Ustawa niniejsza reguluje właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego związanych z więcej niż jednym państwem.
Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe
Dz.U. 2011 poz. 432
Zobacz w ISAP →1.Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, obywatel
polski podlega prawu polskiemu, chociażby prawo innego państwa uznawało go za
obywatela tego państwa.
2.Cudzoziemiec mający obywatelstwo dwóch lub więcej państw podlega, jako
prawu ojczystemu, prawu tego z nich, z którym jest najściślej związany.
3.Jeżeli ustawa uzależnia właściwość prawa od tego, czy określone osoby są
obywatelami tego samego państwa, do przyjęcia, iż wymaganie to jest spełnione,
wystarczy, że prawo tego państwa osoby te uznaje za swoich obywateli.
1.Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego,
a obywatelstwa danej osoby ustalić nie można, osoba ta nie ma obywatelstwa żadnego
państwa albo nie można ustalić treści prawa ojczystego, stosuje się prawo państwa,
w którym znajduje się jej miejsce zamieszkania; w razie braku miejsca zamieszkania
stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się miejsce jej zwykłego pobytu.
2.Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która uzyskała ochronę
w innym państwie niż państwo ojczyste w związku z faktem, że jej więzy z państwem
ojczystym uległy trwałemu zerwaniu z powodu naruszania w tym państwie
podstawowych praw człowieka.
1.W przypadkach przewidzianych w ustawie można dokonać wyboru
prawa właściwego.
2.Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób jednoznaczny wynikać
z okoliczności sprawy, chyba że przepis dopuszczający wybór prawa stanowi inaczej.
3.Wybór prawa dokonany po powstaniu stosunku prawnego nie narusza praw
osób trzecich.
4.Jeżeli przy dokonaniu czynności prawnej, a przed wyborem prawa zostały
dopełnione wymagania w zakresie formy przewidziane przez prawo właściwe dla
formy tej czynności, jej ważność nie może być podważana na podstawie prawa,
któremu ta czynność podlega w wyniku wyboru prawa.
5.Przy ustalaniu, czy dokonano wyboru prawa oraz do oceny ważności wyboru
prawa stosuje się przepisy art. 11, art. 17, art. 24 i art. 25.
6.Przepisy ust. 2–5 stosuje się do zmiany i uchylenia wyboru prawa.
1.Jeżeli prawo obce, wskazane jako właściwe przez ustawę niniejszą,
każe stosować do danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo polskie.
2.Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wskazanie prawa właściwego:
1)nastąpiło w drodze wyboru prawa;
2)dotyczy formy czynności prawnej;
3)dotyczy zobowiązań umownych, pozaumownych lub z jednostronnych
czynności prawnych, dla których prawo właściwe określa niniejsza ustawa.
1.Prawo właściwe stosowane na podstawie przepisów ustawy niniejszej
obejmuje także przepisy prawa publicznego, które według tego prawa znajdują
zastosowanie do danego stosunku prawnego.
2.Jeżeli prawo właściwe dla ocenianego stosunku prawnego zawiera przepisy
przewidujące domniemania prawne lub inne reguły określające ciężar dowodu,
odnoszące się do tego stosunku, stosuje się te przepisy.
Prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
1.Wskazanie prawa obcego nie wyłącza zastosowania tych przepisów
prawa polskiego, z których treści lub celów w sposób niewątpliwy wynika, że regulują
one podlegający ocenie stosunek prawny bez względu na to, jakiemu prawu on
podlega.
2.Przy stosowaniu prawa właściwego można uwzględnić przepisy bezwzględnie
wiążące innego państwa, z którymi oceniany stosunek prawny jest ściśle związany,
jeżeli przepisy te, według prawa tego państwa, stosuje się bez względu na to, jakiemu
prawu ten stosunek podlega. Podczas rozstrzygania o uwzględnieniu tych przepisów
należy mieć na uwadze ich naturę i cel oraz skutki, które wynikną z ich uwzględnienia
oraz te, które wyniknęłyby w razie ich pominięcia.
Jeżeli w państwie, którego prawo jest właściwe, obowiązują różne systemy prawne, prawo tego państwa wskazuje, który z tych systemów należy stosować. W razie braku takiego wskazania, stosuje się ten z tych systemów, który związany jest najściślej z danym stosunkiem prawnym.
1.Jeżeli nie można ustalić okoliczności, od których zależy właściwość
prawa, stosuje się prawo najściślej związane z danym stosunkiem prawnym.
2.Jeżeli nie można stwierdzić w rozsądnym terminie treści właściwego prawa
obcego, stosuje się prawo polskie.
1.Powstanie, treść i ustanie prawa własności intelektualnej podlegają
prawu państwa, w którym ma miejsce korzystanie z tego prawa.
2.Przepis ust. 1 stosuje się także do rozporządzeń prawem własności
intelektualnej oraz do ustalenia pierwszeństwa tych praw.
3.Do ochrony praw własności intelektualnej stosuje się prawo państwa, na
podstawie którego dochodzi się ochrony.
Uprawnienia pracownika wobec pracodawcy z tytułu praw własności intelektualnej związanych z jego działalnością w ramach stosunku pracy podlegają prawu właściwemu dla tego stosunku.
O możności zawarcia małżeństwa rozstrzyga w stosunku do każdej ze stron jej prawo ojczyste z chwili zawarcia małżeństwa.
1.Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu państwa, w którym jest
ono zawierane.
2.Jeżeli małżeństwo zawierane jest poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,
wystarczy zachowanie formy wymaganej przez prawo ojczyste obojga małżonków
albo przez wspólne prawo miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu małżonków
z chwili zawarcia małżeństwa.
O skutkach braku możności oraz niezachowania formy zawarcia małżeństwa rozstrzyga odpowiednio prawo, o którym mowa w przepisach art. 48 i art. 49.
1.Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają
każdoczesnemu wspólnemu prawu ojczystemu.
2.W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa,
w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca
zamieszkania w tym samym państwie – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie
mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego
pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa, z którym małżonkowie
w inny sposób są wspólnie najściślej związani.
1.Małżonkowie mogą poddać swe stosunki majątkowe prawu
ojczystemu jednego z nich albo prawu państwa, w którym jedno z nich ma miejsce
zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu. Wyboru prawa można dokonać także
przed zawarciem małżeństwa.
2.Majątkowa umowa małżeńska podlega prawu wybranemu przez strony
zgodnie z przepisem ust. 1. W razie braku wyboru prawa, do majątkowej umowy
małżeńskiej stosuje się prawo właściwe dla stosunków osobistych i majątkowych
między małżonkami z chwili zawarcia umowy.
3.Dokonując wyboru prawa dla stosunków majątkowych małżeńskich lub
majątkowej umowy małżeńskiej wystarczy zachować formę przewidzianą dla
majątkowych umów małżeńskich przez prawo wybrane lub prawo państwa, w którym
do wyboru prawa doszło.
1.Jeżeli małżonek i osoba trzecia będąca wierzycielem mają w chwili
powstania zobowiązania miejsce zwykłego pobytu w tym samym państwie, prawo
tego państwa stosuje się do oceny skuteczności małżeńskiego ustroju majątkowego
wobec osób trzecich, chyba że osoba trzecia w chwili powstania zobowiązania znała
charakter i treść tego ustroju lub przy dołożeniu należytej staranności mogła je poznać
albo zostały dopełnione wymagania dotyczące jawności i wpisów przewidziane
w prawie właściwym dla małżeńskiego ustroju majątkowego lub – w odniesieniu do
praw rzeczowych na nieruchomościach – w prawie państwa, na którego terytorium
nieruchomość się znajduje.
2.Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności małżonka za
zobowiązania zaciągnięte przez drugiego małżonka w sprawach wynikających
z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny.
1.Rozwiązanie małżeństwa podlega wspólnemu prawu ojczystemu
małżonków z chwili żądania rozwiązania małżeństwa.
2.W razie braku wspólnego prawa ojczystego małżonków właściwe jest prawo
państwa, w którym oboje małżonkowie mają w chwili żądania rozwiązania
małżeństwa miejsce zamieszkania, a jeżeli małżonkowie nie mają w chwili żądania
rozwiązania małżeństwa wspólnego miejsca zamieszkania – prawo państwa, w którym
oboje małżonkowie mieli ostatnio miejsce wspólnego zwykłego pobytu, jeżeli jedno
z nich ma w nim nadal miejsce zwykłego pobytu.
3.W razie braku okoliczności rozstrzygających o właściwości prawa na
podstawie przepisów ust. 1 i 2, do rozwiązania małżeństwa stosuje się prawo polskie.
4.Postanowienia ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do separacji.
1.Ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka podlegają prawu
ojczystemu dziecka z chwili jego urodzenia.
2.Jeżeli prawo ojczyste dziecka z chwili jego urodzenia nie przewiduje
sądowego ustalenia ojcostwa, do sądowego ustalenia ojcostwa stosuje się prawo
ojczyste dziecka z chwili ustalenia pochodzenia dziecka.
3.Uznanie dziecka podlega prawu ojczystemu dziecka z chwili jego uznania.
W razie gdy prawo to nie przewiduje uznania dziecka, stosuje się prawo ojczyste
dziecka z chwili jego urodzenia, jeżeli to prawo uznanie przewiduje.
4.Uznanie dziecka poczętego lecz nienarodzonego podlega prawu ojczystemu
matki z chwili uznania.
1.Prawo właściwe dla spraw z zakresu władzy rodzicielskiej
i kontaktów z dzieckiem określa Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym,
uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej
oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze w dniu 19 października 1996 r.
(Dz. Urz. UE L 151 z 11.06.2008, str. 39; Dz. U. z 2010 r. poz.
1158)
2.W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym
stroną konwencji, o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej
zmiany warunki stosowania środków podjętych w państwie dawnego zwykłego
pobytu dziecka.
1.Przysposobienie podlega prawu ojczystemu przysposabiającego.
2.Przysposobienie wspólne przez małżonków podlega ich wspólnemu prawu
ojczystemu. W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa,
w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca
zamieszkania w tym samym państwie – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie
mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego
pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa, z którym małżonkowie
w inny sposób są wspólnie najściślej związani.
Przysposobienie nie może nastąpić bez zachowania przepisów prawa ojczystego osoby, która ma być przysposobiona, dotyczących zgody tej osoby, zgody jej przedstawiciela ustawowego oraz zezwolenia właściwego organu państwowego, a także ograniczeń przysposobienia z powodu zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania na miejsce zamieszkania w innym państwie.
1.Prawo właściwe dla opieki i kurateli nad dzieckiem określa
Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy
w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci,
sporządzona w Hadze w dniu 19 października 1996 r.
2.W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym
stroną konwencji, o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej
zmiany warunki stosowania środków podjętych w państwie dawnego zwykłego
pobytu dziecka.
1.Ustanowienie opieki albo kurateli lub innych środków ochronnych
dla osoby pełnoletniej podlega prawu ojczystemu tej osoby.
2.Jeżeli sąd polski orzeka o środkach, o których mowa w ust. 1, w stosunku do
cudzoziemca mającego miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu
w Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się prawo polskie.
3.Wykonywanie środków, o których mowa w ust. 1, podlega prawu państwa, na
którego terytorium ma miejsce zwykłego pobytu osoba, której te środki dotyczą.
4.W przypadkach, o których mowa w art. 1107 § 2 i 3 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805,
z późn. zm.1)), stosuje się prawo polskie. To samo dotyczy wykonywania orzeczonych
środków.
Do kurateli dla osoby prawnej stosuje się prawo państwa, któremu osoba ta podlega.
Dla kurateli do załatwienia poszczególnej sprawy stosuje się prawo państwa, któremu sprawa ta podlega.
Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz. Urz. UE L 7 z 10.01.2009, str.
1)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Prawo właściwe dla spraw spadkowych określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 107, z późn. zm.).
W razie braku wskazania prawa właściwego w niniejszej ustawie, przepisach szczególnych, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowanych umowach międzynarodowych i prawie Unii Europejskiej, do stosunku objętego zakresem niniejszej ustawy należy stosować prawo państwa, z którym stosunek ten jest najściślej związany.
Do stosunków prawnych objętych niniejszą ustawą nie stosuje się art. 3 ust. 1, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2022 r. poz. 1235, 1715, 1846, 2185 i
2642)
(pominięte)
Traci moc ustawa z dnia 12 listopada 1965 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. poz. 290, z 1995 r. poz. 417 oraz z 1999 r. poz.
532),
z wyjątkiem przepisów odnoszących się do zobowiązań alimentacyjnych, które w tym
zakresie pozostają w mocy do dnia 17 czerwca 2011 r
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia2), z wyjątkiem art. 63, który wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2011 r.
1.Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej
podlegają jej prawu ojczystemu.
2.Jeżeli osoba fizyczna dokonuje czynności prawnej w zakresie prowadzonego
przez siebie przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma ona zdolność do dokonania tej
czynności według prawa państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.
3.Przepis ust. 1 nie wyłącza zastosowania prawa, któremu czynność prawna
podlega, jeżeli z tego prawa wynikają szczególne wymagania w zakresie zdolności
w odniesieniu do tej czynności prawnej.
1.Jeżeli umowę zawarły osoby znajdujące się w tym samym państwie,
osoba fizyczna, która ma zdolność do jej zawarcia według prawa tego państwa, może
się powołać na swoją niezdolność wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11
ust. 1 tylko wtedy, gdy w chwili zawarcia umowy druga strona o niezdolności
wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa.
2.Osoba fizyczna dokonująca jednostronnej czynności prawnej, mająca
zdolność do jej dokonania według prawa miejsca dokonania czynności, może powołać
się na niezdolność wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11 ust. 1 tylko
wtedy, gdy nie przyniesie to uszczerbku osobom, które postępując z należytą
starannością działały w przeświadczeniu, że osoba dokonująca czynności prawnej
zdolność taką miała.
3.Jeżeli osoba fizyczna działa za pośrednictwem przedstawiciela, przy ustalaniu
przesłanek stosowania przepisów ust. 1 i 2 rozstrzygają okoliczności występujące po
stronie przedstawiciela.
4.Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do czynności prawnych z zakresu prawa
rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa spadkowego ani do rozporządzeń dotyczących
nieruchomości położonych w innym państwie niż państwo, w którym czynność
prawna została dokonana.
1.Ubezwłasnowolnienie podlega prawu ojczystemu osoby fizycznej,
której ono dotyczy.
2.Jeżeli o ubezwłasnowolnieniu cudzoziemca orzeka sąd polski, stosuje się
prawo polskie.
1.Do uznania za zmarłą albo stwierdzenia zgonu osoby fizycznej stosuje
się jej prawo ojczyste.
2.Jeżeli o uznaniu za zmarłego albo o stwierdzeniu zgonu cudzoziemca orzeka
sąd polski, stosuje się prawo polskie.
1.Imię i nazwisko osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.
2.Do nabycia albo zmiany imienia lub nazwiska stosuje się prawo właściwe do
oceny skutków zdarzenia, które prowadzi do nabycia albo zmiany imienia lub
nazwiska. Jednakże wybór nazwiska przy zawarciu lub rozwiązaniu małżeństwa
podlega prawu ojczystemu każdego z małżonków.
1.Dobra osobiste osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.
2.Osoba fizyczna, której dobro osobiste jest zagrożone naruszeniem lub zostało
naruszone może żądać ochrony na podstawie prawa państwa, na którego terytorium
nastąpiło zdarzenie powodujące to zagrożenie naruszenia lub naruszenie, albo prawa
państwa, na którego terytorium wystąpiły skutki tego naruszenia.
3.Jeżeli do naruszenia dobra osobistego osoby fizycznej doszło w środkach
społecznego przekazu, o prawie do odpowiedzi, sprostowania lub innego podobnego
środka ochronnego rozstrzyga prawo państwa, w którym ma siedzibę albo miejsce
zwykłego pobytu nadawca lub wydawca.
1.Osoba prawna podlega prawu państwa, w którym ma siedzibę.
2.Jeżeli jednak prawo wskazane w przepisie ust. 1 przewiduje właściwość
prawa państwa, na podstawie którego osoba prawna została utworzona, stosuje się
prawo tego państwa.
3.Prawu wskazanemu w przepisach ust. 1 i 2 podlegają w szczególności:
1)powstanie, łączenie, podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej;
2)charakter prawny osoby prawnej;
3)nazwa oraz firma osoby prawnej;
4)zdolność osoby prawnej;
5)kompetencje i zasady działania oraz powoływanie i odwoływanie członków
organów;
6)reprezentacja;
7)nabycie i utrata statusu wspólnika lub członkostwa oraz prawa i obowiązki
z nimi związane;
8)odpowiedzialność wspólników lub członków za zobowiązania osoby prawnej;
9)skutki naruszenia przez osobę reprezentującą osobę prawną ustawy, aktu
założycielskiego lub statutu.
1.Jeżeli osoba prawna dokonuje czynności prawnej w zakresie
prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma zdolność do dokonania
tej czynności według prawa państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.
2.Osoba prawna może się powołać wobec drugiej strony na ograniczenia
dotyczące jej zdolności lub reprezentacji wynikające z prawa wskazanego
w przepisach art. 17 ust. 1 i 2, jeżeli ograniczeń takich nie przewiduje prawo państwa,
w którym czynność prawna została dokonana tylko wtedy, gdy druga strona o nich
wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa. Przepisu tego nie stosuje się do
rozporządzeń dotyczących nieruchomości położonych w innym państwie niż państwo,
w którym czynność prawna została dokonana.
1.Z chwilą przeniesienia siedziby do innego państwa, osoba prawna
podlega prawu tego państwa. Osobowość prawna uzyskana w państwie
dotychczasowej siedziby jest zachowana, jeżeli przewiduje to prawo każdego
z zainteresowanych państw. Przeniesienie siedziby w obrębie Europejskiego Obszaru
Gospodarczego nie prowadzi do utraty osobowości prawnej.
2.Połączenie osób prawnych mających siedziby w różnych państwach wymaga
dopełnienia wymagań określonych w prawie tych państw.
Do ochrony dóbr osobistych osób prawnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 16.
Przepisy art. 17–20 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej.
Przedstawicielstwo ustawowe podlega prawu właściwemu dla stosunku prawnego, z którego wynika umocowanie do reprezentowania.
1.Pełnomocnictwo podlega prawu wybranemu przez mocodawcę.
Jednakże wobec osoby trzeciej, z którą pełnomocnik dokonał czynności prawnej,
można się powołać na prawo wybrane tylko wtedy, gdy osoba ta o wyborze wiedziała
albo mogła się z łatwością o nim dowiedzieć. Mocodawca może się powołać wobec
pełnomocnika na prawo wybrane tylko wtedy, gdy ten o wyborze prawa wiedział lub
mógł się z łatwością o nim dowiedzieć.
2.W razie braku wyboru prawa pełnomocnictwo podlega kolejno:
1)prawu państwa siedziby pełnomocnika, w której on stale działa, albo
2)prawu państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo należące do
mocodawcy, jeżeli tu stale działa pełnomocnik, albo
3)prawu państwa, w którym pełnomocnik rzeczywiście działał, reprezentując
mocodawcę, lub w którym wedle woli mocodawcy powinien działać.
1.Przy ustalaniu, czy dokonano czynności prawnej, stosuje się prawo
dla niej właściwe.
2.Strona, która twierdzi, że nie złożyła oświadczenia woli, może się powołać na
prawo państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu, jeżeli z okoliczności wynika,
że ocena skutków jej zachowania według prawa wskazanego w przepisie ust. 1 nie
byłaby zasadna.
1.Forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej
czynności. Wystarczy jednak zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa,
w którym czynność zostaje dokonana. Jeżeli umowę zawierają osoby znajdujące się
w chwili złożenia oświadczeń woli w różnych państwach, wystarczy wówczas
zachowanie formy przewidzianej dla tej czynności przez prawo jednego z tych państw.
2.Przepisu ust. 1 zdanie drugie i trzecie nie stosuje się do rozporządzeń
dotyczących nieruchomości oraz do czynności prawnych, których przedmiotem jest
powstanie, łączenie, podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej albo jednostki
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
3.Jeżeli czynności prawnej dokonał przedstawiciel, w razie stosowania przepisu
ust. 1 zdanie drugie i trzecie, bierze się pod uwagę okoliczności dotyczące
przedstawiciela.
Przedawnienie roszczenia podlega prawu właściwemu dla tego roszczenia.
Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio do innych instytucji związanych z upływem czasu.
1.Prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r.
w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz. Urz. UE L
177 z 04.07.2008 r., str.
6)
2.Do zobowiązań umownych, które na podstawie przepisu art. 1 ust. 2 lit. j
rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wyłączone z zakresu jego
zastosowania, stosuje się przepisy tego rozporządzenia odpowiednie dla danego
zobowiązania.
1.Jeżeli prawo polskie przewiduje obowiązek ubezpieczenia, umowa
takiego ubezpieczenia podlega prawu polskiemu.
2.Jeżeli prawo państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru
Gospodarczego, które przewiduje obowiązek ubezpieczenia, każe dla umowy takiego
ubezpieczenia stosować jako właściwe własne prawo, stosuje się to prawo.
1.Poza przypadkami uregulowanymi w rozporządzeniu, o którym
mowa w art. 28, wybór prawa państwa, niebędącego państwem członkowskim
Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dla umowy, która wykazuje ścisły związek
z obszarem co najmniej jednego państwa członkowskiego, nie może prowadzić do
pozbawienia konsumenta ochrony przyznanej mu przepisami prawa polskiego
wdrażającymi następujące dyrektywy:
1)dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych
warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz. WE L 95 z 21.04.1993, str. 29;
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 288);
2)(uchylony)
3)(uchylony)
4)dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września
2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz
zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE
(Dz. Urz. UE L 271 z 09.10.2002, str. 16; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 321);
5)dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia
2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady
87/102/EWG (Dz. Urz. UE L 133 z 22.05.2008, str. 66, z późn. zm.).
2.Jeżeli prawem właściwym dla umowy, objętej zakresem zastosowania
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r.
w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów
timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz
wymiany (Dz. Urz. UE L 33 z 03.02.2009, str. 10), jest prawo państwa niebędącego
państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, to konsument nie
może być pozbawiony ochrony przyznanej mu przez przepisy prawa polskiego
wdrażające tę dyrektywę:
1)jeżeli którakolwiek z nieruchomości jest położona na terytorium jednego
z państw członkowskich, lub
2)w przypadku umowy niezwiązanej bezpośrednio z nieruchomością, jeśli
przedsiębiorca wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową
w jednym z państw członkowskich lub w jakikolwiek sposób kieruje taką
działalność do jednego z państw członkowskich, a umowa wchodzi w zakres tej
działalności.
Zobowiązanie wynikające z papieru wartościowego innego niż weksel i czek podlega prawu państwa, w którym papier wartościowy został wystawiony lub wyemitowany.
1.Zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej podlega prawu
wybranemu przez osobę dokonującą tej czynności. Od chwili gdy obie strony takiego
zobowiązania są zindywidualizowane, wybór prawa, jego zmiana lub uchylenie
wymagają porozumienia obu stron tego stosunku.
2.W razie braku wyboru prawa zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej
podlega prawu państwa, w którym osoba dokonująca czynności prawnej ma miejsce
zwykłego pobytu albo siedzibę. Jeżeli z okoliczności wynika, że zobowiązanie
pozostaje w ściślejszym związku z prawem innego państwa, stosuje się prawo tego
państwa.
Prawo właściwe dla zobowiązania ze zdarzenia niebędącego czynnością prawną określa rozporządzenie (WE) nr 864/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (Dz. Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str.
40)
Prawo właściwe dla pozaumownej odpowiedzialności cywilnej wynikającej z wypadków drogowych określa Konwencja o prawie właściwym dla wypadków drogowych, sporządzona w Hadze dnia 4 maja 1971 r. (Dz. U. z 2003 r. poz.
585)
Odpowiedzialność cywilna za działania i zaniechania organów wykonujących w danym państwie władzę publiczną podlega prawu tego państwa.
Prawo państwa, któremu podlega przelewana wierzytelność rozstrzyga o skutkach przelewu wobec osób trzecich.
Do przejęcia długu stosuje się prawo państwa, któremu podlega przejmowany dług.
Wpływ zmiany wartości waluty na wysokość zobowiązania ocenia się według prawa właściwego dla tego zobowiązania.
1.Umowa o arbitraż podlega prawu wybranemu dla niej przez strony.
2.W razie braku wyboru prawa, umowa o arbitraż podlega prawu państwa,
w którym znajduje się uzgodnione przez strony miejsce arbitrażu. Jeżeli nie dokonano
takiego uzgodnienia umowa o arbitraż podlega prawu właściwemu dla stosunku
prawnego, którego spór dotyczy; wystarczy jednak, że umowa jest skuteczna według
prawa państwa, w którym postępowanie się toczy lub sąd arbitrażowy wydał
orzeczenie.
Forma umowy o arbitraż podlega prawu państwa miejsca arbitrażu. Wystarczy jednak zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa, któremu umowa o arbitraż podlega.
1.Własność i inne prawa rzeczowe podlegają prawu państwa, w którym
znajduje się ich przedmiot.
2.Nabycie i utrata własności, jak również nabycie i utrata oraz zmiana treści lub
pierwszeństwa innych praw rzeczowych, podlegają prawu państwa, w którym
przedmiot tych praw znajdował się w chwili, gdy nastąpiło zdarzenie pociągające za
sobą wymienione skutki prawne.
Prawa rzeczowe na statku powietrznym i wodnym oraz na pojeździe szynowym podlegają prawu państwa, w którym statek lub pojazd jest wpisany do rejestru, a w razie braku rejestru lub wpisu do rejestru – prawu państwa macierzystego portu, stacji lub innego podobnego miejsca.
Prawa rzeczowe na rzeczy w transporcie podlegają prawu państwa, z którego rzecz wysłano. Jeżeli z okoliczności wynika, iż prawa te są związane ściślej z prawem innego państwa, stosuje się prawo tego państwa.
Prawo wynikające z zapisu papieru wartościowego na rachunku prowadzonym w systemie rozrachunku papierów wartościowych, podlega prawu państwa, w którym prowadzony jest ten rachunek.
Przepisy art. 41–44 stosuje się odpowiednio do posiadania.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę