1.Ustawa określa zasady odbywania praktyki absolwenckiej, zwanej
dalej „praktyką”.
2.Praktyka ma na celu ułatwienie absolwentom uzyskiwania doświadczenia i
nabywania umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania pracy.
Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich
Dz.U. 2009 poz. 1052
Zobacz w ISAP →1.Osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej, zwane dalej „podmiotem przyjmującym na
praktykę”, może przyjmować na praktykę osobę, która ukończyła co najmniej
gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową i w dniu rozpoczęcia praktyki nie
ukończyła 30. roku życia, zwaną dalej „praktykantem”.
2.Przepis ust. 1 stosuje się do osób, które posiadają świadectwo ukończenia
szkoły za granicą, uznane za równorzędne świadectwu ukończenia polskiego
gimnazjum lub ośmioletniej szkoły podstawowej zgodnie z art. 93 ustawy z dnia 7
września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, 2203 i
2361)
1.Praktyka może być odbywana odpłatnie lub nieodpłatnie.
2.Wysokość miesięcznego świadczenia pieniężnego nie może przekraczać
dwukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz.
650)
Do praktyki nie mają zastosowania przepisy prawa pracy, z wyjątkiem art. 183a–183e, art. 129 § 1, art. 131 § 1, art. 132 § 1, art. 133 § 1, art. 134 i art. 1517 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000 i
1076)
1.Praktykę odbywa się na podstawie pisemnej umowy o praktykę
absolwencką, zwanej dalej „umową”, zawieranej pomiędzy praktykantem a
podmiotem przyjmującym na praktykę.
2.Umowa powinna określać w szczególności:
1)rodzaj pracy, w ramach której praktykant ma uzyskiwać doświadczenie i
nabywać umiejętności praktyczne;
2)okres odbywania praktyki;
3)tygodniowy wymiar czasu pracy w ramach praktyki;
4)wysokość świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, jeżeli
praktyka ma być odbywana odpłatnie.
3.Umowa nie może dotyczyć pracy szczególnie niebezpiecznej w rozumieniu
przepisów wydanych na podstawie art. 23715 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
Kodeks pracy.
4.Umowa nie może być zawarta na okres dłuższy niż 3 miesiące.
4a.W przypadku niepełnoletniego praktykanta, który ukończył szkołę
ponadpodstawową i spełnia obowiązek nauki przez uczęszczanie na praktykę
zgodnie z art. 36 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe
(Dz. U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.1)), umowa może być zawarta na okres nie
dłuższy niż do ukończenia przez niego 18. roku życia.
5.Zawarcie kolejnej umowy między praktykantem a tym samym podmiotem
przyjmującym na praktykę jest możliwe tylko na łączny okres, o którym mowa
w ust. 4, a w przypadku:
1)praktykanta, o którym mowa w ust. 4a, który nie ukończył 18. roku życia – na
okres nie dłuższy niż do ukończenia 18. roku życia;
2)praktykanta, o którym mowa w ust. 4a, który ukończył 18. rok życia – na
okres, o którym mowa w ust. 4.
6.W przypadku gdy praktyka odbywana jest:
1)nieodpłatnie – umowa może być rozwiązana na piśmie w każdym czasie;
2)odpłatnie – umowa może być rozwiązana na piśmie z zachowaniem
siedmiodniowego terminu wypowiedzenia.
Podmiot przyjmujący na praktykę zapewnia praktykantowi, na dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych przepisach, bezpieczne i higieniczne warunki odbywania praktyki, w tym – w zależności od rodzaju świadczeń i zagrożeń związanych z odbywaniem praktyki – odpowiednie środki ochrony indywidualnej.
1.Podmiot przyjmujący na praktykę, na wniosek praktykanta, jest
obowiązany wystawić na piśmie zaświadczenie o rodzaju wykonywanej pracy i
umiejętnościach nabytych w czasie odbywania praktyki.
2.W przypadku praktykanta, o którym mowa w art. 5 ust. 4a, podmiot
przyjmujący na praktykę wystawia na piśmie zaświadczenie o rodzaju
wykonywanej pracy i umiejętnościach nabytych w czasie odbywania praktyki
zawierające informację o liczbie godzin praktyki zrealizowanej w poszczególnych
miesiącach.
1.Podmiotowi przyjmującemu na praktykę będącemu pracodawcą,
który zawarł umowę z praktykantem, o którym mowa w art. 5 ust. 4a, przysługuje
dofinansowanie kosztów praktyki w wysokości 250 zł za każdy pełny miesiąc
praktyki, jeżeli praktyka została zrealizowana w wymiarze co najmniej 120 godzin
miesięcznie.
2.Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, przyznaje wójt (burmistrz,
prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania praktykanta,
w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1.
3.Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, jest przyznawane na wniosek
pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia ukończenia praktyki przez
praktykanta.
4.Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się:
1)kopię umowy;
2)kopię zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2.
5.Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, jest finansowane ze środków
Funduszu Pracy.
6.Środki, o których mowa w ust. 5, są przekazywane na wyodrębniony
rachunek bankowy urzędu wojewódzkiego.
7.Wojewoda otrzymane środki na dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1,
przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy gminy.
8.Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, udzielane podmiotowi
prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy z dnia
30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej
(Dz. U. z 2025 r. poz.
468), stanowi pomoc de minimis lub pomoc de minimis
w rolnictwie udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach
zasady de minimis lub pomocy w ramach zasady de minimis w rolnictwie
(pominięte)2)
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia3).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę