzianą na
podstawie odrębnych przepisów;
pracowników sprawujących opiekę nad dzieckiem, do ukończenia przez
dziecko 4. roku życia.
W razie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 13, pracownikom
przysługują odpowiednie świadczenia przewidziane dla pracowników, z którymi
stosunek pracy rozwiązuje się z przyczyn niedotyczących pracowników.
W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy pracownicy,
których stosunek pracy został wypowiedziany na podstawie ust. 13, korzystają
z pierwszeństwa w zatrudnieniu w Wodach Polskich.
W wykazach, o których mowa w ust. 1, nie ujmuje się pracowników,
którym będą powierzone zadania inne niż zadania marszałków województw
określone w przepisach ustawy zmienianej w art. 50522) oraz w przepisach ustawy
uchylanej w art. 573.
Do dnia wejścia w życie ustawy marszałkowie województw oraz
kierownicy wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, o których
mowa w ust. 1, zawiadamiają pracowników urzędów i jednostek organizacyjnych,
o których mowa w ust. 1, o treści wykazów, o których mowa w ust. 1, w formie
pisemnej.
Z upływem miesiąca od dnia zawiadomienia pracowników urzędów
i jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, o treści wykazów, o których
mowa w ust. 1, pracownicy tych urzędów i jednostek organizacyjnych wymienieni
w wykazach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa pracownikami:
Wód Polskich albo
właściwych urzędów wojewódzkich, jeżeli wykonują zadania związane
z utrzymywaniem wojewódzkich magazynów przeciwpowodziowych.
Przepisy art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje
się odpowiednio.
Do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy starostowie opracują i przekażą
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej wykazy pracowników
starostw powiatowych realizujących zadania starostów określone w przepisach
ustawy uchylanej w art. 573, uwzględniając dotychczasowe przygotowanie
zawodowe tych pracowników oraz zakres wykonywanych dotychczas czynności.
W wykazach, o których mowa w ust. 6, nie ujmuje się pracowników,
którym będą powierzone zadania inne niż zadania starostów określone
w przepisach ustawy uchylanej w art. 573.
Do dnia wejścia w życie ustawy starostowie zawiadamiają pracowników
starostw powiatowych o treści wykazów, o których mowa w ust. 6, w formie
pisemnej.
Z upływem miesiąca od dnia zawiadomienia pracowników starostw
powiatowych, o których mowa w ust. 6, o treści wykazów, o których mowa
w ust. 6, pracownicy starostw powiatowych wymienieni w tych wykazach stają się
z mocy prawa pracownikami Wód Polskich. Przepisy art. 231 ustawy z dnia
26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
Art. 543.
zmienionyPodmioty stosujące przed dniem wejścia w życie ustawy programy
działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych,
ustanowione w aktach prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 47 ust. 7
ustawy uchylanej w art. 573, zakończą inwestycje związane z realizacją tych
programów, finansowane ze środków publicznych na zasadach określonych w
ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z
udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów
Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020,
nie późniejniepóźniej niż z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym przestałyby obowiązywać
programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł
rolniczych, ustanowione w aktach prawa miejscowego wydanych na podstawie art.
47 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 573.
Art. 545.
zmienionyDo spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach
postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72
ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz.
1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r.
Przepisy art. 64 ust. 2 pkt 3, art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80
ust. 2, art. 81 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stosuje się w
brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji, przed
wydaniem której jest przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania na
środowisko, o których mowa w ust. 1, przepisu art. 428 nie stosuje się.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
wydawanej przed uzyskaniem decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 18a
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy dotyczących ustalenia linii brzegu stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy dotyczących pozwoleń na budowę, zgłoszeń, o których mowa
w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1332 i 1529), a także decyzji wydawanych na podstawie:
ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania
i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496
i 1566),
ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych
inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1812 oraz z
2017 r. poz. 635 i 1566),
ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1537, 1920 i 2003 oraz z 2017 r.
poz. 1529 i 1566),
ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju
Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1372),
ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do
realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z
2017 r. poz. 1377, 1381 i 1566)
– stosuje się przepisy dotychczasowe.
ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy,
remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub
uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1067 oraz z
2017 r. poz. 1566),
ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania
i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1122 i 1566),
ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z usuwaniem skutków powodzi (Dz. U. z 2016 r. poz. 825 oraz z 2017 r. poz.
1566),
ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o postępowaniu kompensacyjnym
w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu
stoczniowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 592),
ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. poz. 835 i 993),
ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu
regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2016
r. poz. 1731 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 1566),
ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1727, z późn. zm.22)),zm.23)),
ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji
w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących
(Dz. U. z 2017 r. poz. 552 i 1566),
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy dotyczących:
administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i
3 ustawy zmienianej w art. 49320),49321), w brzmieniu obowiązującym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy,
odroczenia terminu płatności administracyjnych kar pieniężnych, o których
mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 49320),49321), w brzmieniu
obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
– stosuje się przepisy dotychczasowe.
Do wymierzonych administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w
art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 49320),49321), w brzmieniu
obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w tym do
odraczania terminu ich płatności oraz z wpływów z tych kar, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
W sprawach administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art.
298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 49320),49321), w brzmieniu obowiązującym
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, których termin płatności został
odroczony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
W terminie nie dłuższymniedłuższym niż 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, na podstawie
przepisów dotychczasowych, administracyjne kary pieniężne, o których mowa
w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 49320),49321), w brzmieniu
obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, za przekroczenie
określonych w pozwoleniach wodnoprawnych oraz pozwoleniach zintegrowanych
warunków, dotyczących ilości pobranej wody oraz ilości ścieków, ich stanu,
składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy
substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy
wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, które
wystąpiło do dnia 31 grudnia 2017 r.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
ustawy, niewymienionych w ust. 1–3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym
że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli
przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki
Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.
Organy, które po wejściu w życie ustawy utracą właściwość do wydawania
pozwoleń wodnoprawnych, niezwłocznie przekażą sprawy wszczęte
i niezakończone organom właściwym w sprawach pozwoleń wodnoprawnych.
Marszałkowie województw oraz wojewódzkie samorządowe jednostki
organizacyjne realizujące zadania marszałków województw określone
w przepisach ustawy uchylanej w art. 573 przekażą właściwym dyrektorom
zarządów zlewni Wód Polskich dokumentację niezbędną do realizacji zadań
określonych w ustawie.
Pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy
uchylanej w art. 573 zachowują moc.
Art. 546.
zmienionyDecyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy zmienianej
w art. 49723), dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze,
o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2, lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy
wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy,
odbudowy istniejących obiektów liniowych.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji wydanych na podstawie art. 50
i art. 59 ustawy zmienianej w art. 49723), na podstawie których przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano
zgłoszeń, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane,
do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji wydanych na podstawie art. 50
i art. 59 ustawy zmienianej w art. 49723), dotyczących zagospodarowania terenu
niezwiązanego z wykonywaniem robót budowlanych lub polegającego wyłącznie
na budowie drogi rowerowej, urządzeń melioracji wodnych lub budowli
przeciwpowodziowych.
Do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanych na podstawie art. 50 i art. 59
ustawy zmienianej w art. 49723) przepisów art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
W ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wójt,
burmistrz lub prezydent miasta opracowuje wykaz decyzji, o których mowa w ust. 1.
Wykaz, o którym mowa w ust. 5, jest przekazywany właściwym miejscowo
organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz
podlega ogłoszeniu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej
właściwej gminy.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu
lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 49723),49724), dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze,
o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2, lub w odległości mniejszej niż 50 m
od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy,
przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji wydanych na podstawie art. 50
i art. 59 ustawy zmienianej w art. 49724), na podstawie których przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano
zgłoszeń, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo
budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji wydanych na podstawie art. 50
i art. 59 ustawy zmienianej w art. 49724), dotyczących zagospodarowania terenu
niezwiązanego z wykonywaniem robót budowlanych lub polegającego wyłącznie
na budowie drogi rowerowej, urządzeń melioracji wodnych lub budowli
przeciwpowodziowych.
Do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanych na podstawie art. 50
i art. 59 ustawy zmienianej w art. 49724) przepisów art. 162 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
W ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wójt,
burmistrz lub prezydent miasta opracowuje wykaz decyzji, o których mowa
w ust. 1.
Wykaz, o którym mowa w ust. 5, jest przekazywany właściwym miejscowo
organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz
podlega ogłoszeniu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właś-
ciwej gminy.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji
o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2
ustawy zmienianej w art. 49724), stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 100.
zmienionyMinister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze
rozporządzenia, substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego,
których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych
wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej będzie się kierował:
potrzebą zapobiegania zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzi, powodowanego
wprowadzaniem do kanalizacji substancji szczególnie szkodliwych dla
środowiska wodnego;
podatnością substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego na
mechaniczno-biologiczne procesy oczyszczania;
koniecznością redukcji substancji szczególnie szkodliwych w miejscu ich
powstawania, gdy nie jest możliwe ich usunięcie w mechaniczno-biologicznychmechaniczno-
-biologicznych procesach oczyszczania.
Art. 551.
zmienionyW terminie nie dłuższymniedłuższym niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie
ustawy organ, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1, ustanowi strefy ochronne
obejmujące wyłącznie teren ochrony bezpośredniej dla ujęć wody, dla których
dotych-
czasdotychczas nie ustanowiono takich stref ochronnych.
Właściciele ujęć wody, dla których nie ustanowiono strefy ochronnej
obejmującej teren ochrony pośredniej na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy uchylanej
w art. 573, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy przeprowadzą analizę
ryzyka, o której mowa w art. 133 ust. 3, i złożą wnioski o ustanowienie stref
ochronnych obejmujących teren ochrony bezpośredniej oraz teren ochrony
pośredniej, jeżeli jest to uzasadnione wynikami tej analizy.
Przepisy art. 133 ust. 2 pkt 2, art. 134 ust. 2, art. 135 ust. 1 pkt 2, art. 137
oraz art. 138 stosuje się odpowiednio.
Art. 552.
zmienionyWymóg stosowania urządzeń pomiarowych umożliwiających
pomiar ilości pobranej wody oraz ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do
ziemi, o którym mowa w art. 36, stosuje się od dnia 31 grudnia 2026 r.
Ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia
w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie:
określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu
zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód;
pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli
gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń
wodnoprawnych;
pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli
pozwoleń zintegrowanych.
Ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia
2026 r. następuje również na podstawie:
odczytów z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli
gospodarowania wodami albo
oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne,
za poszczególne kwartały.
Podmioty obowiązane do ponoszenia opłat za usługi wodne są
obowiązane składać oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zgodnie
z wzorami zamieszczonymi w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej Wód Polskich:
Wodom Polskim w celu ustalenia wysokości opłat, o których mowa w art. 272
ust. 1–7 i 9 oraz art. 275 ust. 8 pkt 6,
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w celu ustalenia wysokości
opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 8
– w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec
każdego kwartału, z tym że oświadczenia za IV kwartał 2026 r. podmioty
korzystające z usług wodnych składają w terminie do 14 stycznia 2027 r.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają:
oznaczenie podmiotu składającego oświadczenie, określające:
nazwę,
REGON,
adres siedziby,
numer telefonu,
adres e-mail;
określenie kwartału, za który składane jest oświadczenie;
określenie miejsca korzystania z usług wodnych, którego dotyczy
oświadczenie;
dane dotyczące pozwolenia wodnoprawnego:
oznaczenie organu właściwego do wydania pozwolenia
wodnoprawnego,
znak decyzji,
datę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego,
datę obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 1 i 2,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w m3 ilość
pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, z tym że jeżeli podmiot
obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne pobiera wody podziemne lub
wody powierzchniowe do różnych celów lub potrzeb, także w podziale na te cele
lub te potrzeby.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 3,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w MWh ilość
energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej oraz wyrażoną
w m3 ilość wód podziemnych lub wód powierzchniowych pobranych bezzwrotnie
na potrzeby technologiczne w tym obiekcie, nieprzeznaczonych wprost do
produkcji energii elektrycznej.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 4,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają różnicę między ilością
wód pobranych do celów zapewnienia funkcjonowania systemów chłodzenia
elektrowni i elektrociepłowni a ilością wód z obiegów chłodzących elektrowni lub
elektrociepłowni – wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażoną w dam3,
wyliczoną na podstawie odczytów z urządzeń pomiarowych lub oszacowaną na
podstawie obserwacji, analiz lub kalkulacji związanych z parametrami
charakteryzującymi wydajność lub moc urządzenia.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 5,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają ilość odprowadzonych do
wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy
kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych
w granicach administracyjnych miast, wyrażoną w m3, wraz z informacją
o istnieniu urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych i ich
pojemności.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 6,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w kg ilość
substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi, w tym substancji
wyrażonych jako wskaźnik:
pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5);
chemicznego zapotrzebowania tlenu;
zawiesiny ogólnej;
sumy chlorków i siarczanów (Cl+SO4).
W celu ustalenia wysokości opłat, o których mowa w art. 272 ust. 5a
i 6d, oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają także informacje
o terminach, w których doszło odpowiednio do uruchomienia przelewu kanalizacji
deszczowej lub przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 7,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają ilość wprowadzanych do
wód lub do ziemi wód pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni lub
elektro-
ciepłownielektrociepłowni wyrażoną w dam3, wraz z informacją o ich temperaturze,
odczytaną z urządzeń pomiarowych lub oszacowaną na podstawie obserwacji,
analiz lub kalkulacji związanych z parametrami charakteryzującymi wydajność lub
moc urządzenia.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 8,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w m2 wielkość
utraconej powierzchni biologicznie czynnej na nieruchomości o powierzchni
powyżej 3500 m2 na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub
zamkniętej, wraz z informacją o powierzchni tej nieruchomości, istnieniu urządzeń
do retencjonowania wody oraz o ich pojemności.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 9,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają ilość:
wydobytego kamienia wyrażoną w Mg;
wydobytego żwiru lub piasku wyrażoną w Mg;
wydobytych innych materiałów wyrażoną w Mg;
wyciętej trzciny lub wikliny wyrażoną w m3.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 275 ust. 8 pkt 6,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w kg ilość
substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi, pochodzących
z chowu lub hodowli ryb w obiektach przepływowych charakteryzujących się
poborem zwrotnym, wyrażonych jako wskaźnik:
pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu (BZT5);
chemicznego zapotrzebowania tlenu;
zawiesiny ogólnej.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 3a,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają wyrażoną w MWh ilość
energii cieplnej wyprodukowanej lub pobranej w instalacji oraz wyrażoną
w m3 ilość wód podziemnych lub wód powierzchniowych pobranych bezzwrotnie
na potrzeby technologiczne, nieprzeznaczonych wprost do produkcji energii
cieplnej.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 6a,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają także informacje o:
systemie retencyjno-dozującym – jeżeli zakład korzysta z takiego systemu,
w tym o lokalizacji i pojemności zbiorników, które wchodzą w skład tego
systemu, a także liczbie następujących po sobie dni, w których zakład może
wstrzymać zrzut ścieków przemysłowych lub wód pochodzących
z odwodnienia jego zakładów górniczych w okresach suszy hydrologicznej;
systemie oczyszczania lub podczyszczania ścieków zasolonych – jeżeli zakład
korzysta z tego systemu, w tym ilości ścieków przemysłowych zawierających
chlorki i siarczany lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów
górniczych, które są oczyszczane lub podczyszczane w tym systemie,
i parametrach technicznych tego systemu.
W celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 3b,
oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zawierają ilość wprowadzanych do
wód lub ziemi wód pochodzących z pomp ciepła lub akumulatorów ciepła warstwy
wodonośnej wyrażoną w m3, wraz z informacją o ich temperaturze, odczytaną
z urządzeń pomiarowych lub oszacowaną na podstawie obserwacji, analiz lub
kalkulacji związanych z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc
urządzenia.
(uchylony)
Przepisy wydane na podstawie art. 277 ust. 1 stosuje się.
Przepisy art. 272 ust. 10 i 17–21 oraz art. 273 stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
Do dnia 31 grudnia 2026 r. Wody Polskie wyposażą w przyrządy
pomiarowe podmioty obowiązane do ponoszenia opłaty za usługi wodne, o której
mowa w art. 268 ust. 1.
Art. 552a.
zmienionyW przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie
zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości
opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2–5 ,2–5, dokonuje się
z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do:
pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych,
odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte
lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania
opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach
administracyjnych miast,
odprowadzania do wód – wód pochodzących z odwodnienia gruntów w
granicach administracyjnych miast,
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi
– określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych
i przeliczonych na m3/s.
Art. 565.
zmienionyDotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie
art. 58 ust. 1, art. 60, art. 61u ust. 1, art. 88t ust. 1 oraz art. 114b ust. 5 ustawy
uchylanej w art. 573 zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa
miejscowego wydanych na podstawie art. 31 ust. 5, art. 135 ust. 1 pkt 2 i ust. 2,
art. 141 ust. 1 i 4, art. 162 ust. 1 oraz art. 327 ust. 4 niniejszej ustawy i mogą być
zmieniane.
Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie
art. 43 ust. 2a ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc nie dłużejniedłużej niż do dnia
31 grudnia 2020 r. i mogą być zmieniane.
Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie
art. 120 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc nie dłużejniedłużej niż do dnia
22 grudnia 2021 r. i mogą być zmieniane.
Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie
art. 15 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 48125)48126) zachowują moc do dnia wejścia
w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy
zmienianej w art. 48125)48126) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i mogą być
zmieniane.
Do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na
podstawie art. 382 ust. 7 niniejszej ustawy dotychczasowe decyzje wydane na
podstawie art. 107 ust. 6 ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc i mogą być
zmieniane na podstawie tych przepisów.
Art. 566.
zmienionyPrzepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34g, art. 38a
ust. 1, 3 i 7, art. 38l ust. 2, art. 45 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, art. 45 ust. 2, art. 45a ust. 1,
art. 50 ust. 1 i 3, art. 57 ust. 2, art. 64 ust. 2d, art. 66 ust. 1, art. 66a ust. 4, art. 78
ust. 3, art. 88j ust. 1, art. 88n ust. 3c, art. 95 ust. 3, art. 111 ust. 2, art. 121, art. 132
ust. 10 oraz art. 155b ust. 1 ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 48 ust. 1,
art. 49, art. 51 ust. 4, art. 53 ust. 1 i 4, art. 74 ust. 1, art. 99 ust. 1 i 2, art. 100 ust. 1,
art. 114, art. 126, art. 174 ust. 1, art. 178 ust. 2, art. 189 ust. 9, art. 193 ust. 3,
art. 194 ust. 7, art. 210 ust. 1, art. 251 ust. 6, art. 322 ust. 1, art. 350 ust. 1, art. 387
ust. 3 oraz art. 413 niniejszej ustawy, jednak nie dłużejniedłużej niż przez 18 miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, i mogą być zmieniane.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 88h ust. 13 ustawy
uchylanej w art. 573 zachowują moc do dnia 22 marca 2023 r. i mogą być
zmieniane.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114 ust. 5 ustawy
uchylanej w art. 573 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 321, jednak nie dłużejniedłużej niż do dnia 22
marca 2023 r., i mogą być zmieniane.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 61l ust. 8, art. 61o ust. 8
oraz art. 61s ust. 11 ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 154 ust. 8, art. 157
ust. 8 oraz art. 161 ust. 11.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 ust. 9 ustawy uchylanej
w art. 573 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 6d ust. 26 ustawy zmienianej w art. 48125)48126) w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużejniedłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy, i mogą być zmieniane.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 49320)49321) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej
w art. 49320)49321) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużejniedłużej niż przez
18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, i mogą być zmieniane.
Art. 569a.
zmienionyMaksymalny limit wydatków z budżetu państwa, będących
skutkiem finansowym wejścia w życie ustawy z dnia 9 maja 2025 r. o zmianie
ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 680),680 oraz z 2026 r. poz. 445),
przeznaczonych na nabycie nieruchomości przez Wody Polskie, o którym mowa
w art. 258a, wynosi 850 000 000 zł, w tym w roku:
2025 – 0 zł;
2034 – 100 000 000 zł.
2026 – 100 000 000 zł, w tym 50 000 000 zł przeznaczonych na nabycie
nieruchomości przez Wody Polskie, w szczególnie uzasadnionych
przypadkach, o których mowa w art. 258a ust. 2 pkt 2;
2027 – 50 000 000 zł;
2028 – 100 000 000 zł;
2029 – 100 000 000 zł;
2030 – 100 000 000 zł;
2031 – 100 000 000 zł;
2032 – 100 000 000 zł;
2033 – 100 000 000 zł;
Wysokość środków finansowych określonych w ust. 1 przeznaczonych na
poszczególne lata na nabycie nieruchomości przez Wody Polskie, o którym mowa
w art. 258a, będzie uzależniona od dostępności środków budżetowych i ustalana
w trakcie prac nad projektem ustawy budżetowej.
Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej monitoruje wykorzystanie
limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1.
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego na
dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego
w ust. 1 minister właściwy do spraw gospodarki wodnej wdraża mechanizm
korygujący, polegający na niepodejmowaniu działań w sprawie kolejnych nabyć,
o których mowa w ust. 1.
Art. 6.
zmienionyPrzepisów ustawy nie stosuje się do morskich wód wewnętrznych oraz
wód morza terytorialnego w zakresie, w jakim korzystanie z tych wód oraz gruntów
pokrytych tymi wodami jest uregulowane w przepisach ustawy z dnia 21 marca
1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej
(Dz. U. z 2024 r. poz. 11251125, z 2025 r. poz. 409, 1535 i 1668 oraz z 20252026 r. poz.
409).252).
Art. 63.
zmienionyDopuszcza się ustalenie mniej rygorystycznych celów
środowiskowych niż określone w art. 56, art. 57 oraz w art. 59 dla wybranych
jednolitych części wód, które są w takim stopniu zmienione działalnością
człowieka lub których naturalne warunki są takie, że osiągnięcie tych celów byłoby
niewykonalne lub rodziłoby nieproporcjonalnie wysokie koszty w stosunku do
spodziewanych korzyści i jednocześnie:
potrzeby w zakresie środowiska, społeczne lub gospodarcze, zaspokajane
przez taką działalność człowieka, nie mogą być zaspokojone za pomocą
innych działań, korzystniejszych z punktu widzenia środowiska i bez
ponoszenia nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do
spodziewanych korzyści;
dla wód powierzchniowych osiąga się najlepszy z możliwych stan wód
powierzchniowych przy danych oddziaływaniach, których nie można byłoby
w racjonalny sposób uniknąć z powodu charakteru działalności człowieka lub
rodzaju zanieczyszczenia;
dla wód podziemnych zachodzą możliwie jak najmniejsze zmiany dobrego
stanu ilościowego i dobrego stanu chemicznego przy danych
oddziaływaniach, których nie można byłoby w racjonalny sposób uniknąć
z powodu charakteru dzia-
łalnościdziałalności człowieka lub rodzaju zanieczyszczenia;
nie zachodzi dalsze pogorszenie stanu jednolitych części wód.
Mniej rygorystyczne cele środowiskowe ustala się i szczegółowo uzasadnia
w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz weryfikuje co 6 lat.
Art. 65.
zmienionyDopuszczalne jest czasowe pogorszenie stanu jednolitych części
wód, jeżeli jest ono wynikiem zjawisk o charakterze naturalnym lub skutkiem siły
wyższej, nadzwyczajnych lub niemożliwych do przewidzenia, w szczególności
ekstremalnych zjawisk powodziowych lub długotrwałej suszy, zdarzeń
o charakterze terrorystycznym, zakłócenia funkcjonowania infrastruktury
krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r.
o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122 oraz z 20242026 r. poz. 834, 1222, 1473,574, 1572815 i 1907)1206) lub niedających
się przewidzieć katastrof, oraz jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
zostały podjęte działania mające na celu zapobieżenie dalszemu pogorszeniu
stanu wód, które nie zagrożą realizacji celów środowiskowych dla
pozostałych wód;
w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zostały ustalone
warunki i wskaźniki kwalifikowania okoliczności i zjawisk powodujących
czasowe pogorszenie stanu jednolitych części wód;
oddziaływania okoliczności i zjawisk powodujących czasowe pogorszenie
stanu jednolitych części wód są corocznie analizowane i zostały podjęte
działania mające na celu przywrócenie poprzedniego stanu jednolitych części
wód tak szybko, jak jest to możliwe w warunkach racjonalnego działania;
działania, o których mowa w pkt 1 i 3, zostały zawarte w planie
gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i nie zagrożą przywróceniu
poprzedniego stanu jednolitych części wód, gdy ustąpią przyczyny czasowego
pogorszenia stanu tych wód;
opis skutków okoliczności i zjawisk oraz podjętych i kontynuowanych
działań, o których mowa w pkt 1 i 3, zostanie zawarty w najbliższej
aktualizacji planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.
Nie stanowi czasowego pogorszenia stanu jednolitych części wód chwilowa
zmiana stanu jednolitych części wód, jeżeli jest ona związana z utrzymywaniem
wód powierzchniowych oraz morskich wód wewnętrznych i brzegu morskiego
zgodnie z interesem publicznym, o ile stan tych wód ulega poprawie bez
konieczności prowadzenia działań naprawczych.