Historia zmian - 17 października 2026
o podatku od towarów i usług
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 99.
zmienionyPodatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać
w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25.
dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2–10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15, oraz podmioty
niebędące podatnikami wymienionymi w art. 15, niemające obowiązku składania
deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1–3 lub w ust. 8, dokonują jedynie
wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację
podatkową w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się
w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.
Podatnicy, o których mowa w art. 16, składają w urzędzie skarbowym
deklaracje podatkowe w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym
mowa w art. 103 ust. 5a, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu
skarbowego właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje
o należnych kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W
przypadku, o którym mowa w art. 17a, deklarację składa płatnik.
Deklaracje, o których mowa w ust. 1–3, 3c–6, 8–9 i 11a, składa się
wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1–3, są składane zgodnie
z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005
r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji
podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu
podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje
się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy
określi je w innej wysokości.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym
mowa w ust. 11c.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z
objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji
podatkowych, o których mowa w ust. 1–3, oraz niezbędnymi pouczeniami,
uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego
obowiązku przez organ podatkowy.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 8 i 9, wraz
z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu
i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 8a, wraz
z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jej wypełnienia oraz terminu
i miejsca jej składania, w celu umożliwienia przedstawicielowi podatkowemu
rozliczenia we własnym imieniu i na rzecz podatnika, którego jest
przedstawicielem, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 10 i 11,
wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu
i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia wewnątrzwspólnotowych
nabyć i wewnątrzwspólnotowych dostaw nowych środków transportu.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji, o której mowa w ust. 11a, wraz z objaśnieniami
co do sposobu prawidłowego jej wypełniania oraz terminu i miejsca jej składania,
w celu umożliwienia rozliczenia podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a, w tym również przez płatnika,
uwzględniając specyfikę wykonywania czynności, których dotyczy ta deklaracja.
(uchylony)
(uchylony)
Mali podatnicy, którzy wybrali metodę kasową, składają w urzędzie
skarbowym deklaracje podatkowe za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia
miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale.
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 2, mogą, po uprzednim
zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej do 25. dnia
drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna
deklaracja podatkowa, składać również:
mali podatnicy, którzy nie wybrali metody kasowej;
podatnicy podlegający opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek,
o którym mowa w art. 28j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278, 340 i 620), jeżeli
wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) u tych podatników nie
przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
odpowiadającej równowartości 4 000 000 euro, przy czym przeliczenia kwoty
wyrażonej w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego
przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października
poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do podatników:
zarejestrowanych przez naczelnika urzędu skarbowego jako podatnicy VAT
czynni – przez okres 12 miesięcy począwszy od miesiąca, w którym dokonana
została rejestracja lub
którzy w danym kwartale lub w poprzedzających go 4 kwartałach dokonali
dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy, chyba że
łączna wartość tych dostaw bez kwoty podatku nie przekroczyła, w żadnym
miesiącu z tych okresów, kwoty 50 000 zł, lub
którzy w danym kwartale dokonali importu towarów na zasadach określonych
w art. 33a ust. 1;
w przypadku których w danym kwartale stwierdzono, że wbrew
obowiązkowi, o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców, nie zapewniali możliwości dokonywania zapłaty przy
użyciu instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia
2011 r. o usługach płatniczych w każdym miejscu, w którym działalność
gospodarcza jest faktycznie wykonywana, w szczególności w lokalu, poza
lokalem przedsiębiorstwa lub w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia
usług transportu pasażerskiego.
Za dostawę towarów, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy, nie
uznaje się dostawy towarów, o których mowa w poz. 92 tego załącznika, jeżeli:
dostawa ta jest dokonywana na stacjach paliw lub stacjach gazu płynnego do
standardowych zbiorników pojazdów;
dostawy tej dokonuje podatnik dostarczający gaz przewodowy za
pośrednictwem własnych sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych.
W przypadku gdy łączna wartość dostaw towarów, o których mowa
w załączniku nr 15 do ustawy, bez kwoty podatku przekroczyła kwotę, o której
mowa w ust. 3a, podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, są obowiązani do
składania deklaracji podatkowych za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia
za pierwszy miesiąc kwartału:
w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli przekroczenie kwoty nastąpiło
w pierwszym lub drugim miesiącu kwartału; w przypadku gdy przekroczenie
kwoty nastąpiło w drugim miesiącu kwartału, deklaracja za pierwszy miesiąc
kwartału jest składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
drugim miesiącu kwartału;
następujący po kwartale, w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli
przekroczenie kwoty nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału.
W przypadku importu towarów dokonanego na zasadach określonych w
art. 33a ust. 1 podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, są obowiązani do składania
deklaracji podatkowych za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia za
pierwszy miesiąc kwartału:
w którym dokonano tego importu – jeżeli nastąpiło to w pierwszym lub
drugim miesiącu kwartału, a w przypadku gdy dokonanie tego importu
nastąpiło w drugim miesiącu kwartału, deklaracja za pierwszy miesiąc
kwartału jest składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
drugim miesiącu kwartału;
następujący po kwartale, w którym dokonano tego importu – jeżeli dokonanie
tego importu nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału.
Podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, w przypadku których
stwierdzono, że wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, nie zapewniali możliwości dokonywania
zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych w każdym miejscu, w którym
działalność gospodarcza jest faktycznie wykonywana, w szczególności w lokalu,
poza lokalem przedsiębiorstwa lub w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia
usług transportu pasażerskiego, są obowiązani do składania deklaracji
podatkowych za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia za pierwszy miesiąc
kwartału:
w którym zostało stwierdzone naruszenie tego obowiązku – jeżeli
stwierdzenie naruszenia tego obowiązku nastąpiło w pierwszym lub drugim
miesiącu kwartału, a w przypadku gdy stwierdzenie naruszenia tego
obowiązku nastąpiło w drugim miesiącu kwartału – deklaracja za pierwszy
miesiąc kwartału jest składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego
po drugim miesiącu kwartału;
następujący po kwartale, w którym zostało stwierdzone naruszenie tego
obowiązku – jeżeli stwierdzenie naruszenia tego obowiązku nastąpiło
w trzecim miesiącu kwartału.
Podatnicy, o których mowa w ust. 3, mogą ponownie składać deklaracje
podatkowe za okresy miesięczne, nie wcześniej jednak niż po upływie 4 kwartałów,
za które składali deklaracje kwartalne, po uprzednim zawiadomieniu na piśmie
naczelnika urzędu skarbowego w terminie do dnia złożenia deklaracji podatkowej
za pierwszy miesięczny okres rozliczeniowy, jednak nie później niż z dniem
upływu terminu złożenia tej deklaracji.
Podatnicy, którzy dokonali importu towarów na zasadach określonych w
art. 33a ust. 1, mogą składać deklaracje podatkowe za okresy kwartalne na zasadach
przewidzianych w ust. 2 i 3, nie wcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy
następujących po ostatnim miesiącu kwartału, w którym dokonali tego importu.
Podatnicy, w przypadku których stwierdzono, że wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,
nie zapewniali możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu instrumentu
płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie
wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa lub
w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego,
mogą składać deklaracje podatkowe za okresy kwartalne na zasadach
przewidzianych w ust. 2 i 3, nie wcześniej2–
10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15, oraz podmioty
niebędące podatnikami wymienionymi w art. 15, niemające obowiązku składania
deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1–3 lub w ust. 8, dokonują jedynie
wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację podatkową
w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się w terminie 14 dni od
dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.
Podatnicy, o których mowa w art. 16, składają w urzędzie skarbowym
deklaracje podatkowe w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa
w art. 103 ust. 5a, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu skarbowego
właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o należnych
kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca następującego
po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o którym mowa
w art. 17a, deklarację składa płatnik.
Deklaracje, o których mowa w ust. 1–3, 3c–6, 8–9 i 11a, składa się
wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1–3, są składane zgodnie z
wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej
i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
Zobowiązanie podatkowe, zwrot różnicy podatku, zwrot podatku
naliczonego, różnicę podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, oraz podatek naliczony
do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych przyjmuje się w wysokości
wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej
wysokości.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym
mowa w ust. 11c.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z
objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych,
o których mowa w ust. 1–3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając
konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez
organ podatkowy.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 8 i 9, wraz
z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca
ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 8a, wraz
z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jej wypełnienia oraz terminu i miejsca
jej składania, w celu umożliwienia przedstawicielowi podatkowemu rozliczenia we
własnym imieniu i na rzecz podatnika, którego jest przedstawicielem,
wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 10 i 11, wraz
z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca
ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia wewnątrzwspólnotowych nabyć
i wewnątrzwspólnotowych dostaw nowych środków transportu.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji, o której mowa w ust. 11a, wraz z objaśnieniami co
do sposobu prawidłowego jej wypełniania oraz terminu i miejsca jej składania, w celu
umożliwienia rozliczenia podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
którym mowa w art. 103 ust. 5a, w tym również przez płatnika, uwzględniając
specyfikę wykonywania czynności, których dotyczy ta deklaracja.
(uchylony)
(uchylony)
Mali podatnicy, którzy wybrali metodę kasową, składają w urzędzie
skarbowym deklaracje podatkowe za okresy kwartalne w terminie do 25. dnia
miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale.
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 2, mogą, po uprzednim
zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej do 25. dnia
drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna
deklaracja podatkowa, składać również:
mali podatnicy, którzy nie wybrali metody kasowej;
podatnicy podlegający opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, o którym
mowa w art. 28j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 554, 779, 846, 912 i 1123), jeżeli wartość
sprzedaży (wraz z kwotą podatku) u tych podatników nie przekroczyła
w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej
równowartości 4 000 000 euro, przy czym przeliczenia kwoty wyrażonej w euro
dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank
Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego,
w zaokrągleniu do 1000 zł.
Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do podatników:
zarejestrowanych przez naczelnika urzędu skarbowego jako podatnicy VAT
czynni – przez okres 12 miesięcy począwszy od miesiąca, w którym dokonana
została rejestracja lub
którzy w danym kwartale lub w poprzedzających go 4 kwartałach dokonali
dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy, chyba że
łączna wartość tych dostaw bez kwoty podatku nie przekroczyła, w żadnym
miesiącu z tych okresów, kwoty 50 000 zł, lub
którzy w danym kwartale dokonali importu towarów na zasadach określonych w
art. 33a ust. 1;
w przypadku których w danym kwartale stwierdzono, że wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
przedsiębiorców, nie zapewniali możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu
instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o usługach płatniczych w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza
jest faktycznie wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem
przedsiębiorstwa lub w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług
transportu pasażerskiego.
Za dostawę towarów, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy, nie
uznaje się dostawy towarów, o których mowa w poz. 92 tego załącznika, jeżeli:
dostawa ta jest dokonywana na stacjach paliw lub stacjach gazu płynnego do
standardowych zbiorników pojazdów;
dostawy tej dokonuje podatnik dostarczający gaz przewodowy za pośrednictwem
własnych sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych.
W przypadku gdy łączna wartość dostaw towarów, o których mowa
w załączniku nr 15 do ustawy, bez kwoty podatku przekroczyła kwotę, o której mowa
w ust. 3a, podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, są obowiązani do składania
deklaracji podatkowych za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia za pierwszy
miesiąc kwartału:
w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli przekroczenie kwoty nastąpiło
w pierwszym lub drugim miesiącu kwartału; w przypadku gdy przekroczenie
kwoty nastąpiło w drugim miesiącu kwartału, deklaracja za pierwszy miesiąc
kwartału jest składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po drugim
miesiącu kwartału;
następujący po kwartale, w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli przekroczenie
kwoty nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału.
W przypadku importu towarów dokonanego na zasadach określonych w art.
33a ust. 1 podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, są obowiązani do składania
deklaracji podatkowych za okresy miesięczne począwszy od rozliczenia za pierwszy
miesiąc kwartału:
w którym dokonano tego importu – jeżeli nastąpiło to w pierwszym lub drugim
miesiącu kwartału, a w przypadku gdy dokonanie tego importu nastąpiło w
drugim miesiącu kwartału, deklaracja za pierwszy miesiąc kwartału jest składana
w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po drugim miesiącu kwartału;
następujący po kwartale, w którym dokonano tego importu – jeżeli dokonanie
tego importu nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału.
Podatnicy, o których mowa w ust. 2 i 3, w przypadku których stwierdzono,
że wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców, nie zapewniali możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu
instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach
płatniczych w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie
wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa lub
w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego, są
obowiązani do składania deklaracji podatkowych za okresy miesięczne począwszy od
rozliczenia za pierwszy miesiąc kwartału:
w którym zostało stwierdzone naruszenie tego obowiązku – jeżeli stwierdzenie
naruszenia tego obowiązku nastąpiło w pierwszym lub drugim miesiącu
kwartału, a w przypadku gdy stwierdzenie naruszenia tego obowiązku nastąpiło
w drugim miesiącu kwartału – deklaracja za pierwszy miesiąc kwartału jest
składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po drugim miesiącu
kwartału;
następujący po kwartale, w którym zostało stwierdzone naruszenie tego
obowiązku – jeżeli stwierdzenie naruszenia tego obowiązku nastąpiło w trzecim
miesiącu kwartału.
Podatnicy, o których mowa w ust. 3, mogą ponownie składać deklaracje
podatkowe za okresy miesięczne, niewcześniej jednak niż po upływie 4 kwartałów, za
które składali deklaracje kwartalne, po uprzednim zawiadomieniu na piśmie
naczelnika urzędu skarbowego w terminie do dnia złożenia deklaracji podatkowej za
pierwszy miesięczny okres rozliczeniowy, jednak niepóźniej niż z dniem upływu
terminu złożenia tej deklaracji.
Podatnicy, którzy dokonali importu towarów na zasadach określonych w art.
33a ust. 1, mogą składać deklaracje podatkowe za okresy kwartalne na zasadach
przewidzianych w ust. 2 i 3, niewcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy
następujących po ostatnim miesiącu kwartału, w którym dokonali tego importu.
Podatnicy, w przypadku których stwierdzono, że wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,
nie zapewniali możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych w każdym
miejscu, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie wykonywana,
w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa lub w pojeździe
wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego, mogą składać
deklaracje podatkowe za okresy kwartalne na zasadach przewidzianych w ust. 2 i 3,
niewcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy następujących po ostatnim miesiącu
kwartału, w którym zostało stwierdzone naruszenie tego obowiązku.
Mali podatnicy, u których wartość sprzedaży przekroczyła kwotę określoną w
art. 2 pkt 25, składają deklaracje podatkowe za okresy miesięczne począwszy od
rozliczenia za pierwszy miesiąc kwartału:
w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli przekroczenie kwoty nastąpiło w
pierwszym lub drugim miesiącu kwartału, a w przypadku gdy przekroczenie tej
kwoty nastąpiło w drugim miesiącu kwartału, deklaracja za pierwszy miesiąc
kwartału jest składana w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po drugim
miesiącu kwartału;
następującego po kwartale, w którym przekroczono tę kwotę – jeżeli
przekroczenie kwoty nastąpiło w trzecim miesiącu kwartału.
Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do podatników:
którzy zrezygnowali z prawa do rozliczania się metodą kasową;
o których mowa w ust. 3 pkt 2:
u których wartość sprzedaży przekroczyła kwotę określoną w ust. 3 pkt 2,
którzy przestali spełniać warunki opodatkowania ryczałtem od dochodów
spółek, o którym mowa w art. 28j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest
zwolniona od podatku na podstawie art. 113 albo art. 113a, oraz podmiotów
wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
lub na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, chyba że:
przysługuje im zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego zgodnie
z art. 87 lub przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3;
są obowiązani do dokonania korekty podatku odliczonego, o której mowa
w art. 90a, art. 90c lub art. 91, lub
są obowiązani do dokonania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 4 lub art. 89b
ust. 1, lub uprawnieni do dokonania korekty, o której mowa w art. 89b ust. 4.
W przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na
podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności
gospodarczej podatnicy nie mają obowiązku składania deklaracji, o których mowa
w ust. 1 i 2, za okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie dotyczy.
Zwolnienie z obowiązku składania deklaracji podatkowych, o którym mowa
w ust. 7a, nie dotyczy:
(uchylony)
podatników dokonujących wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
podatników dokonujących importu usług lub nabywających towary – w zakresie
których są podatnikiem;
okresów rozliczeniowych, w których zawieszenie wykonywania działalności
gospodarczej nie dotyczyło pełnego okresu rozliczeniowego;
okresów rozliczeniowych, za które podatnik jest obowiązany do rozliczenia
podatku z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu oraz za
które jest obowiązany dokonać korekty podatku naliczonego.
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1–3, zawierają dane niezbędne
do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
podatnika.
Podatnicy wymienieni w art. 15, inni niż zarejestrowani jako podatnicy VAT
czynni i osoby prawne niebędące podatnikami w rozumieniu art. 15, u których wartość
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przekroczyła kwotę, o której mowa
w art. 10 ust. 1 pkt 2, lub którzy skorzystali z możliwości wymienionej w art. 10
ust. 6, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe w zakresie
dokonywanych nabyć za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
następującego po każdym kolejnym miesiącu.
W przypadku podatnika wymienionego w art. 15, innego niż zarejestrowany
jako podatnik VAT czynny, który ustanowił przedstawiciela podatkowego, o którym
mowa w art. 18d ust. 1, deklaracje podatkowe składa we własnym imieniu na jego
rzecz przedstawiciel podatkowy za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
następującego po każdym kolejnym miesiącu.
W przypadku gdy podatnicy wymienieni w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 nie mają
obowiązku składania deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1–3 lub 8,
deklarację podatkową składa się w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Art. 89.
zmienionyW odniesieniu do:
przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz członków
personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także innych osób zrównanych
z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie
są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu na terytorium kraju,
sił zbrojnych Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego oraz sił zbrojnych
Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczących w Partnerstwie
dla Pokoju, wielonarodowych Kwater i Dowództw, towarzyszącego im
personelu cywilnego, członków ich rodzin oraz jednostek dokonujących nabycia
towarów lub usług na rzecz tych sił zbrojnych,
sił zbrojnych państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska biorących
udział w działaniach obronnych prowadzonych w celu realizacji działania Unii
Europejskiej w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony,
towarzyszącego im personelu cywilnego oraz jednostek dokonujących nabycia
towarów lub usług na rzecz tych sił zbrojnych,
podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji
gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na
terytorium kraju, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju,
podatników i podmiotów zagranicznych, zidentyfikowanych na potrzeby
procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9,
nieposiadających na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz
stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
– mogą być zastosowane zwroty podatku na warunkach określonych w ust. 1a–1g oraz
w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 2, 3 i 5.
Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą ubiegać się o zwrot podatku
w odniesieniu do nabytych przez nie na terytorium kraju towarów i usług lub
w odniesieniu do towarów, które były przedmiotem importu na terytorium kraju, jeżeli
te towary i usługi były przez te podmioty wykorzystywane do wykonywania czynności
dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
na terytorium państwa, w którym rozliczają one podatek od wartości dodanej lub
podatek o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju.
W przypadku gdy towary lub usługi, od których podatnik podatku od
wartości dodanej lub innego podatku o podobnym charakterze ubiega się o zwrot
podatku, były wykorzystywane tylko częściowo do wykonywania czynności dających
prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na
terytorium państwa, w którym rozlicza on podatek od wartości dodanej lub podatek
o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju – podatnikowi przysługuje zwrot
podatku w proporcji, w jakiej towary lub usługi związane są z wykonywaniem
czynności dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego. Podatnik ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany w składanym
wniosku przy określaniu wnioskowanej kwoty zwrotu podatku uwzględnić proporcję
obliczoną zgodnie ze zdaniem pierwszym.
Podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługuje zwrot podatku
w odniesieniu do kwot podatku:
zafakturowanych niezgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami
wykonawczymi wydanymi na jej podstawie;
dotyczących czynności, o których mowa w art. 2 pkt 8 lit. b i art. 13;
w odniesieniu do których, zgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami
wykonawczymi wydanymi na jej podstawie, nie przysługuje podatnikom,
o których mowa w art. 15, prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
należnego.
Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, składają wnioski o dokonanie
zwrotu podatku:
za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w przypadku gdy podmioty te
posiadają siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju;
na piśmie, zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu wydanym na
podstawie ust. 5, w przypadku gdy podmioty te nie posiadają siedziby
działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż
terytorium kraju.
W przypadku gdy proporcja, o której mowa w ust. 1b, ulegnie zmianie po
złożeniu wniosku o zwrot podatku – podatnik:
uwzględnia zmianę tej proporcji oraz dokonuje odpowiedniej korekty kwot
podatku do zwrotu wynikającej ze zmiany tej proporcji we wniosku o zwrot
podatku składanym w roku podatkowym następującym po roku podatkowym,
za który lub którego część złożony został ten wniosek;
składa korektę wniosku o zwrot podatku, jeżeli w roku podatkowym
następującym po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został
ten wniosek, podatnik nie występuje o zwrot podatku.
Od kwoty podatku niezwróconej przez urząd skarbowy podmiotom, o których
mowa w ust. 1 pkt 3, w terminach określonych w rozporządzeniu wydanym na
podstawie ust. 5 naliczane są odsetki.
Kwoty zwrotu podatku uzyskane nienależnie przez podmioty, o których
mowa w ust. 1 pkt 3, podlegają zwrotowi do urzędu skarbowego wraz z należnymi
odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W przypadku
niezwrócenia kwoty zwrotu podatku uzyskanej nienależnie wraz z należnymi
odsetkami, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługują żadne dalsze
zwroty do wysokości niezwróconej kwoty wraz z odsetkami.
Podatnik, o którym mowa w art. 15, ubiegający się o zwrot podatku od
wartości dodanej w odniesieniu do nabytych przez niego towarów i usług lub
w odniesieniu do zaimportowanych przez niego towarów wykorzystywanych do
wykonywania czynności dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego na terytorium kraju, składa wniosek za pomocą środków
komunikacji elektronicznej o dokonanie takiego zwrotu za pośrednictwem właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego do właściwego państwa
członkowskiego.
Wniosek o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h, nie jest
przekazywany do właściwego państwa członkowskiego w przypadku gdy
w okresie, do którego odnosi się wniosek, podatnik:
nie był podatnikiem, o którym mowa w art. 15;
dokonywał wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych
od podatku innych niż transakcje, do których stosuje się art. 86 ust. 9;
był podatnikiem, u którego sprzedaż była zwolniona od podatku na podstawie
art. 113.
Naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie, na które służy
zażalenie, o nieprzekazaniu do właściwego państwa członkowskiego wniosku
o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h. Podatnik jest powiadamiany
o wydaniu postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W przypadku gdy towary lub usługi, od których podatnik, o którym mowa
w art. 15, ubiega się o zwrot podatku od wartości dodanej, były wykorzystywane
tylko częściowo do wykonywania na terytorium kraju czynności dających prawo
do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik
ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany przy określaniu wnioskowanej
kwoty zwrotu podatku uwzględnić odpowiednio:
proporcję lub udział procentowy obliczone zgodnie z art. 86 ust. 2g i 7b,
art. 90, art. 90a, art. 90c i art. 91 lub
zasady wymienione w art. 86a.
W przypadku gdy proporcja, o której mowa w ust. 1k, ulegnie zmianie po
złożeniu wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej – podatnik:
uwzględnia zmianę tej proporcji oraz dokonuje odpowiedniej korekty kwot
podatku do zwrotu wynikającej ze zmiany tej proporcji we wniosku o zwrot
podatku od wartości dodanej składanym w roku podatkowym następującym
po roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek;
składa korektę wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej, jeżeli w roku
podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część
złożony został ten wniosek, podatnik nie występuje o zwrot podatku od war-
tościwłaś-
ciwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego do właściwego państwa
członkowskiego.
Wniosek o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h, nie jest
przekazywany do właściwego państwa członkowskiego w przypadku gdy w okresie,
do którego odnosi się wniosek, podatnik:
nie był podatnikiem, o którym mowa w art. 15;
dokonywał wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od
podatku innych niż transakcje, do których stosuje się art. 86 ust. 9;
był podatnikiem, u którego sprzedaż była zwolniona od podatku na podstawie
art. 113.
Naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie, na które służy
zażalenie, o nieprzekazaniu do właściwego państwa członkowskiego wniosku
o dokonanie zwrotu, o którym mowa w ust. 1h. Podatnik jest powiadamiany
o wydaniu postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W przypadku gdy towary lub usługi, od których podatnik, o którym mowa
w art. 15, ubiega się o zwrot podatku od wartości dodanej, były wykorzystywane tylko
częściowo do wykonywania na terytorium kraju czynności dających prawo do
obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik
ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany przy określaniu wnioskowanej kwoty
zwrotu podatku uwzględnić odpowiednio:
proporcję lub udział procentowy obliczone zgodnie z art. 86 ust. 2g i 7b, art. 90,
art. 90a, art. 90c i art. 91 lub
zasady wymienione w art. 86a.
W przypadku gdy proporcja, o której mowa w ust. 1k, ulegnie zmianie po
złożeniu wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej – podatnik:
uwzględnia zmianę tej proporcji oraz dokonuje odpowiedniej korekty kwot
podatku do zwrotu wynikającej ze zmiany tej proporcji we wniosku o zwrot
podatku od wartości dodanej składanym w roku podatkowym następującym po
roku podatkowym, za który lub którego część złożony został ten wniosek;
składa korektę wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej, jeżeli w roku
podatkowym następującym po roku podatkowym, za który lub którego część
złożony został ten wniosek, podatnik nie występuje o zwrot podatku od wartości
dodanej.
Przepisy ust. 1a–1g stosuje się odpowiednio do podatników i podmiotów
zagranicznych, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z tym że mogą się oni również ubiegać
o zwrot podatku w odniesieniu do nabytych przez nich na terytorium kraju towarów
i usług lub w odniesieniu do towarów, które były przedmiotem importu na terytorium
kraju, jeżeli te towary i usługi były przez nich wykorzystywane do świadczenia na
terytorium kraju usług, wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub
sprzedaży na odległość towarów importowanych.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia,
przypadki i tryb zwrotu podatku przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom
konsularnym oraz członkom personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także
innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów
międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają stałego pobytu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zwrot taki wynika z porozumień
międzynarodowych lub zasady wzajemności.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z
Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki i tryb
zwrotu podatku:
siłom zbrojnym Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego oraz siłom
zbrojnym Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego uczestniczących w
Partnerstwie dla Pokoju, wielonarodowym Kwaterom i Dowództwom,
towarzyszącemu im personelowi cywilnemu, członkom ich rodzin oraz
jednostkom dokonującym nabycia towarów lub usług na rzecz tych sił zbrojnych;
siłom zbrojnym państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska
biorących udział w działaniach obronnych prowadzonych w celu realizacji
działania Unii Europejskiej w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i
obrony, towarzyszącemu im personelowi cywilnemu oraz jednostkom
dokonującym nabycia towarów lub usług na rzecz tych sił zbrojnych.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przy wydawaniu
rozporządzeń, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia:
porozumienia międzynarodowe;
konieczność prawidłowego udokumentowania zwracanych kwot podatku;
potrzebę zapewnienia informacji o towarach i usługach, od których nabycia
podatek jest zwracany;
przepisy Unii Europejskiej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
warunki, terminy i tryb zwrotu podatku podatnikom i podmiotom, o których
mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, oraz sposób naliczania i wypłaty odsetek od kwot
podatku niezwróconych w terminie,
wzór wniosku o zwrot podatku składany przez podmioty, o których mowa
w ust. 1d pkt 2,
informacje, jakie powinien zawierać wniosek o zwrot podatku składany za
pomocą środków komunikacji elektronicznej,
sposób opisu niektórych informacji zawartych we wniosku o zwrot podatku,
sposób i przypadki potwierdzania złożenia wniosku o zwrot podatku,
przypadki, w których podatnik ubiegający się o zwrot powinien złożyć
dodatkowe dokumenty, oraz rodzaje tych dokumentów,
przypadki, w których podatnikom i podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 3
i 4, dokonującym sprzedaży przysługuje zwrot podatku,
tryb zwrotu podatku w przypadkach, o których mowa w ust. 1e
– uwzględniając konieczność prawidłowego udokumentowania zakupów, od których
przysługuje zwrot podatku, potrzebę zapewnienia prawidłowej informacji
o wysokości zwracanych kwot podatku i niezbędnych informacji o podmiocie
ubiegającym się o zwrot podatku jako podmiocie uprawnionym do otrzymania tego
zwrotu, potrzebę zapewnienia prawidłowego naliczania odsetek za zwłokę, potrzebę
wykorzystania środków komunikacji elektronicznej oraz przepisy Unii Europejskiej.
W odniesieniu do organizacji humanitarnych, charytatywnych lub
edukacyjnych, których działalność jest zaliczana do działalności pożytku publicznego
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie, oraz do niektórych grup towarów mogą być
zastosowane zwroty podatku na warunkach określonych w rozporządzeniu wydanym
na podstawie ust. 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, warunki zwrotu podatku organizacjom humanitarnym,
charytatywnym lub edukacyjnym z tytułu eksportu towarów oraz warunki, jakie
muszą spełniać te organizacje, żeby otrzymać taki zwrot, uwzględniając:
sytuację gospodarczą państwa;
przebieg realizacji budżetu państwa;
konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanego podatku;
konieczność zapewnienia informacji o eksporcie towarów;
przepisy Unii Europejskiej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, informacje, jakie powinien zawierać wniosek, o którym mowa
w ust. 1h, sposób opisu niektórych informacji, a także warunki i termin składania
wniosków, uwzględniając:
konieczność zapewnienia informacji o prawie podatnika do obniżenia kwoty
podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów
i usług na terytorium kraju;
potrzebę zapewnienia niezbędnych do ubiegania się o zwrot podatku od wartości
dodanej informacji o podatniku jako podmiocie uprawnionym do otrzymania
tego zwrotu;
potrzebę zapewnienia prawidłowej informacji o wysokości żądanych kwot
zwrotu podatku;
potrzebę zapewnienia informacji dotyczących towarów i usług związanych
z wnioskowanymi kwotami zwrotu podatku;
przepisy Unii Europejskiej.
Art. 90.
zmienionyW stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez
podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo
nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku
naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi
przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2–8:
przekroczyła 98 % oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10
000 zł – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100 %;
nie przekroczyła 2 % – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0 %.
W przypadku jednostki samorządu terytorialnego proporcję, o której mowa
w ust. 2, ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki
samorządu terytorialnego. Przepisy ust. 3–6 i 8–10 stosuje się odpowiednio.
Przez jednostki organizacyjne jednostki samorządu terytorialnego, o
których mowa w ust. 10a, rozumie się:
utworzone przez jednostkę samorządu terytorialnego samorządową jednostkę
budżetową lub samorządowy zakład budżetowy;
urząd gminy, starostwo powiatowe, urząd marszałkowski.
W przypadku grupy VAT proporcję, o której mowa w ust. 2, przyjmuje się
odrębnie dla każdego jej członka, przy czym w roku, w którym ta grupa VAT uzyskała
status podatnika, proporcję tę przyjmuje się w wartości ustalonej przez członków
grupy VAT na moment jej utworzenia. Przepisy ust. 3–6 i 8–10, art. 90a, art. 90b oraz
art. 91 ust. 1–9 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy grupa VAT dokonuje nabyć towarów lub usług, które są
wykorzystywane przez tę grupę VAT do wykonywania czynności, w związku
z którymi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jak i czynności,
w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, oraz nie jest możliwe
przyporządkowanie tych czynności do poszczególnych członków grupy VAT, grupa
VAT jest obowiązana do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych
z tymi czynnościami, w stosunku do których przysługuje jej prawo do obniżenia
kwoty podatku należnego w sposób określony w ust. 1. Jeżeli nie jest możliwe
wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w zdaniu pierwszym, grupa
VAT jest obowiązana do ustalenia proporcji, o której mowa w ust. 2. Proporcja,
o której mowa w zdaniu drugim, jest wyliczana szacunkowo. Przepisy ust. 3–6 i 8–10,
art. 90a, art. 90b oraz art. 91 ust. 1–9 stosuje się odpowiednio.
W przypadku podatnika, dla którego naczelnik urzędu skarbowego
przywrócił zarejestrowanie zgodnie z art. 96 ust. 9k, proporcja, o której mowa
w ust. 2, ustalona dla niego odrębnie przed utratą statusu podatnika przez grupę VAT,
nie ulega zmianie do końca roku, w którym ta grupa utraciła ten status. Przepisy
art. 91 ust. 1–9 stosuje się odpowiednio do każdego z podatników, który był
członkiem grupy VAT. W przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
przepisów ust. 8 i 9 nie stosuje się.
W przypadku gdy podatnik, dla którego naczelnik urzędu skarbowego
przywrócił zarejestrowanie zgodnie z art. 96 ust. 9k, uzna, że w odniesieniu do niego
kwota obrotu dla ustalenia proporcji, o której mowa w ust. 10e, byłaby
niereprezentatywna, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej
odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmuje proporcję wyliczoną szacunkowo.
Podatnik jest obowiązany zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o przyjętej
proporcji w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta
proporcja została zastosowana po raz pierwszy, nie później jednak niż
w dniu przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
Przez obrót, o którym mowa w ust. 3, osiągnięty przez podatnika, który
był w poprzednim roku podatkowym członkiem grupy VAT i dla którego naczelnik
urzędu skarbowego przywrócił zarejestrowanie zgodnie z art. 96 ust. 9k, rozumie
się obrót:
jaki można przyporządkować dla tego podatnika za okres, w którym był
członkiem grupy VAT, oraz
osiągnięty przez tego podatnika po utracie statusu podatnika przez grupę
VAT.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,
w drodze rozporządzenia, metody obliczania proporcji inne niż określona w ust. 3
oraz warunki ich stosowania, uwzględniając uwarunkowania obrotu gospodarczego
oraz przepisy Unii Europejskiej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,
w drodze rozporządzenia, przypadki, w których podatnik ma prawo uznać, że
proporcja określona zgodnie z ust. 2–8, która przekroczyła 98 %, a kwota podatku
naliczonego niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji,
w skali roku, była równa lub większa niż 10 000 zł, wynosi 100 %, oraz warunki
ich stosowania, uwzględniając uwarunkowania obrotu gospodarczego oraz
specyfikę wykonywanych czynności.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których
mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część
kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom,
w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu
z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie
prawo.
Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku
rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy,
w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę
do najbliższej liczby całkowitej.
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego
z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych
i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego
użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika –
używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
dotyczących:
pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych
transakcji finansowych;
usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41, w zakresie, w jakim
transakcje te mają charakter pomocniczy.
(uchylony)
Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu,
o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym
był niższy niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej
odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną
szacunkowo. Podatnicy są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego
o przyjętej proporcji w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym ta proporcja została zastosowana po raz pierwszy, nie późniejniepóźniej jednak niż w dniu
przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
Przez obrót, o którym mowa w ust. 3, osiągnięty przez podatnika, który był
w poprzednim roku podatkowym członkiem grupy VAT i dla którego naczelnik
urzędu skarbowego przywrócił zarejestrowanie zgodnie z art. 96 ust. 9k, rozumie się
obrót:
jaki można przyporządkować dla tego podatnika za okres, w którym był
członkiem grupy VAT, oraz
osiągnięty przez tego podatnika po utracie statusu podatnika przez grupę VAT.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, metody obliczania proporcji inne niż określona w ust. 3 oraz warunki
ich stosowania, uwzględniając uwarunkowania obrotu gospodarczego oraz przepisy
Unii Europejskiej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, przypadki, w których podatnik ma prawo uznać, że proporcja
określona zgodnie z ust. 2–8, która przekroczyła 98 %, a kwota podatku naliczonego
niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była
równa lub większa niż 10 000 zł, wynosi 100 %, oraz warunki ich stosowania,
uwzględniając uwarunkowania obrotu gospodarczego oraz specyfikę wykonywanych
czynności.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których
mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część
kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom,
w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu
z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku
z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego,
oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku
rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy,
w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
najbliższej liczby całkowitej.
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego
z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych
i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania
gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez
podatnika na potrzeby jego działalności.
Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
dotyczących:
pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
finansowych;
usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41, w zakresie, w jakim
transakcje te mają charakter pomocniczy.
(uchylony)
Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu,
o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był
niższy niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej
odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo.
Podatnicy są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o przyjętej
proporcji w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta
proporcja została zastosowana po raz pierwszy, niepóźniej jednak niż w dniu
przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
Przepis ust. 8 stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna.
Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2–6 do obrotu nie wlicza się kwoty
podatku.
Art. 10.
zmienionyWewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9,
nie występuje w przypadku, gdy:
dotyczy towarów, do których miałyby odpowiednio zastosowanie przepisy
art. 45 ust. 1 pkt 9, art. 80, art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18, z uwzględnieniem
warunków określonych w tych przepisach;
dotyczy towarów innych niż wymienione w pkt 1 nabywanych przez:
rolników ryczałtowych dla prowadzonej przez nich działalności rolniczej,
podatników, którzy wykonują jedynie czynności inne niż opodatkowane
podatkiem i którym nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług,
podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1,
osoby prawne, które nie są podatnikami
– jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na
terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 50 000 zł;
dostawa towarów, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie
towarów na terytorium kraju:
nie stanowiła u podatnika, o którym mowa w art. 15, albo nie stanowiłaby u
podatnika podatku od wartości dodanej dostawy towarów, o której mowa
w art. 7, lub stanowiła albo stanowiłaby taką dostawę towarów, ale
dokonywaną przez podatnika, u którego sprzedaż jest zwolniona od podatku
na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, albo podatnika podatku
od wartości dodanej, do którego miałyby zastosowanie podobne zwolnienia,
z wyjątkiem przypadku, gdy przedmiotem dostawy są nowe środki
transportu, lub
stanowiłaby dostawę towarów, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2;
dostawa towarów, o których mowa w art. 120 ust. 1, w wyniku której ma miejsce
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, jest opodatkowana
podatkiem od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego
rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów na zasadach odpowiadających
regulacjom zawartym w art. 120 ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty
jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach;
dostawa towarów, o których mowa w art. 120 ust. 1, w wyniku której ma miejsce
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, jest dokonywana
przez organizatora aukcji (licytacji) oraz do dostawy tej zastosowano szczególne
zasady opodatkowania podatkiem od wartości dodanej obowiązujące w państwie
członkowskim rozpoczęcia transportu lub wysyłki, stosowane do dostaw
towarów dokonywanych przez organizatora aukcji (licytacji), wyłączające
uznanie dostawy towarów za czynność odpowiadającą wewnątrzwspólnotowej
dostawie towarów, pod warunkiem posiadania przez nabywcę dokumentów
jednoznacznie potwierdzających nabycie towarów na tych szczególnych
zasadach.
Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się, jeżeli całkowita wartość
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła
w poprzednim roku podatkowym kwoty 50 000 zł.
Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 nie stosuje się, jeżeli przedmiotem nabycia są:
nowe środki transportu;
wyroby akcyzowe.
Przy ustalaniu wartości, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, nie wlicza się
kwoty podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego na terytorium państwa
członkowskiego, z którego towary te są wysyłane lub transportowane. Do wartości,
o których mowa w zdaniu pierwszym, nie wlicza się wartości z tytułu
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 3.
W przypadku gdy u podmiotów, u których zgodnie z ust. 1 pkt 2 nie występuje
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, zostaje przekroczona kwota, o której mowa
w ust. 1 pkt 2, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów ma miejsce od
momentu przekroczenia tej kwoty.
Podatnicy oraz osoby prawne niebędące podatnikami, do których ma
zastosowanie ust. 1 pkt 2, mogą wybrać opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego
nabycia towarów przez złożenie naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenia na
piśmie o takim wyborze albo przez podanie dokonującemu dostawy towarów numeru,
o którym mowa w art. 97 ust. 10.
Wybór opodatkowania, o którym mowa w ust. 6, obowiązuje przez 2 kolejne
lata, licząc od dnia dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dla którego
dokonano takiego wyboru.
Podatnicy, o których mowa w ust. 6, mogą ponownie skorzystać z wyłączenia,
o którym mowa w ust. 1, jeżeli zawiadomią na piśmie naczelnika urzędu skarbowego
o rezygnacji z opodatkowania przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują z
opodatkowania, nie wcześniejniewcześniej jednak niż po upływie terminu określonego w ust. 7.
(uchylony)
Art. 103.
zmienionyPodatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez
wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy
miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem
ust. 1a–4 oraz art. 33 i art. 33b.
Podatnicy, u których obowiązek składania deklaracji podatkowych za okresy
miesięczne, na podstawie art. 99 ust. 3c pkt 1 lub ust. 5 pkt 1, powstał
w drugim miesiącu kwartału, są obowiązani do obliczania i wpłacania podatku za
pierwszy miesiąc kwartału w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po drugim
miesiącu kwartału.
Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3, są obowiązani, bez wezwania
naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy kwartalne
w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym powstał
obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4
oraz art. 33.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez
wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku
w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu
skarbowego.
Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego
nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których
podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1–3 lub 8, jeżeli środek transportu ma
być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega
rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, podatnicy są obowiązani
przedłożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgodnie z ustalonym wzorem informację
o nabywanych środkach transportu. Do informacji dołącza się kopię faktury
potwierdzającej nabycie środka transportu przez podatnika.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w
ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do
obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w
zakresie wpłat podatku akcyzowego:
w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do
określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych
– jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego
odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z
przepisami o podatku akcyzowym;
w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa
członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;
z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju – jeżeli towary są
przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z
przepisami o podatku akcyzowym.
Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:
benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);
biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o
biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2024 r. poz. 20, 834 i 1946
oraz z 2025 r. poz. 303);
pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia
2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej
ustawy, bez względu na kod CN.
benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 – z wyłączeniem benzyn lakowych i
przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710
12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);
gazu płynnego (LPG) – (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711
19 00);
olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);
olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710
20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);
paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);
paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);
pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710
19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);
paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie
monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1209,
1940 i 1946 oraz z 2025 r. poz. 303), które nie zostały ujęte w pkt 1–4 i 6–8;
Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian
opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały
określone w ustawie.
Jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z ust. 5a przypada na
dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od
wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących
przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu
następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później2025 r. poz. 901 oraz z 2026
r. poz. 607);
pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia
2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy,
bez względu na kod CN.
benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 – z wyłączeniem benzyn lakowych i
przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12
50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);
gazu płynnego (LPG) – (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19
00);
olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);
olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710
20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);
paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);
paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);
pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19
48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);
paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie
monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1529), które
nie zostały ujęte w pkt 1–4 i 6–8;
Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian
opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały
określone w ustawie.
Jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z ust. 5a przypada na
dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od
wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących
przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu
następującym po dniu wystawienia tej faktury, niepóźniej jednak niż 16. dnia miesiąca
następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem
wewnątrzwspólnotowego nabycia.
(uchylony)
Przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 oraz ust. 5ac stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek
jest pobierany przez płatnika.
Organem właściwym w zakresie zobowiązań z tytułu kwot podatku, o
których mowa w ust. 5a, jest organ podatkowy właściwy w sprawie rozliczania
podatku akcyzowego.
Płatnik, o którym mowa w art. 17b, jest obowiązany, bez wezwania
naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek
właściwego urzędu skarbowego za okres roku, w terminie do ostatniego dnia miesiąca
następującego po roku, dla którego ustalono różnicę w wartości kaucji wynikającą
z wprowadzonych do obrotu w danym roku opakowań objętych systemem kaucyjnym
i z opakowań lub odpadów opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych do
podmiotu reprezentującego w danym roku.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 5, uwzględniając konieczność
zapewnienia prawidłowej identyfikacji środka transportu, w tym jego przebieg oraz
datę pierwszego dopuszczenia do użytku.
Art. 106e.
zmienionyFaktura powinna zawierać:
datę wystawienia;
kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
netto;
wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w
rozdziałach 6a, 7 i 9;
sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
dotyczące poszczególnych stawek podatku;
kwotę należności ogółem;
w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:
obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21
ust. 1, lub
w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin
powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części
zapłaty
– wyrazy „metoda kasowa”;
w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz
„samofakturowanie”;
w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze
jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie”;
w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15
000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną
na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w
załączniku nr 15 do ustawy – wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”, przy
czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się
zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania;
w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku
na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 albo przepisów
wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – wskazanie:
przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie
którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,
przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę
towarów lub takie świadczenie usług, lub
innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub
świadczenie usług korzysta ze zwolnienia;
kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
jednoznaczny identyfikuje fakturę;
w przypadku, o którym mowa w art. 106c – nazwę i adres organu egzekucyjnego
lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu
określonym dla podatnika – imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;
w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego
przedstawiciela podatkowego – nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela
podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on zidentyfikowany
na potrzeby podatku;
w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki
transportu – datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:
przebieg pojazdu – w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa
w art. 2 pkt 10 lit. a,
liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu –
w przypadku jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b,
oraz statków powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;
w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika,
o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej
transakcji trójstronnej (procedurze uproszczonej) – dane określone w art. 136;
w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:
numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
podatku, poprzedzony kodem PL,
numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany
na potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie członkowskim,
zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby podatku od wartości
dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego;
w przypadku podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa
w art. 113a ust. 1 – indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa
w art. 113a ust. 2 pkt 2;
w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem
niezarejestrowanym na potrzeby podatku albo osobą prawną niebędącą
podatnikiem i niezarejestrowaną na potrzeby podatku – numer identyfikacji
podatkowej tego nabywcy, jeżeli posiada on taki numer;
w przypadku gdy nabywca towarów lub usług jest podatnikiem, u którego
sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113a ust. 1 – indywidualny
numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2.
imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
adresy;
numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b, pkt 26 i 27;
datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
określona i różni się od daty wystawienia faktury;
nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową
netto);
Podatnik może określić w fakturze również kwoty podatku dotyczące
wartości poszczególnych dostarczonych towarów i wykonanych usług wykazanych
w tej fakturze; w tym przypadku łączna kwota podatku może być ustalona w wyniku
podsumowania jednostkowych kwot podatku.
Kwoty podatku wykazuje się w złotych. Kwoty podatku wyrażone w walucie
obcej wykazuje się w złotych przy zastosowaniu zasad przeliczania na złote przyjętych
dla przeliczania kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania. Kwoty
wykazywane w fakturze zaokrągla się do pełnych groszy, przy czym końcówki
poniżej 0,5 grosza pomija się, a końcówki od 0,5 grosza zaokrągla się do 1 grosza.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem ust.
1 pkt 18a, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-
skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości
odpowiadającej 30 % kwoty podatku przypadającej na dostawę towarów lub
świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na tej
fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą
odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe,
dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli zapłata kwoty odpowiadającej
kwocie podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług
wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na fakturze, została
dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
W przypadku niewystawienia przez podatnika faktury, o której mowa
w art. 106b ust. 1 pkt 4, z powodów określonych w art. 106b ust. 1a, wystawiona
przez podatnika po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi faktura w zakresie
danych określonych w ust. 1 pkt 6 powinna zawierać datę dokonania lub
zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi i datę otrzymania zapłaty,
o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, jeżeli taka data jest określona i różni się od
daty wystawienia faktury.
W przypadku świadczenia usług turystyki, dla których podstawę
opodatkowania stanowi zgodnie z art. 119 ust. 1 kwota marży, faktura – w zakresie
danych określonych w ust. 1 pkt 1–17 – powinna zawierać wyłącznie dane okreś-
lone w ust. 1 pkt 1–8 i 15–17, a także wyrazy „procedura marży dla biur podróży”.
W przypadku dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów
kolekcjonerskich i antyków, dla których podstawę opodatkowania stanowi zgodnie
z art. 120 ust. 4 i 5 marża, faktura – w zakresie danych określonych w ust. 1 pkt 1–
17 – powinna zawierać wyłącznie dane określone w ust. 1 pkt 1–8 i 15–17, a także
odpowiednio wyrazy „procedura marży – towary używane”, „procedura marży –
dzieła sztuki” lub „procedura marży – przedmioty kolekcjonerskie i antyki”.
Faktura nie zawiera:
(uchylony)
w przypadku, o którym mowa w art. 16 – danych określonych w ust. 1 pkt 4;
w przypadku, o którym mowa w art. 106b ust. 3 pkt 2 – danych określonych
w ust. 1 pkt 12–14;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 3, jeżeli usługodawcą jest
podmiot zagraniczny, o którym mowa w art. 131 pkt 2, zidentyfikowany na
potrzeby procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 7 –
danych określonych w ust. 1 pkt 4;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 4 – danych określonych w ust.
1 pkt 4.
Faktura może nie zawierać:
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a – danych określonych
w ust. 1 pkt 10 i 12–14;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b – danych określonych
w ust. 1 pkt 5 i 12–14;
w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo
kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro – danych określonych
w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9
i 11–14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla
poszczególnych stawek podatku kwotę podatku.
Przepisu ust. 5 pkt 3 nie stosuje się w przypadku wewnątrzwspólnotowej
sprzedaży towarów na odległość, sprzedaży na odległość towarów importowanych,
sprzedaży, dla której nie jest na fakturze podawany numer, o którym mowa w ust. 1
pkt 5, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz w przypadku, o którym
mowa w art. 106a pkt 2 lit. a.
Kwotę podatku w odniesieniu do dostarczanych towarów lub
świadczonych usług objętych daną stawką podatku podatnik może obliczyć według
następującego wzoru:
KP = WB × SP 100 + SP
gdzie:
KP – oznacza kwotę podatku,
WB – oznacza wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług
objętych stawką podatku, uwzględniającą kwotę podatku (wartość
sprzedaży brutto),
SPcelno-skarbowego ustala
dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty
podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w
załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na tej fakturze. W stosunku do osób
fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie
skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego
nie ustala się.
Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli zapłata kwoty odpowiadającej kwocie
podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w
załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na fakturze, została dokonana z zastosowaniem
mechanizmu podzielonej płatności.
W przypadku niewystawienia przez podatnika faktury, o której mowa
w art. 106b ust. 1 pkt 4, z powodów określonych w art. 106b ust. 1a, wystawiona
przez podatnika po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi faktura w zakresie danych
określonych w ust. 1 pkt 6 powinna zawierać datę dokonania lub zakończenia dostawy
towarów lub wykonania usługi i datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b
ust. 1 pkt 4, jeżeli taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury.
W przypadku świadczenia usług turystyki, dla których podstawę
opodatkowania stanowi zgodnie z art. 119 ust. 1 kwota marży, faktura – w zakresie
danych określonych w ust. 1 pkt 1–17 – powinna zawierać wyłącznie dane określone
w ust. 1 pkt 1–8 i 15–17, a także wyrazy „procedura marży dla biur podróży”.
W przypadku dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów
kolekcjonerskich i antyków, dla których podstawę opodatkowania stanowi zgodnie
z art. 120 ust. 4 i 5 marża, faktura – w zakresie danych określonych w ust. 1 pkt 1–
17 – powinna zawierać wyłącznie dane określone w ust. 1 pkt 1–8 i 15–17, a także
odpowiednio wyrazy „procedura marży – towary używane”, „procedura marży –
dzieła sztuki” lub „procedura marży – przedmioty kolekcjonerskie i antyki”.
Faktura nie zawiera:
(uchylony)
w przypadku, o którym mowa w art. 16 – danych określonych w ust. 1 pkt 4;
w przypadku, o którym mowa w art. 106b ust. 3 pkt 2 – danych określonych
w ust. 1 pkt 12–14;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 3, jeżeli usługodawcą jest podmiot
zagraniczny, o którym mowa w art. 131 pkt 2, zidentyfikowany na potrzeby
procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 7 – danych
określonych w ust. 1 pkt 4;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 4 – danych określonych w ust. 1
pkt 4.
Faktura może nie zawierać:
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a – danych określonych
w ust. 1 pkt 10 i 12–14;
w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b – danych określonych
w ust. 1 pkt 5 i 12–14;
w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo
kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro – danych określonych
w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9 i 11–
14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla poszczególnych
stawek podatku kwotę podatku.
Przepisu ust. 5 pkt 3 nie stosuje się w przypadku wewnątrzwspólnotowej
sprzedaży towarów na odległość, sprzedaży na odległość towarów importowanych,
sprzedaży, dla której nie jest na fakturze podawany numer, o którym mowa w ust. 1
pkt 5, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz w przypadku, o którym mowa
w art. 106a pkt 2 lit. a.
Kwotę podatku w odniesieniu do dostarczanych towarów lub świadczonych
usług objętych daną stawką podatku podatnik może obliczyć według następującego
wzoru:
𝐾𝑃 = 𝑊𝐵 × 𝑆𝑃 100 + 𝑆𝑃
gdzie:
𝐾𝑃 – oznacza kwotę podatku,
𝑊B – oznacza wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług
objętych stawką podatku, uwzględniającą kwotę podatku (wartość
sprzedaży brutto),
𝑆𝑃 – oznacza stawkę podatku.
W przypadku gdy podatnik oblicza kwotę podatku zgodnie z ust. 7, zamiast
ceny jednostkowej netto podatnik może wykazywać na fakturze cenę wraz z kwotą
podatku (cenę jednostkową brutto), a zamiast wartości sprzedaży netto – wartość
sprzedaży brutto.
W przypadku, o którym mowa w ust. 8, sumę wartości sprzedaży netto
stanowi różnica między wartością sprzedaży brutto a kwotą podatku, z podziałem na
poszczególne stawki podatku.
Art. 106f.
zmienionyFaktura, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, powinna zawierać:
dane, o których mowa w art. 106e ust. 1 pkt 1–6;
otrzymaną kwotę zapłaty;
kwotę podatku wyliczoną według wzoru:
KP𝐾𝑃 = ZB𝑍𝐵 × SP𝑆𝑃 100 + SP𝑆𝑃
gdzie:
KP𝐾𝑃 – oznacza kwotę podatku,
ZB𝑍𝐵 – oznacza kwotę otrzymanej całości lub części zapłaty,
SP𝑆P – oznacza stawkę podatku;
dane dotyczące zamówienia lub umowy, a w szczególności: nazwę (rodzaj)
towaru lub usługi, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów
lub usług bez kwoty podatku, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość
zamówienia lub umowy z uwzględnieniem kwoty podatku.
Przepisy art. 106e ust. 1 pkt 16–21 i 24–27 oraz ust. 2–6, 10 i 11 stosuje się
odpowiednio.
Jeżeli faktura, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje całej zapłaty, w fakturze
wystawianej po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi sumę wartości towarów lub
usług pomniejsza się o wartość otrzymanych części zapłaty, a kwotę podatku
pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących
otrzymanie części zapłaty. Faktura, o której mowa w zdaniu pierwszym, powinna
również zawierać numery identyfikujące w Krajowym Systemie e-Faktur faktury
wystawione przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi, a w przypadku faktur
innych niż faktury ustrukturyzowane – numery tych faktur.
W przypadku gdy wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą
otrzymanie części zapłaty, a faktury te obejmują łącznie całą zapłatę, ostatnia z tych
faktur powinna zawierać również numery identyfikujące poprzednie faktury
w Krajowym Systemie e-Faktur, a w przypadku faktur innych niż faktury
ustrukturyzowane – numery poprzednich faktur.
Art. 106gb.
zmienionyFaktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego,
w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne.
Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na
stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
publicznych.
Dostęp do faktury ustrukturyzowanej, faktur, o których mowa w art. 106nda
ust. 1, art. 106nf ust. 1 i art. 106nh ust. 1, po przesłaniu ich do Krajowego Systemu
e-Faktur, oraz faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA wystawionych przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, bez konieczności uwierzytelniania, o którym
mowa w art. 106nb, jest możliwy za pośrednictwem kodu, o którym mowa w ust. 5,
po podaniu danych umożliwiających zidentyfikowanie tej faktury.
W przypadku gdy:
miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego
wystawiono fakturę, lub
nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a
ust. 1, lub
nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest
zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej,
inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1–3 i 6, lub
nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej
– faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
Podatnik jest obowiązany do oznaczenia faktury ustrukturyzowanej kodem
umożliwiającym dostęp do tej faktury w Krajowym Systemie e-Faktur oraz
umożliwiającym weryfikację danych zawartych na tej fakturze, w przypadku:
udostępnienia jej nabywcy, o którym mowa w ust. 4, w sposób inny niż przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, lub
użycia tej faktury poza Krajowym Systemem e-Faktur.
Do oznaczania faktury ustrukturyzowanej kodem, o którym mowa w ust. 5,
jest obowiązany również podmiot inny niż podatnik – w przypadku użycia tej faktury
poza Krajowym Systemem e-Faktur.
W przypadku gdy faktura ustrukturyzowana jest wystawiana na rzecz
nabywcy, o którym mowa w ust. 4 pkt 5 i 6, i jest otrzymywana przez tego nabywcę
przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, podatnik jest obowiązany zapewnić temu
nabywcy dostęp do tej faktury w Krajowym Systemie e-Faktur poprzez podanie kodu,
o którym mowa w ust. 5, oraz danych umożliwiających zidentyfikowanie tej faktury
w Krajowym Systemie e-Faktur.
Ustrukturyzowaną fakturę elektroniczną, o której mowa w ustawie z dnia
9 listopada 2018 r. o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych,
koncesjach na roboty budowlane lub usługi oraz partnerstwie publiczno-
-prywatnympubliczno-prywatnym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1666 oraz z 20232026 r. poz. 1598),276), przesłaną przy użyciu platformy w rozumieniu art. 1
pkt 1 tej ustawy lub systemu teleinformatycznego obsługiwanego przez OpenPEPPOL
w rozumieniu art. 2 pkt 2 tej ustawy, spełniającą wymagania określone w normie
europejskiej, o której mowa w art. 9 ust. 1 tej ustawy, po przesłaniu do Krajowego
Systemu e-Faktur i przydzieleniu numeru identyfikującego fakturę w Krajowym
Systemie e-Faktur, uznaje się za fakturę ustrukturyzowaną.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury
ustrukturyzowanej.
Art. 106h.
zmienionyW przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej
przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik wraz z danymi identyfikującymi tę
fakturę zostawia w dokumentacji:
numer dokumentu oraz numer unikatowy kasy rejestrującej zawarte na paragonie
fiskalnym lub
paragon fiskalny w postaci papierowej dotyczący tej sprzedaży.
Przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą
przy zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży
i kwota podatku są zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy.(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Art. 106i.
zmienionyFakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano
usługę, z zastrzeżeniem ust. 2‒9.
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi
otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę
wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy.
Fakturę wystawia się nie później niż:
30. dnia od dnia wykonania usług – w przypadku, o którym mowa w art. 19a
ust. 5 pkt 3 lit. a;
60. dnia od dnia wydania towarów – w przypadku, o którym mowa w art. 19a
ust. 5 pkt 3 lit. b, z zastrzeżeniem ust. 4;
90. dnia od dnia wykonania czynności – w przypadku, o którym mowa
w art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. c;
z upływem terminu płatności – w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
pkt 4.
W przypadku dostawy towarów, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 3
lit. b, gdy umowa przewiduje rozliczenie zwrotów wydawnictw, fakturę wystawia
się nie później niż 120. dnia od pierwszego dnia wydania towarów.
W przypadku, o którym mowa w art. 29a ust. 12, fakturę wystawia się nie
później niż:
7. dnia od określonego w umowie dnia zwrotu opakowania;
60. dnia od dnia wydania opakowania, jeżeli w umowie nie określono terminu
zwrotu opakowania.
W przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 3, fakturę wystawia się:
zgodnie z ust. 1 i 2 – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone do
końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
otrzymano całość lub część zapłaty;
nie późniejniepóźniej niż 15. dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano
usługę, z zastrzeżeniem ust. 2‒9.
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano
całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się
niepóźniej niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano
całość lub część zapłaty od nabywcy.
Fakturę wystawia się niepóźniej niż:
30. dnia od dnia wykonania usług – w przypadku, o którym mowa w art. 19a
ust. 5 pkt 3 lit. a;
60. dnia od dnia wydania towarów – w przypadku, o którym mowa w art. 19a
ust. 5 pkt 3 lit. b, z zastrzeżeniem ust. 4;
90. dnia od dnia wykonania czynności – w przypadku, o którym mowa w art. 19a
ust. 5 pkt 3 lit. c;
z upływem terminu płatności – w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
pkt 4.
W przypadku dostawy towarów, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. b,
gdy umowa przewiduje rozliczenie zwrotów wydawnictw, fakturę wystawia się
niepóźniej niż 120. dnia od pierwszego dnia wydania towarów.
W przypadku, o którym mowa w art. 29a ust. 12, fakturę wystawia się
niepóźniej niż:
7. dnia od określonego w umowie dnia zwrotu opakowania;
60. dnia od dnia wydania opakowania, jeżeli w umowie nie określono terminu
zwrotu opakowania.
W przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 3, fakturę wystawia się:
zgodnie z ust. 1 i 2 – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone do
końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
otrzymano całość lub część zapłaty;
niepóźniej niż 15. dnia od dnia zgłoszenia żądania – jeżeli żądanie wystawienia
faktury zostało zgłoszone po upływie miesiąca, o którym mowa w pkt 1.
(uchylony)
Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
całości lub części zapłaty.
Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy
i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura
zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
Przepisów ust. 3, 4 i 8 nie stosuje się do wystawiania faktur w zakresie
dostawy towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 8a ust. 1 i 3.
Art. 106nda.
zmienionyPodatnik obowiązany do wystawiania faktur
ustrukturyzowanych może wystawiać faktury w postaci elektronicznej, zgodnie ze
wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.
Za datę wystawienia faktury, o której mowa w ust. 1, uznaje się datę, o której
mowa w art. 106e ust. 1 pkt 1, wskazaną przez podatnika na tej fakturze.
Za datę otrzymania faktury, o której mowa w ust. 1, uznaje się datę
przydzielenia numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur.
W przypadku udostępnienia faktury, o której mowa w ust. 1, na rzecz nabywcy,
o którym mowa w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego
Systemu e-Faktur, za datę otrzymania tej faktury uznaje się datę faktycznego
otrzymania tej faktury przez nabywcę.
Fakturę korygującą fakturę, o której mowa w ust. 1, wystawia się po
przydzieleniu tej fakturze numeru identyfikującego w Krajowym Systemie e-Faktur.
Fakturę korygującą fakturę, o której mowa w ust. 1, wystawia się w postaci
faktury ustrukturyzowanej albo faktury, o której mowa w ust. 1.
W przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, udostępniona nabywcy,
o którym mowa w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego
Systemu e-Faktur, ulegnie zniszczeniu albo zaginie przed przesłaniem jej do
Krajowego Systemu e-Faktur, podatnik wystawia ponownie fakturę zgodnie z danymi
zawartymi na fakturze, przy czym faktura wystawiona ponownie może zawierać datę
wystawienia i wyraz „DUPLIKAT”.
Do oznaczania faktur, o których mowa w ust. 14, udostępnianych w sposób
inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur przepisy ust. 6 i 7 stosuje się
odpowiednio.
Za fakturę, o której mowa w ust. 1, uznaje się także fakturę
ustrukturyzowaną, jeżeli data jej przesłania do Krajowego Systemu e-Faktur jest
późniejsza niż data, o której mowa w art. 106e ust. 1 pkt 1, wskazana na tej fakturze.
Przepisy ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 8–10, 12 i 13 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy podatnik wystawi fakturę w sposób określony w ust. 1, jest
obowiązany niezwłocznie, nie późniejniepóźniej niż w następnym dniu roboczym po dniu jej
wystawienia, przesłać tę fakturę do Krajowego Systemu e-Faktur w celu przydzielenia
numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur.
Faktura, o której mowa w ust. 1, jest otrzymywana przez nabywcę przy użyciu
Krajowego Systemu e-Faktur.
Fakturę, o której mowa w ust. 1, wystawioną na rzecz nabywcy, o którym
mowa w art. 106gb ust. 4, udostępnia się w sposób z nim uzgodniony.
W przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, jest wystawiona na rzecz
nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4, i udostępniona temu nabywcy przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, faktura ta jest otrzymywana przez tego nabywcę
przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
W przypadku udostępnienia faktury, o której mowa w ust. 1, nabywcy,
o którym mowa w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego
Systemu e-Faktur, podatnik jest obowiązany do oznaczenia tej faktury:
kodem, o którym mowa w art. 106gb ust. 5, oraz
kodem umożliwiającym zapewnienie autentyczności pochodzenia i integralności
treści tej faktury.
Podatnik jest obowiązany pobrać z Krajowego Systemu e-Faktur certyfikat
umożliwiający potwierdzenie tożsamości wystawcy przy wystawianiu faktury,
o której mowa w ust. 1, i oznaczenie tej faktury kodem, o którym mowa w ust. 6 pkt 2.
W przypadku użycia faktury, o której mowa w ust. 1, po przesłaniu jej do
Krajowego Systemu e-Faktur, poza Krajowym Systemem e-Faktur, podatnik lub
podmiot inny niż podatnik jest obowiązany do oznaczenia tej faktury kodem, o którym
mowa w art. 106gb ust. 5.
W przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, jest wystawiana na rzecz
nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 pkt 5 i 6, i jest otrzymywana przez tego
nabywcę przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, podatnik, po przesłaniu tej faktury
do Krajowego Systemu e-Faktur, jest obowiązany zapewnić dostęp do tej faktury
w sposób określony w art. 106gb ust. 6.
Art. 106nf.
zmienionyW okresie trwania awarii Krajowego Systemu e-Faktur, o której
mowa w art. 106ne ust. 1, podatnik wystawia faktury w postaci elektronicznej zgodnie
z wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.
Za datę otrzymania faktury, o której mowa w ust. 1, uznaje się datę jej
faktycznego otrzymania przez nabywcę. W przypadku gdy data otrzymania faktury,
o której mowa w ust. 1, jest późniejsza niż data przydzielenia numeru
identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur, za datę otrzymania tej
faktury przez nabywcę uznaje się datę przydzielenia tego numeru, z tym że
w przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, została wystawiona na rzecz
nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4, który uzgodnił sposób udostępnienia
inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, za datę otrzymania tej faktury
uznaje się datę jej faktycznego otrzymania.
Fakturę korygującą fakturę, o której mowa w ust. 1, wystawia się po
przydzieleniu tej fakturze numeru identyfikującego w Krajowym Systemie e-Faktur.
W przypadku wystawienia w okresie trwania awarii, o której mowa w ust. 1,
faktury korygującej do faktury ustrukturyzowanej przepisy ust. 1–
111–11 stosuje się
odpowiednio.
W przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, ulegnie zniszczeniu albo
zaginie, podatnik:
na wniosek nabywcy udostępnia ponownie tę fakturę, jeżeli ponowne
udostępnienie faktury następuje przed jej przesłaniem do Krajowego Systemu
e-Faktur, albo
wystawia ponownie fakturę zgodnie z danymi zawartymi na fakturze będącej
w posiadaniu nabywcy, przy czym faktura wystawiona ponownie może zawierać
datę wystawienia i wyraz „DUPLIKAT”.
Do faktur, o których mowa w ust. 13, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Faktury, o których mowa w ust. 1, udostępnia się nabywcy w sposób z nim
uzgodniony.
W przypadku udostępnienia nabywcy faktury, o której mowa w ust. 1,
w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, przepisy art. 106nda
ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
W terminie 7 dni roboczych od dnia zakończenia awarii Krajowego Systemu
e-Faktur, o której mowa w ust. 1, wskazanego w komunikacie o zakończeniu tej
awarii, podatnik jest obowiązany do przesłania do Krajowego Systemu e-Faktur
faktur, o których mowa w ust. 1, w celu przydzielenia numerów identyfikujących te
faktury w Krajowym Systemie e-Faktur.
W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w ust. 4, zostanie
zamieszczony kolejny komunikat o wystąpieniu awarii, o którym mowa w art. 106ne
ust. 1, termin, o którym mowa w ust. 4, liczy się od dnia zakończenia tej kolejnej
awarii wskazanego w komunikacie o zakończeniu tej kolejnej awarii.
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio do ustrukturyzowanych faktur
elektronicznych, o których mowa w ustawie z dnia 9 listopada 2018 r.
o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty
budowlane lub usługi oraz partnerstwie publiczno-prywatnym, przesyłanych przy
użyciu platformy w rozumieniu art. 1 pkt 1 tej ustawy lub systemu
teleinformatycznego obsługiwanego przez OpenPEPPOL w rozumieniu art. 2 pkt 2 tej
ustawy.
W przypadku gdy w okresie trwania awarii Krajowego Systemu e-Faktur,
o której mowa w art. 106ne ust. 1, albo w terminie, o którym mowa w ust. 4 i 5, został
zamieszczony komunikat o wystąpieniu awarii, o którym mowa w art. 106ne ust. 3,
przepisów ust. 4–6 nie stosuje się.
W przypadku użycia faktury, o której mowa w ust. 1, po przesłaniu jej do
Krajowego Systemu e-Faktur, poza Krajowym Systemem e-Faktur, przepis art. 106gb
ust. 5 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy faktura, o której mowa w ust. 1, jest wystawiana na rzecz
nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 pkt 5 i 6, i jest otrzymywana przez tego
nabywcę przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, podatnik, po przesłaniu tej faktury
do Krajowego Systemu e-Faktur, jest obowiązany zapewnić dostęp do tej faktury
w sposób, o którym mowa w art. 106gb ust. 6.
Za datę wystawienia faktury, o której mowa w ust. 1, uznaje się datę, o której
mowa w art. 106e ust. 1 pkt 1, wskazaną przez podatnika na tej fakturze.
Art. 106nh.
zmienionyW okresie trwania niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur,
o której mowa w art. 106ne ust. 4, podatnik wystawia faktury w postaci elektronicznej
zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.
Podatnik jest obowiązany przesłać faktury, o których mowa w ust. 1, do
Krajowego Systemu e-Faktur w celu przydzielenia numeru identyfikującego te faktury
w Krajowym Systemie e-Faktur nie późniejniepóźniej niż w następnym dniu roboczym po dniu
zakończenia okresu trwania niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur, o której
mowa w art. 106ne ust. 4.
W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w ust. 2, zostanie
zamieszczony komunikat o wystąpieniu awarii, o którym mowa w:
art. 106ne ust. 1 – przepisy art. 106nf ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio;
art. 106ne ust. 3 – przepisu ust. 2 nie stosuje się.
Do faktur, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 106nda ust. 4–15 stosuje się
odpowiednio.
Art. 106r.
zmienionyMinister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
rodzaje uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur,
sposoby nadawania oraz odbierania uprawnień do korzystania z Krajowego
Systemu e-Faktur oraz wzór zawiadomienia o nadaniu oraz odebraniu tych
uprawnień,
sposoby uwierzytelniania podmiotów korzystających z Krajowego Systemu
e-Faktur, w tym sposób potwierdzenia tożsamości wystawcy faktury przy użyciu
certyfikatu, o którym mowa w art. 106nda ust. 7, a także wymagania techniczne
dla tych sposobów uwierzytelniania,
zakres danych, których podanie umożliwia dostęp w Krajowym Systemie
e-Faktur do faktur ustrukturyzowanych, faktur, o których mowa w art. 106nda
ust. 1, art. 106nf ust. 1 i art. 106nh ust. 1, po przesłaniu ich do Krajowego
Systemu e-Faktur, oraz faktur VAT RR i faktur VAT RR KOREKTA
wystawionych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, bez konieczności
uwierzytelniania,
sposób oznaczania faktur ustrukturyzowanych, faktur, o których mowa
w art. 106nda ust. 1, art. 106nf ust. 1 i art. 106nh ust. 1, po przesłaniu ich do
Krajowego Systemu e-Faktur, udostępnianych nabywcy, o którym mowa
w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
lub używanych poza Krajowym Systemem e-Faktur, oraz faktur VAT RR i faktur
VAT RR KOREKTA wystawionych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
używanych poza Krajowym Systemem e-Faktur, umożliwiający dostęp do tych
faktur w Krajowym Systemie e-Faktur oraz umożliwiający weryfikację danych
zawartych na tych fakturach, a także wymagania techniczne dla tego sposobu
oznaczania,
sposób oznaczania faktur, o których mowa w art. 106nda ust. 1, art. 106nf ust. 1
i art. 106nh ust. 1, udostępnianych nabywcy w sposób inny niż przy użyciu
Krajowego Systemu e-Faktur, umożliwiający weryfikację danych z tych faktur
oraz umożliwiający zapewnienie autentyczności pochodzenia i integralności
treści tych faktur, a także wymagania techniczne dla tego sposobu oznaczania,
szczegółowy zakres danych, jakie powinno zawierać:
zgłoszenie o zamiarze wystawiania i przesyłania do Krajowego Systemu
e-Faktur faktur z załącznikiem, w tym treść oświadczenia o spełnieniu
warunków koniecznych do wystawiania i przesyłania do Krajowego
Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem oraz oświadczenia o świadomości
skutków naruszenia zasad wystawiania i przesyłania do Krajowego
Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem,
zgłoszenie o zamiarze zaprzestania wystawiania i przesyłania do
Krajowego Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem,
szczegółowy sposób postępowania w sprawie potwierdzenia możliwości
wystawiania i przesyłania do Krajowego Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem
oraz w sprawie odebrania możliwości wystawiania i przesyłania do Krajowego
Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem,
wymagania techniczne, jakie powinny być spełnione przy wystawianiu
i przesyłaniu do Krajowego Systemu e-Faktur faktur z załącznikiem”załącznikiem
– uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości identyfikacji i weryfikacji
podmiotów, o których mowa w art. 106nb, zapewnienia dostępu do faktur
ustrukturyzowanych, faktur, o których mowa w art. 106nda ust. 1, art. 106nf ust. 1
i art. 106nh ust. 1, po przesłaniu ich do Krajowego Systemu e-Faktur, oraz faktur VAT
RR i faktur VAT RR KOREKTA wystawionych przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur, umożliwienia weryfikacji danych z tych faktur i zapewnienia autentyczności
pochodzenia i integralności ich treści oraz możliwości zapoznania się z ich treścią,
a także zapewnienia podatnikom możliwości wystawiania faktur z załącznikiem.
Art. 108a.
zmienionyPodatnicy, którzy otrzymali fakturę z wykazaną kwotą podatku,
przy dokonywaniu płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury mogą
zastosować mechanizm podzielonej płatności.
Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w
załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności
ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej,
podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Do
przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady przeliczania
kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania.
Podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w art. 106e ust.
1 pkt 18a, jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności wynikającej z tej
faktury z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
Przepisy ust. 1–1b stosuje się odpowiednio do płatności, o których mowa w
art. 19a ust. 8. W takim przypadku w komunikacie przelewu, o którym mowa w ust.
3, podatnik w miejsce informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 3, wpisuje wyraz
„zaliczka”.
W przypadku dokonania potrącenia wierzytelności przepisów ust. 1a i 1b nie
stosuje się w zakresie, w jakim kwoty należności są potrącane.
Przepisów ust. 1a i 1b nie stosuje się w przypadku dokonywania płatności
kwoty należności wynikającej z faktury dokumentującej transakcje realizowane w
wykonaniu umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, o której mowa w art. 7 ust.
1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli
podmiot, na rzecz którego dokonywana jest płatność, na dzień dokonania dostawy był
partnerem prywatnym, z którym podmiot publiczny zawarł umowę o partnerstwie
publiczno-prywatnym, lub jednoosobową spółką partnera prywatnego albo spółką
kapitałową, której jedynymi wspólnikami są partnerzy prywatni, z którą podmiot
publiczny zawarł umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym.
Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:
zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z
otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto
wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo
na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
Zapłata z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności dokonywana jest
w złotych polskich przy użyciu komunikatu przelewu udostępnionego przez bank lub
spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, przeznaczonego do dokonywania
płatności w mechanizmie podzielonej płatności, w którym podatnik wskazuje:
kwotę odpowiadającą całości albo części kwoty podatku wynikającej z faktury,
która ma zostać zapłacona w mechanizmie podzielonej płatności;
kwotę odpowiadającą całości albo części wartości sprzedaży brutto;
numer faktury, w związku z którą dokonywana jest płatność, a w przypadku
faktury ustrukturyzowanej – numer identyfikujący tę fakturę w Krajowym
Systemie e-Faktur;
numer, za pomocą którego dostawca towaru lub usługodawca jest
zidentyfikowany na potrzeby podatku.
W przypadku wystawienia na rzecz podatnika przez jednego dostawcę lub
usługodawcę w okresie nie krótszymniekrótszym niż jeden dzień i nie dłuższymniedłuższym niż jeden miesiąc
więcej niż jednej faktury zapłata z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności
może dotyczyć więcej niż jednej faktury.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, komunikat przelewu, o którym
mowa w ust. 3:
obejmuje wszystkie faktury wystawione dla podatnika przez jednego dostawcę
lub usługodawcę w okresie nie krótszymniekrótszym niż jeden dzień i nie
dłuższymniedłuższym niż jeden
miesiąc – w przypadku faktur innych niż faktury ustrukturyzowane;
obejmuje dowolne faktury wystawione dla podatnika przez jednego dostawcę lub
usługodawcę w okresie nie krótszymniekrótszym niż jeden dzień i nie dłuższymniedłuższym niż jeden
miesiąc – w przypadku faktur ustrukturyzowanych;
zawiera kwotę odpowiadającą sumie kwot podatku wykazanych w fakturach, o
których mowa w pkt 1 i 1a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, w komunikacie przelewu, o którym
mowa w ust. 3, w miejsce informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 3, wpisuje się:
okres, za który dokonywana jest płatność – w przypadku płatności obejmującej
faktury wystawione poza Krajowym Systemem e-Faktur;
identyfikator zbiorczy nadawany przez Krajowy System e-Faktur – w przypadku
płatności obejmującej faktury ustrukturyzowane.
W przypadku wpłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku oraz należności
celnych na rzecz przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu
przepisów celnych w komunikacie przelewu, o którym mowa w ust. 3, w miejsce
informacji, o których mowa w ust. 3:
pkt 1 i 2 – wskazuje się kwotę odpowiadającą kwocie podatku oraz należności
celnych, która ma zostać zapłacona w mechanizmie podzielonej płatności;
pkt 3 – wskazuje się numer dokumentu związanego z płatnością wystawionego
przez przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu przepisów
celnych;
pkt 4 – wskazuje się numer, za pomocą którego przedstawiciel bezpośredni lub
pośredni w rozumieniu przepisów celnych jest zidentyfikowany na potrzeby
podatku.
W przypadkach określonych w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14 zwrot całości
albo części zapłaty może być dokonywany przy użyciu komunikatu przelewu, o
którym mowa w ust. 3, w którym podatnik w miejsce informacji, o której mowa w
ust. 3 pkt 4, wskazuje numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługobiorca
jest zidentyfikowany na potrzeby podatku.
W przypadku gdy płatność zostanie dokonana w sposób określony w ust. 2 na
rzecz podatnika innego niż wskazany na fakturze, o której mowa w ust. 3 pkt 3,
podatnik, na rzecz którego dokonano tej płatności, odpowiada solidarnie wraz
z dostawcą tych towarów lub usługodawcą za nierozliczony przez dostawcę towarów
lub usługodawcę podatek wynikający z tej dostawy towarów lub tego świadczenia
usług do wysokości kwoty otrzymanej na rachunek VAT.
Odpowiedzialność solidarna podatnika, o którym mowa w ust. 5, jest
wyłączona w przypadku dokonania przez tego podatnika:
płatności na rachunek VAT dostawcy towarów lub usługodawcy wskazanego na
fakturze, o której mowa w ust. 3 pkt 3, albo
zwrotu otrzymanej płatności na rachunek VAT podatnika, od którego otrzymano
tę płatność, niezwłocznie po powzięciu informacji o jej otrzymaniu, albo
płatności na rachunek VAT podatnika wskazanego w umowie o nabyciu
wierzytelności zawartej z dostawcą lub nabywcą
– w kwocie otrzymanej na rachunek VAT, przy czym przepis ust. 3 stosuje się
odpowiednio.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik dokonał płatności z naruszeniem ust.
1a, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala
dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty
podatku przypadającej na nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do
ustawy, wykazane na fakturze, której dotyczy płatność. W stosunku do osób
fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie
skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego
nie ustala się.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli dostawca lub usługodawca rozliczył całą
kwotę podatku wynikającą z faktury, która została zapłacona z naruszeniem ust. 1a.
Art. 108b.
zmienionyNa wniosek podatnika naczelnik urzędu skarbowego wydaje, w
drodze postanowienia, zgodę na przekazanie środków zgromadzonych na wskazanym
przez podatnika rachunku VAT na wskazany przez niego rachunek bankowy albo
rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
prowadzony ten rachunek VAT.
W przypadku przekazania środków pieniężnych na rachunek techniczny,
o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe, podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem
o wydanie zgody na wypłatę tych środków.
We wniosku, o którym mowa w ust. 10, podatnik określa numer rachunku
VAT, z którego nastąpiło przekazanie środków na rachunek techniczny, o którym
mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, oraz
wysokość środków, jaka ma zostać wypłacona z tego rachunku technicznego.
W przypadku, o którym mowa w ust. 10, naczelnik urzędu skarbowego
wydaje postanowienie w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku.
W postanowieniu naczelnik urzędu skarbowego określa wysokość środków, jaka ma
zostać wypłacona. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 10, przepisy ust. 5, 5a i ust. 7 zdanie
pierwsze stosuje się odpowiednio.
Naczelnik urzędu skarbowego przekazuje, przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, informację
o postanowieniu, o którym mowa w ust. 12, bankowi, który prowadzi rachunek
techniczny, o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Prawo bankowe. Informacja zawiera dane niezbędne do realizacji postanowienia, w
tym:
numer rachunku VAT, z którego nastąpiło przekazanie środków na rachunek
techniczny, o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe;
wysokość środków, o których mowa w ust. 12.
Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, może wystąpić również podmiot
niebędący podatnikiem:
którego środki pieniężne zostały przekazane na rachunek techniczny, o którym
mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe,
przy czym przepisy ust. 5, 5a, ust. 9 pkt 1, ust. 11 i 12 stosuje się odpowiednio;
nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym przepisy
ust. 9 pkt 2, ust. 11 i 12 stosuje się odpowiednio.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, służy zażalenie.
Podatnik we wniosku określa wysokość środków zgromadzonych na rachunku
VAT, jaka ma zostać przekazana.
Naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie w terminie 60 dni od
dnia otrzymania wniosku. W postanowieniu naczelnik urzędu skarbowego określa
wysokość środków, jaka ma zostać przekazana.
Naczelnik urzędu skarbowego przekazuje, przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, informację
o postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, bankowi albo spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, które prowadzą rachunek VAT wskazany we wniosku.
Informacja zawiera dane niezbędne do realizacji postanowienia, w tym:
numer rachunku VAT, o którym mowa w ust. 1;
numer rachunku bankowego albo rachunku w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, o których mowa w ust. 1;
wysokość środków, o których mowa w ust. 3.
Naczelnik urzędu skarbowego odmawia, w drodze decyzji, wydania zgody na
przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT:
w przypadku posiadania przez podatnika zaległości z tytułu podatków i
należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe – w wysokości odpowiadającej tej zaległości wraz
z odsetkami za zwłokę, według stanu na dzień wydania decyzji;
w przypadku gdy zachodzi uzasadniona obawa, że:
zobowiązanie podatkowe z tytułu podatków i należności, o których mowa
w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe, nie zostanie wykonane, w szczególności gdy podatnik trwale nie
uiszcza wymagalnych zobowiązań podatkowych lub dokonuje czynności
polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić
egzekucję zobowiązań podatkowych, lub
wystąpi zaległość podatkowa z tytułu podatków i należności, o których
mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe, lub zostanie ustalone dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
Przepisu ust. 5 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy zaległości podatkowe
zostały objęte decyzją wydaną na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Podatnik będący państwową jednostką budżetową dysponuje środkami
zgromadzonymi na rachunkach VAT prowadzonych dla rachunków rozliczeniowych,
o których mowa w art. 196 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych (Dz. U. z 20242025 r. poz. 1530, 1572, 1717,
1756 i 1907 oraz1483, z 2025 r. poz.późn. 39),zm.9)), na podstawie przepisów tej
ustawy.
W przypadku rozwiązania spółki cywilnej lub spółki handlowej niemającej
osobowości prawnej z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, mogą wystąpić również
osoby, które były wspólnikami tych spółek. Przepisy ust. 2–5a stosuje się
odpowiednio.
Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić również podmiot
niebędący podatnikiem:
posiadający środki na rachunku VAT, przy czym przepisy ust. 2–5a stosuje się
odpowiednio;
nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym przepisy
ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.
W przypadku, o którym mowa w ust. 8:
pkt 1, właściwym organem podatkowym jest naczelnik urzędu skarbowego:
właściwy według adresu miejsca zamieszkania – w przypadku osoby
fizycznej,
właściwy według adresu siedziby – w przypadku podmiotu niebędącego
osobą fizyczną;
pkt 2, właściwym organem podatkowym jest naczelnik drugiego urzędu
skarbowego.
Art. 108d.
zmienionyJeżeli zapłata zobowiązania podatkowego z tytułu podatku
następuje w całości z rachunku VAT w terminie wcześniejszym niż termin zapłaty
podatku, kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku można obniżyć o kwotę
wyliczoną według wzoru:
S𝑆 = Z𝑍 × r𝑟 × n360𝑛360
w którym poszczególne symbole oznaczają:
S – kwotę, o którą obniża się kwotę zobowiązania podatkowego
z tytułu podatku,
Z – kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku wynikającą
z deklaracji podatkowej przed obniżeniem tego zobowiązania,
r – stopę referencyjną Narodowego Banku Polskiego obowiązującą
na dwa dni robocze przed dniem zapłaty podatku,
n – liczbę dni od dnia, w którym obciążono rachunek bankowy albo
rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej,oszczędnościowo-kredytowej, dla
których jest prowadzony rachunek VAT, z wyłączeniem tego dnia,
do dnia, w którym upływa termin zapłaty podatku, włącznie z tym
dniem.
Kwotę, o którą obniża się kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku,
zaokrągla się do pełnych złotych.
Do zaokrąglenia kwoty, o którą obniża się kwotę zobowiązania podatkowego
z tytułu podatku, stosuje się przepis art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej.
Art. 108f.
zmienionyNa wniosek podatnika nieposiadającego siedziby działalności
gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
terytorium kraju naczelnik drugiego urzędu skarbowego dokonuje zwrotu
poniesionych przez podatnika kosztów obsługi rachunków, o których mowa w art.
108e, oraz rachunków VAT prowadzonych dla tych rachunków.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–9 do wniosków o zwrot kosztów
stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, przysługuje do wysokości kosztów
wynikających z wykorzystywania rachunków, o których mowa w art. 108e, oraz
prowadzonych dla nich rachunków VAT do celów obowiązkowego stosowania
mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ust. 1a.
Wniosek o zwrot kosztów może być składany za okresy kwartalne, półroczne
lub roczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po okresie, za który
składany jest wniosek.
We wniosku o zwrot kosztów określa się kwotę, o którą ubiega się podatnik,
oraz numer rachunku rozliczeniowego lub numer imiennego rachunku w spółdzielczej
kasie oszczędnościowo-kredytowej, na który ma zostać dokonany zwrot kosztów.
Do wniosku o zwrot kosztów dołącza się dokumenty potwierdzające wysokość
poniesionych przez podatnika kosztów.
Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonywany jest w złotych polskich
na rachunek rozliczeniowy podatnika lub imienny rachunek w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej wskazany we wniosku, w terminie 30 dni od dnia jego
otrzymania.
W razie uzasadnionych wątpliwości dotyczących wniosku o zwrot kosztów
lub dołączonych do niego dokumentów naczelnik drugiego urzędu skarbowego zwraca
się do wnioskodawcy o dodatkowe wyjaśnienia.
W przypadku, o którym mowa w ust. 7, zwrot kosztów, o których mowa w ust.
1, może nastąpić w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 oraz w wysokości
kwot faktycznie uznanych, nie późniejniepóźniej jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania
dodatkowych wyjaśnień. Od kwot zwróconych w terminie późniejszym niż określony
w ust. 6 nie przysługują odsetki za zwłokę.
Odmowa zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze
postanowienia, na które służy zażalenie.
Art. 109.
zmienionyPodatnicy, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem
sprzedaży w dniu następnym.
Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do towarów przemieszczanych
przez podatnika na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju,
jeżeli na tych towarach mają być wykonane usługi na rzecz podatnika, a po
wykonaniu tych usług towary te są wysyłane lub transportowane z powrotem do
tego podatnika na terytorium kraju.
Przepis ust. 9a stosuje się odpowiednio do towarów przemieszczanych
przez podatnika w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 7 i 8.
Podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, są obowiązane
prowadzić ewidencję, na podstawie której można określić wartość nabywanych
przez nie towarów z innych państw członkowskich; prowadzenie ewidencji
powinno zapewnić wskazanie dnia, w którym wartość nabywanych przez te
podmioty towarów z innych państw członkowskich przekroczy kwotę 50 000 zł,
z uwzględnieniem wartości towarów określonych w art. 10 ust. 3.
Dostawcy, o których mowa w art. 22a ust. 1 pkt 1, których towary
w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium
kraju, oraz podatnicy, o których mowa w art. 28k ust. 2, posiadający siedzibę
działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby – stałe miejsce
zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju, są obowiązani
prowadzić ewidencję, na podstawie której można określić łączną wartość dostaw
dokonywanych na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 pkt 22a, oraz
świadczonych usług, o których mowa w art. 28k ust. 1. Ewidencja powinna
zapewnić również wskazanie dostawy lub usługi, w związku z którymi nastąpiło
przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 22a ust. 1 pkt 3 lub art. 28k ust. 2 pkt 3.
Podatnicy, na rzecz których są przemieszczane towary z terytorium
państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju
w procedurze magazynu typu call-off stock, o której mowa w dziale II rozdziale 3a,
są obowiązani prowadzić ewidencję tych towarów zgodnie z wymogami, o których
mowa w art. 54a ust. 2 rozporządzenia 282/2011.
Podatnicy, którzy przemieszczają towary z terytorium kraju na
terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju w procedurze
magazynu typu call-off stock, o której mowa w dziale II rozdziale 3b, są
obowiązani prowadzić ewidencję tych towarów zgodnie z wymogami, o których
mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011.
Podatnicy niebędący podatnikami, o których mowa w ust. 11b, oraz
podatnicy podatku od wartości dodanej, prowadzący magazyn, do którego
wprowadzane są towary w procedurze magazynu typu call-off stock, o której mowa
w dziale II rozdziale 3a, są obowiązani prowadzić ewidencję towarów, dostępną dla
organów podatkowych w miejscu prowadzenia magazynu.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11d, zawiera następujące dane:
numer identyfikacyjny podatnika podatku od wartości dodanej
przemieszczającego towary w procedurze magazynu typu call-off stock,
o której mowa w dziale II rozdziale 3a, jeżeli prowadzącym magazyn jest
podatnik;
numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, a w przypadku
podatnika zastępującego – numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 13c
pkt 3;
opis i ilość towarów wprowadzonych do magazynu oraz datę ich
wprowadzenia;
opis i ilość towarów wyprowadzonych z magazynu oraz datę ich
wyprowadzenia;
opis i ilość towarów zniszczonych, utraconych lub skradzionych oraz datę
zniszczenia, utraty lub kradzieży towarów, które uprzednio zostały
wprowadzone do magazynu, a jeżeli określenie takiej daty nie jest możliwe –
datę stwierdzenia ich zniszczenia lub braku.
Podatnicy, o których mowa w art. 127 ust. 1, są obowiązani do
prowadzenia, w postaci elektronicznej w systemie TAX FREE, ewidencji
zawierającej dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku w systemie
zwrotu podatku podróżnym, w szczególności dane:
dotyczące dostawy towarów i podstawy opodatkowania, kwoty podatku
należnego, stawki podatku;
podróżnych, niezbędne do ich identyfikacji;
dotyczące potwierdzenia wywozu towarów poza terytorium Unii
Europejskiej;
dotyczące zwrotu podatku.
Członkowie grupy VAT są obowiązani prowadzić w postaci
elektronicznej ewidencję czynności, o których mowa w art. 8c ust. 1, zawierającą
co najmniej dane dotyczące:
rodzaju i wartości dostaw towarów i świadczonych usług przez członka grupy
VAT na rzecz innego członka tej samej grupy VAT;
członków grupy VAT, na rzecz których dokonano czynności, o których mowa
w art. 8c ust. 1;
dokumentów potwierdzających dokonanie czynności, o których mowa w art.
8c ust. 1.
Członkowie grupy VAT są obowiązani przesyłać do urzędu skarbowego,
za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust.
11g, za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
każdym kolejnym miesiącu.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11g, jest przesyłana zgodnie z wzorem
dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i w sposób
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji
podatkowej.
Wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje oraz podmiot
reprezentujący są obowiązani do prowadzenia ewidencji w postaci elektronicznej
zawierającej dane niezbędne do określenia podstawy opodatkowania, w tym
o wprowadzonych do obrotu opakowaniach objętych systemem kaucyjnym,
z podziałem na rodzaje tych opakowań, o ich liczbie i wartości pobranej kaucji
w danym roku oraz o zwróconych opakowaniach i odpadach opakowaniowych
objętych systemem kaucyjnym, z podziałem na rodzaje tych opakowań lub
odpadów opakowaniowych, o ich liczbie i wartości zwróconej kaucji w danym
roku. Ewidencja podmiotu reprezentującego jest prowadzona z podziałem na
wprowadzających produkty w opakowaniach na napoje.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11ia, jest udostępniana przez
wprowadzającego produkty w opakowaniach na napoje oraz przez podmiot
reprezentujący drogą elektroniczną na każde żądanie organu podatkowego.
Ewidencję, o której mowa w ust. 11ia, przechowuje się przez okres 5 lat
od zakończenia roku, w rozliczeniu za który ustalono podstawę opodatkowania
wynikającą z różnicy między wartością pobranej kaucji za opakowania objęte
systemem kaucyjnym wprowadzone do obrotu w danym roku a wartością
zwróconej kaucji za opakowania lub odpady opakowaniowe objęte systemem
kaucyjnym w danym roku.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór ewidencji, o której
mowa w ust. 11g.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres danych zawartych w ewidencji, o której mowa
w ust. 11g, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z
ust. 11h, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uchylaniu się od
opodatkowania lub unikaniu opodatkowania przez grupę VAT, kontroli
obowiązków grupy VAT przez organ podatkowy oraz możliwości techniczno-
organizacyjneniepóźniej jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu
następnym.
Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do towarów przemieszczanych przez
podatnika na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli na
tych towarach mają być wykonane usługi na rzecz podatnika, a po wykonaniu tych
usług towary te są wysyłane lub transportowane z powrotem do tego podatnika na
terytorium kraju.
Przepis ust. 9a stosuje się odpowiednio do towarów przemieszczanych przez
podatnika w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 7 i 8.
Podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, są obowiązane prowadzić
ewidencję, na podstawie której można określić wartość nabywanych przez nie
towarów z innych państw członkowskich; prowadzenie ewidencji powinno zapewnić
wskazanie dnia, w którym wartość nabywanych przez te podmioty towarów z innych
państw członkowskich przekroczy kwotę 50 000 zł, z uwzględnieniem wartości
towarów określonych w art. 10 ust. 3.
Dostawcy, o których mowa w art. 22a ust. 1 pkt 1, których towary
w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium kraju,
oraz podatnicy, o których mowa w art. 28k ust. 2, posiadający siedzibę działalności
gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby – stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju, są obowiązani prowadzić ewidencję, na
podstawie której można określić łączną wartość dostaw dokonywanych na rzecz
podmiotów, o których mowa w art. 2 pkt 22a, oraz świadczonych usług, o których
mowa w art. 28k ust. 1. Ewidencja powinna zapewnić również wskazanie dostawy lub
usługi, w związku z którymi nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 22a
ust. 1 pkt 3 lub art. 28k ust. 2 pkt 3.
Podatnicy, na rzecz których są przemieszczane towary z terytorium państwa
członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju w procedurze
magazynu typu call-off stock, o której mowa w dziale II rozdziale 3a, są obowiązani
prowadzić ewidencję tych towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 54a
ust. 2 rozporządzenia 282/2011.
Podatnicy, którzy przemieszczają towary z terytorium kraju na terytorium
państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju w procedurze magazynu typu call-
-off stock, o której mowa w dziale II rozdziale 3b, są obowiązani prowadzić ewidencję
tych towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia
282/2011.
Podatnicy niebędący podatnikami, o których mowa w ust. 11b, oraz
podatnicy podatku od wartości dodanej, prowadzący magazyn, do którego
wprowadzane są towary w procedurze magazynu typu call-off stock, o której mowa
w dziale II rozdziale 3a, są obowiązani prowadzić ewidencję towarów, dostępną dla
organów podatkowych w miejscu prowadzenia magazynu.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11d, zawiera następujące dane:
numer identyfikacyjny podatnika podatku od wartości dodanej
przemieszczającego towary w procedurze magazynu typu call-off stock, o której
mowa w dziale II rozdziale 3a, jeżeli prowadzącym magazyn jest podatnik;
numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, a w przypadku
podatnika zastępującego – numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 13c
pkt 3;
opis i ilość towarów wprowadzonych do magazynu oraz datę ich wprowadzenia;
opis i ilość towarów wyprowadzonych z magazynu oraz datę ich
wyprowadzenia;
opis i ilość towarów zniszczonych, utraconych lub skradzionych oraz datę
zniszczenia, utraty lub kradzieży towarów, które uprzednio zostały wprowadzone
do magazynu, a jeżeli określenie takiej daty nie jest możliwe – datę stwierdzenia
ich zniszczenia lub braku.
Podatnicy, o których mowa w art. 127 ust. 1, są obowiązani do prowadzenia,
w postaci elektronicznej w systemie TAX FREE, ewidencji zawierającej dane
pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku w systemie zwrotu podatku
podróżnym, w szczególności dane:
dotyczące dostawy towarów i podstawy opodatkowania, kwoty podatku
należnego, stawki podatku;
podróżnych, niezbędne do ich identyfikacji;
dotyczące potwierdzenia wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej;
dotyczące zwrotu podatku.
Członkowie grupy VAT są obowiązani prowadzić w postaci elektronicznej
ewidencję czynności, o których mowa w art. 8c ust. 1, zawierającą co najmniej dane
dotyczące:
rodzaju i wartości dostaw towarów i świadczonych usług przez członka grupy
VAT na rzecz innego członka tej samej grupy VAT;
członków grupy VAT, na rzecz których dokonano czynności, o których mowa w
art. 8c ust. 1;
dokumentów potwierdzających dokonanie czynności, o których mowa w art. 8c
ust. 1.
Członkowie grupy VAT są obowiązani przesyłać do urzędu skarbowego, za
pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 11g, za
okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym
kolejnym miesiącu.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11g, jest przesyłana zgodnie z wzorem
dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i w sposób
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.
Wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje oraz podmiot
reprezentujący są obowiązani do prowadzenia ewidencji w postaci elektronicznej
zawierającej dane niezbędne do określenia podstawy opodatkowania, w tym
o wprowadzonych do obrotu opakowaniach objętych systemem kaucyjnym,
z podziałem na rodzaje tych opakowań, o ich liczbie i wartości pobranej kaucji
w danym roku oraz o zwróconych opakowaniach i odpadach opakowaniowych
objętych systemem kaucyjnym, z podziałem na rodzaje tych opakowań lub odpadów
opakowaniowych, o ich liczbie i wartości zwróconej kaucji w danym roku. Ewidencja
podmiotu reprezentującego jest prowadzona z podziałem na wprowadzających
produkty w opakowaniach na napoje.
Ewidencja, o której mowa w ust. 11ia, jest udostępniana przez
wprowadzającego produkty w opakowaniach na napoje oraz przez podmiot
reprezentujący drogą elektroniczną na każde żądanie organu podatkowego.
Ewidencję, o której mowa w ust. 11ia, przechowuje się przez okres 5 lat od
zakończenia roku, w rozliczeniu za który ustalono podstawę opodatkowania
wynikającą z różnicy między wartością
pobranej kaucji za opakowania objęte systemem kaucyjnym wprowadzone do obrotu
w danym roku a wartością zwróconej kaucji za opakowania lub odpady
opakowaniowe objęte systemem kaucyjnym w danym roku.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór ewidencji, o której
mowa w ust. 11g.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres danych zawartych w ewidencji, o której mowa w
ust. 11g, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust.
11h, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania lub
unikaniu opodatkowania przez grupę VAT, kontroli obowiązków grupy VAT przez
organ podatkowy oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez
członków grupy VAT tej ewidencji.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe dane, jakie powinny zawierać prowadzone przez
podatnika ewidencje, o których mowa w ust. 9 i 10, a także wzory tych ewidencji,
uwzględniając:
specyfikę wykonywania czynności, których przedmiotem są przemieszczane
towary objęte obowiązkiem ewidencyjnym;
konieczność zapewnienia dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie
prawidłowości rozliczenia podatku.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
rozporządzenia, niektóre grupy podatników będących osobami fizycznymi
z prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione specyfiką
wykonywanej przez tych podatników działalności, a dodatkowo jeżeli w związku
z wykonywanymi przez nich czynnościami naczelnik urzędu skarbowego otrzymuje
dokumenty umożliwiające prawidłowe określenie osiąganego przez tych podatników
obrotu.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób
wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając
konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli
obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w
których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz
możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe dane, jakie powinna zawierać ewidencja, o której mowa
w ust. 11f, i sposób jej prowadzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia
prawidłowego rozliczenia podatników prowadzących sprzedaż towarów podróżnym
oraz możliwości kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik nie prowadzi ewidencji, o której
mowa w ust. 1, albo prowadzi ją w sposób nierzetelny, a na podstawie dokumentacji
nie jest możliwe ustalenie wartości sprzedaży, organ podatkowy określi, w drodze
oszacowania, wartość sprzedaży opodatkowanej i ustali od niej kwotę podatku
należnego. Jeżeli nie można określić przedmiotu opodatkowania, kwotę podatku ustala
się przy zastosowaniu stawki 22 %.
Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności
zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na
podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku
na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić
ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i
sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
korekty podatku naliczonego;
kontrahentów;
dowodów sprzedaży i zakupów.
Podatnicy świadczący usługi, których miejscem świadczenia nie jest
terytorium kraju, są obowiązani w prowadzonej ewidencji podać nazwę usługi,
wartość usługi bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze,
uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju
usług świadczonych na terytorium kraju. W przypadku usług, do których stosuje się
art. 28b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19a ust. 1–3 i 8.
Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na
zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za
pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3,
łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3, są obowiązani przesyłać do
urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o
której mowa w ust. 3, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c:
za pierwszy i drugi miesiąc danego kwartału – w terminie do 25. dnia miesiąca
następującego odpowiednio po każdym z tych miesięcy;
za ostatni miesiąc danego kwartału, łącznie z deklaracją – w terminie do złożenia
tej deklaracji.
Faktury, o których mowa w art. 106h ust. 1, ujmuje się w ewidencji, o której
mowa w ust. 3, w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wystawione. Faktury te
nie zwiększają wartości sprzedaży oraz podatku należnego za okres, w którym zostały
ujęte w tej ewidencji.
W terminie 14 dni od dnia:
stwierdzenia przez podatnika, że przesłana ewidencja zawiera błędy lub dane
niezgodne ze stanem faktycznym, lub
zmiany danych zawartych w przesłanej ewidencji
– podatnik jest obowiązany przesłać korektę ewidencji na zasadach określonych w art.
99 ust. 11c.
W przypadku stwierdzenia przez naczelnika urzędu skarbowego w przesłanej
ewidencji błędów, które uniemożliwiają przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości
transakcji, naczelnik urzędu skarbowego wzywa podatnika do ich skorygowania,
wskazując te błędy.
Podatnik w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w
ust. 3f, przesyła, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, do naczelnika urzędu
skarbowego ewidencję skorygowaną w zakresie błędów wskazanych w wezwaniu lub
składa wyjaśnienia wskazujące, że ewidencja nie zawiera błędów, o których mowa
w wezwaniu.
Jeżeli podatnik, wbrew obowiązkowi określonemu w ust. 3g:
nie prześle ewidencji skorygowanej w zakresie błędów wskazanych w wezwaniu
lub nie złoży wyjaśnień, albo zrobi to po terminie,
w złożonych wyjaśnieniach nie wykaże, że ewidencja nie zawiera błędów, o
których mowa w wezwaniu
– naczelnik urzędu skarbowego może nałożyć, w drodze decyzji, na tego podatnika
karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy błąd, o którym mowa w ust. 3f.
Przepisu ust. 3h nie stosuje się do podatnika będącego osobą fizyczną
prowadzącą działalność gospodarczą, który za ten sam czyn ponosi odpowiedzialność
za wykroczenie skarbowe lub przestępstwo skarbowe.
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 3h, stanowią dochód
budżetu państwa.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 3h, uiszcza się bez wezwania naczelnika
urzędu skarbowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w
ust. 3h.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 3h, 3i i 3k do kary pieniężnej stosuje się
odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Ewidencja, o której mowa w ust. 3, prowadzona jest w postaci elektronicznej
przy użyciu programów komputerowych.
W przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6, podatnicy są obowiązani
prowadzić ewidencję otrzymywanych towarów zawierającą w szczególności datę ich
otrzymania, dane pozwalające na identyfikację towarów oraz datę wydania towaru po
wykonaniu usługi przez podatnika.
W przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7 i 8, podatnicy podatku
od wartości dodanej są obowiązani prowadzić ewidencję przemieszczanych towarów
zawierającą w szczególności datę ich przemieszczenia na terytorium kraju oraz dane
pozwalające na identyfikację towarów.
Art. 109b.
zmienionyPodatnik ułatwiający poprzez użycie interfejsu elektronicznego
dokonanie na terytorium Unii Europejskiej:
sprzedaży na odległość towarów importowanych innej niż dostawa towarów,
o której mowa w art. 7a ust. 1, lub
wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub dostawy towarów
na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem innych niż dostawy towarów,
o których mowa w art. 7a ust. 2, lub
świadczenia usług na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem innego niż
świadczenie usług, w przypadku których przyjmuje się, że podatnik
uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym zgodnie
z art. 9a rozporządzenia 282/2011
– jest obowiązany prowadzić ewidencję tych czynności w postaci elektronicznej,
zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 54c ust. 2 rozporządzenia 282/2011.
Przez ułatwianie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się ułatwianie
w rozumieniu art. 54b rozporządzenia 282/2011.
Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w sposób umożliwiający
sprawdzenie prawidłowości rozliczenia podatku lub podatku od wartości dodanej
w odniesieniu do każdego towaru będącego przedmiotem dostawy lub każdej
świadczonej usługi, o których mowa w ust. 1.
Podatnik jest obowiązany udostępnić drogą elektroniczną, w zakresie
wskazanym w żądaniu właściwego organu podatkowego, ewidencję, o której mowa
w ust. 1, nie późniejniepóźniej niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego żądania,
w odniesieniu do:
dostaw towarów, w przypadku których wysyłka lub transport rozpoczyna się lub
kończy na terytorium kraju;
świadczenia usług, w przypadku których miejsce świadczenia znajduje się na
terytorium kraju.
W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających
udostępnienie ewidencji drogą elektroniczną zgodnie z ust. 4 ewidencję udostępnia się
w sposób wskazany przez właściwy organ podatkowy w wezwaniu, w terminie 14 dni
od dnia doręczenia tego wezwania.
Elektroniczna kopia żądania, o którym mowa w ust. 4, lub wezwania,
o którym mowa w ust. 5, może być przekazana na adres poczty elektronicznej:
wskazany w zgłoszeniu informującym o zamiarze skorzystania przez podatnika
z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9
lub odpowiadających im regulacjach;
wskazany przez podatnika w inny sposób niż określony w pkt 1, w przypadku
gdy podatnik nie korzysta z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
XII w rozdziałach 6a, 7 i 9 lub odpowiadających im regulacjach;
podatnika, podany na stronie internetowej podatnika, w przypadku gdy adres
poczty elektronicznej, o którym mowa w pkt 1 i 2, nie został wskazany.
Podatnik przechowuje ewidencję, o której mowa w ust. 1, przez okres 10 lat
od zakończenia roku podatkowego, w którym została dokonana dostawa towarów lub
wykonana usługa podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu.
Art. 110c.
zmienionyEwidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, zawiera:
BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę
usług płatniczych;
imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy płatności zgodnie z danymi posiadanymi
przez dostawcę usług płatniczych;
numer, za pomocą którego odbiorca płatności jest zidentyfikowany na potrzeby
podatku lub podatku od wartości dodanej lub inny numer, za pomocą którego
odbiorca płatności jest zidentyfikowany dla celów podatkowych, jeżeli jest
dostępny;
IBAN, a jeżeli IBAN nie jest dostępny – inny identyfikator, który jednoznacznie
identyfikuje odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację;
w przypadku gdy odbiorca płatności otrzymuje środki pieniężne nie mając
rachunku płatniczego – BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie
identyfikuje dostawcę usług płatniczych działającego w imieniu odbiorcy
płatności oraz podaje jego lokalizację;
adres odbiorcy płatności, jeżeli jest dostępny, zgodnie z danymi posiadanymi
przez dostawcę usług płatniczych;
następujące dane dotyczące płatności transgranicznych oraz zwrotów płatności
zidentyfikowanych jako odnoszące się do płatności transgranicznych:
datę i godzinę dokonania płatności lub zwrotu płatności,
kwotę i walutę płatności lub zwrotu płatności,
odpowiednio państwo członkowskie pochodzenia płatności otrzymanej
przez odbiorcę płatności albo otrzymanej w imieniu odbiorcy płatności albo
państwo członkowskie przeznaczenia zwrotu płatności oraz informacje
wykorzystane odpowiednio do określenia miejsca pochodzenia,
przeznaczenia albo zwrotu płatności, zgodnie z art. 110b ust. 3,
informacje inne niż wymienione w lit. a–c, które jednoznacznie identyfikują
płatność,
w przypadku gdy płatność jest inicjowana w punkcie handlowo-
-usługowymhandlowo-usługowym
akceptanta – informację o fizycznej obecności płatnika przy inicjowaniu tej
płatności.
Art. 111.
zmienionyPodatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych
nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są
obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
(uchylony)
W ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży,
zawarte w dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym
określające przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i podatku
należnego oraz dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym numer,
za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo podatku
od wartości dodanej.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązek określony
w ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala
za okres do momentu rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu kas rejestrujących, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości
odpowiadającej 30 % kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.
W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za
wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania
podatkowego nie ustala się.
Jeżeli z przyczyn niezależnych od podatnika nie może być prowadzona
ewidencja sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, podatnik jest obowiązany
ewidencjonować sprzedaż przy zastosowaniu rezerwowej kasy rejestrującej.
W przypadku gdy ewidencjonowanie sprzedaży przy zastosowaniu rezerwowej kasy
rejestrującej jest niemożliwe, podatnik nie może dokonywać sprzedaży.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących są obowiązani:
wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
w postaci papierowej lub
za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument
w sposób z nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu
teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w postaci
elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych
osobowych;
(uchylony)
poddać obowiązkowemu przeglądowi technicznemu kasy rejestrujące, które
zostały przez podatnika utracone, a następnie odzyskane, przed ich ponownym
zastosowaniem do prowadzenia ewidencji;
zapewnić połączenie umożliwiające przesyłanie danych między kasą rejestrującą
a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3;
zakończyć używanie kas rejestrujących w przypadku zakończenia działalności
gospodarczej lub pracy kas rejestrujących, zapewniając zabezpieczenie danych
z kasy rejestrującej.
dokonywać niezwłocznego zgłoszenia właściwemu podmiotowi prowadzącemu
serwis kas rejestrujących każdej nieprawidłowości w pracy kasy;
udostępniać kasy rejestrujące do kontroli stanu ich nienaruszalności
i prawidłowości pracy na każde żądanie właściwych organów;
poddawać kasy rejestrujące w terminach określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu przeglądowi technicznemu przez
właściwy podmiot prowadzący serwis kas rejestrujących;
(uchylony)
przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w art. 112,
zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r.
o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598 oraz z 2024 r.
poz. 619, 1685 i 1863);
stosować kasy rejestrujące wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej
sprzedaży, z zastrzeżeniem ust. 3b;
wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż
określone w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas;
prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy
rejestrującej, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 7a
i ust. 9 pkt 1;
Wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 3a pkt 4, stwierdza się na
podstawie wpisu wyniku przeglądu technicznego w książce kasy rejestrującej
i zapisu daty dokonania tego przeglądu w Centralnym Repozytorium Kas.
W przypadku gdy z przyczyn niezależnych od podatnika nie jest możliwe
zapewnienie połączenia, o którym mowa w art. 111a ust. 3:
czasowo – podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży
i zapewnić to połączenie niezwłocznie po ustaniu tych przyczyn;
trwale – podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży i za zgodą
naczelnika urzędu skarbowego zapewnić to połączenie w ustalonych
z naczelnikiem urzędu skarbowego odstępach czasowych.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży, u których podstawą
opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane
usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innej umowy o
podobnym charakterze albo marża, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganej
przez nich wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego całą wartość
sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.
Do prowadzenia ewidencji sprzedaży mogą być stosowane wyłącznie kasy
rejestrujące, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia,
o którym mowa w ust. 6b, z uwzględnieniem ust. 3d.
Podatnicy mogą używać kas rejestrujących, o których mowa w ust. 6a,
do prowadzenia ewidencji sprzedaży, na podstawie umowy najmu, dzierżawy,
leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, gdy zostały one nabyte
odpowiednio przez wynajmującego, wydzierżawiającego, leasingodawcę lub drugą
stronę innej umowy o podobnym charakterze, w okresie obowiązywania
potwierdzenia, o którym mowa w ust. 6b, z uwzględnieniem ust. 3d.
W przypadku gdy dla danego rodzaju czynności, zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie ust. 7a pkt 1, są przewidziane kasy rejestrujące
o zastosowaniu specjalnym – podatnik jest obowiązany stosować te kasy.
Podatnicy, u których:
powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży i którzy
w obowiązujących terminach rozpoczęli prowadzenie ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w ust. 6a,
nie powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży i którzy rozpoczęli
prowadzenie ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących,
o których mowa w ust. 6a, oraz dotychczas nie używali kas rejestrujących lub
kas, o których mowa w art. 145a ust. 1, do prowadzenia ewidencji sprzedaży
– mają prawo do odliczenia od podatku należnego kwoty wydanej na zakup każdej
z kas rejestrujących, w wysokości 90 % jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej
jednak niż 700 zł, a w przypadku gdy kwota ta jest w okresie rozliczeniowym
wyższa od kwoty podatku należnego, mają prawo do zwrotu ich różnicy na
rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub
na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której
jest członkiem, lub do odliczenia od podatku należnego tej różnicy za następne
okresy rozliczeniowe, pod warunkiem że zakup kas rejestrujących nastąpił nie
później niż w terminie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji.
W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w ust. 4, wykonują
wyłącznie czynności zwolnione od podatku lub są podatnikami, u których sprzedaż
jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, urząd skarbowy
dokonuje zwrotu kwoty określonej w ust. 4 na rachunek bankowy podatnika
w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem,
w terminie do 25. dnia od dnia złożenia wniosku przez podatnika.
Jeżeli prawidłowość złożonego przez podatnika wniosku nie budzi
wątpliwości, urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w ust. 5, bez
wydawania decyzji.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w złożonym przez
podatnika wniosku naczelnik urzędu skarbowego wydaje decyzję, w której określa
prawidłową wysokość zwrotu, o którym mowa w ust. 5, albo odmawia dokonania
zwrotu.
W przypadku wystąpienia klęski żywiołowej na skutek powodzi
podatnikom, u których powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu kas rejestrujących i którzy zakupili kasę rejestrującą, o której mowa
w ust. 6a, w miejsce kasy utraconej lub trwale uszkodzonej w wyniku tej klęski
żywiołowej, może przysługiwać odliczenie od podatku należnego lub zwrot
wydatków poniesionych na jej zakup. Przepisy ust. 4–5b i 6 stosuje się
odpowiednio.
Podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot
wydanych na zakup kas rejestrujących, w przypadku gdy w okresie 3 lat od dnia
rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży zakończą działalność gospodarczą
lub nie poddadzą kas rejestrujących w terminach określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu przeglądowi technicznemu
przez właściwy podmiot prowadzący serwis, a także w innych przypadkach
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7 pkt 2.
Kasa rejestrująca musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie,
przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na
zewnętrzne nośniki danych oraz umożliwiać połączenie i przesyłanie danych
między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a
ust. 3. Pamięć fiskalna kasy rejestrującej musi posiadać numer unikatowy
nadawany w drodze czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego
do spraw finansów publicznych.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących w celu wprowadzenia ich na terytorium
kraju do obrotu są obowiązani do uzyskania dla danego typu kas rejestrujących
potwierdzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar, że kasy te spełniają funkcje
wymienione w ust. 6a i wymagania techniczne dla kas rejestrujących.
Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wydaje się na czas określony.
Potwierdzenie to może być cofnięte w przypadku wprowadzenia do obrotu kas
rejestrujących:
niespełniających funkcji wymienionych w ust. 6a lub wymagań technicznych
dla kas rejestrujących, lub
niezgodnych z egzemplarzem wzorcowym kasy rejestrującej lub
dokumentami dołączanymi do wniosku o wydanie tego potwierdzenia.
Prezes Głównego Urzędu Miar:
w drodze decyzji wydaje, odmawia wydania lub cofa potwierdzenie, o którym
mowa w ust. 6b;
ogłasza w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar wykaz typów kas
rejestrujących:
które otrzymały potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wraz
z określeniem numeru i daty potwierdzenia, terminu jego
obowiązywania oraz nazwy producenta krajowego, podmiotu
dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas
rejestrujących,
na które cofnięto potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wraz
z określeniem numeru i daty potwierdzenia, daty jego cofnięcia oraz
nazwy producenta krajowego, podmiotu, który dokonał
wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących.
Spełnienie funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań technicznych dla
kas rejestrujących stwierdza się na podstawie wyników badań wykonywanych
przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, potwierdzonych sprawozdaniem.
W przypadku stwierdzenia na podstawie badań, że dany typ kas
rejestrujących nie spełnia określonych funkcji wymienionych w ust. 6a lub
wymagań technicznych dla kas rejestrujących, Prezes Głównego Urzędu Miar
odmawia wydania potwierdzenia, o którym mowa w ust. 6b.
W przypadku zmiany programu pracy kasy rejestrującej Prezes
Głównego Urzędu Miar zmienia, w drodze decyzji, potwierdzenie, o którym mowa
w ust. 6b. Przepisy ust. 6b, ust. 6d pkt 2, ust. 6e i 6f stosuje się odpowiednio.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących, którzy uzyskali potwierdzenie, o którym
mowa w ust. 6b, są obowiązani do:
zorganizowania serwisu kas rejestrujących dokonującego przeglądów
technicznych kas;
zamieszczania w dokumentach obowiązkowo dołączanych do kasy
rejestrującej przy wprowadzaniu jej do obrotu deklaracji, według wzoru
określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 9 pkt 6, o spełnieniu
przez dostarczaną kasę funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań
technicznych dla kas rejestrujących oraz zgodności z egzemplarzem
wzorcowym kasy, która była podstawą do wydania potwierdzenia, o którym
mowa w ust. 6b.
Podmiot dokonujący sprzedaży kasy rejestrującej jej użytkownikowi jest
obowiązany przekazać aktualny wykaz uprawnionych podmiotów, które prowadzą
serwis, o którym mowa w ust. 6g pkt 1, wraz z adresami punktów, w których są
wykonywane usługi serwisowe (w tym przeglądy techniczne kas) w zakresie
danego typu kasy.
Podmioty, które występowały z wnioskiem o wydanie potwierdzenia,
o którym mowa w ust. 6b, są obowiązane przed likwidacją działalności do
przekazania w drodze umowy obowiązków i uprawnień w zakresie prowadzenia
serwisu, o którym mowa w ust. 6g pkt 1, innemu podmiotowi będącemu
producentem krajowym, podmiotem dokonującym wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących, wprowadzającym do obrotu kasy
rejestrujące lub innym podmiotom prowadzącym serwis kas rejestrujących.
O zawarciu umowy podmioty przekazujące serwis kas rejestrujących są
obowiązane powiadomić właściwego dla nich naczelnika urzędu skarbowego.
W przypadku gdy do obrotu wprowadzono kasę rejestrującą, która wbrew
deklaracji, o której mowa w ust. 6g pkt 2, nie spełnia funkcji wymienionych
w ust. 6a lub wymagań technicznych dla kas rejestrujących, lub do której nie
dołączono takiej deklaracji, naczelnik urzędu skarbowego nakłada, w drodze
decyzji, na producenta krajowego, podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kasy rejestrującej albo inny podmiot wprowadzający do obrotu
tę kasę karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Podstawą do wydania decyzji, o której mowa w ust. 6j, w zakresie
wymaganych funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań technicznych dla kas
rejestrujących jest opinia Prezesa Głównego Urzędu Miar, która zawiera opis
braków w zakresie spełnienia tych funkcji lub wymagań technicznych.
W przypadku gdy podatnik nie podda kasy rejestrującej w terminach
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu
przeglądowi technicznemu przez właściwy podmiot prowadzący serwis, naczelnik
urzędu skarbowego nakłada, w drodze decyzji, na podatnika karę pieniężną
w wysokości 300 zł.
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 6j i 6ka, stanowią
dochód budżetu państwa. Karę pieniężną uiszcza się, bez wezwania naczelnika
urzędu skarbowego, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego w
terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 6j i 6ka.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 6j–6l do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze
rozporządzenia:
określi warunki, sposób i tryb odliczania od podatku należnego lub zwrotu
kwot, o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględniając obowiązki podatników
związane ze składaniem deklaracji podatkowej oraz przeciwdziałanie
nadużyciom związanym z odliczeniem albo zwrotem tych kwot;
określi warunki i tryb zwrotu przez podatnika kwot, o których mowa w ust. 6,
oraz inne przypadki naruszenia warunków związanych z ich odliczeniem albo
zwrotem, powodujące konieczność dokonania przez podatnika zwrotu,
uwzględniając okres używania kas rejestrujących, przestrzeganie przez
podatników obowiązków związanych z używaniem tych kas oraz konieczność
zapewnienia kontroli realizacji nałożonego na podatników obowiązku zwrotu
odliczonych albo zwróconych im kwot wydanych na zakup kas rejestrujących
w przypadku naruszenia warunków związanych z odliczeniem albo zwrotem
tych kwot;
może podwyższyć wysokość odliczenia lub zwrotu kwoty wydanej na zakup
kas rejestrujących, uwzględniając wydatki związane z ich zakupem.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących, w tym kas o zastosowaniu specjalnym dla danego rodzaju
czynności, oraz warunki i sposób używania kas rejestrujących, w tym sposób
zakończenia używania kas w przypadku zakończenia działalności
gospodarczej lub pracy tych kas, sposób wystawiania dokumentów z kas
rejestrujących i szczególne przypadki wydawania nabywcy dowodu
sprzedaży oraz rodzaje dokumentów składanych w związku z używaniem kas
rejestrujących, sposób ich składania oraz wzory tych dokumentów,
uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w ust. 1,
oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu sprzedaży przy
zastosowaniu tych kas przez podatników, jak również zapewnienia kontroli
prawidłowości rozliczania podatku i prawidłowości końcowego rozliczenia
pracy kas rejestrujących;
(uchylony)
warunki zorganizowania i prowadzenia serwisu kas rejestrujących mające
znaczenie dla ewidencjonowania, w tym warunki, które powinny spełniać
podmioty prowadzące serwis kas rejestrujących, uwzględniając potrzebę
prawidłowego ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez
podatników, o których mowa w ust. 1, oraz dostępność serwisu kas;
terminy oraz zakres obowiązkowych przeglądów technicznych, o których
mowa w ust. 3a pkt 4 i 11, uwzględniając potrzebę sprawdzenia poprawnego
działania kasy rejestrującej w zakresie prawidłowego ewidencjonowania
sprzedaży, przechowywania zarejestrowanych w niej danych, wydawania
konsumentowi dowodów nabycia towarów i usług i wydawania innych
dokumentów fiskalnych.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w
drodze rozporządzenia:
przypadki, w których przysługuje odliczenie od podatku należnego lub zwrot,
o których mowa w ust. 5c, uwzględniając obszar, na którym wystąpiła klęska
żywiołowa na skutek powodzi, miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce
prowadzenia działalności podatnika, który utracił lub u którego nastąpiło
trwałe uszkodzenie kasy rejestrującej, okres, w którym zakup kasy
rejestrującej będzie uprawniał do odliczania od podatku należnego lub zwrotu
wydatków na jej zakup;
warunki, sposób i tryb odliczania od podatku należnego lub zwrotu, o których
mowa w ust. 5c, uwzględniając obowiązki podatników związane ze
składaniem deklaracji podatkowej oraz przeciwdziałanie nadużyciom
związanym z odliczeniem albo zwrotem wydatków na zakup kasy
rejestrującej;
wysokość odliczenia od podatku należnego lub zwrotu, o których mowa w ust.
5c, większą niż określona w ust. 4, uwzględniając rzeczywiste wydatki na
zakup kasy rejestrującej oraz przysługujące podatnikom prawo do odliczenia
od podatku należnego kwoty wydanej na zakup tej kasy;
przypadki, w których podatnicy nie są obowiązani do zwrotu, o którym mowa
w ust. 6, dotyczącego zakupu kasy utraconej lub trwale uszkodzonej w wyniku
klęski żywiołowej na skutek powodzi, uwzględniając skutki dla podatnika
wynikające z wystąpienia tej klęski żywiołowej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki
korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, 2026 r. poz. 522, 640 i 644);
stosować kasy rejestrujące wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej
sprzedaży, z zastrzeżeniem ust. 3b;
wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż określone
w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas;
prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy
rejestrującej, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 7a
i ust. 9 pkt 1;
Wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 3a pkt 4, stwierdza się na
podstawie wpisu wyniku przeglądu technicznego w książce kasy rejestrującej i zapisu
daty dokonania tego przeglądu w Centralnym Repozytorium Kas.
W przypadku gdy z przyczyn niezależnych od podatnika nie jest możliwe
zapewnienie połączenia, o którym mowa w art. 111a ust. 3:
czasowo – podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży i zapewnić
to połączenie niezwłocznie po ustaniu tych przyczyn;
trwale – podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży i za zgodą
naczelnika urzędu skarbowego zapewnić to połączenie w ustalonych
z naczelnikiem urzędu skarbowego odstępach czasowych.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży, u których podstawą
opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane
usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innej umowy o
podobnym charakterze albo marża, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganej
przez nich wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego całą wartość
sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.
Do prowadzenia ewidencji sprzedaży mogą być stosowane wyłącznie kasy
rejestrujące, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia, o którym
mowa w ust. 6b, z uwzględnieniem ust. 3d.
Podatnicy mogą używać kas rejestrujących, o których mowa w ust. 6a, do
prowadzenia ewidencji sprzedaży, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu
lub innej umowy o podobnym charakterze, gdy zostały one nabyte odpowiednio przez
wynajmującego, wydzierżawiającego, leasingodawcę lub drugą stronę innej umowy
o podobnym charakterze, w okresie obowiązywania potwierdzenia, o którym mowa
w ust. 6b, z uwzględnieniem ust. 3d.
W przypadku gdy dla danego rodzaju czynności, zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie ust. 7a pkt 1, są przewidziane kasy rejestrujące
o zastosowaniu specjalnym – podatnik jest obowiązany stosować te kasy.
Podatnicy, u których:
powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży i którzy w obowiązujących
terminach rozpoczęli prowadzenie ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących, o których mowa w ust. 6a,
nie powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży i którzy rozpoczęli
prowadzenie ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących,
o których mowa w ust. 6a, oraz dotychczas nie używali kas rejestrujących lub
kas, o których mowa w art. 145a ust. 1, do prowadzenia ewidencji sprzedaży
– mają prawo do odliczenia od podatku należnego kwoty wydanej na zakup każdej
z kas rejestrujących, w wysokości 90 % jej ceny zakupu (bez podatku), nie więcej
jednak niż 700 zł, a w przypadku gdy kwota ta jest w okresie rozliczeniowym wyższa
od kwoty podatku należnego, mają prawo do zwrotu ich różnicy na rachunek bankowy
podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, lub do
odliczenia od podatku należnego tej różnicy za następne okresy rozliczeniowe, pod
warunkiem że zakup kas rejestrujących nastąpił niepóźniej niż w terminie 6 miesięcy
od dnia rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji.
W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w ust. 4, wykonują wyłącznie
czynności zwolnione od podatku lub są podatnikami, u których sprzedaż jest
zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, urząd skarbowy dokonuje
zwrotu kwoty określonej w ust. 4 na rachunek bankowy podatnika w banku mającym
siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, w terminie do 25. dnia od dnia
złożenia wniosku przez podatnika.
Jeżeli prawidłowość złożonego przez podatnika wniosku nie budzi
wątpliwości, urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w ust. 5, bez
wydawania decyzji.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w złożonym przez podatnika
wniosku naczelnik urzędu skarbowego wydaje decyzję, w której określa prawidłową
wysokość zwrotu, o którym mowa w ust. 5, albo odmawia dokonania zwrotu.
W przypadku wystąpienia klęski żywiołowej na skutek powodzi podatnikom,
u których powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących i którzy zakupili kasę rejestrującą, o której mowa w ust. 6a, w miejsce
kasy utraconej lub trwale uszkodzonej w wyniku tej klęski żywiołowej, może
przysługiwać odliczenie od podatku należnego lub zwrot wydatków poniesionych na
jej zakup. Przepisy ust. 4–5b i 6 stosuje się odpowiednio.
Podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot
wydanych na zakup kas rejestrujących, w przypadku gdy w okresie 3 lat od dnia
rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży zakończą działalność gospodarczą lub
nie poddadzą kas rejestrujących w terminach określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu przeglądowi technicznemu przez właściwy
podmiot prowadzący serwis, a także w innych przypadkach określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 7 pkt 2.
Kasa rejestrująca musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie,
przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na zewnętrzne
nośniki danych oraz umożliwiać połączenie i przesyłanie danych między kasą
rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3. Pamięć
fiskalna kasy rejestrującej musi posiadać numer unikatowy nadawany w drodze
czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów
publicznych.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących w celu wprowadzenia ich na terytorium kraju
do obrotu są obowiązani do uzyskania dla danego typu kas rejestrujących
potwierdzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar, że kasy te spełniają funkcje
wymienione w ust. 6a i wymagania techniczne dla kas rejestrujących.
Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wydaje się na czas określony.
Potwierdzenie to może być cofnięte w przypadku wprowadzenia do obrotu kas
rejestrujących:
niespełniających funkcji wymienionych w ust. 6a lub wymagań technicznych dla
kas rejestrujących, lub
niezgodnych z egzemplarzem wzorcowym kasy rejestrującej lub dokumentami
dołączanymi do wniosku o wydanie tego potwierdzenia.
Prezes Głównego Urzędu Miar:
w drodze decyzji wydaje, odmawia wydania lub cofa potwierdzenie, o którym
mowa w ust. 6b;
ogłasza w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar wykaz typów kas
rejestrujących:
które otrzymały potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wraz
z określeniem numeru i daty potwierdzenia, terminu jego obowiązywania
oraz nazwy producenta krajowego, podmiotu dokonującego
wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących,
na które cofnięto potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wraz
z określeniem numeru i daty potwierdzenia, daty jego cofnięcia oraz nazwy
producenta krajowego, podmiotu, który dokonał wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących.
Spełnienie funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań technicznych dla kas
rejestrujących stwierdza się na podstawie wyników badań wykonywanych przez
Prezesa Głównego Urzędu Miar, potwierdzonych sprawozdaniem.
W przypadku stwierdzenia na podstawie badań, że dany typ kas
rejestrujących nie spełnia określonych funkcji wymienionych w ust. 6a lub wymagań
technicznych dla kas rejestrujących, Prezes Głównego Urzędu Miar odmawia wydania
potwierdzenia, o którym mowa w ust. 6b.
W przypadku zmiany programu pracy kasy rejestrującej Prezes Głównego
Urzędu Miar zmienia, w drodze decyzji, potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b.
Przepisy ust. 6b, ust. 6d pkt 2, ust. 6e i 6f stosuje się odpowiednio.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących, którzy uzyskali potwierdzenie, o którym
mowa w ust. 6b, są obowiązani do:
zorganizowania serwisu kas rejestrujących dokonującego przeglądów
technicznych kas;
zamieszczania w dokumentach obowiązkowo dołączanych do kasy rejestrującej
przy wprowadzaniu jej do obrotu deklaracji, według wzoru określonego
w przepisach wydanych na podstawie ust. 9 pkt 6, o spełnieniu przez dostarczaną
kasę funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań technicznych dla kas
rejestrujących oraz zgodności z egzemplarzem wzorcowym kasy, która była
podstawą do wydania potwierdzenia, o którym mowa w ust. 6b.
Podmiot dokonujący sprzedaży kasy rejestrującej jej użytkownikowi jest
obowiązany przekazać aktualny wykaz uprawnionych podmiotów, które prowadzą
serwis, o którym mowa w ust. 6g pkt 1, wraz z adresami punktów, w których są
wykonywane usługi serwisowe (w tym przeglądy techniczne kas) w zakresie danego
typu kasy.
Podmioty, które występowały z wnioskiem o wydanie potwierdzenia,
o którym mowa w ust. 6b, są obowiązane przed likwidacją działalności do przekazania
w drodze umowy obowiązków i uprawnień w zakresie prowadzenia serwisu, o którym
mowa w ust. 6g pkt 1, innemu podmiotowi będącemu producentem krajowym,
podmiotem dokonującym wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas
rejestrujących, wprowadzającym do obrotu kasy rejestrujące lub innym podmiotom
prowadzącym serwis kas rejestrujących. O zawarciu umowy podmioty przekazujące
serwis kas rejestrujących są obowiązane powiadomić właściwego dla nich naczelnika
urzędu skarbowego.
W przypadku gdy do obrotu wprowadzono kasę rejestrującą, która wbrew
deklaracji, o której mowa w ust. 6g pkt 2, nie spełnia funkcji wymienionych w ust. 6a
lub wymagań technicznych dla kas rejestrujących, lub do której nie dołączono takiej
deklaracji, naczelnik urzędu skarbowego nakłada, w drodze decyzji, na producenta
krajowego, podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kasy
rejestrującej albo inny podmiot wprowadzający do obrotu tę kasę karę pieniężną
w wysokości 5000 zł.
Podstawą do wydania decyzji, o której mowa w ust. 6j, w zakresie
wymaganych funkcji wymienionych w ust. 6a i wymagań technicznych dla kas
rejestrujących jest opinia Prezesa Głównego Urzędu Miar, która zawiera opis braków
w zakresie spełnienia tych funkcji lub wymagań technicznych.
W przypadku gdy podatnik nie podda kasy rejestrującej w terminach
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu
przeglądowi technicznemu przez właściwy podmiot prowadzący serwis, naczelnik
urzędu skarbowego nakłada, w drodze decyzji, na podatnika karę pieniężną
w wysokości 300 zł.
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 6j i 6ka, stanowią dochód
budżetu państwa. Karę pieniężną uiszcza się, bez wezwania naczelnika urzędu
skarbowego, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego w terminie 14 dni
od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 6j i 6ka.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 6j–6l do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:
określi warunki, sposób i tryb odliczania od podatku należnego lub zwrotu kwot,
o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględniając obowiązki podatników związane ze
składaniem deklaracji podatkowej oraz przeciwdziałanie nadużyciom
związanym z odliczeniem albo zwrotem tych kwot;
określi warunki i tryb zwrotu przez podatnika kwot, o których mowa w ust. 6,
oraz inne przypadki naruszenia warunków związanych z ich odliczeniem albo
zwrotem, powodujące konieczność dokonania przez podatnika zwrotu,
uwzględniając okres używania kas rejestrujących, przestrzeganie przez
podatników obowiązków związanych z używaniem tych kas oraz konieczność
zapewnienia kontroli realizacji nałożonego na podatników obowiązku zwrotu
odliczonych albo zwróconych im kwot wydanych na zakup kas rejestrujących
w przypadku naruszenia warunków związanych z odliczeniem albo zwrotem
tych kwot;
może podwyższyć wysokość odliczenia lub zwrotu kwoty wydanej na zakup kas
rejestrujących, uwzględniając wydatki związane z ich zakupem.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących,
w tym kas o zastosowaniu specjalnym dla danego rodzaju czynności, oraz
warunki i sposób używania kas rejestrujących, w tym sposób zakończenia
używania kas w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy tych
kas, sposób wystawiania dokumentów z kas rejestrujących i szczególne
przypadki wydawania nabywcy dowodu sprzedaży oraz rodzaje dokumentów
składanych w związku z używaniem kas rejestrujących, sposób ich składania
oraz wzory tych dokumentów, uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia
ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników,
o których mowa w ust. 1, oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu
sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez podatników, jak również
zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku i prawidłowości
końcowego rozliczenia pracy kas rejestrujących;
(uchylony)
warunki zorganizowania i prowadzenia serwisu kas rejestrujących mające
znaczenie dla ewidencjonowania, w tym warunki, które powinny spełniać
podmioty prowadzące serwis kas rejestrujących, uwzględniając potrzebę
prawidłowego ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez
podatników, o których mowa w ust. 1, oraz dostępność serwisu kas;
terminy oraz zakres obowiązkowych przeglądów technicznych, o których mowa
w ust. 3a pkt 4 i 11, uwzględniając potrzebę sprawdzenia poprawnego działania
kasy rejestrującej w zakresie prawidłowego ewidencjonowania sprzedaży,
przechowywania zarejestrowanych w niej danych, wydawania konsumentowi
dowodów nabycia towarów i usług i wydawania innych dokumentów fiskalnych.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia:
przypadki, w których przysługuje odliczenie od podatku należnego lub zwrot, o
których mowa w ust. 5c, uwzględniając obszar, na którym wystąpiła klęska
żywiołowa na skutek powodzi, miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce
prowadzenia działalności podatnika, który utracił lub u którego nastąpiło trwałe
uszkodzenie kasy rejestrującej, okres, w którym zakup kasy rejestrującej będzie
uprawniał do odliczania od podatku należnego lub zwrotu wydatków na jej
zakup;
warunki, sposób i tryb odliczania od podatku należnego lub zwrotu, o których
mowa w ust. 5c, uwzględniając obowiązki podatników związane ze składaniem
deklaracji podatkowej oraz przeciwdziałanie nadużyciom związanym
z odliczeniem albo zwrotem wydatków na zakup kasy rejestrującej;
wysokość odliczenia od podatku należnego lub zwrotu, o których mowa w ust.
5c, większą niż określona w ust. 4, uwzględniając rzeczywiste wydatki na zakup
kasy rejestrującej oraz przysługujące podatnikom prawo do odliczenia od
podatku należnego kwoty wydanej na zakup tej kasy;
przypadki, w których podatnicy nie są obowiązani do zwrotu, o którym mowa w
ust. 6, dotyczącego zakupu kasy utraconej lub trwale uszkodzonej w wyniku
klęski żywiołowej na skutek powodzi, uwzględniając skutki dla podatnika
wynikające z wystąpienia tej klęski żywiołowej.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności
z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
państwa. Przy wydawaniu rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględnia:
wielkość i proporcje sprzedaży zwolnionej od podatku w danej grup
Art. 111a.
zmienionySzef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi Centralne
Repozytorium Kas, formułuje polecenia do kas rejestrujących i jest administratorem
danych w nim zawartych.
Centralne Repozytorium Kas jest systemem teleinformatycznym służącym do:
odbierania i gromadzenia danych z kas rejestrujących, które obejmują:
dane o sprzedaży wykazane w prowadzonej ewidencji, o której mowa
w art. 111 ust. 1,
dane o zdarzeniach zapisywanych w pamięciach kas rejestrujących,
mających znaczenie dla pracy kas rejestrujących, które wystąpiły podczas
używania tych kas, w tym o fiskalizacji kasy, zmianach stawek podatku,
zmianach adresu punktu sprzedaży i datach dokonania przeglądów
technicznych;
analizy i kontroli danych z kas rejestrujących;
przesyłania poleceń do kas rejestrujących, dotyczących pracy kas.
Kasy rejestrujące łączą się z Centralnym Repozytorium Kas za pośrednictwem
sieci telekomunikacyjnej w sposób, który zapewnia:
przesyłanie danych z kas rejestrujących do Centralnego Repozytorium Kas
w sposób bezpośredni, ciągły, zautomatyzowany lub na żądanie Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze
logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej;
przesyłanie poleceń z Centralnego Repozytorium Kas do kas rejestrujących,
dotyczących pracy kas, i ich odbiór przez te kasy:
związanych z fiskalizacją kasy rejestrującej,
obejmujących określenie:
– sposobu i zakresu przesyłania danych z tej kasy,
– sposobu pracy kasy rejestrującej,
zapewniających prawidłowość pracy kasy rejestrującej.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia dane z kas rejestrujących
zgromadzone w Centralnym Repozytorium Kas ministrowi właściwemu do spraw
finansów publicznych, dyrektorom izb administracji skarbowej, naczelnikom urzędów
skarbowych i naczelnikom urzędów celno-
-skarbowych,celno-skarbowych, w zakresie niezbędnym do
wykonywania obowiązków ustawowych.
Art. 112b.
zmienionyW razie stwierdzenia, że podatnik:
w złożonej deklaracji podatkowej wykazał:
kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej,
kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego
wyższą od kwoty należnej,
kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne
okresy rozliczeniowe wyższą od kwoty należnej,
kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub
kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne
okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania
podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego,
nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania
podatkowego
– naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego określa
odpowiednio wysokość tych kwot w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe
zobowiązanie podatkowe w wysokości do 30 % kwoty zaniżenia zobowiązania
podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego
lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy
rozliczeniowe.
Jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej w
przypadkach, o których mowa w:
ust. 1 pkt 1, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone
nieprawidłowości i najpóźniej w dniu złożenia tej korekty deklaracji wpłacił
kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu,
ust. 1 pkt 2, podatnik złożył deklarację podatkową i najpóźniej w dniu złożenia
tej deklaracji wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego
– naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala
dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości do 20 % kwoty zaniżenia
zobowiązania podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu
podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne
okresy rozliczeniowe.
Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, podatnik złożył deklarację lub
korektę deklaracji zgodnie z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.
o Krajowej Administracji Skarbowej i najpóźniej w dniu złożenia tej deklaracji lub tej
korekty deklaracji wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną
kwotę zwrotu, naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie
podatkowe w wysokości do 15 % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, kwoty
zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku
do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.
Ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w ust. 1–
2a,1–2a,
naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego bierze pod
uwagę:
okoliczności powstania nieprawidłowości;
rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na podatniku obowiązku, które skutkowało
powstaniem nieprawidłowości;
rodzaj, stopień i częstotliwość stwierdzanych dotychczas nieprawidłowości
dotyczących nieprzedawnionych zobowiązań w podatku;
kwotę stwierdzonych nieprawidłowości, w tym kwotę zaniżenia zobowiązania
podatkowego, kwotę zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku
naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne
okresy rozliczeniowe;
działania podjęte przez podatnika po stwierdzeniu nieprawidłowości w celu
usunięcia skutków nieprawidłowości.
Przepisów ust. 1–2a nie stosuje się:
jeżeli przed dniem wszczęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-
skarbowejcelno-skarbowej
podatnik:
złożył odpowiednią korektę deklaracji podatkowej albo
złożył deklarację podatkową z wykazanymi kwotami podatku
– oraz wpłacił na rachunek urzędu skarbowego kwotę wynikającą ze złożonej
deklaracji albo korekty deklaracji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę;
w zakresie ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy
zaniżenie kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżenie kwoty zwrotu
różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia
podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, wiąże się z:
popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi
omyłkami,
nieujęciem podatku należnego lub podatku naliczonego w rozliczeniu za
dany okres rozliczeniowy, a podatek należny lub podatek naliczony został
ujęty w poprzednich okresach rozliczeniowych lub w okresach następnych
po właściwym okresie rozliczeniowym, jeżeli nastąpiło to przed dniem
wszczęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-
skarbowej;celno-skarbowej;
w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w stosunku do
osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za
wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe.
Art. 113.
zmienionyZwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika
posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego
wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani
bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie
ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy
w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc
począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników
sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości
uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia
warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień, o
których mowa w ust. 1 i 9, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od
podatku nie są spełnione.
Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub
zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od
końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego
zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą
fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do
zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął
ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5.
W przypadku gdy między podatnikiem, o którym mowa w ust. 1 lub 9, a
kontrahentem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2, który wpływa na
wykazywaną przez podatnika w transakcjach z tym kontrahentem wartość
sprzedaży w ten sposób, że jest ona niższa niż wartość rynkowa, dla określenia
momentu utraty mocy zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 5 i 10,
uwzględnia się wartość rynkową tych transakcji.
Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
dokonujących dostaw:
towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu
przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
– energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
– wyrobów tytoniowych,
– samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e,
zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku
dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,
budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa
w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
terenów budowlanych,
nowych środków transportu,
następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez
jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem
jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość
do chwili zawarcia umowy włącznie:
– preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
– komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
– urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
– maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
– pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU
45.3),
– motocykli (PKWiU ex 45.4);
świadczących usługi:
prawnicze,
w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego
z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także
związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji
gospodarstwa rolnego,
jubilerskie,
ściągania długów, w tym factoringu;niewcześniej niż po upływie roku, licząc od
końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia,
ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą
fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do
zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął
ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5.
W przypadku gdy między podatnikiem, o którym mowa w ust. 1 lub 9, a
kontrahentem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2, który wpływa na
wykazywaną przez podatnika w transakcjach z tym kontrahentem wartość sprzedaży
w ten sposób, że jest ona niższa niż wartość rynkowa, dla określenia momentu utraty
mocy zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 5 i 10, uwzględnia się wartość
rynkową tych transakcji.
Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
dokonujących dostaw:
towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu
przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
– energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
– wyrobów tytoniowych,
– samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych
przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do
środków trwałych podlegających amortyzacji,
budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa
w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
terenów budowlanych,
nowych środków transportu,
następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub
większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili
zawarcia umowy włącznie:
– preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
– komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
– urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
– maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
– pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
– motocykli (PKWiU ex 45.4);
świadczących usługi:
prawnicze,
w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego
z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także
związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji
gospodarstwa rolnego,
jubilerskie,
ściągania długów, w tym factoringu.
(uchylony)
(uchylony)
Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
ust. 3, z wyjątkiem:
transakcji związanych z nieruchomościami,
usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41,
usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
(uchylony)
Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia
określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem zawiadomienia na piśmie o tym zamiarze
naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze
zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku
podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować
ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności – przed dniem wykonania tej
czynności.
Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie
ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
czynności, którą przekroczono tę kwotę.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej
w ust. 1.
Art. 114.
zmienionyPodatnik świadczący usługi taksówek osobowych, z wyłączeniem
wynajmu samochodów osobowych z kierowcą (PKWiU 49.32.11.0), może wybrać
opodatkowanie tych usług w formie ryczałtu według stawki 3 %, po uprzednim
zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego w terminie do końca
miesiąca poprzedzającego okres, w którym będzie stosował ryczałt.
Przy opodatkowaniu usług w formie ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, nie
stosuje się przepisu art. 86.
W zakresie usług, o których mowa w ust. 1, opodatkowanych w formie
ryczałtu podatnik składa w terminie, o którym mowa w art. 99 ust. 1, skróconą
deklarację podatkową. Przepisy art. 99 ust. 7a i 7b stosuje się odpowiednio.
Podatnik, który wybrał opodatkowanie w formie ryczałtu, może zrezygnować
z tej formy opodatkowania, nie wcześniejniewcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy, po
uprzednim zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do
końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego nie będzie rozliczał się w formie
ryczałtu.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 3, wraz
z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, uwzględniając termin i miejsce
składania deklaracji podatkowej.
(uchylony)
Art. 116.
zmienionyPodatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny nabywający
produkty rolne od rolnika ryczałtowego wystawia w dwóch egzemplarzach fakturę
dokumentującą nabycie tych produktów. Oryginał faktury jest przekazywany
dostawcy.
Rolnik ryczałtowy jest obowiązany przechowywać oryginały faktur VAT RR
oraz kopie oświadczeń, o których mowa w ust. 4, przez okres 5 lat, licząc od końca
roku, w którym wystawiono fakturę. Obowiązek ten obejmuje również faktury VAT
RR i oświadczenia wystawione w postaci elektronicznej.
Faktura dokumentująca nabycie produktów rolnych powinna być
oznaczona jako „Faktura VAT RR” i zawierać co najmniej:
imię i nazwisko lub nazwę albo nazwę skróconą dostawcy i nabywcy oraz ich
adresy;
kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku od wartości nabytych produktów
rolnych;
wartość nabytych produktów rolnych wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu
podatku;
kwotę należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku,
wyrażoną cyfrowo i słownie;
czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury lub
podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób.
numer identyfikacji podatkowej lub numer PESEL dostawcy i nabywcy;
(uchylony)
datę dokonania nabycia oraz datę wystawienia i numer kolejny faktury;
nazwy nabytych produktów rolnych;
jednostkę miary i ilość nabytych produktów rolnych oraz oznaczenie (opis)
klasy lub jakości tych produktów;
cenę jednostkową nabytego produktu rolnego bez kwoty zryczałtowanego
zwrotu podatku;
wartość nabytych produktów rolnych bez kwoty zryczałtowanego zwrotu
podatku;
stawkę zryczałtowanego zwrotu podatku;
Faktura VAT RR powinna również zawierać oświadczenie dostawcy
produktów rolnych w brzmieniu:
„Oświadczam, że jestem rolnikiem ryczałtowym zwolnionym od
podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy
o podatku od towarów i usług.”.
Faktura VAT RR może być, za zgodą dostawcy, wystawiana, podpisywana
i przesyłana w formie elektronicznej. W tym przypadku zamiast czytelnymi
podpisami lub podpisami osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury
VAT RR w formie elektronicznej, określonymi w ust. 2 pkt 13, faktura powinna być
opatrzona, odpowiednio przez dostawcę i nabywcę, kwalifikowanym podpisem
elektronicznym. Przez przekazanie dostawcy oryginału faktury VAT RR rozumie się
jej przesłanie w formie elektronicznej.
W przypadku umów kontraktacji lub innych umów o podobnym
charakterze oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być złożone tylko raz
w okresie obowiązywania umowy. Oświadczenie to sporządza się jako osobny
dokument. Dokument ten powinien zawierać elementy, o których mowa w ust. 2
pkt 1 i 2, oraz datę zawarcia i określenie przedmiotu umowy, datę sporządzenia
tego dokumentu oraz czytelny podpis składającego oświadczenie. Dokument
sporządza się w dwóch egzemplarzach. Oryginał jest przekazywany nabywcy.
Oświadczenie określone w ust. 4 może być wystawiane, podpisywane i
przesyłane w postaci elektronicznej. W tym przypadku zamiast czytelnym
podpisem składającego oświadczenie w postaci elektronicznej, określonym w ust.
4, dokument powinien być opatrzony przez składającego oświadczenie
kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Przez przekazanie nabywcy oryginału
oświadczenia rozumie się jego przesłanie w postaci elektronicznej.
W przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43
ust. 1 pkt 3 składający oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, informuje o tym
niezwłocznie nabywcę.
Zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych
kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za okres
rozliczeniowy, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że:
nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną;
zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę
zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika
ryczałtowego lub na jego rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
kredytowej, której jest członkiem;
w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty należności za produkty
rolne zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej
nabycie tych produktów albo na fakturze potwierdzającej zakup produktów
rolnych podano dane identyfikacyjne dokumentu stwierdzającego dokonanie
zapłaty.Faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA wystawione w sposób,
o którym mowa w ust. 3b i 3c, są przechowywane w Krajowym Systemie e-Faktur
przez okres 10 lat, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione. Przepisu
ust. 10 nie stosuje się.
Jeżeli okres przechowywania faktur VAT RR i faktur VAT RR KOREKTA,
o którym mowa w ust. 11, upłynie przed upływem terminu przedawnienia
zobowiązania podatkowego, nabywca produktów rolnych, który wystawił faktury
VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA, przechowuje je poza Krajowym Systemem
e-Faktur do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Przepisy art. 112 i art. 112a stosuje się odpowiednio.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3b, faktury VAT RR i faktury VAT RR
KOREKTA są wystawiane i otrzymywane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
za pomocą oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106gb ust. 1,
w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na
elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury potwierdzającej
nabycie produktów rolnych faktura VAT RR i faktura VAT RR KOREKTA.
Faktura dokumentująca nabycie produktów rolnych powinna być oznaczona
jako „Faktura VAT RR” i zawierać co najmniej:
imię i nazwisko lub nazwę albo nazwę skróconą dostawcy i nabywcy oraz ich
adresy;
kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku od wartości nabytych produktów
rolnych;
wartość nabytych produktów rolnych wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu
podatku;
kwotę należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku,
wyrażoną cyfrowo i słownie;
czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury lub
podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób.
numer identyfikacji podatkowej lub numer PESEL dostawcy i nabywcy,
a w przypadku faktury VAT RR wystawionej przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur – numery identyfikacji podatkowej dostawcy i nabywcy;
(uchylony)
datę dokonania nabycia oraz datę wystawienia i numer kolejny faktury;
nazwy nabytych produktów rolnych;
jednostkę miary i ilość nabytych produktów rolnych oraz oznaczenie (opis) klasy
lub jakości tych produktów;
cenę jednostkową nabytego produktu rolnego bez kwoty zryczałtowanego
zwrotu podatku;
wartość nabytych produktów rolnych bez kwoty zryczałtowanego zwrotu
podatku;
stawkę zryczałtowanego zwrotu podatku;
Kwoty należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku
oraz kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku wykazuje się w złotych.
Kwoty należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku
oraz kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku wyrażone w walucie obcej wykazuje się
w złotych przy zastosowaniu:
kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski
na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień dokonania nabycia, a w przypadku,
o którym mowa w ust. 5c – na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień
miesiąca, w którym były dokonywane nabycia, albo
ostatniego kursu wymiany opublikowanego przez Europejski Bank Centralny na
ostatni dzień poprzedzający dzień dokonania nabycia, a w przypadku, o którym
mowa w ust. 5c – na ostatni dzień poprzedzający ostatni dzień miesiąca,
w którym były dokonywane nabycia, przy czym w takim przypadku waluty inne
niż euro przelicza się z zastosowaniem kursu wymiany każdej z nich względem
euro.
Kwoty wykazywane na fakturze VAT RR zaokrągla się do pełnych groszy,
przy czym końcówki poniżej 0,5 grosza pomija się, a końcówki od 0,5 grosza
zaokrągla się do 1 grosza.
W przypadku dokonywania korekty, gdy kwoty należności ogółem wraz
z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku lub kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku
określone w walucie obcej uległy zmianie, przeliczenia na złote tych kwot na fakturze
VAT RR KOREKTA dokonuje się według kursu zastosowanego do przeliczenia tych
kwot na korygowanej fakturze VAT RR.
Faktura VAT RR powinna również zawierać oświadczenie dostawcy
produktów rolnych w brzmieniu:
„Oświadczam, że jestem rolnikiem ryczałtowym zwolnionym od podatku
od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od
towarów i usług.”.
Faktura VAT RR i faktura VAT RR KOREKTA mogą być, za zgodą
dostawcy, wystawiane, podpisywane i przesyłane w postaci elektronicznej. W tym
przypadku zamiast czytelnymi podpisami lub podpisami osób uprawnionych do
wystawienia i otrzymania faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA w postaci
elektronicznej, określonymi w ust. 2 pkt 13 i ust. 5e pkt 4, powinny być one
opatrzone, odpowiednio przez dostawcę i nabywcę, kwalifikowanym podpisem
elektronicznym. Przez przekazanie dostawcy oryginału faktury VAT RR i oryginału
faktury VAT RR KOREKTA rozumie się przesłanie ich w postaci elektronicznej.
Faktura VAT RR i faktura VAT RR KOREKTA mogą być, za zgodą
dostawcy, wystawiane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. W takim przypadku
przepis art. 106na stosuje się odpowiednio.
Faktura VAT RR i faktura VAT RR KOREKTA mogą być, za zgodą
dostawcy, wystawiane w postaci elektronicznej zgodnie ze wzorem udostępnionym na
podstawie ust. 14 i przesyłane do Krajowego Systemu e-Faktur w sposób określony
w art. 106nda ust. 2.
Faktura VAT RR i faktura VAT RR KOREKTA, o których mowa w ust. 3c,
są otrzymywane przez dostawcę przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Za datę wystawienia faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA,
o których mowa w ust. 3c, uznaje się datę wystawienia, o której mowa odpowiednio
w ust. 2 pkt 4 lub ust. 5e pkt 1, wskazaną przez nabywcę.
Za datę otrzymania faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA,
o których mowa w ust. 3c, uznaje się datę przydzielenia numeru identyfikującego te
faktury w Krajowym Systemie e-Faktur.
Fakturę VAT RR i fakturę VAT RR KOREKTA uznaje się za wystawione
w sposób określony w ust. 3c, jeżeli data ich przesłania do Krajowego Systemu
e-Faktur jest późniejsza niż data ich wystawienia, o której mowa odpowiednio
w ust. 2 pkt 4 lub ust. 5e pkt 1, wskazana przez nabywcę. Przepisy ust. 3d–3f stosuje
się odpowiednio.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, jest składane z chwilą wskazania
przez rolnika ryczałtowego w Krajowym Systemie e-Faktur nabywcy produktów
rolnych jako uprawnionego do wystawiania faktur VAT RR i faktur VAT RR
KOREKTA w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c.
W przypadku wskazania przez rolnika ryczałtowego w Krajowym Systemie
e-Faktur nabywcy produktów rolnych jako uprawnionego do wystawiania faktur VAT
RR i faktur VAT RR KOREKTA w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c, do czasu
odwołania tego wskazania nabywca jest obowiązany do wystawiania faktur VAT RR
i faktur VAT RR KOREKTA w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 3i, nie dotyczy wystawiania faktur VAT
RR i faktur VAT RR KOREKTA w okresie trwania awarii, o której mowa
w art. 106ne ust. 1 albo 3, albo niedostępności, o której mowa w art. 106ne ust. 4.
Do faktur VAT RR i faktur VAT RR KOREKTA, o których mowa w ust. 3b
i 3c, przepisy art. 106gb ust. 5 pkt 2 i ust. 5a stosuje się odpowiednio.
W przypadku umów kontraktacji lub innych umów o podobnym charakterze
oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być złożone tylko raz w okresie
obowiązywania umowy. Oświadczenie to sporządza się jako osobny dokument.
Dokument ten powinien zawierać elementy, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz
datę zawarcia i określenie przedmiotu umowy, datę sporządzenia tego dokumentu oraz
czytelny podpis składającego oświadczenie. Dokument sporządza się w dwóch
egzemplarzach. Oryginał jest przekazywany nabywcy.
Oświadczenie określone w ust. 4 może być wystawiane, podpisywane i
przesyłane w postaci elektronicznej. W tym przypadku zamiast czytelnym podpisem
składającego oświadczenie w postaci elektronicznej, określonym w ust. 4, dokument
powinien być opatrzony przez składającego oświadczenie kwalifikowanym podpisem
elektronicznym. Przez przekazanie nabywcy oryginału oświadczenia rozumie się jego
przesłanie w postaci elektronicznej.
W przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1
pkt 3 lub utraty prawa do tego zwolnienia składający oświadczenie, o którym mowa
w ust. 4, informuje o tym niezwłocznie nabywcę.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3b i 3c, przepisów ust. 2 pkt 13,
ust. 3a, 4, 4a i ust. 5e pkt 4 nie stosuje się.
Fakturę VAT RR wystawia się niepóźniej niż 7. dnia od dnia nabycia
produktów rolnych.
W przypadku zawarcia umowy dotyczącej dostawy produktów rolnych
wykonywanej w sposób ciągły przez okres dłuższy niż miesiąc fakturę VAT RR
wystawia się niepóźniej niż 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
wykonywane były te dostawy.
W przypadku gdy po wystawieniu faktury VAT RR:
wartość nabytych produktów rolnych bez kwoty zryczałtowanego zwrotu
podatku lub kwota zryczałtowanego zwrotu podatku wskazana na fakturze VAT
RR uległa zmianie,
dokonano zwrotu produktów rolnych,
dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa
w ust. 9 pkt 1,
stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury VAT RR
– nabywca produktów rolnych wystawia fakturę korygującą oznaczoną „Faktura VAT
RR KOREKTA”, przy czym przepis ust. 5b stosuje się odpowiednio.
Faktura VAT RR KOREKTA powinna zawierać:
numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę VAT RR, której
dotyczy faktura VAT RR KOREKTA – w przypadku gdy korygowana faktura
VAT RR została wystawiona w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c;
dane zawarte na fakturze VAT RR, której dotyczy faktura VAT RR KOREKTA,
określone w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, a w przypadku faktury VAT RR wystawionej
w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c, w zakresie danych określonych
w ust. 2 pkt 2 – numery identyfikacji podatkowej dostawcy i nabywcy;
czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury VAT
RR KOREKTA lub podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób;
jeżeli korekta wpływa na zmianę wartości nabytych produktów rolnych bez
kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku lub kwoty zryczałtowanego zwrotu
podatku – odpowiednio kwotę korekty wartości nabytych produktów rolnych bez
kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku lub kwotę korekty kwoty
zryczałtowanego zwrotu podatku;
w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych
pozycji.
Faktura VAT RR KOREKTA może zawierać informację o przyczynie
korekty.
Fakturę VAT RR KOREKTA dotyczącą faktury VAT RR, która została
wystawiona w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c, wystawia się:
w sposób, o którym mowa w ust. 3b, albo
w sposób, o którym mowa w ust. 3c, jeżeli tej fakturze VAT RR został nadany
numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 5g, nie dotyczy wystawiania faktur VAT
RR KOREKTA:
w przypadku gdy rolnik ryczałtowy odwołał wskazanie danego nabywcy
produktów rolnych jako uprawnionego do wystawiania faktur VAT RR i faktur
VAT RR KOREKTA w sposób, o którym mowa w ust. 3b lub 3c;
w przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku określonego
w art. 43 ust. 1 pkt 3 lub utraty prawa do tego zwolnienia;
w okresie trwania awarii, o której mowa w art. 106ne ust. 1 albo 3, albo
niedostępności, o której mowa w art. 106ne ust. 4.
Zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych kwotę
podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za okres
rozliczeniowy, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że:
nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną;
zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę
zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika
ryczałtowego lub na jego rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
kredytowej, której jest członkiem;
w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty należności za produkty rolne
zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie tych
produktów albo numer identyfikujący taką fakturę w Krajowym Systemie
e-Faktur – w przypadku wystawienia faktury w sposób, o którym mowa
w ust. 3b lub 3c, albo na fakturze potwierdzającej nabycie produktów rolnych
podano dane identyfikacyjne dokumentu stwierdzającego dokonanie zapłaty.
Jeżeli w wyniku zaistnienia zdarzeń, o których mowa w ust. 5d, uległa
obniżeniu kwota zryczałtowanego zwrotu podatku, nabywca produktów rolnych jest
obowiązany do odpowiedniego zmniejszenia kwoty podatku naliczonego o kwotę
zryczałtowanego zwrotu podatku:
w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym rolnik ryczałtowy
dokonał zwrotu tej kwoty ze swojego rachunku bankowego lub z rachunku
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem –
w przypadku zwrotu całości lub części tej kwoty przez rolnika ryczałtowego;
w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym nabywca produktów rolnych
wystawił fakturę VAT RR KOREKTA – w przypadku gdy korekta nie wpływa
na zmianę wartości nabytych produktów rolnych wraz z kwotą zryczałtowanego
zwrotu podatku.
Jeżeli w wyniku zaistnienia zdarzeń, o których mowa w ust. 5d, uległa
podwyższeniu kwota zryczałtowanego zwrotu podatku, nabywca produktów rolnych
ma prawo do odpowiedniego zwiększenia kwoty podatku naliczonego o kwotę
zryczałtowanego zwrotu podatku w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym
dokonał zapłaty tej kwoty na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego lub na jego
rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem.
W przypadku, o którym mowa w ust. 6a pkt 1 i ust. 6b, dokumenty
stwierdzające dokonanie zwrotu lub zapłaty powinny zawierać numer i datę
wystawienia faktury VAT RR KOREKTA. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.
W przypadku, o którym mowa w ust. 6a pkt 1, przepisy ust. 8 i 9 stosuje się
odpowiednio.
Za datę dokonania zapłaty uważa się datę wydania dyspozycji przekazania
środków finansowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego lub na jego
rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem,
jeżeli dyspozycja ta została zrealizowana.
Warunek, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, dotyczy tej części zapłaty, która
stanowi różnicę między kwotą należności za dostarczone produkty rolne a kwotą
należności za towary i usługi dostarczone rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę
tych produktów rolnych.
Przez należności za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu,
o których mowa w ust. 8, rozumie się również potrącenia z tytułu spłat rat pożyczek
i zaliczek udzielanych rolnikowi ryczałtowemu dostarczającemu produkty rolne,
dokonane przez podatnika nabywającego te produkty, pod warunkiem że:
zaliczka została przekazana na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego lub na
jego rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest
członkiem, a na fakturze potwierdzającej zakup produktów rolnych podano dane
identyfikacyjne dokumentu potwierdzającego dokonanie tej wpłaty;
raty i pożyczki wynikają z umów sporządzonych na piśmie.
Przez należności za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu,
o których mowa w ust. 8, rozumie się również potrącenia, jeżeli wynikają z innych
ustaw, rozporządzeń Rady UE lub tytułów wykonawczych (egzekucyjnych).
Przepisu ust. 6 pkt 3 nie stosuje się do dokumentów stwierdzających
dokonanie zapłaty w formie zaliczki po spełnieniu warunków, o których mowa
w ust. 9 pkt 1. W przypadku gdy zaliczki obejmują całą kwotę należności z tytułu
nabycia produktów rolnych, przepisu ust. 6 pkt 3 nie stosuje się, pod warunkiem że
podatnik po dokonaniu nabycia produktów rolnych wystawi i wyda rolnikowi
ryczałtowemu dokument potwierdzający nabycie produktów rolnych, w którym
zostaną również wykazane dane identyfikujące dokumenty potwierdzające dokonanie
zapłaty zaliczki na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego lub na jego rachunek w
spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem.
Art. 118.
zmienionyPrzepisy art. 115, art. 116 ust. 1–3a1–3k i 5–105–14 oraz art. 117 stosuje się
odpowiednio w przypadku wykonywania przez rolnika ryczałtowego usług rolniczych
na rzecz podatników podatku, którzy rozliczają ten podatek.
Art. 12.
zmienionyPrzemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez
podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy:
towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium kraju,
jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich
dostawy lub na jego rzecz;
przemieszczenie towarów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowej
sprzedaży towarów na odległość;
towary są przemieszczane na pokładach statków, samolotów lub pociągów
w trakcie części transportu pasażerów, o której mowa w art. 22 ust. 5,
z przeznaczeniem dokonania ich dostawy przez tego podatnika lub na jego rzecz
na pokładach tych pojazdów;
towary mają być przedmiotem czynności odpowiadającej eksportowi towarów
dokonanej przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego,
z którego są przemieszczane na terytorium kraju;
towary mają być przedmiotem czynności odpowiadającej
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 i 2,
dokonanej przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego,
z którego są przemieszczane na terytorium kraju;
towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium kraju na rzecz tego
podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod
warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem
przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały
pierwotnie wywiezione;
towary mają być czasowo używane na terytorium kraju w celu świadczenia usług
przez tego podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na
terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu;
towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium kraju,
nie dłużejniedłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów
z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju z uwagi na ich przywóz
czasowy byłby zwolniony od cła;
przemieszczeniu podlega gaz w systemie gazowym, energia elektryczna
w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci
dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej.
W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 1,
przemieszczenie towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
Art. 127.
zmienionyZwrot podatku, o którym mowa w art. 126 ust. 1, przysługuje
w przypadku zakupu towarów u podatników, zwanych dalej „sprzedawcami”, którzy:
są zarejestrowani jako podatnicy podatku oraz
prowadzą ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, oraz
zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów,
o których mowa w ust. 8, oraz
korzystają z systemu TAX FREE.
Podmiotem, o którym mowa w ust. 8, dokonującym zwrotu podatku może
być wyłącznie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna.
Członkami władz spółek wymienionych w ust. 10 nie mogą być osoby
karane za przestępstwa skarbowe lub za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej wydaje na okres nie dłuższyniedłuższy niż 2 lata.
Warunek, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, uważa się za spełniony również w
przypadku, gdy podmioty uregulowały, wraz z odsetkami za zwłokę, zaległości
przekraczające odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku,
odpowiednio 3 % kwoty należnych składek na ubezpieczenie społeczne i należnych
zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach, w terminie 30 dni od dnia
powstania tych zaległości.
Przepisy ust. 8–11b stosuje się odpowiednio do podmiotów, które uzyskały
zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, i które przed upływem okresu, na który
zostało ono wydane, ponownie składają wniosek o wydanie zaświadczenia na
następny okres, z tym że warunek, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, musi być spełniony
w odniesieniu do okresu od dnia wydania zaświadczenia do dnia poprzedzającego
ponowne złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, tryb przyjmowania kaucji gwarancyjnej, o której mowa w ust. 8 pkt 5,
uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego udokumentowania przyjęcia
kaucji.
Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w przypadku, gdy sprzedawca dokonuje
zwrotu podatku podróżnemu.
Sprzedawcami nie mogą być podatnicy, u których sprzedaż jest zwolniona od
podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1.
Sprzedawcy są obowiązani:
dokonać rejestracji na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych
w celu korzystania z systemu TAX FREE;
zapewnić podróżnym sporządzoną na piśmie informację o zasadach zwrotu
podatku w czterech językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim;
oznaczyć punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości
zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku.
(uchylony)
Zwrot podatku podróżnym jest dokonywany w złotych przez sprzedawcę lub
przez podmioty, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu,
o którym mowa w art. 126 ust. 1. Zwrot podatku jest dokonywany w formie wypłaty
gotówkowej lub rozliczenia bezgotówkowego w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe.
Sprzedawcy, o których mowa w ust. 5, mogą dokonywać zwrotu, o którym
mowa w art. 126 ust. 1, wyłącznie w odniesieniu do towarów nabytych przez
podróżnego u tego sprzedawcy.
(uchylony)
Podmioty, o których mowa w ust. 5, niebędące sprzedawcami mogą
dokonywać zwrotu, o którym mowa w art. 126 ust. 1, pod warunkiem że podmioty te:
są co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, zarejestrowanymi podatnikami podatku;
zawiadomiły na piśmie naczelnika urzędu skarbowego o zamiarze rozpoczęcia
działalności w zakresie zwrotu podatku podróżnym;
co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, nie zalegały z wpłatami należnych
składek na ubezpieczenie społeczne oraz poszczególnych podatków
stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczającymi odrębnie z każdego
tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3 % kwoty należnych
składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach,
przy czym udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku
do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość;
(uchylony)
złożyły w urzędzie skarbowym kaucję gwarancyjną w wysokości 5 mln zł
w formie:
depozytu pieniężnego,
gwarancji bankowych,
obligacji Skarbu Państwa co najmniej o trzyletnim terminie wykupu;
uzyskały od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zaświadczenie
stwierdzające spełnienie łącznie warunków wymienionych w pkt 1–5.
Kaucja gwarancyjna, o której mowa w ust. 8 pkt 5, jest utrzymywana przez
cały okres działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 5, i podlega zwrotowi po
zakończeniu działalności związanej ze zwrotem podatku.
Art. 128.
zmienionyZwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł
zakupiony towar poza terytorium Unii Europejskiej nie późniejniepóźniej niż w ostatnim dniu
trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu.
Zwrot podatku nie może być dokonany osobie innej niż podróżny, który
dokonał nabycia towaru.
Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest dokument elektroniczny TAX
FREE wraz z elektronicznym potwierdzeniem przez urząd celno-skarbowy wywozu
towarów ujętych w tym dokumencie.
Urząd celno-skarbowy potwierdza wywóz towarów w systemie TAX FREE
po sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego, zawartych w dokumencie
elektronicznym TAX FREE, z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub
innym dokumencie stwierdzającym tożsamość. Na żądanie podróżnego urząd celno-skarbowycelno-
skarbowy potwierdza wywóz towarów pieczęcią organu celnego również na wydruku
dokumentu elektronicznego TAX FREE.
(uchylony)
W przypadku gdy podróżny opuszcza terytorium Unii Europejskiej z
terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, podstawą do
dokonania zwrotu podatku jest wydruk dokumentu elektronicznego TAX FREE,
potwierdzony przez właściwy organ celny, przez który towary zostały wywiezione z
terytorium Unii Europejskiej.
W przypadku towarów nabytych przez podróżnego na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju urząd celno-skarbowy potwierdza wywóz
towarów z terytorium Unii Europejskiej pieczęcią organu celnego po sprawdzeniu
zgodności danych dotyczących podróżnego, zawartych w dokumencie, z danymi
zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym
tożsamość.
Sprzedawcy oraz podmioty, o których mowa w art. 127 ust. 5, dokonujący
zwrotu podatku podróżnemu mają prawo do pobrania od podróżnego prowizji od
zwracanej kwoty podatku.
Rozliczenia między podmiotem, który dokonał zwrotu, a sprzedawcą towaru
regulują zawarte przez nich umowy.
Art. 129.
zmienionyDo dostawy towarów, od których dokonano zwrotu podatku
podróżnemu, sprzedawca stosuje stawkę podatku 0 %, pod warunkiem że:
spełnił warunki, o których mowa w art. 127 ust. 4 pkt 1, oraz
przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
rozliczeniowy otrzymał elektroniczne potwierdzenie wywozu towarów, o którym
mowa w art. 128 ust. 2, lub wydruk dokumentu elektronicznego TAX FREE
zawierający potwierdzenie, o którym mowa w art. 128 ust. 5, oraz
posiada dokumenty:
określone odrębnymi przepisami, potwierdzające dokonanie zwrotu kwoty
podatku – w przypadku gdy zwrot podatku został dokonany w formie
rozliczenia bezgotówkowego,
na których podróżny potwierdził własnoręcznym czytelnym podpisem
otrzymanie zwrotu kwoty podatku, ze wskazaniem daty otrzymania zwrotu
– w przypadku gdy zwrot podatku został dokonany w formie wypłaty
gotówkowej.
Otrzymanie przez podatnika dokumentu:
potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej,
o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b
– w terminie późniejszym niż określony w ust. 1 pkt 2, nie późniejniepóźniej jednak niż przed
upływem 10 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dokonano dostawy,
upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego od tej dostawy
w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
Art. 13.
zmienionyPrzez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu
czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2–8.
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
innym niż terytorium kraju;
osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów
akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym)
w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
dostawy są nowe środki transportu.
Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również
przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów
należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa
członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli
mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika,
o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową
dostawę towarów, w przypadku gdy:
towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium
państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są
przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego
rzecz;
przemieszczenie towarów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowej
sprzedaży towarów na odległość;
towary są przemieszczane na pokładach statków, samolotów lub pociągów
w trakcie transportu pasażerskiego wykonywanego na terytorium Unii
Europejskiej z przeznaczeniem dokonania ich dostawy przez tego podatnika na
pokładach tych pojazdów;
towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika;
towary mają być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
o której mowa w ust. 1 i 2, dokonanej przez tego podatnika, jeżeli
przemieszczenie towarów następuje na terytorium państwa członkowskiego inne
niż terytorium państwa członkowskiego, do którego dokonywana jest ta
wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów;
towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług
polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że
towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na
terytorium kraju;
towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego
innym niż terytorium kraju, w celu świadczenia usług przez podatnika
posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, który
przemieścił lub na rzecz którego przemieszczono te towary;
towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużejniedłużej jednak niż przez
24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa
trzeciego z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła;
przemieszczeniu podlega gaz w systemie gazowym, energia elektryczna
w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci
dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej.
W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 4,
przemieszczenie towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym
dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona
od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje również wówczas, gdy
dokonującymi dostawy towarów są inne niż wymienione w ust. 6 podmioty, jeżeli
przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie uznaje się dostawy towarów,
o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18, oraz towarów opodatkowanych
według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5.
Art. 138e.
zmienionyPodatnik, o którym mowa w art. 138b ust. 1, może złożyć
zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania z procedury importu w państwie
członkowskim identyfikacji.
W przypadku gdy podatnik nie spełnia warunków do korzystania z procedury
importu, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o odmowie
przyjęcia zgłoszenia, na które służy zażalenie. Podatnik, a w przypadku podatnika
reprezentowanego przez pośrednika – pośrednik, jest powiadamiany o wydaniu
postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W przypadku gdy pośrednik nie spełnia warunków do działania
w charakterze pośrednika, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje
postanowienie o odmowie przyjęcia zgłoszenia, na które służy zażalenie. Pośrednik
jest powiadamiany o wydaniu postanowienia również za pomocą środków
komunikacji elektronicznej.
Podatnik, a w przypadku podatnika reprezentowanego przez pośrednika –
pośrednik, jest obowiązany do zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu
skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o:
zmianach danych objętych zgłoszeniami, o których mowa w ust. 6, z wyjątkiem
tych, których aktualizacji podatnik dokonał na podstawie art. 96 ust. 12 lub na
podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach
ewidencji i identyfikacji podatników i płatników,
zmianach działalności objętej procedurą importu, w wyniku których podatnik
przestał spełniać warunki do korzystania z niej,
zaprzestaniu przez podatnika dokonywania sprzedaży na odległość towarów
importowanych objętych procedurą importu
– nie późniejniepóźniej niż do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiła
okoliczność wymagająca zawiadomienia.
W przypadku gdy:
podatnik, a w przypadku podatnika reprezentowanego przez pośrednika –
pośrednik, zawiadomi właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zaprzestaniu
dokonywania przez podatnika sprzedaży na odległość towarów importowanych
objętych procedurą importu lub
podatnik nie istnieje lub mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości
skontaktowania się z nim, albo przez okres dwóch kolejnych lat podatnik nie
dokonuje sprzedaży na odległość towarów importowanych objętych procedurą
importu, lub
podatnik nie spełnia warunków do korzystania z procedury importu, lub
podatnik systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących procedury importu,
lub
pośrednik zawiadomi właściwego naczelnika urzędu skarbowego, że nie
reprezentuje już podatnika
– właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o wykluczeniu
podatnika z procedury importu, na które służy zażalenie.
Podatnik, a w przypadku podatnika reprezentowanego przez pośrednika –
również pośrednik, jest powiadamiany o wydaniu postanowienia, o którym mowa
w ust. 13, również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W przypadku gdy pośrednik:
przez okres dwóch kolejnych kwartałów nie działał w charakterze pośrednika na
rzecz podatnika korzystającego z procedury importu lub
nie spełnia warunków określonych w art. 138c ust. 2 i 3, lub
systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących procedury importu
– właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o wykreśleniu tego
pośrednika z rejestru i wykluczeniu podatników reprezentowanych przez niego
z procedury importu, na które służy zażalenie.
Pośrednik oraz podatnicy reprezentowani przez tego pośrednika są
powiadamiani o wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 15, również za
pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W imieniu podatnika, o którym mowa w art. 138b ust. 1 pkt 2, zgłoszenia
dokonuje ustanowiony przez podatnika pośrednik.
Podatnik, który zamierza działać w charakterze pośrednika na rzecz podatnika,
o którym mowa w art. 138b ust. 1 pkt 2, składa zgłoszenie informujące o zamiarze
działania w takim charakterze w państwie członkowskim identyfikacji.
Podatnik, dla którego państwem członkowskim identyfikacji jest państwo,
o którym mowa w art. 138a pkt 5 lit. b tiret trzecie, a także pośrednik, dla którego
państwem członkowskim identyfikacji jest państwo, o którym mowa w art. 138a
pkt 5 lit. c tiret trzecie, nie może zmienić tego państwa wcześniej niż po upływie
dwóch kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym rozpoczął
korzystanie z procedury importu.
W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita
Polska, zgłoszenia dokonuje się za pomocą środków komunikacji elektronicznej do
właściwego naczelnika urzędu skarbowego.
W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita
Polska:
zgłoszenie dokonywane przez podatnika, o którym mowa w art. 138b ust. 1 pkt 1
i 3, zawiera:
nazwę podatnika,
adres podatnika wraz z kodem pocztowym,
adres poczty elektronicznej podatnika,
adresy stron internetowych należących do podatnika,
numer identyfikacji podatkowej podatnika przyznany w Rzeczypospolitej
Polskiej lub numer identyfikacji podatkowej podatnika przyznany w innym
państwie siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli jest tam nadawany;
zgłoszenie podatnika, o którym mowa w art. 138b ust. 1 pkt 2, dokonywane
przez pośrednika zawiera:
nazwę podatnika,
adres podatnika wraz z kodem pocztowym,
adres poczty elektronicznej podatnika,
adresy stron internetowych należących do podatnika,
numer identyfikacji podatkowej podatnika przyznany w Rzeczypospolitej
Polskiej lub numer identyfikacji podatkowej podatnika przyznany w innym
państwie siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli jest tam nadawany,
indywidualny numer identyfikacyjny na potrzeby działania jako pośrednik,
nadany pośrednikowi zgodnie z ust. 7 pkt 3;
zgłoszenie pośrednika, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
nazwę pośrednika,
adres pośrednika wraz z kodem pocztowym,
adres poczty elektronicznej pośrednika,
numer identyfikacji podatkowej pośrednika przyznany w Rzeczypospolitej
Polskiej.
Właściwy naczelnik urzędu skarbowego, potwierdzając zgłoszenie, o którym
mowa w ust. 6:
pkt 1, nadaje podatnikowi numer identyfikacyjny VAT na potrzeby korzystania
z procedury importu;
pkt 2, nadaje pośrednikowi, dla każdego podatnika, dla którego został
wyznaczony, numer identyfikacyjny VAT na potrzeby korzystania z procedury
importu;
pkt 3, nadaje pośrednikowi indywidualny numer identyfikacyjny na potrzeby
działania jako pośrednik, w imieniu i na rzecz podatników korzystających
z procedury importu.
Numery identyfikacyjne, o których mowa w ust. 7, są nadawane
z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej.
Numery identyfikacyjne, o których mowa w ust. 7, są stosowane wyłącznie do
celów procedury importu.
Art. 130b.
zmienionyPodatnik może złożyć zgłoszenie informujące o zamiarze
skorzystania z procedury unijnej w państwie członkowskim identyfikacji. Procedura
unijna ma zastosowanie do wszystkich dostaw towarów lub każdego świadczenia
usług objętych tą procedurą, dokonywanych przez podatnika na terytorium Unii
Europejskiej.
(uchylony)
W przypadkach, o których mowa w art. 130a pkt 2b lit. c i d, podatnik nie
może zmienić państwa członkowskiego identyfikacji wcześniej niż po upływie dwóch
kolejnych lat, licząc od końca roku, w którym rozpoczął korzystanie z procedury
unijnej.
W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita
Polska, zgłoszenia dokonuje się za pomocą środków komunikacji elektronicznej do
właściwego naczelnika urzędu skarbowego.
Właściwy naczelnik urzędu skarbowego dokonuje identyfikacji podatnika na
potrzeby procedury unijnej i potwierdza zgłoszenie, wykorzystując numer, za pomocą
którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku.
W przypadku gdy podatnik nie spełnia warunków do korzystania z procedury
unijnej, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o odmowie
przyjęcia zgłoszenia, na które służy zażalenie. Podatnik jest powiadamiany o wydaniu
postanowienia również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Podatnik zidentyfikowany na potrzeby procedury unijnej jest obowiązany do
zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego za pomocą środków
komunikacji elektronicznej o:
zmianach danych objętych zgłoszeniem, z wyjątkiem tych, których aktualizacji
dokonał na podstawie art. 96 ust. 12 lub ustawy z dnia 13 października 1995 r.
o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników,
zmianach działalności objętej procedurą unijną, w wyniku których przestał
spełniać warunki do jej stosowania,
zaprzestaniu dokonywania dostaw towarów lub świadczenia usług objętych
procedurą unijną
– nie późniejniepóźniej niż 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiła
okoliczność wymagająca zawiadomienia.
W przypadku gdy podatnik zidentyfikowany na potrzeby procedury unijnej:
zawiadomi właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zaprzestaniu
dokonywania dostaw towarów lub świadczenia usług objętych procedurą unijną
lub
nie istnieje lub mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości
skontaktowania się z nim albo jego pełnomocnikiem, albo przez okres dwóch
kolejnych lat nie świadczy usług ani nie dokonuje dostaw towarów objętych
procedurą unijną, lub
nie spełnia warunków do korzystania z procedury unijnej, lub
systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących procedury unijnej
– właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o wygaśnięciu
identyfikacji tego podatnika na potrzeby procedury unijnej, na które służy zażalenie.
Podatnik jest powiadamiany o wydaniu postanowienia również za pomocą środków
komunikacji elektronicznej.
Art. 130c.
zmienionyPodatnicy zidentyfikowani na potrzeby procedury unijnej są
obowiązani składać za pomocą środków komunikacji elektronicznej deklaracje na
potrzeby rozliczenia VAT, zwane dalej „deklaracjami VAT”, do właściwego urzędu
skarbowego, niezależnie od tego, czy dostawy towarów i świadczenia usług objęte
procedurą unijną miały miejsce.
Deklaracje VAT składa się za okresy kwartalne w terminie do końca miesiąca
następującego po każdym kolejnym kwartale.
Termin, o którym mowa w ust. 2, upływa również, gdy ostatni dzień terminu
przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy.
Deklaracja VAT zawiera:
numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;
dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji, w którym VAT jest należny:
całkowitą wartość, pomniejszoną o kwotę VAT, następujących transakcji:
– wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość,
– dostawy towarów dokonywanej przez podatnika ułatwiającego takie
dostawy zgodnie z art. 7a ust. 2, jeżeli wysyłka lub transport tych
towarów rozpoczyna się i kończy na terytorium kraju,
– świadczenia usług,
całkowitą kwotę podatku należnego przypadającą na transakcje, o których
mowa w lit. a, wraz z jej podziałem na kwoty odpowiadające
poszczególnym stawkom VAT,
stawki VAT;
kwotę podatku należnego ogółem.
W przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane z państw
członkowskich innych niż państwo członkowskie identyfikacji, deklaracja VAT
oprócz informacji, o których mowa w ust. 4, zawiera:
dla każdego państwa członkowskiego, z którego towary są wysyłane lub
transportowane:
całkowitą wartość, pomniejszoną o kwotę VAT, następujących dostaw
towarów:
– wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość innej niż
dokonywana przez podatnika ułatwiającego takie dostawy zgodnie
z art. 7a ust. 2,
– wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość i dostawy
towarów, jeżeli wysyłka lub transport tych towarów rozpoczyna się
i kończy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
państwa członkowskiego identyfikacji, dokonanej przez podatnika
ułatwiającego takie dostawy zgodnie z art. 7a ust. 2,
całkowitą kwotę podatku należnego przypadającą na transakcje, o których
mowa w lit. a, wraz z jej podziałem na kwoty odpowiadające
poszczególnym stawkom VAT,
stawki VAT;
w przypadku dostaw, o których mowa w pkt 1 lit. a tiret pierwsze – numer, za
pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości
dodanej, a w przypadku jego braku – numer, za pomocą którego ten podatnik jest
zidentyfikowany dla celów podatkowych w państwie członkowskim, z którego
towary są wysyłane lub transportowane;
w przypadku dostaw, o których mowa w pkt 1 lit. a tiret drugie – numer, za
pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości
dodanej, a w przypadku jego braku – numer, za pomocą którego ten podatnik jest
zidentyfikowany dla celów podatkowych w państwie członkowskim, z którego
towary są wysyłane lub transportowane, o ile jest dostępny.
W przypadku gdy poza stałym miejscem prowadzenia działalności
gospodarczej w państwie członkowskim identyfikacji podatnik świadczący usługi
objęte procedurą unijną ma również inne stałe miejsce prowadzenia działalności
gospodarczej znajdujące się w innym państwie członkowskim, z którego świadczone
są te usługi, deklaracja VAT, oprócz informacji, o których mowa w ust. 4, zawiera:
całkowitą wartość tych usług, wraz z jej podziałem na państwa członkowskie
konsumpcji – dla każdego państwa członkowskiego, w którym podatnik ma stałe
miejsce prowadzenia działalności gospodarczej;
numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku
od wartości dodanej, a w przypadku jego braku – numer, za pomocą którego ten
podatnik jest zidentyfikowany dla celów podatkowych w państwie
członkowskim, w którym ma takie miejsce.
W przypadku stwierdzenia błędów w złożonej deklaracji VAT ich korekta
dokonywana jest w deklaracji VAT składanej za bieżący okres rozliczeniowy,
nie
późniejniepóźniej jednak niż w ciągu 3 lat, licząc od dnia upływu terminu do złożenia
deklaracji VAT, w której stwierdzono błędy. W deklaracji VAT, w której dokonuje się
korekty, należy wskazać właściwe państwo członkowskie konsumpcji, okres
rozliczeniowy i kwotę VAT, w odniesieniu do której dokonywana jest korekta.
Kwoty w deklaracji VAT wyrażane są w euro.
W przypadku gdy płatności z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług
dokonywano w innych walutach niż euro, do ich przeliczenia na euro stosuje się kurs
wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny w ostatnim dniu danego
okresu rozliczeniowego, a jeżeli nie zostanie opublikowany w tym dniu – kurs
wymiany opublikowany następnego dnia.
Podatnicy są obowiązani do wpłacania kwot VAT w euro, wskazując
deklarację VAT, której dotyczy wpłata, w terminie, o którym mowa w ust. 2, na
rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego. Przepis ust. 3 stosuje się
odpowiednio.
Art. 132.
zmienionyPodmioty zagraniczne świadczące usługi mogą złożyć w państwie
członkowskim identyfikacji zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania z
procedury nieunijnej.
Procedura nieunijna ma zastosowanie do wszystkich usług świadczonych na
terytorium Unii Europejskiej.
(uchylony)
W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita
Polska, zgłoszenia dokonuje się za pomocą środków komunikacji elektronicznej do
właściwego naczelnika urzędu skarbowego.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zgłoszenie powinno zawierać
w szczególności: nazwę podmiotu zagranicznego, jego adres wraz z kodem
pocztowym, adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej należącej do tego
podmiotu, numer podatkowy przyznany mu w państwie siedziby działalności
gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli jest
tam nadawany, oraz oświadczenie podmiotu zagranicznego, że nie posiada on siedziby
działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Unii Europejskiej.
Właściwy naczelnik urzędu skarbowego, potwierdzając zgłoszenie, nadaje z
wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej podmiotowi zagranicznemu
numer identyfikacyjny na potrzeby rozliczania świadczonych przez niego usług.
W przypadku gdy podmiot zagraniczny nie spełnia warunków do korzystania
z procedury nieunijnej, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie
o odmowie przyjęcia zgłoszenia, na które służy zażalenie. Podmiot zagraniczny jest
powiadamiany o wydaniu postanowienia również za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
Podmiot zagraniczny zidentyfikowany na potrzeby procedury nieunijnej jest
obowiązany do zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego za pomocą
środków komunikacji elektronicznej o:
zmianach danych objętych zgłoszeniem,
zmianach działalności objętej procedurą nieunijną, w wyniku których przestał
spełniać warunki do jej stosowania,
zaprzestaniu świadczenia usług
– nie późniejniepóźniej niż 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiła
okoliczność wymagająca zawiadomienia.
W przypadku gdy:
podmiot zagraniczny zidentyfikowany na potrzeby procedury nieunijnej
zawiadomi właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zaprzestaniu
świadczenia usług objętych procedurą nieunijną lub
mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z
podmiotem zagranicznym zidentyfikowanym na potrzeby procedury nieunijnej
albo jego pełnomocnikiem, albo przez okres dwóch kolejnych lat podmiot ten nie
świadczy usług objętych procedurą nieunijną, lub
podmiot zagraniczny zidentyfikowany na potrzeby procedury nieunijnej nie
spełnia warunków do korzystania z procedury nieunijnej, lub
podmiot zagraniczny zidentyfikowany na potrzeby procedury nieunijnej
systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących procedury nieunijnej
– właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie o wygaśnięciu
identyfikacji tego podmiotu na potrzeby procedury nieunijnej, na które służy
zażalenie. Podmiot zagraniczny jest powiadamiany o wydaniu postanowienia również
za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
(uchylony)
Art. 133.
zmienionyPodmioty zagraniczne zidentyfikowane na potrzeby procedury
nieunijnej są obowiązane składać za pomocą środków komunikacji elektronicznej
deklaracje VAT do właściwego urzędu skarbowego, niezależnie od tego, czy usługi
objęte procedurą nieunijną były świadczone.
Deklaracje VAT składa się za okresy kwartalne w terminie do końca miesiąca
następującego po każdym kolejnym kwartale.
Termin, o którym mowa w ust. 2, upływa również, gdy ostatni dzień terminu
przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy.
(uchylony)
Deklaracja VAT zawiera:
numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 132 ust. 5;
dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji:
całkowitą wartość usług pomniejszoną o kwotę VAT,
całkowitą kwotę podatku należnego przypadającą na usługi wraz z jej
podziałem na kwoty odpowiadające poszczególnym stawkom VAT,
stawki VAT;
dla wszystkich państw członkowskich konsumpcji – całkowitą kwotę podatku
należnego.
W przypadku stwierdzenia błędów w złożonej deklaracji VAT ich korekta
dokonywana jest w deklaracji VAT składanej za bieżący okres rozliczeniowy,
nie
późniejniepóźniej jednak niż w ciągu 3 lat, licząc od dnia upływu terminu do złożenia
deklaracji VAT, w której stwierdzono błędy. W deklaracji VAT, w której dokonuje
się korekty, należy wskazać właściwe państwo członkowskie konsumpcji, okres
rozliczeniowy i kwotę VAT, w odniesieniu do której dokonywana jest korekta.
Kwoty w deklaracji VAT wyrażane są w euro.
W przypadku gdy płatności z tytułu świadczenia usług dokonywano w innych
walutach niż euro, do ich przeliczenia na euro stosuje się kurs wymiany opublikowany
przez Europejski Bank Centralny w ostatnim dniu danego okresu rozliczeniowego,
a jeżeli nie zostanie opublikowany w tym dniu – kurs wymiany opublikowany
następnego dnia.
(uchylony)
Podmioty zagraniczne są obowiązane do wpłacania kwot VAT w euro,
wskazując deklarację VAT, której dotyczy wpłata, w terminie, o którym mowa
w ust. 2, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego. Przepis ust. 2a stosuje
się odpowiednio.
Art. 135.
zmienionyIlekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
VAT – rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej;
wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej – rozumie się przez to transakcję,
w której są spełnione łącznie następujące warunki:
trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji
wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich
uczestniczy w dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten
towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego
towaru jest dokonana między pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim
w kolejności,
przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub
też transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich
rzecz z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
państwa członkowskiego;
wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów – rozumie się przez to nabycie prawa
do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy
są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez
dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz;
procedurze uproszczonej – rozumie się przez to procedurę rozliczania VAT
w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na tym, że os-
tatniostatni
w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego rzecz
dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli łącznie są
spełnione następujące warunki:
dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio
poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego
w kolejności podatnika VAT,
drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego
w kolejności podatnika VAT nie posiada siedziby działalności gospodarczej
na terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub
wysyłka,
drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego
w kolejności podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby
VAT, który został mu przyznany przez państwo członkowskie inne niż to,
w którym zaczyna się lub kończy transport lub wysyłka,
ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na
potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub
wysyłka,
ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego
w kolejności podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT
od dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
Procedura uproszczona ma zastosowanie również wtedy, gdy ostatni
w kolejności podmiot jest osobą prawną, która nie jest podatnikiem podatku od
wartości dodanej lub podatnikiem, o którym mowa w art. 15, a która jest
zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie
członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia transportu lub
wysyłki; w przypadku procedury uproszczonej uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów zostało opodatkowane u drugiego w kolejności podatnika VAT.
Art. 138a.
zmienionyIlekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
VAT – rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej;
sprzedaży na odległość towarów importowanych – rozumie się przez to sprzedaż
na odległość towarów importowanych, z wyjątkiem towarów podlegających
opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, w przesyłkach o wartości rzeczywistej
nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości
150 euro;
podatniku niemającym siedziby na terytorium Unii Europejskiej – rozumie się
przez to podatnika, który nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani
stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej;Euro-
pejskiej;
państwie członkowskim konsumpcji – rozumie się przez to państwo
członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy;
państwie członkowskim identyfikacji – rozumie się przez to państwo
członkowskie:
które podatnik niemający siedziby na terytorium Unii Europejskiej wybiera
w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania
z procedury importu,
w którym podatnik posiada:
– siedzibę działalności gospodarczej albo
– stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli nie posiada
siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej,
albo
– stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które wybiera
w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania
z procedury importu, jeżeli nie posiada siedziby działalności
gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale posiada więcej niż
jedno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Unii Europejskiej,
w którym pośrednik posiada:
– siedzibę działalności gospodarczej albo
– stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli nie posiada
siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej,
albo
– stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które wybiera
w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania
z procedury importu, jeżeli nie posiada siedziby działalności
gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale posiada więcej niż
jedno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Unii Europejskiej;
procedurze importu – rozumie się przez to rozliczenie VAT należnego z tytułu
sprzedaży na odległość towarów importowanych państwu członkowskiemu
konsumpcji, za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji.
Art. 138g.
zmienionyPodatnik, a w przypadku podatnika reprezentowanego przez
pośrednika – pośrednik, jest obowiązany składać, za pomocą środków komunikacji
elektronicznej, deklaracje VAT do właściwego urzędu skarbowego, niezależnie od
tego, czy sprzedaż na odległość towarów importowanych objęta procedurą importu
miała miejsce.
Deklaracje VAT składa się za okresy miesięczne, w terminie do końca
miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu.
Termin, o którym mowa w ust. 2, upływa również, gdy ostatni dzień terminu
przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy.
Deklaracja VAT zawiera:
numer identyfikacyjny VAT, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany
na potrzeby procedury importu zgodnie z art. 138e ust. 7 pkt 1 i 2,
a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 138b ust. 1 pkt 2 – także
indywidualny numer identyfikacyjny pośrednika, o którym mowa w art. 138e
ust. 7 pkt 3;
dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji, w którym VAT jest należny:
całkowitą wartość sprzedaży na odległość towarów importowanych,
pomniejszoną o kwotę VAT, w odniesieniu do której powstał obowiązek
podatkowy w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja
VAT,
całkowitą kwotę należnego VAT przypadającą na sprzedaż na odległość
towarów importowanych, o której mowa w lit. a, wraz z jej podziałem na
kwoty odpowiadające poszczególnym stawkom VAT,
stawki VAT;
kwotę należnego VAT ogółem.
W przypadku stwierdzenia błędów w złożonej deklaracji VAT ich korekta
dokonywana jest w deklaracji VAT składanej za bieżący okres rozliczeniowy,
nie
późniejniepóźniej jednak niż w ciągu 3 lat, licząc od dnia upływu terminu do złożenia
deklaracji VAT, w której stwierdzono błędy. W deklaracji VAT, w której dokonuje się
korekty, należy wskazać właściwe państwo członkowskie konsumpcji, okres
rozliczeniowy i kwotę VAT, w odniesieniu do której dokonywana jest korekta.
Kwoty w deklaracji VAT wyrażane są w euro.
W przypadku gdy płatności z tytułu sprzedaży na odległość towarów
importowanych dokonywano w innych walutach niż euro, do ich przeliczenia na euro
stosuje się kurs wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny w ostatnim
dniu danego okresu rozliczeniowego, a jeżeli nie zostanie opublikowany w tym dniu
– kurs wymiany opublikowany następnego dnia.
Podatnik, a w przypadku podatnika reprezentowanego przez pośrednika –
pośrednik, jest obowiązany do wpłacania kwot VAT w euro, wskazując deklarację
VAT, której dotyczy wpłata, w terminie, o którym mowa w ust. 2, na rachunek
bankowy właściwego urzędu skarbowego. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 138i.
zmienionyW przypadku importu towarów, z wyjątkiem towarów
podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, będących przedmiotem
sprzedaży na odległość towarów importowanych umieszczonych w przesyłkach
o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty
odpowiadającej równowartości 150 euro, których wysyłka lub transport kończy się na
terytorium kraju, osoba zgłaszająca towary organom celnym na terytorium kraju
w imieniu własnym i na rzecz osoby, dla której towary są przeznaczone, zwana dalej
„osobą odpowiedzialną za pobór podatku”, może wykazywać podatek pobrany
z tytułu importu towarów w deklaracjach składanych za okresy miesięczne, zwanych
dalej „deklaracjami miesięcznymi”.
Po złożeniu deklaracji miesięcznej osoba odpowiedzialna za pobór podatku
może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie
decyzji określającej różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą
podatku wykazaną w deklaracji miesięcznej.
Jeżeli osoba odpowiedzialna za pobór podatku nie złoży deklaracji
miesięcznej, kwotę podatku określa naczelnik urzędu celno-skarbowego w drodze
decyzji.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 33 ust. 6 stosuje się
odpowiednio.
W przypadkach, o których mowa w ust. 9–11, przepisy art. 33 ust. 6,
art. 34 ust. 3–5 i art. 37 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy:
organ celny wyda decyzję, o której mowa w:
ust. 9, w której określi różnicę podatku do zapłaty, albo
ust. 11, lub
podatek wykazany w deklaracji miesięcznej nie został wpłacony w terminie,
o którym mowa w ust. 6
– osoba odpowiedzialna za pobór podatku może dokonywać importu towarów zgodnie
z ust. 1, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia kwoty podatku, który ma być
wykazany w deklaracji miesięcznej, w trybie stosowanym przy zabezpieczeniu
należności celnych na podstawie przepisów celnych.
Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 14, stosuje się przez 12 miesięcy, do
towarów wpisywanych do ewidencji, począwszy od pierwszego dnia miesiąca
następującego po miesiącu:
doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 14 pkt 1, lub
w którym podatek nie został wpłacony w terminie, o którym mowa w ust. 6.
Przepisu ust. 14 pkt 1 nie stosuje się, gdy kwota podatku określona
w decyzji, o której mowa w ust. 9, nie przekracza 1 % kwoty podatku w prawidłowej
wysokości.
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
do towarów nie stosuje się procedury szczególnej, o której mowa w rozdziale 9,
ani zasad odpowiadających tym regulacjom;
osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest operatorem pocztowym
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U.
z 2025 r. poz. 366) lub podatnikiem posiadającym status upoważnionego
przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku oblicza i pobiera podatek
w prawidłowej wysokości od osoby, dla której towary są przeznaczone, nie później
niż w momencie doręczenia tej osobie przesyłki i dokonuje płatności tego podatku.
Osoba, dla której towary są przeznaczone, jest obowiązana do zapłaty podatku.
Dla importu towarów, o którym mowa w ust. 1, stawka podatku wynosi
22 %.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana składać za
pomocą środków komunikacji elektronicznej deklarację miesięczną. Za deklarację
miesięczną uznaje się sumę zgłoszeń celnych, dokonywanych według miejsca
przedstawienia towarów organom celnym, zawierających całkowitą kwotę podatku
pobranego w miesiącu, za który składane są te zgłoszenia celne.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana do wpłacenia
pobranego podatku w terminie do 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym podatek został pobrany.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana prowadzić
w postaci elektronicznej ewidencję towarów importowanych objętych procedurą
uregulowaną w przepisach niniejszego rozdziału w sposób pozwalający na
prawidłowe obliczenie i pobór podatku oraz wykazanie całkowitej kwoty
pobranego podatku w deklaracji miesięcznej, a także sprawdzenie przez organ
celny prawidłowości pobranego i wykazanego podatku. Ewidencja zawiera dane
w odniesieniu do każdego towaru będącego przedmiotem importu, w tym kwotę
obliczonego podatku, datę doręczenia towaru i datę pobrania podatku.
Ewidencja jest przechowywana przez okres 10 lat, licząc od końca roku
podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów,
i jest udostępniana przez osobę odpowiedzialną za pobór podatku drogą
elektroniczną na każde żądanie organu celnego.
Jeżeli organ celny stwierdzi, że w deklaracji miesięcznej kwota podatku
została wykazana w wysokości innej niż całkowita kwota podatku wynikająca
z ewidencji, w odniesieniu do przesyłek, od których podatek został pobrany lub
powinien zostać pobrany ze względu na doręczenie przesyłki, naczelnik urzędu
celno-skarbowego2026 r. poz. 558) lub podatnikiem posiadającym status upoważnionego
przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku oblicza i pobiera podatek
w prawidłowej wysokości od osoby, dla której towary są przeznaczone, niepóźniej niż
w momencie doręczenia tej osobie przesyłki i dokonuje płatności tego podatku.
Osoba, dla której towary są przeznaczone, jest obowiązana do zapłaty podatku.
Dla importu towarów, o którym mowa w ust. 1, stawka podatku wynosi 22 %.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana składać za pomocą
środków komunikacji elektronicznej deklarację miesięczną. Za deklarację miesięczną
uznaje się sumę zgłoszeń celnych, dokonywanych według miejsca przedstawienia
towarów organom celnym, zawierających całkowitą kwotę podatku pobranego
w miesiącu, za który składane są te zgłoszenia celne.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana do wpłacenia
pobranego podatku w terminie do 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym podatek został pobrany.
Osoba odpowiedzialna za pobór podatku jest obowiązana prowadzić w postaci
elektronicznej ewidencję towarów importowanych objętych procedurą uregulowaną
w przepisach niniejszego rozdziału w sposób pozwalający na prawidłowe obliczenie
i pobór podatku oraz wykazanie całkowitej kwoty pobranego podatku w deklaracji
miesięcznej, a także sprawdzenie przez organ celny prawidłowości pobranego
i wykazanego podatku. Ewidencja zawiera dane w odniesieniu do każdego towaru
będącego przedmiotem importu, w tym kwotę obliczonego podatku, datę doręczenia
towaru i datę pobrania podatku.
Ewidencja jest przechowywana przez okres 10 lat, licząc od końca roku
podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów,
i jest udostępniana przez osobę odpowiedzialną za pobór podatku drogą elektroniczną
na każde żądanie organu celnego.
Jeżeli organ celny stwierdzi, że w deklaracji miesięcznej kwota podatku
została wykazana w wysokości innej niż całkowita kwota podatku wynikająca
z ewidencji, w odniesieniu do przesyłek, od których podatek został pobrany lub
powinien zostać pobrany ze względu na doręczenie przesyłki, naczelnik urzędu celno-
-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku
w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w deklaracji miesięcznej.
Art. 13f.
zmienionyPodatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący
magazyn, do którego wprowadzane są towary w procedurze magazynu typu call-off
stock, w terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu
w tej procedurze, składa, zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 20242025 r. poz. 15571703 ioraz 1717),z 2026 r.
poz. 160), za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie
o prowadzeniu magazynu wykorzystywanego w procedurze magazynu typu call-off
stock.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:
miejsce i cel składania zawiadomienia;
dane podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej:
nazwę lub imię i nazwisko,
adres siedziby lub adres miejsca zamieszkania,
numer identyfikacji podatkowej – w przypadku podatnika,
numer identyfikacyjny, pod którym podatnik podatku od wartości dodanej
jest zidentyfikowany na potrzeby tego podatku w państwie, w którym
posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
działalności gospodarczej, a w przypadku podatnika podatku od wartości
dodanej będącego osobą fizyczną – także datę urodzenia,
kod stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej właściwy dla
państwa członkowskiego wydania numeru, o którym mowa w lit. d;
adres magazynu;
datę pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu;
dane kontaktowe podatnika, podatnika podatku od wartości dodanej lub
pełnomocnika:
imię i nazwisko,
numer telefonu.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może zawierać adres poczty
elektronicznej podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej prowadzących
magazyn lub ich pełnomocnika.
Jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów
określonych w ust. 1 i 2, naczelnik urzędu skarbowego w terminie 14 dni od dnia
otrzymania zawiadomienia wzywa do jego uzupełnienia.
Podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn
składa, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie naczelnikowi
urzędu skarbowego o zmianie danych zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa
w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmian, zgodnie z wzorem dokumentu
elektronicznego, o którym mowa w ust. 1.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 i 5:
podatnik – składa do naczelnika urzędu skarbowego;
podatnik podatku od wartości dodanej – składa do naczelnika drugiego urzędu
skarbowego.
Art. 14.
zmienionyOpodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji
i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku:
rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej;
zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną
albo przedsiębiorstwem w spadku wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia
zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego;
wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo uprawnienia do powołania zarządcy
sukcesyjnego – w przypadku gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i
dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników
(Dz. U. z 2025 r. poz. 237).
Do rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury przepisy
art. 99 stosuje się odpowiednio.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest
zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik, o którym
mowa w art. 15, będący osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku, nie
wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10
miesięcy. Nie dotyczy to podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności
gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania
działalności gospodarczej.
Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których
przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani
sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania
wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia
przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”.
Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o
ustalonej na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie
później niż w dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący
dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w
dniu rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2
i ust. 3, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu
od podatku przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod
warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury.
Przepis ust. 7 stosuje się również do dostawy towarów dokonywanej przez
osoby będące właścicielami przedsiębiorstwa w spadku na dzień:
zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu przez
przedsiębiorstwo w spadku;
wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego;
wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.
Podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi
z natury, ustalona zgodnie z art. 29a ust. 2.
(uchylony)
Osobom fizycznym, o których mowa w ust. 1 pkt 2, osobom, które były
wspólnikami spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w dniu ich rozwiązania,
zwanym dalej „byłymi wspólnikami”, oraz osobom, o których mowa w ust. 7a,
przysługuje prawo zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji podatkowej
za okres, w którym odpowiednio te osoby, spółki albo podatnik, o którym mowa w
art. 15 ust. 1a, i podatnik, którego działalność jest kontynuowana przez podatnika,
o którym mowa w art. 15 ust. 1a, byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy
VAT czynni.
W przypadku byłych wspólników zwrotu różnicy podatku dokonuje się na
podstawie złożonej deklaracji podatkowej oraz złożonych nie później niż w dniu
złożenia tej deklaracji:
umowy spółki, aktualnej na dzień rozwiązania spółki;
wykazu rachunków bankowych byłych wspólników w banku mającym
siedzibę na terytorium kraju lub ich rachunków w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej, której są członkami, na które ma być dokonany
zwrot różnicy podatku.
Zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 9b, dokonuje się:
w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego
w umowie spółki; jeżeli ze złożonej umowy nie wynikają te udziały w zysku,
przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe;
na rachunki, o których mowa w ust. 9b pkt 2.
W przypadku osób, o których mowa w ust. 7a, zwrotu różnicy podatku
dokonuje się na podstawie złożonej deklaracji podatkowej oraz złożonych nie
później2026 r. poz. 151, 507 i 1098).
Do rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury przepisy
art. 99 stosuje się odpowiednio.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest
zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik, o którym
mowa w art. 15, będący osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku, nie
wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy.
Nie dotyczy to podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej
na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności
gospodarczej.
Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których
przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani
sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania
wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia
przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”.
Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej
na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, niepóźniej niż w
dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania
spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo
wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w
dniu rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3,
której przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu od podatku
przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod warunkiem rozliczenia
podatku od towarów objętych spisem z natury.
Przepis ust. 7 stosuje się również do dostawy towarów dokonywanej przez
osoby będące właścicielami przedsiębiorstwa w spadku na dzień:
zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu przez
przedsiębiorstwo w spadku;
wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego;
wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.
Podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi
z natury, ustalona zgodnie z art. 29a ust. 2.
(uchylony)
Osobom fizycznym, o których mowa w ust. 1 pkt 2, osobom, które były
wspólnikami spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w dniu ich rozwiązania, zwanym
dalej „byłymi wspólnikami”, oraz osobom, o których mowa w ust. 7a, przysługuje
prawo zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji podatkowej za okres, w
którym odpowiednio te osoby, spółki albo podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1a,
i podatnik, którego działalność jest kontynuowana przez podatnika, o którym mowa w
art. 15 ust. 1a, byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni.
W przypadku byłych wspólników zwrotu różnicy podatku dokonuje się na
podstawie złożonej deklaracji podatkowej oraz złożonych niepóźniej niż w dniu
złożenia tej deklaracji:
umowy spółki, aktualnej na dzień rozwiązania spółki;
wykazu rachunków bankowych byłych wspólników w banku mającym siedzibę
na terytorium kraju lub ich rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
kredytowej, której są członkami, na które ma być dokonany zwrot różnicy
podatku.
Zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 9b, dokonuje się:
w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego w umowie
spółki; jeżeli ze złożonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje się,
że prawa do udziału w zysku są równe;
na rachunki, o których mowa w ust. 9b pkt 2.
W przypadku osób, o których mowa w ust. 7a, zwrotu różnicy podatku
dokonuje się na podstawie złożonej deklaracji podatkowej oraz złożonych niepóźniej
niż w dniu złożenia tej deklaracji:
dokumentów potwierdzających ich udział w przedsiębiorstwie w spadku;
wykazu rachunków bankowych tych osób w banku mającym siedzibę na
terytorium kraju lub ich rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
kredytowej, której są członkami, na które ma być dokonany zwrot różnicy
podatku.
Zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 9ca, dokonuje się:
w proporcjach wynikających z prawa do udziału w przedsiębiorstwie w spadku;
jeżeli ze złożonych dokumentów nie wynikają te udziały, przyjmuje się, że prawa
do udziału są równe;
na rachunki, o których mowa w ust. 9ca pkt 2.
Do zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 9a, przepisy art. 87 ust. 2
zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 7 stosuje się odpowiednio.
W przypadku niezłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 9b albo 9ca,
kwota zwrotu różnicy podatku składana jest do depozytu organu podatkowego. W
przypadku gdy złożono dokumenty, o których mowa w ust. 9b albo 9ca, ale w wykazie
rachunków, o którym mowa w tych przepisach, nie podano rachunku byłego
wspólnika albo osoby, o której mowa w ust. 7a, do depozytu składana jest kwota
zwrotu różnicy podatku w części przypadającej temu byłemu wspólnikowi albo tej
osobie.
Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, złożenie do
depozytu kwoty zwrotu różnicy podatku następuje po zakończeniu weryfikacji
rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli
podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.
W przypadku gdy przed upływem terminu zwrotu różnicy podatku, o którym
mowa w art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze, złożono dokumenty, o których mowa w ust. 9b
albo 9ca, a naczelnik urzędu skarbowego przedłużył termin zwrotu zgodnie z art. 87
ust. 2 zdanie drugie, i przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność
zwrotu, urząd skarbowy wypłaca byłym wspólnikom albo osobom, o których mowa w
ust. 7a, należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie
prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego
rozłożenia na raty. W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 9b albo 9ca,
złożono na 14 dni przed upływem terminu zwrotu lub później, odsetki, o których
mowa w zdaniu pierwszym, są naliczane od 15. dnia po dniu złożenia tych
dokumentów. Odsetek nie nalicza się od kwoty zwrotu różnicy podatku w części
przypadającej temu byłemu wspólnikowi albo tej osobie, których rachunku nie
podano.
W przypadku osób, o których mowa w ust. 9a, w stosunku do których
naczelnik urzędu skarbowego przedłużył termin zwrotu zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie
drugie, i przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd
skarbowy wypłaca tym osobom należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości
odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności
podatku lub jego rozłożenia na raty.
Kwota zwrotu różnicy podatku złożona w depozycie nie podlega
oprocentowaniu, z zastrzeżeniem ust. 9j.
Oprocentowanie kwoty zwrotu różnicy podatku złożonej w depozycie jest
naliczane od 15. dnia po dniu złożenia dokumentów, o których mowa w ust. 9b albo
9ca, lub podania numerów rachunków, o których mowa w ust. 9e zdanie drugie.
Art. 145a.
zmienionyZ zastrzeżeniem art. 145b, podatnicy mogą prowadzić ewidencję
sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym
zapisem kopii, które nie umożliwiają połączenia i przesyłania danych między kasą
rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określonych w art. 111a ust. 3.
W przypadku gdy podatnik nie podda kasy rejestrującej w terminach
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 15 pkt 4 obowiązkowemu
przeglądowi technicznemu przez właściwy podmiot prowadzący serwis, naczelnik
urzędu skarbowego nakłada na podatnika, w drodze decyzji, karę pieniężną
w wysokości 300 zł. Wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 111 ust. 3a pkt 4,
stwierdza się na podstawie wpisu wyniku przeglądu technicznego w książce kasy.
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 8 i 10, stanowią
dochód budżetu państwa. Karę pieniężną uiszcza się, bez wezwania naczelnika
urzędu skarbowego, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o jej wymierzeniu.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 8–11 do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Przepisy art. 111 ust. 1, 1b–3, ust. 3a pkt 1 lit. a, pkt 2–4, 6–9, 11 i 13,
ust. 3b–3d, ust. 6a zdanie drugie, ust. 6c–6f i 6g–6i stosuje się odpowiednio.
Podmioty prowadzące serwis kas rejestrujących z elektronicznym
i papierowym zapisem kopii są obowiązane składać do właściwego dla podatnika
naczelnika urzędu skarbowego wykazy obowiązkowych przeglądów technicznych
tych kas w terminie do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
został dokonany przegląd. Wykaz ten zawiera imię i nazwisko lub nazwę i numer
identyfikacji podatkowej podmiotu prowadzącego serwis i podatnika, numer
ewidencyjny i numer unikatowy kasy rejestrującej oraz datę dokonania przeglądu.
Do serwisu kas rejestrujących z papierowym zapisem kopii oraz kontroli
takich kas w zakresie spełniania przez nie funkcji, kryteriów i warunków
technicznych stosuje się przepisy określające funkcje, kryteria i warunki techniczne
dla takich kas obowiązujące na dzień uzyskania odpowiednio decyzji albo
potwierdzenia właściwych organów, że kasy te spełniają odpowiednie funkcje oraz
kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, w tym kas
o zastosowaniu specjalnym dla specyficznego rodzaju działalności, oraz
warunki i sposób używania przez podatników kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, w tym sposób zakończenia
używania tych kas w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub
pracy tych kas, oraz sposób wystawiania dokumentów z kas rejestrujących
i szczególne przypadki wydawania nabywcy dowodu sprzedaży,
uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu tych kas przez podatników oraz potrzebę przeciwdziałania
nieewidencjonowaniu sprzedaży przy ich zastosowaniu, jak również
zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku i prawidłowości
końcowego rozliczenia pracy tych kas;
termin zgłoszenia kasy rejestrującej z elektronicznym lub papierowym
zapisem kopii do naczelnika urzędu skarbowego w celu otrzymania numeru
ewidencyjnego, rodzaje dokumentów, które są składane w związku
z używaniem takiej kasy, sposób ich składania oraz wzory tych dokumentów,
uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowego prowadzenia ewidencji
sprzedaży przy zastosowaniu takich kas oraz zapewnienia kontroli
prawidłowości rozliczania podatku;
warunki zorganizowania i prowadzenia serwisu kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii mające znaczenie dla
prowadzenia ewidencji sprzedaży, w tym warunki, które powinny spełniać
podmioty prowadzące serwis tych kas, uwzględniając potrzebę prawidłowego
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu tych kas oraz dostępność
ich serwisu;
terminy oraz zakres obowiązkowych przeglądów technicznych, o których
mowa w art. 111 ust. 3a pkt 4 i 11, uwzględniając potrzebę sprawdzenia
poprawnego działania kasy rejestrującej z elektronicznym lub papierowym
zapisem kopii w zakresie prawidłowego prowadzenia ewidencji sprzedaży,
przechowywania zarejestrowanych w niej danych, wydawania konsumentowi
dowodów nabycia towarów i usług oraz wydawania innych dokumentów
fiskalnych.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
szczegółowe kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać kasy
rejestrujące z elektronicznym zapisem kopii, oraz sposób oznaczania pamięci
fiskalnej takich kas numerami unikatowymi, warunki ich przydzielania oraz
dokumenty, które powinny być dołączone do takiej kasy przy wprowadzaniu
jej do obrotu,
rodzaje danych zawartych we wniosku producenta krajowego albo podmiotu
dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas
rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii o wydanie potwierdzenia,
o którym mowa w ust. 6, oraz rodzaje dokumentów, w tym oświadczeń,
i urządzeń, w tym kas rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii
wzorcowych do badań, niezbędnych do wydania potwierdzenia, w tym
dołączanych do wniosku o wydanie potwierdzenia,
okres, na który jest wydawane potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6,
zakres badań kasy rejestrującej z elektronicznym zapisem kopii oraz rodzaje
danych zawartych w sprawozdaniu z badań tej kasy
– uwzględniając potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu lub
nieprawidłowemu prowadzeniu ewidencji sprzedaży przez podatników,
zabezpieczenia zaewidencjonowanych danych, konieczność zapewnienia
konsumentowi prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów i usług
z uwidocznioną kwotą podatku oraz możliwość sprawdzenia przez niego
prawidłowego zaewidencjonowania sprzedaży i wystawiania dowodu
potwierdzającego jej dokonanie oraz optymalne dla danego rodzaju sprzedaży
rozwiązania techniczne dotyczące konstrukcji kas rejestrujących z elektronicznym
zapisem kopii, jak również celowość systematycznej aktualizacji i weryfikacji
wydanych potwierdzeń, o których mowa w ust. 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić,
w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz
niektóre czynności z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii
oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes
publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa. Przy wydawaniu
rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia:
wielkość i proporcje sprzedaży zwolnionej od podatku w danej grupie
podatników;
stosowane przez podatników zasady dokumentowania sprzedaży;
możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników
ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub
papierowym zapisem kopii;
konieczność zapewnienia realizacji obowiązku prowadzenia ewidencji
sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub
papierowym zapisem kopii przy uwzględnieniu korzyści wynikających
z prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii oraz zwrotu podatnikom
z budżetu państwa części wydatków na zakup tych kas;
konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczania podatku, w tym
właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży;
konieczność zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku;
konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym
z nieewidencjonowaniem sprzedaży przez podatników.
Kasa rejestrująca z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii musi
zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie podstawowych danych dotyczących
dokonywanych sprzedaży, w tym wysokości podstawy opodatkowania i podatku
należnego, oraz musi przechowywać te dane, a w przypadku kasy z elektronicznym
zapisem kopii – dodatkowo zapewniać bezpieczne ich przesyłanie na zewnętrzne
nośniki danych.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii są obowiązani
dokonać zgłoszenia kasy rejestrującej do naczelnika urzędu skarbowego w celu
otrzymania numeru ewidencyjnego kasy.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących z papierowym zapisem kopii są obowiązani dokonywać wydruku
kopii dokumentów wystawianych przy zastosowaniu tych kas.
W kasach rejestrujących z papierowym zapisem kopii pamięć fiskalna nie
podlega wymianie.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub importu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem
kopii w celu wprowadzenia ich na terytorium kraju do obrotu są obowiązani do
uzyskania dla danego typu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym
zapisem kopii potwierdzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar, że kasy te spełniają
funkcje wymienione w ust. 2 oraz kryteria i warunki techniczne dla tych kas.
Potwierdzenie to jest wydawane nie później10 , stanowią dochód budżetu państwa. Karę pieniężną uiszcza się, bez wezwania
naczelnika urzędu skarbowego, na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o jej wymierzeniu.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 8–11 do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Przepisy art. 111 ust. 1, 1b–3, ust. 3a pkt 1 lit. a, pkt 2–4, 6–9, 11 i 13,
ust. 3b–3d, ust. 6a zdanie drugie, ust. 6c–6f i 6g–6i stosuje się odpowiednio.
Podmioty prowadzące serwis kas rejestrujących z elektronicznym
i papierowym zapisem kopii są obowiązane składać do właściwego dla podatnika
naczelnika urzędu skarbowego wykazy obowiązkowych przeglądów technicznych
tych kas w terminie do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został
dokonany przegląd. Wykaz ten zawiera imię i nazwisko lub nazwę i numer
identyfikacji podatkowej podmiotu prowadzącego serwis i podatnika, numer
ewidencyjny i numer unikatowy kasy rejestrującej oraz datę dokonania przeglądu.
Do serwisu kas rejestrujących z papierowym zapisem kopii oraz kontroli
takich kas w zakresie spełniania przez nie funkcji, kryteriów i warunków technicznych
stosuje się przepisy określające funkcje, kryteria i warunki techniczne dla takich kas
obowiązujące na dzień uzyskania odpowiednio decyzji albo potwierdzenia
właściwych organów, że kasy te spełniają odpowiednie funkcje oraz kryteria i warunki
techniczne, którym muszą odpowiadać.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, w tym kas o zastosowaniu
specjalnym dla specyficznego rodzaju działalności, oraz warunki i sposób
używania przez podatników kas rejestrujących z elektronicznym lub
papierowym zapisem kopii, w tym sposób zakończenia używania tych kas
w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy tych kas, oraz
sposób wystawiania dokumentów z kas rejestrujących i szczególne przypadki
wydawania nabywcy dowodu sprzedaży, uwzględniając potrzebę właściwego
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez podatników
oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu sprzedaży przy ich
zastosowaniu, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania
podatku i prawidłowości końcowego rozliczenia pracy tych kas;
termin zgłoszenia kasy rejestrującej z elektronicznym lub papierowym zapisem
kopii do naczelnika urzędu skarbowego w celu otrzymania numeru
ewidencyjnego, rodzaje dokumentów, które są składane w związku z używaniem
takiej kasy, sposób ich składania oraz wzory tych dokumentów, uwzględniając
potrzebę zapewnienia prawidłowego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
zastosowaniu takich kas oraz zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania
podatku;
warunki zorganizowania i prowadzenia serwisu kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii mające znaczenie dla
prowadzenia ewidencji sprzedaży, w tym warunki, które powinny spełniać
podmioty prowadzące serwis tych kas, uwzględniając potrzebę prawidłowego
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu tych kas oraz dostępność
ich serwisu;
terminy oraz zakres obowiązkowych przeglądów technicznych, o których mowa
w art. 111 ust. 3a pkt 4 i 11, uwzględniając potrzebę sprawdzenia poprawnego
działania kasy rejestrującej z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii
w zakresie prawidłowego prowadzenia ewidencji sprzedaży, przechowywania
zarejestrowanych w niej danych, wydawania konsumentowi dowodów nabycia
towarów i usług oraz wydawania innych dokumentów fiskalnych.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
szczegółowe kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać kasy
rejestrujące z elektronicznym zapisem kopii, oraz sposób oznaczania pamięci
fiskalnej takich kas numerami unikatowymi, warunki ich przydzielania oraz
dokumenty, które powinny być dołączone do takiej kasy przy wprowadzaniu jej
do obrotu,
rodzaje danych zawartych we wniosku producenta krajowego albo podmiotu
dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu kas rejestrujących
z elektronicznym zapisem kopii o wydanie potwierdzenia, o którym mowa
w ust. 6, oraz rodzaje dokumentów, w tym oświadczeń, i urządzeń, w tym kas
rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii wzorcowych do badań,
niezbędnych do wydania potwierdzenia, w tym dołączanych do wniosku
o wydanie potwierdzenia,
okres, na który jest wydawane potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6,
zakres badań kasy rejestrującej z elektronicznym zapisem kopii oraz rodzaje
danych zawartych w sprawozdaniu z badań tej kasy
– uwzględniając potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu lub
nieprawidłowemu prowadzeniu ewidencji sprzedaży przez podatników,
zabezpieczenia zaewidencjonowanych danych, konieczność zapewnienia
konsumentowi prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów i usług z uwidocznioną
kwotą podatku oraz możliwość sprawdzenia przez niego prawidłowego
zaewidencjonowania sprzedaży i wystawiania dowodu potwierdzającego jej
dokonanie oraz optymalne dla danego rodzaju sprzedaży rozwiązania techniczne
dotyczące konstrukcji kas rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii, jak również
celowość systematycznej aktualizacji i weryfikacji wydanych potwierdzeń, o których
mowa w ust. 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności
z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących
z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii oraz określić warunki korzystania ze
zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
państwa. Przy wydawaniu rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów
publicznych uwzględnia:
wielkość i proporcje sprzedaży zwolnionej od podatku w danej grupie
podatników;
stosowane przez podatników zasady dokumentowania sprzedaży;
możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji
przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem
kopii;
konieczność zapewnienia realizacji obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem
kopii przy uwzględnieniu korzyści wynikających z prowadzenia ewidencji
sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub
papierowym zapisem kopii oraz zwrotu podatnikom z budżetu państwa części
wydatków na zakup tych kas;
konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczania podatku, w tym właściwego
prowadzenia ewidencji sprzedaży;
konieczność zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku;
konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z nieewidencjonowaniem
sprzedaży przez podatników.
Kasa rejestrująca z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii musi
zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie podstawowych danych dotyczących
dokonywanych sprzedaży, w tym wysokości podstawy opodatkowania i podatku
należnego, oraz musi przechowywać te dane, a w przypadku kasy z elektronicznym
zapisem kopii – dodatkowo zapewniać bezpieczne ich przesyłanie na zewnętrzne
nośniki danych.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii są obowiązani
dokonać zgłoszenia kasy rejestrującej do naczelnika urzędu skarbowego w celu
otrzymania numeru ewidencyjnego kasy.
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących z papierowym zapisem kopii są obowiązani dokonywać wydruku kopii
dokumentów wystawianych przy zastosowaniu tych kas.
W kasach rejestrujących z papierowym zapisem kopii pamięć fiskalna nie
podlega wymianie.
Producenci krajowi i podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia
lub importu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w celu
wprowadzenia ich na terytorium kraju do obrotu są obowiązani do uzyskania dla
danego typu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii
potwierdzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar, że kasy te spełniają funkcje
wymienione w ust. 2 oraz kryteria i warunki techniczne dla tych kas. Potwierdzenie to
jest wydawane niepóźniej niż do dnia upływu okresów wskazanych odpowiednio
w ust. 7 pkt 1 i 2.
Potwierdzenia o spełnieniu funkcji, kryteriów i warunków technicznych dla
kas rejestrujących przez:
kasy rejestrujące z elektronicznym zapisem kopii:
inne niż o zastosowaniu specjalnym – są wydawane na okres do dnia 31
grudnia 2022 r.,
o zastosowaniu specjalnym – są wydawane na okres do dnia 31 grudnia
2023 r.;
kasy rejestrujące z papierowym zapisem kopii – są wydawane na okres do dnia
31 sierpnia 2019 r.
W przypadku gdy do obrotu wprowadzono kasę rejestrującą z elektronicznym
lub papierowym zapisem kopii, która wbrew deklaracji, o której mowa
w art. 111 ust. 6g pkt 2, nie spełnia funkcji, kryteriów lub warunków technicznych dla
tych kas, lub do której nie dołączono takiej deklaracji, naczelnik urzędu skarbowego
nakłada, w drodze decyzji, na producenta krajowego, podmiot dokonujący
wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu tej kasy albo inny podmiot
wprowadzający do obrotu tę kasę karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Podstawą do wydania decyzji, o której mowa w ust. 8, w zakresie
wymaganych funkcji, kryteriów lub warunków technicznych jest opinia Prezesa
Głównego Urzędu Miar, która zawiera opis braków w zakresie spełnienia tych funkcji,
kryteriów lub warunków technicznych.
Art. 145e.
zmienionyW okresie od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. w
przypadku dostawy gazu w systemie gazowym, dostawy energii elektrycznej w
systemie elektroenergetycznym i świadczenia usług w zakresie przenoszenia
uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, o których mowa w ustawie z dnia 12
czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
(Dz. U. z 20242025 r. poz. 1505 oraz z 2025 r.1685 poz.i 303),1863), podatnikami są osoby prawne, jednostki
organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące nabywcą
tego gazu, tej energii lub usługobiorcą tych uprawnień, jeżeli łącznie są spełnione
następujące warunki:
w przypadku dostawy tego gazu lub tej energii – nabywcą jest podatnik
zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 jako podatnik VAT czynny, którego
główna działalność w odniesieniu do nabywania gazu lub energii elektrycznej
polega na ich odprzedaży i którego własne zużycie tych towarów jest nieznaczne;
w przypadku świadczenia tych usług – usługobiorcą jest podatnik zarejestrowany
zgodnie z art. 96 ust. 4 jako podatnik VAT czynny;
dostawa tych towarów lub świadczenie tych usług są dokonywane w ramach
transakcji zawartej bezpośrednio lub za pośrednictwem uprawnionego podmiotu
na:
giełdzie towarowej w rozumieniu przepisów o giełdach towarowych,
rynku regulowanym lub OTF w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o obrocie instrumentami finansowymi;
dostawcą lub usługodawcą jest podatnik zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9
albo art. 113a ust. 1.
Za nabywcę lub usługobiorcę, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, uważa się
w szczególności podatnika zarejestrowanego zgodnie z art. 96 ust. 4 jako podatnik
VAT czynny:
będącego spółką prowadzącą giełdę towarową w rozumieniu przepisów o
giełdach towarowych;
będącego towarowym domem maklerskim lub domem maklerskim w rozumieniu
przepisów o giełdach towarowych;
będącego spółką prowadzącą giełdową izbę rozrachunkową w rozumieniu
przepisów o giełdach towarowych, Krajowym Depozytem Papierów
Wartościowych S.A. lub spółką, której Krajowy Depozyt przekazał
wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
będącego spółką prowadzącą jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę
rozrachunkową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi;
posiadającego koncesję wydaną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na
podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne,
umożliwiającą obrót towarami wskazanymi w ust. 1 lub posiadającego rachunek
w rejestrze Unii, o którym mowa w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015
r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.
Art. 145k.
zmienionyKto wbrew obowiązkowi nie składa zawiadomienia, o którym
mowa w art. 145i ust. 1, albo składa je po terminie lub podaje w nim dane niezgodne
ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
Karze określonej w ust. 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie
składa zawiadomienia o zmianie danych zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa
w art. 145i ust. 1, albo składa je po terminie lub podaje w nim dane niezgodne ze
stanem rzeczywistym.
<Rozdział 1ca
Przepisy epizodyczne dotyczące systemu kaucyjnego
Art. 146.
zmienionyW okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii
Europejskiej do:
dnia 30 kwietnia 2008 r. stosuje się stawkę w wysokości 3 % w odniesieniu do
czynności, o których mowa w art. 5, których przedmiotem są towary i usługi
wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, z wyłączeniem
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i eksportu towarów;
dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do:
robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych
związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą
towarzyszącą,
obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem
lokali użytkowych,
usług gastronomicznych, z wyłączeniem:
– sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2 %
oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów
bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5 %,
– sprzedaży kawy i herbaty (wraz z dodatkami), napojów
bezalkoholowych gazowanych, wód mineralnych, a także sprzedaży
w stanie nieprzetworzonym innych towarów opodatkowanych stawką
22 %;
dnia 31 grudnia 2007 r. stawkę podatku 0 % stosuje się do:
dostaw w kraju i wewnątrzwspólnotowego nabycia:
– książek (PKWiU ex 22.11) – z wyłączeniem książek adresowych
o zasięgu krajowym, regionalnym i lokalnym, książek telefonicznych,
teleksów i telefaksów (PKWiU 22.11.20-60.10), nut, map i ulotek –
oznaczonych stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów
symbolami ISBN,
– czasopism specjalistycznych,
importu:
– drukowanych książek i broszur (ex PCN 4901), (ex CN 4901),
oznaczonych stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów
symbolami ISBN,
– czasopism specjalistycznych,
przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego
na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz przeniesienia na rzecz
członka spółdzielni własności lokalu mieszkalnego lub własności domu
jednorodzinnego.
Przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą
towarzyszącą, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, rozumie się roboty budowlane
dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego
i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa
mieszkaniowego.
Przez infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, o której
mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, rozumie się:
sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do
budynków mieszkalnych,
urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań
budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń
i małą architekturę,
urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków,
kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne,
gazowe i telekomunikacyjne
– jeżeli są one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego.
Przez czasopisma specjalistyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a tiret
drugie i pkt 3 lit. b tiret drugie, należy rozumieć wydawnictwa periodyczne oznaczone
symbolem ISSN, objęte kodem PKWiU 22.13, PCN 4902 i CN 4902, o tematyce
szeroko pojętych zagadnień odnoszących się do działalności kulturalnej i twórczej,
edukacyjnej, naukowej i popularnonaukowej, społecznej, zawodowej i metodycznej,
regionalnej i lokalnej, a także przeznaczone dla niewidomych i niedowidzących,
publikowane nie częściejnieczęściej niż raz w tygodniu w postaci odrębnych zeszytów (numerów)
objętych wspólnym tytułem, których zakończenia nie przewiduje się, ukazujące się na
ogół w regularnych odstępach czasu w nakładzie nie wyższymniewyższym niż
15 000 egzemplarzy, z wyjątkiem:
periodyków o treści ogólnej, stanowiących podstawowe źródło informacji
bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych i zagranicznych, przeznaczonych
dla szerokiego kręgu czytelników;
publikacji zawierających treści pornograficzne, publikacji zawierających treści
nawołujące do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych,
rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość lub
znieważające z tych powodów grupę ludności lub poszczególne osoby oraz
publikacji propagujących ustroje totalitarne;
wydawnictw, w których co najmniej 33 % powierzchni jest przeznaczone
nieodpłatnie lub odpłatnie na ogłoszenia handlowe, reklamy lub teksty
reklamowe, w szczególności czasopism informacyjno-reklamowych,
reklamowych, folderów i katalogów reklamowych;
wydawnictw, które zawierają głównie kompletną powieść, opowiadanie lub inne
dzieło w formie tekstu ilustrowanego lub nie, albo w formie rysunków
opatrzonych opisem lub nie;
publikacji, w których więcej niż 20 % powierzchni jest przeznaczone na
krzyżówki, kryptogramy, zagadki oraz inne gry słowne lub rysunkowe;
publikacji zawierających informacje popularne, w szczególności porady,
informacje o znanych i sławnych postaciach z życia publicznego;
czasopism, na których nie zostanie uwidoczniona wysokość nakładu.
Art. 146aa.
zmienionyW okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego
po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27
sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większaniewiększa niż 43 % oraz wartość, o
której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejszaniemniejsza niż -
6-6 %:
stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110
i art. 138i ust. 4, wynosi 23 %;
stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule
załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8 %;
stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi
7 %;
stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4 %.
Jeżeli w roku następującym po roku, dla którego osiągnięte zostały wartości,
o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 112d
ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stosowanie stawek,
o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku następującego po roku,
w którym:
kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112aa ust. 1 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem
warunków, o których mowa w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz
wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych, jest nie większaniewiększa niż 43 % oraz wartość, o której mowa
w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejszaniemniejsza niż -6 %
– jednak nie dłużejniedłużej niż do końca 2022 r.
(uchylony)
(uchylony)
Art. 146c.
zmienionyW okresie, o którym mowa w art. 146aa, na potrzeby art. 86 ust. 2
pkt 7, kwotą podatku naliczonego jest kwota stanowiąca równowartość 23 % kwoty
należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie wyższaniewyższa jednak niż kwota
podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub dokumencie
celnym, albo podatku zapłaconego przez podatnika od wewnątrzwspólnotowego
nabycia tego środka.
Art. 146d.
zmienionyMinister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze
rozporządzenia:
w okresie, o którym mowa w art. 146aa, może obniżać stawki podatku do
wysokości 0 %, 5 % lub 8 % dla dostaw niektórych towarów i świadczenia
niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz
określać warunki stosowania obniżonych stawek;
na czas określony nie dłuższyniedłuższy niż do dnia 31 stycznia 2011 r. może obniżyć
stawkę podatku w wysokości 8 % do wysokości 7 % dla dostaw niektórych
towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części
świadczenia usług oraz określić warunki stosowania tej stawki.
Minister przy wydawaniu rozporządzeń, o których mowa w ust. 1,
uwzględnia:
specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług;
przebieg realizacji budżetu państwa;
przepisy Unii Europejskiej.
Art. 146ec.
zmienionyW roku 2023, na potrzeby art. 86 ust. 2 pkt 7, kwotą podatku
naliczonego jest kwota stanowiąca równowartość 23 % kwoty należnej z tytułu
dostawy nowego środka transportu, nie wyższaniewyższa jednak niż kwota podatku zawartego
w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub dokumencie celnym, albo podatku
zapłaconego przez podatnika od wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka.
Art. 160.
zmienionyZakłady (oddziały) osoby prawnej, o których mowa w art. 157 ust. 2
pkt 2, które zgodnie z ustawą wymienioną w art. 175 wybrały metodę kasową
rozliczeń lub wybrały rozliczenia za okresy kwartalne, tracą prawo do roz-
liczaniarozliczania się
tą metodą oraz do rozliczania się za okresy kwartalne, począwszy od rozliczenia za
kwiecień 2004 r.
Rozliczenia za kwiecień 2004 r. zakłady (oddziały), o których mowa
w art. 157 ust. 2 pkt 2, dokonują w urzędzie skarbowym kierowanym przez naczelnika
właściwego dla danego zakładu.
Osoba prawna, której zakłady (oddziały) rozliczały się jako odrębni podatnicy,
wstępuje z dniem 1 maja 2004 r. we wszystkie przewidziane w przepisach prawa
podatkowego prawa i obowiązki swojego zakładu (oddziału), który przestał być
wyodrębnionym podatnikiem – w zakresie, w jakim dotyczą podatku od towarów
i usług.
Art. 146ef.
zmienionyW okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym
suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r.
o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 20242025 r. poz. 248,825, z późn. zm.11))zm.14)) określonych na ten rok
w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz
planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie
z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego
planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie
z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie
z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych
w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3 % wartości produktu krajowego
brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art.
120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23 %;
stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule
załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8 %;
stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2,
wynosi 7 %;
stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4 %.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1,
w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki
określone w ust. 1.
Art. 146eh.
zmienionyW okresie, o którym mowa w art. 146ef, na potrzeby
art. 86 ust. 2 pkt 7, kwotą podatku naliczonego jest kwota stanowiąca równowartość
23 % kwoty należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie
wyższaniewyższa jednak
niż kwota podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub
dokumencie celnym, albo podatku zapłaconego przez podatnika od
wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka.
Art. 146h.
zmienionyNa potrzeby art. 86 ust. 2 pkt 7 kwotą podatku naliczonego jest kwota
stanowiąca równowartość:
23 %, w przypadkach i okresach, o których mowa w art. 146f ust. 1 pkt 3 albo
ust. 2 pkt 3,
24 %, w przypadkach i okresach, o których mowa w art. 146f ust. 1 pkt 1 albo
ust. 2 pkt 1,
25 %, w przypadkach i okresach, o których mowa w art. 146f ust. 1 pkt 2 albo
ust. 2 pkt 2
– kwoty należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie wyższaniewyższa jednak niż
kwota podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub
dokumencie celnym, albo podatku zapłaconego przez podatnika od
wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka.
Art. 146k.
zmienionyW okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.
dla zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6d, warunek, o którym
mowa w art. 87 ust. 6e pkt 1 lit. b, uznaje się za spełniony, jeżeli udział procentowy
otrzymanych płatności zrealizowanych z wykorzystaniem instrumentów płatniczych,
w tym również przy użyciu usługi polecenia przelewu w rozumieniu ustawy z dnia
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z tytułu sprzedaży wraz z podatkiem,
zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kas rejestrujących, które umożliwiają
połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium
Kas, określone w art. 111a ust. 3, dokumentowanej paragonami z oznaczeniem,
z którego wynika, że płatność została dokonana przy użyciu karty płatniczej, przez
wykonanie płatności mobilnej lub usługi polecenia przelewu, zgodnym z formą
otrzymanej płatności, w stosunku do łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem
zaewidencjonowanej przy zastosowaniu tych kas w danym okresie rozliczeniowym,
był nie niższynieniższy niż 65 %.
W okresie od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. dla zwrotu
różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6d, warunek, o którym mowa w:
art. 87 ust. 6e pkt 1 lit. a, uznaje się za spełniony, jeżeli udział procentowy
łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem zaewidencjonowanej przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w art. 87 ust. 6e pkt 4 lit. c,
w danym okresie rozliczeniowym w całkowitej wartości sprzedaży wraz
z podatkiem dokonanej przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym, był
nie niższynieniższy niż 70 %;
art. 87 ust. 6e pkt 1 lit. b, uznaje się za spełniony, jeżeli udział procentowy
otrzymanych płatności zrealizowanych z wykorzystaniem instrumentów
płatniczych, w tym również przy użyciu usługi polecenia przelewu w rozumieniu
ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z tytułu sprzedaży
wraz z podatkiem, zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kas rejestrujących,
które umożliwiają połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą
a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3, dokumentowanej
paragonami z oznaczeniem, z którego wynika, że płatność została dokonana przy
użyciu karty płatniczej, przez wykonanie płatności mobilnej lub usługi polecenia
przelewu, zgodnym z formą otrzymanej płatności, w stosunku do łącznej
wartości sprzedaży wraz z podatkiem zaewidencjonowanej przy zastosowaniu
tych kas w danym okresie rozliczeniowym, był nie niższynieniższy niż 55 %.
Łączną wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 1 i 1a,
ustala się w oparciu o dane gromadzone w Centralnym Repozytorium Kas. Do
wartości tej nie wlicza się wartości sprzedaży dokumentowanej fakturami, o których
mowa w art. 106h ust. 2.
Całkowitą wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 1a
pkt 1, ustala się na podstawie danych zawartych w ewidencji, o której mowa
w art. 109 ust. 3.
Art. 149.
zmienionyWarunek wywozu towarów, o którym mowa w art. 6 ust. 8a
pkt 1 ustawy wymienionej w art. 175, po dniu 30 kwietnia 2004 r. uznaje się za
spełniony, jeżeli nie późniejniepóźniej niż z upływem 6 miesięcy od dnia otrzymania zaliczki
nastąpił:
wywóz towaru w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3 ustawy
wymienionej w art. 175 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium kraju, a podatnik posiada dokument potwierdzający przyjęcie przez
nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
kraju;
eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8.
W przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 4–7 ustawy wymienionej
w art. 175, otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium
kraju po dniu 30 kwietnia 2004 r. upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku
należnego od dokonanej sprzedaży, w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik
dokument ten otrzymał.
Art. 15.
zmienionyPodatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
działalności.
(uchylony)
Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna
niemająca osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od
otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia:
zarządu sukcesyjnego albo
uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie
został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c
ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników.
Podatnika, o którym mowa w ust. 1a, uznaje się za podatnika kontynuującego
prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne
oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
zarobkowych.
Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
w ust. 1, nie uznaje się czynności:
z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1–6 ustawy z dnia
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
(uchylony)
z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2–9 ustawy z dnia
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu
wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych
czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy
zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do
warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności
zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
Przepis ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio do usług twórców i artystów
wykonawców w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
wynagradzanych w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
autorskich lub praw artystycznego wykonania albo ich wykonanie, w tym również
wynagradzanych za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami
autorskimi lub prawami pokrewnymi.
Za zgodą naczelnika urzędu skarbowego, właściwego dla osoby prawnej
podatnikami mogą być również jednostki organizacyjne osoby prawnej, będącej
organizacją pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia
2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 20242025 r. poz.
1491,1338 1761oraz iz 1940)2026 r. poz. 1040) prowadzące działalność gospodarczą, jeżeli
samodzielnie sporządzają sprawozdanie finansowe.
Sprzedażą dokonywaną przez podatników, o których mowa w ust. 3b, jest
także odpłatne przekazywanie towarów oraz świadczenie usług pomiędzy jednostkami
organizacyjnymi wchodzącymi w skład osoby prawnej.
W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne,
leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne,
o którym mowa w art. 96 ust. 1.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących
wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach.
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Art. 150.
zmienionyW przypadku, o którym mowa w art. 21d ustawy wymienionej
w art. 175, otrzymanie po dniu 30 kwietnia 2004 r. dokumentu potwierdzającego
wywóz towaru poza terytorium kraju upoważnia podatnika do dokonania korekty
podatku należnego od tej sprzedaży, nie późniejniepóźniej jednak niż przed upływem 6 miesięcy,
licząc od końca miesiąca, w którym dokonano sprzedaży w rozumieniu art. 4
pkt 8 ustawy wymienionej w art. 175.
Art. 15a.
zmienionyPodatnikiem, o którym mowa w art. 15, może być również grupa
podmiotów powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, które zawrą
umowę o utworzeniu grupy VAT.
Umowa o utworzeniu grupy VAT jest sporządzana na piśmie i zawiera co
najmniej:
nazwę grupy VAT z dodatkowym oznaczeniem „grupa VAT” lub „GV”;
dane identyfikacyjne podatników tworzących grupę VAT, w tym dane dotyczące
oddziału w przypadku podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju,
oraz wysokość kapitału zakładowego każdego z tych podatników;
wskazanie przedstawiciela grupy VAT, wyznaczonego spośród jej członków;
dane identyfikacyjne udziałowców (akcjonariuszy) i wysokość ich udziału
w kapitale zakładowym podatników tworzących grupę VAT, posiadających
ponad 50 % udziałów (akcji) w kapitale zakładowym tych podatników;
wskazanie okresu, na jaki grupa VAT została utworzona, nie krótszegoniekrótszego niż 3 lata.
Przedstawiciel grupy VAT reprezentuje grupę VAT w zakresie praw
i obowiązków tej grupy VAT.
Grupa VAT nabywa status podatnika z dniem wskazanym w umowie
o utworzeniu grupy VAT, nie wcześniejniewcześniej jednak niż z dniem dokonania rejestracji,
o której mowa w art. 96 ust. 4.
Grupa VAT wstępuje w prawa i obowiązki członków grupy VAT w zakresie
podatku na okres, w jakim grupa ta posiada status podatnika.
W celu przedłużenia okresu funkcjonowania grupy VAT przedstawiciel
grupy VAT składa do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawach
opodatkowania istniejącej grupy VAT nową umowę zawartą pomiędzy członkami
istniejącej grupy VAT, w terminie 30 dni przed wygaśnięciem dotychczasowej
umowy. Do nowej umowy przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.
Przedstawiciel grupy VAT jest obowiązany zgłosić naczelnikowi urzędu
skarbowego zmiany w stanie faktycznym lub prawnym skutkujące naruszeniem
warunków uznania grupy VAT za podatnika, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia
tych zmian.
Grupa VAT traci status podatnika:
z dniem poprzedzającym dzień wystąpienia zmian w stanie faktycznym lub
w stanie prawnym skutkujących naruszeniem warunków uznania grupy VAT za
podatnika;
z upływem terminu, na jaki została utworzona.
Grupę VAT mogą utworzyć podatnicy:
posiadający siedzibę na terytorium kraju lub
nieposiadający siedziby na terytorium kraju, w zakresie, w jakim prowadzą
działalność gospodarczą na terytorium kraju za pośrednictwem oddziału
położonego na terytorium kraju.
Podatników uważa się za powiązanych finansowo, jeżeli jeden z podatników
będących członkiem grupy VAT posiada bezpośrednio ponad 50 % udziałów (akcji)
w kapitale zakładowym lub ponad 50 % praw głosu w organach kontrolnych,
stanowiących lub zarządzających, lub ponad 50 % prawa do udziału w zysku, każdego
z pozostałych podatników będących członkami tej grupy.
Podatników uważa się za powiązanych ekonomicznie, jeżeli:
przedmiot głównej działalności członków grupy VAT ma taki sam charakter lub
rodzaje działalności prowadzonej przez członków grupy VAT uzupełniają się i są
współzależne, lub
członek grupy VAT prowadzi działalność, z której w całości lub w dużej mierze
korzystają inni członkowie grupy VAT.
Podatników uważa się za powiązanych organizacyjnie, jeżeli:
prawnie lub faktycznie, bezpośrednio lub pośrednio, znajdują się pod wspólnym
kierownictwem, lub
organizują swoje działania całkowicie lub częściowo w porozumieniu.
Warunek istnienia powiązań finansowych, ekonomicznych i organizacyjnych
pomiędzy członkami grupy VAT musi być spełniony nieprzerwanie przez okres,
w jakim ta grupa posiada status podatnika.
Podmiot może być członkiem tylko jednej grupy VAT.
Grupa VAT nie może być członkiem innej grupy VAT.
Grupa VAT nie może być rozszerzona o innych członków ani pomniejszona
o któregokolwiek z członków wchodzących w jej skład.
Art. 164.
zmienionyW stosunku do bonów paliwowych wydanych przez banki spółdzielcze
przed dniem 1 maja 2004 r., stosuje się przepisy art. 40a, 40g, 40h i 40i ustawy,
o której mowa w art. 175, nie dłużejniedłużej jednak niż do dnia 30 września 2004 r.
Art. 176.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia13),ogłoszenia16),
z tym że:
art. 23 ust. 5, 6 i 17, art. 24 ust. 4 i 5, art. 114 ust. 1 i art. 159 stosuje się od dnia
ogłoszenia ustawy;
Wykaz nie ma zastosowania do towarów i usług zwolnionych od podatku lub
opodatkowanych stawkami niższymi niż stawka, której dotyczy załącznik.
ex – dotyczy tylko danego wyrobu/usługi z danego grupowania.
Wykaz nie ma zastosowania do towarów i usług zwolnionych od podatku lub
opodatkowanych stawką 0 %.
Załącznik nr 11 (uchylony)
Załącznik nr 12
Załącznik nr 13 (uchylony)
Załącznik nr 14 (uchylony)
Załącznik nr 15
POZ
. PKWIU NAZWA TOWARU LUB USŁUGI (GRUPY TOWARÓW LUB
USŁUG)
art. 96–98, art. 157 i art. 158 stosuje się po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia
ustawy;
Usługi transportu pasażerskiego obejmują przewóz osób oraz ich podręcznego
bagażu, również zwierzęcia, za który nie jest pobierana dodatkowa opłata;
przewożony pojazd podróżnego nie jest traktowany jako podręczny bagaż.
Załącznik nr 4 (uchylony)
Załącznik nr 5 (uchylony)
Załącznik nr 617)
Wykaz nie ma zastosowania dla zakresu sprzedaży towarów i świadczenia
usług zwolnionych od podatku bądź opodatkowanych stawką 0 %.
Załącznik nr 7
Załącznik nr 8
Załącznik nr 9 (uchylony)
Załącznik nr 10
napoje na bazie soi o zawartości białka 2,8 % masy lub
większej (CN 2202 99 11),
napoje na bazie soi o zawartości białka mniejszej niż 2,8 %
masy; napoje na bazie orzechów objętych działem CN 08,
zbóż objętych działem CN 10 lub nasion objętych działem
CN 12 (CN 2202 99 15)
art. 1–14, art. 15 ust. 1–6, art. 16–22, art. 23 ust. 1–4 i ust. 7–16, art. 24 ust. 1–
31–3
i ust. 6–12, art. 25–40, art. 41 ust. 1–11 i 13–16, art. 42–95, art. 99–113, art. 114
ust. 2–5, art. 115–146, art. 148–151, art. 153, art. 156 i art. 162–171 stosuje się
od dnia 1 maja 2004 r.;
art. 41 ust. 12 stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.
Załączniki do ustawy z
dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 20252026 r. poz. 775)
Załącznik nr 1 (uchylony)
Załącznik nr 2 (uchylony)
Załącznik nr 3
1263)
Art. 18.
zmienionyOrgany egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 20252026 r. poz. 132268, 516, 739 i
620)1003) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu
przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy,
dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub
posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.
Art. 18b.
zmienionyPrzedstawicielem podatkowym może być osoba fizyczna, osoba
prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, jeżeli łącznie
spełnia następujące warunki:
posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju;
jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, a w przypadku, o którym mowa
w art. 18d ust. 1 – jako podatnik VAT UE;
przez ostatnie 24 miesiące nie zalegała z wpłatami poszczególnych podatków
stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczającymi odrębnie w każdym
podatku odpowiednio 3 % kwoty należnych zobowiązań podatkowych
w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie podatku ustala się
w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy
zaległość;
przez ostatnie 24 miesiące osoba fizyczna będąca podatnikiem, a w przypadku
podatników niebędących osobami fizycznymi – osoba będąca wspólnikiem
spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej, członkiem władz
zarządzających, głównym księgowym, nie została prawomocnie skazana na
podstawie ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U.
z 2025 r. poz. 633)633 oraz z 2026 r. poz. 347, 421, 846 i 901) za popełnienie
przestępstwa skarbowego;
jest uprawniona do zawodowego wykonywania doradztwa podatkowego zgodnie
z przepisami o doradztwie podatkowym lub do usługowego prowadzenia ksiąg
rachunkowych zgodnie z przepisami o rachunkowości.
Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się również za spełniony, jeżeli
łącznie spełnione są następujące warunki:
podmiot uregulował, wraz z odsetkami za zwłokę, zaległości przekraczające
odrębnie w każdym podatku odpowiednio 3 % kwoty należnych zobowiązań
podatkowych w poszczególnych podatkach, w terminie 30 dni od dnia powstania
tych zaległości;
uregulowanie zaległości zgodnie z pkt 1 w ostatnich 24 miesiącach nie dotyczyło
więcej niż dwóch okresów rozliczeniowych odrębnie w każdym podatku.
Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się do agencji celnej, jeżeli podatnik
ustanawiający ten podmiot przedstawicielem podatkowym dokonuje na terytorium
kraju wyłącznie importu towarów, których miejscem przeznaczenia jest terytorium
państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i wywóz z terytorium kraju jest
dokonywany przez importera tych towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej
dostawy towarów.
Przedstawiciela podatkowego ustanawia się w drodze sporządzonej na piśmie
umowy, która powinna zawierać:
nazwy stron umowy oraz ich adresy i dane identyfikacyjne na potrzeby
odpowiednio podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
charakterze;
adres, pod którym będzie prowadzona i przechowywana dokumentacja na
potrzeby podatku;
oświadczenie podmiotu, który jest ustanawiany przedstawicielem podatkowym,
o spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 1;
zakres upoważnienia w przypadku określonym w art. 18c ust. 1 pkt 2;
w przypadku, o którym mowa w art. 18d ust. 1, zgodę przedstawiciela
podatkowego na wykonywanie obowiązków i czynności podatnika, dla którego
został ustanowiony, w imieniu własnym i na rzecz tego podatnika.
Art. 19a.
zmienionyObowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7–11, art. 14 ust. 6,
art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
(uchylony)
W przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego
obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia
procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r.
ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013
ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z
późn. zm.3)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/2447”.
W przypadku objęcia towarów procedurą: składowania celnego, odprawy
czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych,
uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów
tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze,
obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności
tych opłat.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,
w drodze rozporządzenia, późniejsze niż wymienione w ust. 1, 5 oraz 7–11 terminy
powstania obowiązku podatkowego, uwzględniając specyfikę wykonywania
niektórych czynności, uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami
oraz przepisy Unii Europejskiej.
W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.
W odniesieniu do dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2,
dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego
podatnika, obowiązek podatkowy powstaje w momencie zaakceptowania płatności
w rozumieniu art. 41a rozporządzenia 282/2011.
W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się
również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części
określono zapłatę.
Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po
sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu
zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez
okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie
upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem
każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, z wyjątkiem
dostaw towarów, o których mowa w:
art. 7 ust. 1 pkt 2;
art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy
towarów oraz przez tego podatnika.
W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, dostawę towarów
uznaje się za dokonaną, a usługę uznaje się za wykonaną z chwilą dokonania
transferu bonu jednego przeznaczenia.
Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą:
otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu:
wydania towarów przez komitenta komisantowi na podstawie umowy
komisu,
przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu
działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienia z mocy prawa
prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie,
dokonywanej w trybie egzekucji dostawy towarów, o której mowa
w art. 18,
świadczenia, na podstawie odrębnych przepisów, na zlecenie sądów
powszechnych, administracyjnych, wojskowych lub prokuratury usług
związanych z postępowaniem sądowym lub przygotowawczym,
z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import
usług,
świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust. 1
pkt 37–41;138f .
(uchylony)
W przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego
obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia
procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny
(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.3)), zwanego dalej
„rozporządzeniem 2015/2447”.
W przypadku objęcia towarów procedurą: składowania celnego, odprawy
czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych,
uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych
pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek
podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, późniejsze niż wymienione w ust. 1, 5 oraz 7–11 terminy powstania
obowiązku podatkowego, uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych
czynności, uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami oraz przepisy
Unii Europejskiej.
W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.
W odniesieniu do dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2,
dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego
podatnika, obowiązek podatkowy powstaje w momencie zaakceptowania płatności
w rozumieniu art. 41a rozporządzenia 282/2011.
W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również
za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
zapłatę.
Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po
sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, z wyjątkiem
dostaw towarów, o których mowa w:
art. 7 ust. 1 pkt 2;
art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy
towarów oraz przez tego podatnika.
W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, dostawę towarów uznaje
się za dokonaną, a usługę uznaje się za wykonaną z chwilą dokonania transferu bonu
jednego przeznaczenia.
Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą:
otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu:
wydania towarów przez komitenta komisantowi na podstawie umowy
komisu,
przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego
w imieniu takiego organu lub przeniesienia z mocy prawa prawa własności
towarów w zamian za odszkodowanie,
dokonywanej w trybie egzekucji dostawy towarów, o której mowa
w art. 18,
świadczenia, na podstawie odrębnych przepisów, na zlecenie sądów
powszechnych, administracyjnych, wojskowych lub prokuratury usług
związanych z postępowaniem sądowym lub przygotowawczym,
z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import
usług,
świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37–
41;
otrzymania całości lub części dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1;
wystawienia faktury w przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 1, z tytułu:
świadczenia usług budowlanych lub budowlano-montażowych,
dostawy książek drukowanych (CN ex 4901 10 00, 4901 91 00, ex 4901 99
00 i 4903 00 00) – z wyłączeniem map i ulotek – oraz gazet, czasopism i
magazynów, drukowanych (CN 4902), z wyjątkiem dostaw towarów,
o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika
ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego podatnika,
czynności polegających na drukowaniu książek (CN ex 4901 10 00, 4901
91 00, ex 4901 99 00 i 4903 00 00) – z wyłączeniem map i ulotek – oraz
gazet, czasopism i magazynów (CN 4902), z wyjątkiem usług, do których
stosuje się art. 28b, stanowiących import usług;
wystawienia faktury z tytułu:
dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
przewodowego,
świadczenia usług:
– telekomunikacyjnych,
– wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
– najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
– ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
– stałej obsługi prawnej i biurowej,
– dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
przewodowego
– z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, obowiązek podatkowy
powstaje w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił
faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu
płatności.
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano
całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje
z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje
w sposób, o którym mowa w ust. 1b;
dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania
długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
Art. 2.
zmienionyIlekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
z zastrzeżeniem art. 2a;
nowych środkach transportu – rozumie się przez to przeznaczone do transportu
osób lub towarów:
pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż
48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli
przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu
dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za
moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień,
w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do
ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on
obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego
w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można
ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym
podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku
tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez
producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz
pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta,
jednostki pływające o długości większej niż 7,5 metra, jeżeli były
używane nie dłużej niż 100 godzin roboczych na wodzie lub od momentu
ich dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 3 miesiące,
z wyjątkiem statków morskich, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1; za
moment dopuszczenia do użytku jednostki pływającej uznaje się dzień,
w którym została ona wydana przez producenta pierwszemu nabywcy,
lub dzień, w którym została po raz pierwszy użyta dla celów
demonstracyjnych przez producenta,
statki powietrzne o maksymalnej masie startowej większej niż
1550 kilogramów, jeżeli były używane nie dłużej niż 40 godzin
roboczych lub od momentu ich dopuszczenia do użytku upłynęło nie
więcej niż 3 miesiące, z wyjątkiem środków transportu lotniczego,
o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 6; za moment dopuszczenia
do użytku statku powietrznego uznaje się dzień, w którym został on
wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym
został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez
producenta;
podatku od wartości dodanej – rozumie się przez to podatek od wartości
dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem
podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą;
obiektach budownictwa mieszkaniowego – rozumie się przez to budynki
mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji
Obiektów Budowlanych w dziale 11;
urzędzie skarbowym – rozumie się przez to urząd skarbowy, przy pomocy
którego właściwy dla podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykonuje
swoje zadania;
pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania
pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
wybudowaniu lub
ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30 % wartości
początkowej;
wytworzeniu nieruchomości – rozumie się przez to wybudowanie budynku,
budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym;
działalności rolniczej – rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą,
w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego
oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod
folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów,
hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów
użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy
w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich
grzybni, uprawy roślin „in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego
i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych
i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników,
prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza
gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej
i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403
41 00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług
rolniczych;
gospodarstwie rolnym – rozumie się przez to gospodarstwo rolne
w rozumieniu przepisów o podatku rolnym;
gospodarstwie leśnym – rozumie się przez to gospodarstwo prowadzone przez
podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym;
gospodarstwie rybackim – rozumie się przez to prowadzenie działalności
w zakresie chowu i hodowli ryb oraz innych organizmów żyjących w wodzie;
rolniku ryczałtowym – rozumie się przez to rolnika dokonującego dostawy
produktów rolnych lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze
zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika
obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg
rachunkowych;
państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w
sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i
Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020,
str. 7, z późn. zm.1));
produktach rolnych – rozumie się przez to towary pochodzące z własnej
działalności rolniczej rolnika ryczałtowego oraz towary, o których mowa w
art. 20 ust. 1c i 1d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, 340, 368 i 620);
usługach rolniczych – rozumie się przez to:
usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt, z
wyłączeniem usług weterynaryjnych (PKWiU ex 01.6), z wyłączeniem
usług podkuwania koni i prowadzenia schronisk dla zwierząt
gospodarskich (PKWiU ex 01.62.10.0),
usługi związane z leśnictwem (PKWiU ex 02.40.10), z wyłączeniem
patrolowania lasów wykonywanego na zlecenie przez jednostki inne niż
leśne (PKWiU ex 02.40.10.3),
usługi wspomagające rybactwo (PKWiU ex 03.00.7), z wyłączeniem
usług związanych z rybołówstwem morskim (PKWiU 03.00.71.0),
wynajem i dzierżawę maszyn i urządzeń rolniczych, bez obsługi
(PKWiU 77.31.10.0);
sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
wewnątrzwspólnotową dostawę towarów;
wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość – rozumie się przez
to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na
jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie
lub wysyłce towarów, z terytorium państwa członkowskiego innego niż
terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu
towarów do nabywcy, który jest:
podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa
w art. 9, lub
podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
odpowiadającego wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym
mowa w art. 9, lub
podmiotem niebędącym podatnikiem
– pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu
ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2;
sprzedaży na odległość towarów importowanych – rozumie się przez to
dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na
jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie
lub wysyłce towarów, z terytorium państwa trzeciego do nabywcy na
terytorium państwa członkowskiego, który jest:
podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa
w art. 9, lub
podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
odpowiadającego wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym
mowa w art. 9, lub
podmiotem niebędącym podatnikiem
– pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu
ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2;
(uchylony)
(uchylony)
małym podatniku – rozumie się przez to podatnika podatku od towarów
i usług:
u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła
w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro,
prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami
inwestycyjnymi, zarządzającego alternatywnymi funduszami
inwestycyjnymi, będącego agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą
świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – jeżeli
kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi
(wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku
podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości
45 000 euro
– przy czym przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według
średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy
dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu
do 1000 zł;
usługach telekomunikacyjnych – rozumie się przez to usługi dotyczące
transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub
wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za
pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane
z nimi przeniesienie lub cesję praw do użytkowania środków dla zapewniania
takiej transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do
ogólnoświatowych sieci informacyjnych, z uwzględnieniem art. 6a
rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L
77 z 23.03.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem
282/2011”;
usługach nadawczych – rozumie się przez to usługi nadawcze, o których
mowa w art. 6b rozporządzenia 282/2011;
usługach elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą
elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011;
systemie gazowym – rozumie się przez to system gazowy znajdujący się na
terytorium Unii Europejskiej lub jakąkolwiek sieć połączoną z takim
systemem;
wyrobach akcyzowych – rozumie się przez to wyroby akcyzowe
w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyłączeniem gazu
dostarczanego w systemie gazowym;
systemie elektroenergetycznym – rozumie się przez to system
elektroenergetyczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia
1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834, 859, 1847 i
1881 oraz z 2025 r. poz. 303);
wartości rynkowej – rozumie się przez to całkowitą kwotę, jaką, w celu
uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub
usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym
dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby,
w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub
usługodawcy na terytorium kraju; w przypadku gdy nie można ustalić
porównywalnej dostawy towarów lub świadczenia usług, przez wartość
rynkową rozumie się:
w odniesieniu do towarów – kwotę nie mniejszą niż cena nabycia
towarów lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia,
koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy,
w odniesieniu do usług – kwotę nie mniejszą niż całkowity koszt
poniesiony przez podatnika na wykonanie tych usług;
wartości rzeczywistej – rozumie się przez to wartość rzeczywistą, o której
mowa w art. 1 pkt 48 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446
z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych
zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz.
UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.2)), zwanego dalej
„rozporządzeniem 2015/2446”;
(uchylony)
(uchylony)
zorganizowanej części przedsiębiorstwa – rozumie się przez to organizacyjnie
i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
realizujące te zadania;
(uchylony)
czasopismach regionalnych lub lokalnych – rozumie się przez to
wydawnictwa periodyczne (ex CN 4902 i ex CN 4911) o tematyce regionalnej
lub lokalnej, także przeznaczone dla osób niewidomych i niedowidzących,
publikowane nie częściej niż raz w tygodniu w postaci odrębnych zeszytów
(numerów) objętych wspólnym tytułem, których zakończenia nie przewiduje
się, ukazujące się na ogół w regularnych odstępach czasu w nakładzie w wersji
drukowanej nie wyższym niż 15 000 egzemplarzy, z wyjątkiem:
periodyków o treści ogólnej, stanowiących podstawowe źródło
informacji bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych lub
zagranicznych, przeznaczonych dla szerokiego kręgu czytelników,
publikacji zawierających treści pornograficzne, publikacji zawierających
treści nawołujące do nienawiści na tle różnic narodowościowych,
etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na
bezwyznaniowość lub znieważające z tych powodów grupę ludności lub
poszczególne osoby oraz publikacji propagujących ustroje totalitarne,
wydawnictw, które zawierają głównie kompletne powieść, opowiadanie
lub inne dzieło w formie tekstu ilustrowanego lub nie, albo w formie
rysunków opatrzonych opisem lub nie,
publikacji, w których więcej niż 20 % powierzchni jest przeznaczone na
krzyżówki, kryptogramy, zagadki oraz inne gry słowne lub rysunkowe,
publikacji zawierających informacje popularne, w szczególności porady
oraz informacje o znanych i sławnych postaciach z życia publicznego,
czasopism w wersji drukowanej, na których nie zostanie uwidoczniona
wysokość nakładu;
Ordynacji podatkowej – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r.
– Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, 497, 621 i 622);
(uchylony)
terytorium Unii Europejskiej – rozumie się przez to terytoria państw
członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej,
suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium
Republiki Cypru,
następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się
jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
– wyspę Helgoland, terytorium Buesingen – z Republiki Federalnej
Niemiec,
– Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie – z Królestwa Hiszpanii,
– Livigno, Campione d’Italia, włoską część jeziora Lugano –
z Republiki Włoskiej,
– francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355
ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – z Republiki
Francuskiej,
– Górę Athos – z Republiki Greckiej,
– Wyspy Alandzkie – z Republiki Finlandii,
– (uchylone)
(uchylona)
Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w
zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej
do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i
Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii
Atomowej;
ex – rozumie się przez to zakres towarów i usług węższy niż określony
odpowiednio w danym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury
scalonej (CN) lub danym grupowaniu klasyfikacji wydanych na podstawie
przepisów o statystyce publicznej;
fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci
elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na
jej podstawie;
fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej
wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym;
fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem
identyfikującym tę fakturę w tym systemie;
terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod
zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
pojazdach samochodowych – rozumie się przez to pojazdy samochodowe
w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony;
podmiocie prowadzącym skład podatkowy – rozumie się przez to podmiot, o
którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku
akcyzowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 126, 222 i 340);
zarejestrowanym odbiorcy – rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w
art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym;
rachunku VAT – rozumie się przez to rachunek VAT, o którym mowa w:
art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz.
U. z 2024 r. poz. 1646, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 146, 222 i 525),
art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach
oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 379);
ustawie o zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to ustawę z dnia 5 lipca
2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych
ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r.
poz. 170);
przedsiębiorstwie w spadku – rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku
w rozumieniu ustawy o zarządzie sukcesyjnym;
terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium
państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem
art. 2a;
zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to zarząd sukcesyjny, o którym
mowa w ustawie o zarządzie sukcesyjnym;
bonie – rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego
przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów
lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać
dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość
potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym
instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach
wykorzystania tego instrumentu;
emisji bonu ‒ rozumie się przez to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu;
bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego
miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz
kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych
usług są znane w chwili emisji tego bonu;
bonie różnego przeznaczenia – rniewięcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia
ich do użytku upłynęło niewięcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia
do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy
raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym
po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia
do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest
wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu
lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment
dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on
wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został
po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta,
jednostki pływające o długości większej niż 7,5 metra, jeżeli były używane
niedłużej niż 100 godzin roboczych na wodzie lub od momentu ich
dopuszczenia do użytku upłynęło niewięcej niż 3 miesiące, z wyjątkiem
statków morskich, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1; za moment
dopuszczenia do użytku jednostki pływającej uznaje się dzień, w którym
została ona wydana przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień,
w którym została po raz pierwszy użyta dla celów demonstracyjnych przez
producenta,
statki powietrzne o maksymalnej masie startowej większej niż
1550 kilogramów, jeżeli były używane niedłużej niż 40 godzin roboczych
lub od momentu ich dopuszczenia do użytku upłynęło niewięcej niż
3 miesiące, z wyjątkiem środków transportu lotniczego, o których mowa
w art. 83 ust. 1 pkt 6; za moment dopuszczenia do użytku statku
powietrznego uznaje się dzień, w którym został on wydany przez
producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz
pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta;
podatku od wartości dodanej – rozumie się przez to podatek od wartości dodanej
nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od
towarów i usług nakładanego tą ustawą;
obiektach budownictwa mieszkaniowego – rozumie się przez to budynki
mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji
Obiektów Budowlanych w dziale 11;
urzędzie skarbowym – rozumie się przez to urząd skarbowy, przy pomocy
którego właściwy dla podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje
zadania;
pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania
pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
wybudowaniu lub
ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30 % wartości
początkowej;
wytworzeniu nieruchomości – rozumie się przez to wybudowanie budynku,
budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym;
działalności rolniczej – rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą,
w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego
oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod
folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów,
hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów
użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy
w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni,
uprawy roślin „in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego,
wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych,
chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek
oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż
produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z
drzew tropikalnych (CN 4403 41 00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00),
a także świadczenie usług rolniczych;
gospodarstwie rolnym – rozumie się przez to gospodarstwo rolne w rozumieniu
przepisów o podatku rolnym;
gospodarstwie leśnym – rozumie się przez to gospodarstwo prowadzone przez
podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym;
gospodarstwie rybackim – rozumie się przez to prowadzenie działalności
w zakresie chowu i hodowli ryb oraz innych organizmów żyjących w wodzie;
rolniku ryczałtowym – rozumie się przez to rolnika dokonującego dostawy
produktów rolnych lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze
zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika
obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg
rachunkowych;
państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w
sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i
Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str.
7, z późn. zm.1));
produktach rolnych – rozumie się przez to towary pochodzące z własnej
działalności rolniczej rolnika ryczałtowego oraz towary, o których mowa w art.
20 ust. 1c i 1d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592, 779, 846, 1079, 1098 i 1123);
usługach rolniczych – rozumie się przez to:
usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt, z
wyłączeniem usług weterynaryjnych (PKWiU ex 01.6), z wyłączeniem
usług podkuwania koni i prowadzenia schronisk dla zwierząt gospodarskich
(PKWiU ex 01.62.10.0),
usługi związane z leśnictwem (PKWiU ex 02.40.10), z wyłączeniem
patrolowania lasów wykonywanego na zlecenie przez jednostki inne niż
leśne (PKWiU ex 02.40.10.3),
usługi wspomagające rybactwo (PKWiU ex 03.00.7), z wyłączeniem usług
związanych z rybołówstwem morskim (PKWiU 03.00.71.0),
wynajem i dzierżawę maszyn i urządzeń rolniczych, bez obsługi (PKWiU
77.31.10.0);
sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
wewnątrzwspólnotową dostawę towarów;
wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość – rozumie się przez to
dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego
rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub
wysyłce towarów, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do
nabywcy, który jest:
podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
art. 9, lub
podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego
wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub
podmiotem niebędącym podatnikiem
– pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani
towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2;
sprzedaży na odległość towarów importowanych – rozumie się przez to dostawę
towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w
tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce
towarów, z terytorium państwa trzeciego do nabywcy na terytorium państwa
członkowskiego, który jest:
podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
art. 9, lub
podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku
rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego
wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub
podmiotem niebędącym podatnikiem
– pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani
towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2;
(uchylony)
(uchylony)
małym podatniku – rozumie się przez to podatnika podatku od towarów i usług:
u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła
w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro,
prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami
inwestycyjnymi, zarządzającego alternatywnymi funduszami
inwestycyjnymi, będącego agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą
świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – jeżeli
kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz
z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym
wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 45 000 euro
– przy czym przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według
średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy
dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do
1000 zł;
usługach telekomunikacyjnych – rozumie się przez to usługi dotyczące
transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub
wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za
pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi
przeniesienie lub cesję praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej
transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych
sieci informacyjnych, z uwzględnieniem art. 6a rozporządzenia wykonawczego
Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, z późn. zm.),
zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”;
usługach nadawczych – rozumie się przez to usługi nadawcze, o których mowa
w art. 6b rozporządzenia 282/2011;
usługach elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą
elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011;
systemie gazowym – rozumie się przez to system gazowy znajdujący się na
terytorium Unii Europejskiej lub jakąkolwiek sieć połączoną z takim systemem;
wyrobach akcyzowych – rozumie się przez to wyroby akcyzowe w rozumieniu
przepisów o podatku akcyzowym, z wyłączeniem gazu dostarczanego
w systemie gazowym;
systemie elektroenergetycznym – rozumie się przez to system
elektroenergetyczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.
– Prawo energetyczne (Dz. U. z 2026 r. poz. 43, 516, 607 i 900);
wartości rynkowej – rozumie się przez to całkowitą kwotę, jaką, w celu
uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub
usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana
jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej
konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium
kraju; w przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub
świadczenia usług, przez wartość rynkową rozumie się:
w odniesieniu do towarów – kwotę niemniejszą niż cena nabycia towarów
lub towarów podobnych, a w przypadku braku ceny nabycia, koszt
wytworzenia, określone w momencie dostawy,
w odniesieniu do usług – kwotę niemniejszą niż całkowity koszt poniesiony
przez podatnika na wykonanie tych usług;
wartości rzeczywistej – rozumie się przez to wartość rzeczywistą, o której
mowa w art. 1 pkt 48 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446
z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad
dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz.
UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.2)), zwanego dalej „rozporządzeniem
2015/2446”;
(uchylony)
(uchylony)
zorganizowanej części przedsiębiorstwa – rozumie się przez to organizacyjnie
i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników
materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania;
(uchylony)
czasopismach regionalnych lub lokalnych – rozumie się przez to wydawnictwa
periodyczne (ex CN 4902 i ex CN 4911) o tematyce regionalnej lub lokalnej,
także przeznaczone dla osób niewidomych i niedowidzących, publikowane
nieczęściej niż raz w tygodniu w postaci odrębnych zeszytów (numerów)
objętych wspólnym tytułem, których zakończenia nie przewiduje się, ukazujące
się na ogół w regularnych odstępach czasu w nakładzie w wersji drukowanej
niewyższym niż 15 000 egzemplarzy, z wyjątkiem:
periodyków o treści ogólnej, stanowiących podstawowe źródło informacji
bieżącej o aktualnych wydarzeniach krajowych lub zagranicznych,
przeznaczonych dla szerokiego kręgu czytelników,
publikacji zawierających treści pornograficzne, publikacji zawierających
treści nawołujące do nienawiści na tle różnic narodowościowych,
etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na
bezwyznaniowość lub znieważające z tych powodów grupę ludności lub
poszczególne osoby oraz publikacji propagujących ustroje totalitarne,
wydawnictw, które zawierają głównie kompletne powieść, opowiadanie lub
inne dzieło w formie tekstu ilustrowanego lub nie, albo w formie rysunków
opatrzonych opisem lub nie,
publikacji, w których więcej niż 20 % powierzchni jest przeznaczone na
krzyżówki, kryptogramy, zagadki oraz inne gry słowne lub rysunkowe,
publikacji zawierających informacje popularne, w szczególności porady
oraz informacje o znanych i sławnych postaciach z życia publicznego,
czasopism w wersji drukowanej, na których nie zostanie uwidoczniona
wysokość nakładu;
Ordynacji podatkowej – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, 825, 846, 875 i 1098);
(uchylony)
terytorium Unii Europejskiej – rozumie się przez to terytoria państw
członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej,
suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki
Cypru,
następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się
jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
– wyspę Helgoland, terytorium Buesingen – z Republiki Federalnej
Niemiec,
– Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie – z Królestwa Hiszpanii,
– Livigno, Campione d’Italia, włoską część jeziora Lugano – z Republiki
Włoskiej,
– francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355
ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – z Republiki
Francuskiej,
– Górę Athos – z Republiki Greckiej,
– Wyspy Alandzkie – z Republiki Finlandii,
– (uchylone)
(uchylona)
Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy
o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
ex – rozumie się przez to zakres towarów i usług węższy niż określony
odpowiednio w danym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury
scalonej (CN) lub danym grupowaniu klasyfikacji wydanych na podstawie
przepisów o statystyce publicznej;
fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci
elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
podstawie;
fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej
wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym;
fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy
użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem
identyfikującym tę fakturę w tym systemie;
terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę
zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym;
pojazdach samochodowych – rozumie się przez to pojazdy samochodowe
w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 tony;
podmiocie prowadzącym skład podatkowy – rozumie się przez to podmiot, o
którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku
akcyzowym (Dz. U. z 2026 r. poz. 412, 414 i 846);
zarejestrowanym odbiorcy – rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w art.
2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym;
rachunku VAT – rozumie się przez to rachunek VAT, o którym mowa w:
art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z
2026 r. poz. 38, 176, 331, 340, 644 i 846),
art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach
oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2026 r. poz. 595 i 846);
ustawie o zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to ustawę z dnia 5 lipca
2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych
ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170
oraz z 2026 r. poz. 507);
przedsiębiorstwie w spadku – rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku w
rozumieniu ustawy o zarządzie sukcesyjnym;
terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium państwa
wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to zarząd sukcesyjny, o którym mowa
w ustawie o zarządzie sukcesyjnym;
bonie – rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego
przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub
świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone,
lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców
lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w
powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu;
emisji bonu ‒ rozumie się przez to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu;
bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego
miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz
kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane
w chwili emisji tego bonu;
bonie różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego
przeznaczenia;
transferze bonu ‒ roz
Art. 20.
zmienionyW wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie późniejniepóźniej jednak niż 15. dnia
miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, z zastrzeżeniem
ust. 4.
W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wykonywanej
w sposób ciągły przez okres dłuższy niż miesiąc uważa się ją za dokonaną z upływem
każdego miesiąca do czasu zakończenia dostawy tych towarów.
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5, obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą ustania okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 4.
W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej,
nie późniejniepóźniej jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia,
z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2, obowiązek podatkowy
powstaje z chwilą ustania okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 1.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu
obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania tych towarów, nie
późniejniepóźniej jednak
niż z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej.
Art. 21.
zmienionyMały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym,
że obowiązek podatkowy w odniesieniu do dokonywanych przez niego dostaw
towarów i świadczenia usług powstaje:
z dniem otrzymania całości lub części zapłaty – w przypadku dokonania dostawy
towarów lub świadczenia usług na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15,
zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny,
z dniem otrzymania całości lub części zapłaty, nie późniejniepóźniej niż 180. dnia, licząc od
dnia wydania towaru lub wykonania usługi – w przypadku dokonania dostawy
towarów lub świadczenia usług na rzecz podmiotu innego niż wymieniony w pkt
1
– po uprzednim zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego w terminie
do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę, zwaną
dalej „metodą kasową”; otrzymanie zapłaty w części powoduje powstanie obowiązku
podatkowego w tej części.
Przepis ust. 1 stosuje się do czynności wykonanych w okresie, w którym
podatnik stosuje metodę kasową.
Mały podatnik może zrezygnować z metody kasowej, nie wcześniejniewcześniej jednak niż
po upływie 12 miesięcy, w trakcie których rozliczał się tą metodą, po uprzednim
zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do końca
kwartału, w którym stosował tę metodę.
Mały podatnik traci prawo do rozliczania podatku metodą kasową, począwszy
od rozliczenia za miesiąc następujący po kwartale, w którym przekroczył kwotę
określoną w art. 2 pkt 25.
(uchylony)
Przepis ust. 1:
nie narusza przepisów art. 19a ust. 5 pkt 1 i 2;
nie ma zastosowania do:
dostawy towarów i świadczenia usług, o których mowa w art. 8a ust. 1 i 3,
dostawy towarów, o której mowa w art. 20 ust. 1‒4,
dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na
rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego podatnika.
Art. 29a.
zmienionyPodstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a–
30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą
dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
podatnika.
Podstawę opodatkowania obniża się o:
kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
wartość zwróconych towarów i opakowań;
zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
charakterze, o których mowa w ust. 1.
Do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli
podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za
to opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru.
Do podstawy opodatkowania nie wlicza się kaucji pobieranej za
opakowanie objęte systemem kaucyjnym, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru
w tym opakowaniu.
W przypadku niezwrócenia przez nabywcę opakowania, o którym mowa
w ust. 11, podstawę opodatkowania podwyższa się o wartość tego opakowania:
w dniu następującym po dniu, w którym umowa przewidywała zwrot
opakowania – jeżeli tego opakowania nie zwrócono w terminie określonym
w umowie;
60. dnia od dnia wydania opakowania – jeżeli w umowie nie określono
terminu zwrotu tego opakowania.
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku niezwrócenia do podmiotu reprezentującego opakowania
lub odpadu opakowaniowego objętych systemem kaucyjnym wprowadzający
produkty w opakowaniach na napoje podwyższa podstawę opodatkowania na
ostatni dzień roku o różnicę w wartości kaucji wynikającą z wprowadzonych przez
niego do obrotu w danym roku opakowań objętych systemem kaucyjnym
a opakowań lub odpadów opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych
do podmiotu reprezentującego w danym roku. Kwota tej różnicy zawiera kwotę
podatku. Wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje jest obowiązany do
podwyższenia podstawy opodatkowania w deklaracji podatkowej składanej za
pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku, dla którego ustalono
różnicę w wartości kaucji.
Jeżeli w danym roku wartość kaucji wynikająca z opakowań objętych
systemem kaucyjnym wprowadzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty
w opakowaniach na napoje jest mniejsza niż wartość kaucji wynikająca
z opakowań lub odpadów opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych
do podmiotu reprezentującego, wprowadzający produkty w opakowaniach na
napoje uwzględnia tę różnicę przy ustaleniu podstawy opodatkowania dla:
kolejnego roku albo
lat następujących po kolejnym roku, jeżeli w kolejnym roku wartość kaucji
wynikająca z opakowań objętych systemem kaucyjnym wprowadzonych do
obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach na napoje jest
mniejsza niż łączna wartość kaucji wynikająca z opakowań lub odpadów
opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych do podmiotu
reprezentującego oraz wartość różnicy wynikającej z roku poprzedniego.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, obniżenia podstawy
opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze
z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem
ust. 13a–13c.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, obniżenia podstawy
opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze
z wykazanym podatkiem, dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy,
w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi, jeżeli podatnik wystawił fakturę korygującą inną niż
faktura ustrukturyzowana, z zastrzeżeniem ust. 13b i 13c.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, jeżeli podatnik
wystawił fakturę korygującą:
w postaci faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1 lub art. 106nh ust. 1, na
rzecz nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 pkt 2–6, i udostępnił ją
temu nabywcy w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
w postaci faktury, o której mowa w art. 106nf ust. 1, i udostępnił ją nabywcy
w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
– obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na
wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, można dokonać w rozliczeniu za
okres rozliczeniowy, w którym podatnik przesłał fakturę korygującą do Krajowego
Systemu e-Faktur.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, jeżeli podatnik
wystawił fakturę korygującą w postaci faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1,
art. 106nf ust. 1 lub art. 106nh ust. 1, i udostępnił ją nabywcy przy użyciu
Krajowego Systemu e-Faktur, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do
podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje
się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik przesłał fakturę
korygującą do Krajowego Systemu e-Faktur.
Przepisy ust. 13–13c stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia
pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do
faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.
Warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi, o którym mowa w ust. 13a, nie stosuje się
w przypadku:
eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania
znajduje się poza terytorium kraju;
sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu
przewodowego, usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub
chłodniczej, usług dystrybucji gazu przewodowego, usług
telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51
załącznika nr 3 do ustawy;
(uchylony)
(uchylony)
gdy podatnik nie uzyskał potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury
korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub
usługi wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami
określonymi na fakturze korygującej.
W przypadku importu usług oraz dostawy towarów, dla której zgodnie
z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, gdy podstawa opodatkowania
uległa obniżeniu, korekty tej podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres
rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna obniżenia podstawy opodatkowania.
W przypadku, o którym mowa w ust. 15 pkt 6, obniżenia podstawy
opodatkowania dokonuje się nie wcześniej niż za okres rozliczeniowy, w którym
zostały łącznie spełnione przesłanki określone w ust. 15 pkt 6.
Przepisu ust. 15 pkt 6 nie stosuje się w przypadku, gdy podatnik miał
obowiązek przesłania faktury korygującej do Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie
z art. 106nda ust. 2, art. 106nf ust. 4 albo art. 106nh ust. 2, z wyłączeniem faktur
korygujących wystawianych na rzecz nabywcy, o którym mowa w art. 106gb
ust. 4 pkt 2–6, udostępnionych temu nabywcy w sposób inny niż przy użyciu
Krajowego Systemu e-Faktur.
(uchylony)
W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty
tej podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym
zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania.
W przypadku eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów zwiększenie podstawy opodatkowania, o którym mowa w ust. 17,
następuje nie wcześniej30a–30c,
art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 , jest
wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami
o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Podstawę opodatkowania obniża się o:
kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
wartość zwróconych towarów i opakowań;
zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
charakterze, o których mowa w ust. 1.
Do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli
podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za to
opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru.
Do podstawy opodatkowania nie wlicza się kaucji pobieranej za opakowanie
objęte systemem kaucyjnym, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w tym
opakowaniu.
W przypadku niezwrócenia przez nabywcę opakowania, o którym mowa
w ust. 11, podstawę opodatkowania podwyższa się o wartość tego opakowania:
w dniu następującym po dniu, w którym umowa przewidywała zwrot
opakowania – jeżeli tego opakowania nie zwrócono w terminie określonym
w umowie;
60. dnia od dnia wydania opakowania – jeżeli w umowie nie określono terminu
zwrotu tego opakowania.
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku niezwrócenia do podmiotu reprezentującego opakowania lub
odpadu opakowaniowego objętych systemem kaucyjnym wprowadzający produkty
w opakowaniach na napoje podwyższa podstawę opodatkowania na ostatni dzień roku
o różnicę w wartości kaucji wynikającą z wprowadzonych przez niego do obrotu
w danym roku opakowań objętych systemem kaucyjnym a opakowań lub odpadów
opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych do podmiotu reprezentującego
w danym roku. Kwota tej różnicy zawiera kwotę podatku. Wprowadzający produkty
w opakowaniach na napoje jest obowiązany do podwyższenia podstawy
opodatkowania w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy
roku następującego po roku, dla którego ustalono różnicę w wartości kaucji.
Jeżeli w danym roku wartość kaucji wynikająca z opakowań objętych
systemem kaucyjnym wprowadzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty
w opakowaniach na napoje jest mniejsza niż wartość kaucji wynikająca z opakowań
lub odpadów opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych do podmiotu
reprezentującego, wprowadzający produkty w opakowaniach na napoje uwzględnia tę
różnicę przy ustaleniu podstawy opodatkowania dla:
kolejnego roku albo
lat następujących po kolejnym roku, jeżeli w kolejnym roku wartość kaucji
wynikająca z opakowań objętych systemem kaucyjnym wprowadzonych do
obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach na napoje jest
mniejsza niż łączna wartość kaucji wynikająca z opakowań lub odpadów
opakowaniowych objętych tym systemem zwróconych do podmiotu
reprezentującego oraz wartość różnicy wynikającej z roku poprzedniego.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, obniżenia podstawy
opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze
z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem
ust. 13a–13c.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, obniżenia podstawy
opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze
z wykazanym podatkiem, dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy,
w którym podatnik otrzymał potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi, jeżeli podatnik wystawił fakturę korygującą inną niż
faktura ustrukturyzowana, z zastrzeżeniem ust. 13b i 13c.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, jeżeli podatnik
wystawił fakturę korygującą:
w postaci faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1 lub art. 106nh ust. 1, na
rzecz nabywcy, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 pkt 2–6, i udostępnił ją temu
nabywcy w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
w postaci faktury, o której mowa w art. 106nf ust. 1, i udostępnił ją nabywcy
w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
– obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na
wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, można dokonać w rozliczeniu za
okres rozliczeniowy, w którym podatnik przesłał fakturę korygującą do Krajowego
Systemu e-Faktur.
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, jeżeli podatnik
wystawił fakturę korygującą w postaci faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1,
art. 106nf ust. 1 lub art. 106nh ust. 1, i udostępnił ją nabywcy przy użyciu Krajowego
Systemu e-Faktur, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy
określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się
w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik przesłał fakturę korygującą
do Krajowego Systemu e-Faktur.
Przepisy ust. 13–13c stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia
pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury,
w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.
Warunku posiadania potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi, o którym mowa w ust. 13a, nie stosuje się w przypadku:
eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania
znajduje się poza terytorium kraju;
sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego,
usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji
gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w
poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy;
(uchylony)
(uchylony)
gdy podatnik nie uzyskał potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez
nabywcę towaru lub usługi mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury
korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługi
wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi na
fakturze korygującej.
W przypadku importu usług oraz dostawy towarów, dla której zgodnie
z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, gdy podstawa opodatkowania
uległa obniżeniu, korekty tej podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres
rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna obniżenia podstawy opodatkowania.
W przypadku, o którym mowa w ust. 15 pkt 6, obniżenia podstawy
opodatkowania dokonuje się niewcześniej niż za okres rozliczeniowy, w którym
zostały łącznie spełnione przesłanki określone w ust. 15 pkt 6.
Przepisu ust. 15 pkt 6 nie stosuje się w przypadku, gdy podatnik miał
obowiązek przesłania faktury korygującej do Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie
z art. 106nda ust. 2, art. 106nf ust. 4 albo art. 106nh ust. 2, z wyłączeniem faktur
korygujących wystawianych na rzecz nabywcy, o którym mowa w art. 106gb
ust. 4 pkt 2–6, udostępnionych temu nabywcy w sposób inny niż przy użyciu
Krajowego Systemu e-Faktur.
(uchylony)
W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej
podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała
przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania.
W przypadku eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
zwiększenie podstawy opodatkowania, o którym mowa w ust. 17, następuje
niewcześniej niż w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym
wykazane zostały te transakcje.
Podstawa opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług
dokonanych w zamian za bon różnego przeznaczenia realizowany w całości,
w odniesieniu do tego bonu, jest równa:
wynagrodzeniu zapłaconemu za ten bon różnego przeznaczenia,
pomniejszonemu o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub
świadczonymi usługami;
wartości pieniężnej wskazanej na tym bonie różnego przeznaczenia lub
w powiązanej dokumentacji, pomniejszonej o kwotę podatku związaną
z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami – w przypadku gdy
informacje dotyczące wynagrodzenia są niedostępne.
Podstawa opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług
dokonanych w zamian za bon różnego przeznaczenia realizowany w części,
w odniesieniu do tego bonu, jest równa odpowiedniej części:
wynagrodzenia zapłaconego za ten bon różnego przeznaczenia, pomniejszonej
o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub świadczonymi
usługami;
wartości pieniężnej wskazanej na tym bonie różnego przeznaczenia lub
w powiązanej dokumentacji, pomniejszonej o kwotę podatku związaną
z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami – w przypadku gdy
informacje dotyczące wynagrodzenia są niedostępne.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1a i 1b, przepisy ust. 2 i 5 stosuje się
odpowiednio.
W przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą
opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny
nabycia – koszt wytworzenia, określone w momencie tej dostawy towarów.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.
(uchylony)
W przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2, podstawą
opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika.
Podstawa opodatkowania obejmuje:
podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
kwoty podatku;
koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu
i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
nabywcy lub usługobiorcy.
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych
w momencie sprzedaży;
otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy
i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego
ewidencji na potrzeby podatku.
W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych
albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia
się wartości gruntu.
Przepisu ust. 8 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste
gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale
z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli.
Art. 3.
zmieniony(uchylony)
(uchylony)
W przypadku:
(uchylony)
podatników:
nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
o których mowa w art. 109b,
korzystających z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
w rozdziałach 6a, 7 i 9,
działających w charakterze pośredników na rzecz podatników
korzystających z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII
w rozdziale 9,
korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113b ust. 1
– właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu
Skarbowego Warszawa-Śródmieście, zwany dalej „naczelnikiem drugiego
urzędu skarbowego”;
podatników:
o których mowa w art. 130a pkt 2 i art. 138b ust. 1, oraz podmiotów
zagranicznych, o których mowa w art. 131 pkt 2, zidentyfikowanych na
potrzeby procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim konsumpcji,
o którym mowa w art. 130a pkt 2a, art. 131 pkt 3a i art. 138a pkt 4, jest
Rzeczpospolita Polska,
działających w charakterze pośredników na rzecz podatników
korzystających z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII
w rozdziale 9, dla których państwem członkowskim konsumpcji, o któ-
rymktórym
mowa w art. 130a pkt 2a, art. 131 pkt 3a i art. 138a pkt 4, jest
Rzeczpospolita Polska
– właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Łódzkiego Urzędu
Skarbowego;
podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1 –
właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego
Łódź-Śródmieście.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1a i art. 17 ust. 1i,
właściwym organem podatkowym jest organ podatkowy, który był właściwy dla
zmarłego podatnika w dniu jego śmierci.
W przypadku grupy VAT właściwym organem podatkowym jest naczelnik
urzędu skarbowego właściwy dla przedstawiciela grupy VAT.
Art. 31a.
zmienionyW przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy
opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się
według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski
na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego.
Podatnik może wybrać sposób przeliczania tych kwot na złote według ostatniego kursu
wymiany opublikowanego przez Europejski Bank Centralny na ostatni dzień
poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego; w takim przypadku waluty
inne niż euro przelicza się z zastosowaniem kursu wymiany każdej z nich względem
euro.
W przypadku gdy podatnik wystawia fakturę przed powstaniem obowiązku
podatkowego, a kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są
określone na tej fakturze w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według
kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na
ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury. Przepis ust. 1 zdanie
drugie stosuje się odpowiednio.
Kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania określone w
walucie obcej mogą być przeliczane przez podatnika na złote zgodnie z zasadami
przeliczania przychodu określonego w walucie obcej wynikającymi z przepisów
o podatku dochodowym, obowiązującymi tego podatnika na potrzeby rozliczania
danej transakcji.
Podatnik, który wybrał zasady przeliczania, o których mowa w ust. 2a, jest
obowiązany do ich stosowania przez co najmniej 12 kolejnych miesięcy, licząc od
miesiąca, w którym je wybrał.
W przypadku rezygnacji z zasad przeliczania, o których mowa w ust. 2a,
podatnik jest obowiązany do stosowania zasad przeliczania, o których mowa w ust. 1
lub 2, przez co najmniej 12 kolejnych miesięcy, licząc od miesiąca następującego po
miesiącu, w którym zrezygnował z zasad przeliczania, o których mowa w ust. 2a.
W przypadku gdy w okresie stosowania zasad przeliczania, o których mowa
w ust. 2a, podatnik dokona transakcji niepodlegającej przeliczeniu zgodnie z tymi
zasadami, jest on obowiązany do zastosowania dla tej transakcji zasad przeliczania, o
których mowa w ust. 1 lub 2.
W przypadku importu towarów przeliczenia na złote dokonuje się zgodnie
z przepisami celnymi.
W przypadku usług wstępu na imprezy masowe w rozumieniu ustawy z dnia
20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 616)616 oraz
z 2026 r. poz. 875) kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania wyrażone
w walucie obcej mogą być przeliczane na złote zgodnie z przepisami celnymi
stosowanymi na potrzeby obliczania wartości celnej importowanych towarów.
Na potrzeby stosowania art. 7a ust. 1, art. 45 ust. 1 pkt 11, art. 48 ust. 2,
art. 52 ust. 3, art. 56 ust. 1 i 2, art. 138a pkt 2 i art. 138i ust. 1 kwotę wyrażoną w euro
przelicza się przy zastosowaniu kursu wymiany obowiązującego w pierwszym dniu
roboczym października poprzedniego roku podatkowego, opublikowanego przez
Europejski Bank Centralny, przy czym wyrażone w złotych kwoty wynikające
z przeliczenia zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot
wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej
groszy podwyższa się do pełnych złotych.
Art. 33.
zmienionyPodatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są
obowiązani do obliczenia i wykazania w:
zgłoszeniu celnym albo
rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446,
w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia
2015/2447
– kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.
Jeżeli przed zwolnieniem towaru, o którym mowa w art. 194 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r.
ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn.
zm.4)), zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została
wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję,
w której określa:
podatek w prawidłowej wysokości – w przypadku gdy decyzja jest wydawana
przed zwolnieniem towaru;
różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już
wykazaną – w przypadku gdy decyzja jest wydawana po zwolnieniu towaru.
Jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu
celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia
albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została
określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje
decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości
a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
Po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia
zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-
-skarbowego o wydanie decyzji określającej różnicę między kwotą podatku
w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
Podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego
powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do
wpłacenia kwoty obliczonego podatku, z zastrzeżeniem art. 33a i art. 33b.
W przypadkach niewymienionych w ust. 1–4 i art. 34 podatnik jest
obowiązany do zapłaty kwoty należnego podatku w terminie i na warunkach
określonych dla uiszczenia cła, również gdy towary zostały zwolnione od cła lub
stawki celne zostały zawieszone albo obniżone do wysokości 0 %.
Naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności
celnych przywozowych wynikających z długu celnego jest obowiązany do poboru
podatku należnego z tytułu importu towarów, z zastrzeżeniem art. 33a.
Organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został
uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczaniu należności
celnych na podstawie przepisów celnych, z zastrzeżeniem ust. 7a–7e.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, gdy zabezpieczenie potencjalnego długu
celnego wymaganego zgodnie z:
art. 148 ust. 2 lit. c lub art. 211 ust. 3 lit. c unijnego kodeksu celnego,
art. 115 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a rozporządzenia 2015/2446
– dotyczy przypadków objęcia towarów czasowym składowaniem lub procedurą:
końcowego przeznaczenia, składowania celnego, uszlachetniania czynnego lub
odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych
przywozowych, pod warunkiem że podatnik przedstawi organowi celnemu
dokumenty potwierdzające, że jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i nie
posiada zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz nie jest wobec niego
prowadzone postępowanie egzekucyjne, likwidacyjne lub upadłościowe.
Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa w
ust. 7a, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika
oświadczeń o tej samej treści.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 7b, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
Dokumentów, o których mowa w ust. 7a, nie przedstawia się, jeżeli organ
celny dysponuje takimi dokumentami, przedstawionymi mu nie wcześniejzgło-
szeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu
celno-skarbowego wydaje decyzję, w której określa:
podatek w prawidłowej wysokości – w przypadku gdy decyzja jest wydawana
przed zwolnieniem towaru;
różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już
wykazaną – w przypadku gdy decyzja jest wydawana po zwolnieniu towaru.
Jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu
celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana
nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu
celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku
w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
Po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po
przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do
naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji określającej różnicę między
kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo
określoną.
Podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego
powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia
kwoty obliczonego podatku, z zastrzeżeniem art. 33a i art. 33b.
W przypadkach niewymienionych w ust. 1–4 i art. 34 podatnik jest
obowiązany do zapłaty kwoty należnego podatku w terminie i na warunkach
określonych dla uiszczenia cła, również gdy towary zostały zwolnione od cła lub
stawki celne zostały zawieszone albo obniżone do wysokości 0 %.
Naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych
przywozowych wynikających z długu celnego jest obowiązany do poboru podatku
należnego z tytułu importu towarów, z zastrzeżeniem art. 33a.
Organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został
uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczaniu należności
celnych na podstawie przepisów celnych, z zastrzeżeniem ust. 7a–7e.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, gdy zabezpieczenie potencjalnego długu
celnego wymaganego zgodnie z:
art. 148 ust. 2 lit. c lub art. 211 ust. 3 lit. c unijnego kodeksu celnego,
art. 115 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a rozporządzenia 2015/2446
– dotyczy przypadków objęcia towarów czasowym składowaniem lub procedurą:
końcowego przeznaczenia, składowania celnego, uszlachetniania czynnego lub
odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,
pod warunkiem że podatnik przedstawi organowi celnemu dokumenty potwierdzające,
że jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i nie posiada zaległości z tytułu cła
i podatków stanowiących dochód budżetu państwa, składek na ubezpieczenia
społeczne i zdrowotne oraz nie jest wobec niego prowadzone postępowanie
egzekucyjne, likwidacyjne lub upadłościowe.
Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa w ust.
7a, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika oświadczeń
o tej samej treści.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 7b, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta
zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
Dokumentów, o których mowa w ust. 7a, nie przedstawia się, jeżeli organ
celny dysponuje takimi dokumentami, przedstawionymi mu niewcześniej niż 6
miesięcy przed dokonaniem importu, i dane w nich zawarte są aktualne.
Jeżeli organ celny uzna, że w przypadkach, o których mowa w ust. 7a, istnieje
ryzyko, że kwota podatku nie zostanie zapłacona w przewidzianym terminie, może w
każdym czasie zażądać złożenia zabezpieczenia.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze
rozporządzenia, określić terminy zapłaty podatku inne niż określone w ust. 4 i 5 oraz
warunki stosowania innych terminów, uwzględniając przepisy Unii Europejskiej oraz
przebieg realizacji budżetu państwa.
Art. 33a.
zmienionyPodatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny może rozliczyć
kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej
za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem:
przedstawienia przez podatnika naczelnikowi urzędu celno-skarbowego,
wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu:
zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na
ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków
stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie
z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3 %
kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych
w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub
podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres
rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość,
potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego;
(uchylony)
dokonywania zgłoszeń celnych przez przedstawiciela bezpośredniego lub
pośredniego w rozumieniu przepisów celnych.
Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa
w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez
podatnika oświadczeń o tej samej treści.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 2a, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
Naczelnikiem urzędu celno-skarbowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1,
jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę lub
miejsce zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników nieposiadających
siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju – Naczelnik Dolnośląskiego
Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu.
Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie stosuje się, jeżeli podatnik
posiada status upoważnionego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego
kodeksu celnego lub posiada pozwolenie na stosowanie uproszczenia, o którym
mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego.
Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie
stosuje się, jeżeli naczelnik urzędu celno--skarbowego posiada złożone przez
podatnika aktualne dokumenty.
(uchylony)
W przypadku gdy zgłoszenie celne dotyczące towarów, o których mowa w
ust. 1, jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów
celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz
którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2–3 stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
W przypadku gdy podatnik nie rozliczył w całości lub w części podatku
należnego z tytułu importu towarów na zasadach określonych w ust. 1, może
dokonać korekty deklaracji podatkowej:
w terminie 4 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu,
w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów;
w terminie późniejszym niż określony w pkt 1, jednak nie później niż
w terminie miesiąca po upływie terminu na złożenie zgłoszenia
uzupełniającego – w przypadku gdy podatnik stosuje uproszczenie, o którym
mowa w art. 166 unijnego kodeksu celnego, i posiada status upoważnionego
przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego.
Podatnik, który wybrał rozliczenie podatku należnego z tytułu importu
towarów na zasadach określonych w ust. 1 i nie rozliczył tego podatku w całości
lub w części na tych zasadach w terminie, o którym mowa w ust. 6a, traci prawo do
rozliczania w deklaracji podatkowej podatku należnego z tytułu importu towarów
wykazanego w zgłoszeniu celnym,niewcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu:
zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na
ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków
stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie
z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3 %
kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych
w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub
podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres
rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość,
potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego;
(uchylony)
dokonywania zgłoszeń celnych przez przedstawiciela bezpośredniego
lub pośredniego w rozumieniu przepisów celnych.
Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa
w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika
oświadczeń o tej samej treści.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 2a, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta
zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
Naczelnikiem urzędu celno-skarbowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest
naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce
zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników nieposiadających siedziby lub
miejsca zamieszkania na terytorium kraju – Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-
Skarbowego we Wrocławiu.
Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie stosuje się, jeżeli podatnik
posiada status upoważnionego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu
celnego lub posiada pozwolenie na stosowanie uproszczenia, o którym mowa
w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego.
Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie
stosuje się, jeżeli naczelnik urzędu celno-skarbowego posiada złożone przez podatnika
aktualne dokumenty.
(uchylony)
W przypadku gdy zgłoszenie celne dotyczące towarów, o których mowa w ust.
1, jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów
celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz
którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2–3 stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
W przypadku gdy podatnik nie rozliczył w całości lub w części podatku
należnego z tytułu importu towarów na zasadach określonych w ust. 1, może dokonać
korekty deklaracji podatkowej:
w terminie 4 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym
powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów;
w terminie późniejszym niż określony w pkt 1, jednak niepóźniej niż w terminie
miesiąca po upływie terminu na złożenie zgłoszenia uzupełniającego –
w przypadku gdy podatnik stosuje uproszczenie, o którym mowa
w art. 166 unijnego kodeksu celnego, i posiada status upoważnionego
przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego.
Podatnik, który wybrał rozliczenie podatku należnego z tytułu importu
towarów na zasadach określonych w ust. 1 i nie rozliczył tego podatku w całości lub
w części na tych zasadach w terminie, o którym mowa w ust. 6a, traci prawo do
rozliczania w deklaracji podatkowej podatku należnego z tytułu importu towarów
wykazanego w zgłoszeniu celnym , w odniesieniu do którego nie rozliczył w całości podatku
w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty podatku wraz z
odsetkami naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności
celnych przywozowych wynikających z długu celnego.
W przypadku gdy zgłoszenie celne dotyczące towarów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywane przez
przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu przepisów celnych,
przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty kwoty podatku
wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz
przedstawicielu.
Obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami, o którym mowa w ust.
8, nie ciąży na przedstawicielu, który działa na rzecz podatnika:
o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, posiadającego status upoważnionego
przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego lub
który posiada pozwolenie na stosowanie uproszczenia, o którym mowa w art. 166
oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego.
(uchylony)
Art. 33b.
zmienionyW przypadku stosowania przez podatnika, o którym mowa w art. 17
ust. 1 pkt 1 i 2, odprawy scentralizowanej, o której mowa w art. 179 unijnego kodeksu
celnego, w której realizację zaangażowane są administracje celne z co najmniej dwóch
państw członkowskich, podatnik jest obowiązany do obliczenia i wykazania kwoty
podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji dla importu towarów,
zwanej dalej „deklaracją importową”.
Deklaracja importowa jest składana naczelnikowi urzędu celno-
skarbowegocelno-skarbowego
w terminie do 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał
obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie późniejniepóźniej jednak niż przed
złożeniem deklaracji podatkowej. W przypadku gdy towary powinny być
przedstawiane lub udostępniane do kontroli tylko w jednym urzędzie celno-
skarbowym, podatnik może złożyć deklarację importową zbiorczą za okres
miesięczny.
Podatnik jest obowiązany w terminie, o którym mowa w ust. 2, do wpłacenia
kwot podatku wykazanych w deklaracjach importowych, z zastrzeżeniem art. 33a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 33 ust. 2a, 3, 6 i 7 stosuje
się odpowiednio.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji importowej, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej
wypełnienia, miejsce i sposób składania deklaracji importowej oraz właściwość
miejscową naczelnika urzędu celno-skarbowego, o którym mowa w ust. 1,
uwzględniając:
zakres zadań wykonywanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego;
specyfikę odprawy scentralizowanej;
potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku.
Art. 34.
zmienionyW przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1–3 kwotę
podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celno-
skarbowego w drodze decyzji.
W przypadku gdy w decyzji, o której mowa w ust. 1, kwota podatku nie
została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego
wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości
a kwotą podatku już określoną.
Do należności podatkowych określonych zgodnie z art. 33 ust. 1, z wyjątkiem
przypadków określonych w art. 33a, stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące
powiadamiania dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego.
Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 1a oraz art. 33 ust. 2–3, służy stronie
odwołanie do dyrektora izby administracji skarbowej, za pośrednictwem naczelnika
urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję.
Do postępowań, o których mowa w ust. 1, 1a i 3 oraz art. 33 ust. 2–3, stosuje
się odpowiednio przepisy:
art. 5, art. 18, art. 19, art. 22 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie, ust. 2 i 3, ust. 4
zdanie pierwsze, ust. 6 i 7, art. 23 ust. 1–3, art. 27, art. 28 ust. 1–3 i ust. 4 zdanie
pierwsze, art. 29, art. 44 i art. 55 unijnego kodeksu celnego oraz przepisy
wydane na podstawie art. 20, art. 21, art. 24, art. 25, art. 31 i art. 32 unijnego
kodeksu celnego;
art. 10a, art. 10b, art. 73c, art. 76, art. 77, art. 83, art. 84, art. 86, art. 88–90
i art. 90b–90e ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne;
Ordynacji podatkowej, z tym że w zakresie działu IV tej ustawy stosuje się
przepisy art. 138a § 4, art. 141–143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz
rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 – z wyłączeniem art. 200, rozdziałów 16a
i 21–23, a do odwołań stosuje się także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1–
3,1–3,
art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1–6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221,
art. 222, art. 223, art. 226–229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej
ustawy.
Czynności podjęte w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, 1a i 3 oraz
art. 33 ust. 2–3, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem
rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 169 § 4, art. 179 § 2, art. 215 § 1,
art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy:
nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;
są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.
Art. 37.
zmienionyPodatnik jest obowiązany zapłacić kwotę podatku określoną
w decyzjach naczelnika urzędu celno-skarbowego, o których mowa w art. 33 ust. 2–3
oraz art. 34, w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tych decyzji.
W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została
określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty
należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobiera od
niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad
obowiązujących na potrzeby odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z
zastrzeżeniem ust. 1aa i 1ab, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego
po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości
należności podatkowych.
W przypadku gdy kwota podatku została określona w decyzjach, o których
mowa w art. 33 ust. 2–3, odsetki pobiera się w wysokości:
50 % stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 Ordynacji
podatkowej, jeżeli zgłaszający:
złoży wniosek, o którym mowa w art. 33 ust. 3, nie późniejniepóźniej niż w terminie 6
miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego lub przedstawienia
rozliczenia zamknięcia, oraz
uiści w terminie 10 dni od dnia powiadomienia niepobraną na podstawie
zgłoszenia celnego lub rozliczenia zamknięcia kwotę podatku wraz z
odsetkami;
150 % stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 Ordynacji
podatkowej, jeżeli w wyniku kontroli zgłoszenia celnego lub rozliczenia
zamknięcia dokonanej z urzędu stwierdzono zaniżenie kwoty podatku w
wysokości przekraczającej 25 % kwoty należnej i wyższej niż pięciokrotna
wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia
10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2024
r. poz. 1773), obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu
płatności należności.
W przypadku gdy kwota podatku została określona w decyzji, o której
mowa w art. 34, odsetki pobiera się w wysokości 150 % stawki odsetek za zwłokę, o
której mowa w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej.
Od kwoty podatku wynikającego z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–32–
3 oraz w art. 34, niezapłaconej w terminie, pobiera się odsetki za zwłokę zgodnie
z przepisami Ordynacji podatkowej.
(uchylony)
Przepisy ust. 1–1b stosuje się odpowiednio do decyzji dyrektora izby
administracji skarbowej.
Art. 56.
zmienionyZwalnia się od podatku import towarów przywożonych w bagażu
osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium
kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze
niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych
odpowiadającej równowartości 300 euro.
W przypadku gdy podróżny, o którym mowa w ust. 9, udowodni, że udaje się
poza strefę nadgraniczną w kraju lub nie wraca ze strefy nadgranicznej sąsiadującego
terytorium państwa trzeciego, zastosowanie ma zwolnienie, o którym mowa w ust. 8.
Jeżeli jednak pracownik zatrudniony w strefie nadgranicznej lub członek załogi środka
transportu wykorzystywanego do podróży z terytorium państwa trzeciego na
terytorium kraju, przywozi towary w ramach wykonywania pracy, zastosowanie ma
zwolnienie, o którym mowa w ust. 9.
Przez pracownika zatrudnionego w strefie nadgranicznej, o którym mowa
w ust. 9 i 10, rozumie się każdą osobę, której zwykła działalność zawodowa wymaga
przekroczenia granicy w jej dniach pracy.
Zwolnienie w ramach norm, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 i ust. 9, można
stosować do dowolnego połączenia różnych rodzajów alkoholu i napojów
alkoholowych, o których mowa w ust. 8 pkt 1 lit. a i b i ust. 9 pkt 1 i 2, pod
warunkiem że suma wartości procentowych wykorzystywanych z poszczególnych
zwolnień nie przekracza 100 %.
Zwolnienie w ramach norm, o którym mowa w ust. 8 pkt 2 i 3, można
stosować do dowolnego połączenia wyrobów tytoniowych, pod warunkiem że suma
wartości procentowych wykorzystywanych z poszczególnych zwolnień nie przekracza
100 %.
Do ogólnej wartości kwot, o których mowa w ust. 1 i 2, wyrażonych
w złotych nie jest wliczana:
wartość towarów, o których mowa w ust. 8 i 9;
wartość paliwa, o którym mowa w ust. 5;
wartość bagażu osobistego, importowanego czasowo lub importowanego po jego
czasowym wywozie;
wartość produktów leczniczych niezbędnych do spełnienia osobistych potrzeb
podróżnego.
Przepisy ust. 1–13 stosuje się również, jeżeli podróżny, którego podróż
obejmowała tranzyt przez terytorium państwa trzeciego lub rozpoczynała się na
jednym z terytoriów, o których mowa w art. 2 pkt 3 lit. b, nie jest w stanie wykazać,
że towary przewożone w jego bagażu osobistym zostały nabyte na ogólnych zasadach
opodatkowania na terytorium Unii Europejskiej i nie dotyczy ich zwrot podatku lub
podatku od wartości dodanej. Przelot bez lądowania nie jest uważany za tranzyt.
W przypadku podróżnych w transporcie lotniczym i morskim zwolnienie,
o którym mowa w ust. 1, stosuje się do importu towarów, których wartość nie
przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 430 euro.
Do celów stosowania progów pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie
można dzielić wartości jednego towaru.
Jeżeli łączna wartość towarów przywożonych przez podróżnego przekracza
wartości kwot wyrażonych w złotych, o których mowa w ust. 1–3, zwolnienie od
podatku jest udzielane do wysokości tych kwot w stosunku do towarów, które
mogłyby być objęte takim zwolnieniem, gdyby były przywiezione oddzielnie.
Przez bagaż osobisty, o którym mowa w ust. 1, rozumie się cały bagaż, który
podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym, wjeżdżając na terytorium kraju,
jak również bagaż, który przedstawi on później organom celnym, pod warunkiem
przedstawienia dowodu, że bagaż ten był zarejestrowany jako bagaż towarzyszący
w momencie wyruszenia w podróż przez przedsiębiorstwo, które było odpowiedzialne
za jego przewóz. Bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym
zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym
kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77. Paliw innych
niż paliwo, o którym mowa w zdaniu drugim, nie uznaje się za bagaż osobisty.
Przez przywóz o charakterze niehandlowym, o którym mowa w ust. 1,
rozumie się przywóz spełniający następujące warunki:
odbywa się okazjonalnie;
obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub
towary przeznaczone na prezenty.
Na potrzeby stosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 2, przez:
podróżnych w transporcie lotniczym rozumie się wszystkich pasażerów
podróżujących drogą powietrzną, z wyłączeniem prywatnych lotów
o charakterze rekreacyjnym; prywatne loty o charakterze rekreacyjnym
oznaczają użycie statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę
fizyczną lub prawną korzystającą z niego na zasadzie najmu lub w jakikolwiek
inny sposób, w celach innych niż zarobkowe, w szczególności w celu innym niż
przewóz pasażerów lub towarów lub świadczenie usług za wynagrodzeniem lub
wykonywanie zadań organów publicznych;
podróżnych w transporcie morskim rozumie się wszystkich pasażerów
podróżujących drogą morską, z wyłączeniem prywatnych rejsów morskich
o charakterze rekreacyjnym; prywatne rejsy morskie o charakterze rekreacyjnym
oznaczają użycie pełnomorskiej jednostki pływającej przez jej właściciela lub
inną osobę fizyczną lub prawną korzystającą z niej na zasadzie najmu lub
w jakikolwiek inny sposób, w celach innych niż zarobkowe, w szczególności
w celu innym niż przewóz pasażerów lub towarów lub świadczenie usług za
wynagrodzeniem lub wykonywanie zadań organów publicznych.
Zwalnia się od podatku import towarów w ramach następujących norm:
napoje alkoholowe, jeżeli są przywożone przez podróżnego, który ukończył
17 lat:
napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy
objętościowej alkoholu powyżej 22 %, alkohol etylowy nieskażony o mocy
objętościowej alkoholu wynoszącej 80 % i więcej – 1 litr lub
alkohol i napoje alkoholowe o mocy objętościowej alkoholu
nieprzekraczającej 22 % – 2 litry, i
wina niemusujące – 4 litry, i
piwa – 16 litrów;
wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie lotniczym lub transporcie
morskim przez podróżnego, który ukończył 17 lat:
papierosy – 200 sztuk lub
cygaretki (cygara o masie nie większejniewiększej niż 3 g/sztukę) – 100 sztuk, lub
cygara – 50 sztuk, lub
tytoń do palenia – 250 g;
wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie innym niż lotniczy lub
morski przez podróżnego, który ukończył 17 lat:
papierosy – 40 sztuk lub
cygaretki (cygara o masie nie większejniewiększej niż 3 g/sztukę) – 20 sztuk, lub
cygara – 10 sztuk, lub
tytoń do palenia – 50 g.
Zwalnia się od podatku import napojów alkoholowych, jeżeli są przywożone
przez podróżnego, który ukończył 17 lat, który ma miejsce zamieszkania w strefie
nadgranicznej lub jest pracownikiem zatrudnionym w strefie nadgranicznej, lub jest
członkiem załogi środków transportu wykorzystywanych do podróży z terytorium
państwa trzeciego na terytorium kraju w ramach następujących norm:
napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy
objętościowej alkoholu powyżej 22 %, alkohol etylowy nieskażony o mocy
objętościowej alkoholu wynoszącej 80 % i więcej – 0,5 litra lub
alkohol i napoje alkoholowe o mocy objętościowej alkoholu nieprzekraczającej
22 % – 0,5 litra, i
wina niemusujące – 0,5 litra, i
piwa – 2 litry.
Art. 41.
zmienionyStawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2–12c, art. 83,
art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
(uchylony)
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów,
o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do
złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy
towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika
tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7
i 9 stosuje się odpowiednio.
Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do:
dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy
lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części
zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem
mieszkaniowym;
robót konserwacyjnych dotyczących:
obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem
lokali użytkowych,
lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w
Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12
– w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie
pkt 1.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym
rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem
lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych
sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12,
oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w
klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących
usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi
starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt
19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024
r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303), funkcjonalnie z nimi związaną,
z zastrzeżeniem ust. 12b.
Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym
określonego w ust. 12a nie zalicza się:
budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
przekracza 300 m2;
lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni
przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust.
2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi
powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym
programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem
ust. 12 pkt 2.
Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 12, rozumie się
roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub
jego części, inne niż remont.
Przepisu ust. 12 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli wartość towarów bez podatku
wliczanych do podstawy opodatkowania świadczenia robót konserwacyjnych
przekracza 50 % tej podstawy.
Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów
i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i
Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem
sprzedaży w zakresie:
napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do
ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym
ich przygotowania i podania;
towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w
załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach
wykonawczych wydanych na jej podstawie;
posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z
grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.
Do towarów i usług będących przedmiotem czynności, o których mowa w
art. 5, niewymienionych w Nomenklaturze scalonej (CN) lub w klasyfikacjach
wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, stosuje się stawkę
podatku w wysokości 22 %, z wyjątkiem tych, dla których w przepisach ustawy lub
przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie określono inną stawkę.
(uchylony)
W przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która
została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek
podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta
podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności
w momencie jej wykonania.
(uchylony)
W przypadku czynności, dla której w związku z jej wykonywaniem
ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, a okres, do którego
odnoszą się te płatności lub rozliczenia, obejmuje dzień zmiany stawki podatku,
czynność uznaje się za wykonaną:
w dniu poprzedzającym dzień zmiany stawki podatku – w zakresie jej części
wykonywanej do dnia poprzedzającego dzień zmiany stawki podatku;
z upływem tego okresu – w zakresie jej części wykonywanej od dnia zmiany
stawki podatku.
W przypadku, gdy nie jest możliwe określenie faktycznego wykonania
części czynności w okresie, o którym mowa w ust. 14c, dla określenia tej części,
uznaje się, że czynność wykonywana jest w tym okresie proporcjonalnie.
W przypadku:
dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
przewodowego,
świadczenia usług telekomunikacyjnych,
świadczenia usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do
ustawy
– dla których wystawiono fakturę, a po wystawieniu tej faktury uległa zmianie
stawka podatku w odniesieniu do okresów, do których odnoszą się płatności lub
rozliczenia objęte tą fakturą, może być stosowana stawka podatku obowiązująca
przed dniem zmiany stawki podatku, pod warunkiem że w pierwszej fakturze
wystawianej po dniu zmiany stawki podatku, nie później1 .
(uchylony)
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym
mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia
deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów,
otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru
będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się
odpowiednio.
Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do:
dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub
robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części
zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;
robót konserwacyjnych dotyczących:
obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem
lokali użytkowych,
lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w
Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12
– w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie
pkt 1.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym
rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem
lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych
sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz
obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex
1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi
zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i
niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z
dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2026 r. poz. 68, 516,
900 i 912), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym
określonego w ust. 12a nie zalicza się:
budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
przekracza 300 m2;
lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej
limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko
do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej
kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w
całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2.
Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 12, rozumie się roboty
mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego
części, inne niż remont.
Przepisu ust. 12 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli wartość towarów bez podatku
wliczanych do podstawy opodatkowania świadczenia robót konserwacyjnych
przekracza 50 % tej podstawy.
Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i
świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży
w zakresie:
napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do
ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich
przygotowania i podania;
towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w
załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych
wydanych na jej podstawie;
posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań
wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.
Do towarów i usług będących przedmiotem czynności, o których mowa w
art. 5, niewymienionych w Nomenklaturze scalonej (CN) lub w klasyfikacjach
wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, stosuje się stawkę podatku
w wysokości 22 %, z wyjątkiem tych, dla których w przepisach ustawy lub przepisach
wykonawczych wydanych na jej podstawie określono inną stawkę.
(uchylony)
W przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która
została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek
podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta
podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności
w momencie jej wykonania.
(uchylony)
W przypadku czynności, dla której w związku z jej wykonywaniem
ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, a okres, do którego
odnoszą się te płatności lub rozliczenia, obejmuje dzień zmiany stawki podatku,
czynność uznaje się za wykonaną:
w dniu poprzedzającym dzień zmiany stawki podatku – w zakresie jej części
wykonywanej do dnia poprzedzającego dzień zmiany stawki podatku;
z upływem tego okresu – w zakresie jej części wykonywanej od dnia zmiany
stawki podatku.
W przypadku, gdy nie jest możliwe określenie faktycznego wykonania
części czynności w okresie, o którym mowa w ust. 14c, dla określenia tej części,
uznaje się, że czynność wykonywana jest w tym okresie proporcjonalnie.
W przypadku:
dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
świadczenia usług telekomunikacyjnych,
świadczenia usług wymienionych w poz. 24–37, 50 i 51 załącznika nr 3 do
ustawy
– dla których wystawiono fakturę, a po wystawieniu tej faktury uległa zmianie stawka
podatku w odniesieniu do okresów, do których odnoszą się płatności lub rozliczenia
objęte tą fakturą, może być stosowana stawka podatku obowiązująca przed dniem
zmiany stawki podatku, pod warunkiem że w pierwszej fakturze wystawianej po dniu
zmiany stawki podatku, niepóźniej jednak niż w ciągu 12 miesięcy od dnia zmiany
stawki podatku, uwzględniona zostanie korekta rozliczenia objętego fakturą
wystawioną przed dniem zmiany stawki podatku.
Zmiana stawki podatku w odniesieniu do czynności, która zostanie
wykonana w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, w związku z którą
otrzymano całość lub część zapłaty, nie powoduje zmiany wysokości opodatkowania
zapłaty otrzymanej przed dniem zmiany stawki podatku.
Przepisów ust. 14a–14f nie stosuje się w przypadku importu towarów lub
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dla których to czynności wysokość
opodatkowania podatkiem określa się według stawek podatku obowiązujących w dniu
powstania obowiązku podatkowego.
W przypadku:
opodatkowania podatkiem czynności uprzednio zwolnionych od podatku,
zwolnienia od podatku czynności uprzednio opodatkowanych podatkiem
– przepisy ust. 14a–14g stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze
rozporządzenia, może obniżać stawki podatku do wysokości 0 %, 5 % lub 7 % dla
dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych
dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych
stawek, uwzględniając:
specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług;
przebieg realizacji budżetu państwa;
przepisy Unii Europejskiej.
Dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż
klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi
związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7 %, z zastrzeżeniem
art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
Dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 10 do ustawy, innych niż
klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi
związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 5 %, z zastrzeżeniem
art. 138i ust. 4.
W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 %,
z zastrzeżeniem art. 42.
W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku
wynosi 0 %.
W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, dokonywanym
przez rolników ryczałtowych stawka podatku wynosi 0 %, pod warunkiem
prowadzenia przez podatnika ewidencji określonej w art. 109 ust. 3.
Stawkę podatku 0 % stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4
i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
dokument w postaci elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
organ celny wydruk tego dokumentu;
dokument w postaci elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem,
jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
W przypadku wywozu, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia
2015/2446, dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest zaświadczenie, o którym mowa
w art. 68b ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne.
Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie
wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0 %,
pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem
terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają
zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
potwierdzający procedurę wywozu.
Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru
poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6
i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
Jeżeli podatnik otrzymał całość lub część zapłaty przed dokonaniem dostawy
towarów, stawkę podatku 0 % w eksporcie towarów stosuje się w odniesieniu do
otrzymanej zapłaty, pod warunkiem że wywóz towarów nastąpi w terminie
6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał tę zapłatę, oraz
podatnik w tym terminie otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6. Przepisy ust. 7,
9 i 11 stosuje się odpowiednio.
Przepis ust. 9a stosuje się również, jeżeli wywóz towarów nastąpi w terminie
późniejszym niż określony w ust. 9a, pod warunkiem że wywóz towarów w tym
późniejszym terminie jest uzasadniony specyfiką realizacji tego rodzaju dostaw
potwierdzoną warunkami dostawy, w których określono termin wywozu towarów.
Art. 42.
zmienionyWewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu
według stawki podatku 0 %, pod warunkiem że:
podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium kraju;
podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę
towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
W przypadku gdy nabywca, o którym mowa w ust. 5, przed
zarejestrowaniem nowego środka transportu na terytorium państwa członkowskiego
innym niż terytorium kraju dokona dostawy tego środka transportu na terytorium
kraju, od czynności tej podatek nalicza i rozlicza nabywca środka transportu, który
rejestruje ten środek transportu na terytorium kraju.
W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3–5, nie potwierdzają
jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy
dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej
formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie
zobowiązania;
dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed
upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za:
okres kwartalny – podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa
w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji,
o której mowa w art. 109 ust. 3, za następny okres rozliczeniowy ze stawką
właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem
terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy
nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2;
okres miesięczny – podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której
mowa w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji,
o której mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowymroz-
liczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego
towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji
podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowyroz-
liczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 12, otrzymanie dowodów,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, upoważnia podatnika do wykazania
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0 % w ewidencji, o której mowa
w art. 109 ust. 3, za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy
z tytułu dokonania przez niego tej dostawy, i dokonania korekty deklaracji podatkowej
oraz odpowiednio informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1.
(uchylony)
Przepisy ust. 1–4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej
dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając:
konieczność odpowiedniego dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników;
potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku;
potrzebę zapewnienia prawidłowej wymiany informacji dotyczących nowych
środków transportu zgodnie z odrębnymi przepisami.
(uchylony)
Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub
ust. 3 pkt 1, lub
złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami,
o których mowa w art. 100 ust. 8
– chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
skarbowego.
Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uznaje się za spełnione również
wówczas, gdy nie są spełnione wymagania w zakresie:
nabywcy – w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 i 4;
dokonującego dostawy – w przypadku, o którym mowa w art. 16.
Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli
łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium
państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których
jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich
przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju
– w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
(uchylony)
specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
(uchylony)
– z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika
dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka
transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa
w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub
miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów oraz nabywcy tych towarów;
adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres
siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
określenie towarów i ich ilości;
potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa
w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
terytorium kraju;
rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary,
lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu
lotniczego.
W przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia
innego środka transportu (przewozowego) podatnik oprócz dokumentu, o którym
mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający dane umożliwiające
prawidłową identyfikację podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego
środka transportu, w szczególności:
dane dotyczące podatnika i nabywcy,
dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy
środek transportu,
datę dostawy,
podpisy podatnika i nabywcy,
oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium
kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy,
pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa
w pkt 5
– zwany dalej „dokumentem wywozu”.
Podatnik wystawia dokument wywozu w przypadku wewnątrzwspólnotowej
dostawy nowych środków transportu na rzecz nabywcy, o którym mowa
w art. 13 ust. 2 pkt 4.
(uchylony)
W przypadku przekroczenia terminu, o którym mowa w ust. 5 pkt 5, nabywca
nowego środka transportu jest obowiązany pierwszego dnia po upływie tego terminu
do zapłaty podatku od dokonanej na jego rzecz dostawy tego środka transportu.
Kwotę podatku zapłaconego zgodnie z ust. 8 zwraca się na wniosek nabywcy
nowego środka transportu, w przypadku gdy nowy środek transportu zostanie
wywieziony na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i tam
zostanie zarejestrowany, jeżeli podlega obowiązkowi rejestracji, przy czym nabywca
ma obowiązek udowodnić na podstawie posiadanych dokumentów wywóz tego środka
transportu i jego zarejestrowanie. Podatek zwraca urząd skarbowy, który pobrał ten
podatek.
Art. 42b.
zmienionyWIS jest wydawana na wniosek:
podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej;
podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego
dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a;
zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo
zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 20252026 r. poz. 620)793) – w zakresie mającym wpływ
na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym;
podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r.
o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637)1637 oraz z 2026 r.
poz. 426) – w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia
w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym;
zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie
koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2023 r. poz. 140
oraz z 2025 r. poz. 620)1688) –
w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia
koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku
z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.
Do złożenia wniosku o wydanie WIS jest uprawniony wnioskodawca,
o którym mowa w ust. 1, posiadający konto w e-Urzędzie Skarbowym, na którym
został podany aktualny adres poczty elektronicznej lub numer telefonu w celu,
o którym mowa w art. 35e ust. 8 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej
Administracji Skarbowej (Dz. U. z 20232025 r. poz. 615,1131, z późn. zm.5)).
Wymóg podania aktualnego adresu poczty elektronicznej lub numeru
telefonu na koncie w e-Urzędzie Skarbowym dotyczy również wnioskodawcy,
o którym mowa w ust. 1, posiadającego siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub
zwykłe miejsce pobytu na terytorium kraju, jeżeli działa przez pełnomocnika lub
przedstawiciela.
Wniosek o wydanie WIS zawiera:
imię i nazwisko lub nazwę wnioskodawcy, jego adres zamieszkania lub adres
siedziby, numer identyfikacji podatkowej lub inny numer umożliwiający
identyfikację wnioskodawcy oraz adres do doręczeń, jeżeli jest inny niż adres
zamieszkania lub adres siedziby;
imię, nazwisko i adres do doręczeń pełnomocnika wnioskodawcy, jeżeli został
ustanowiony, lub innych osób upoważnionych do kontaktu w sprawie wniosku;
wskazanie, którym z podmiotów, o których mowa w ust. 1, jest wnioskodawca;
określenie przedmiotu wniosku, w tym:
szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację,
aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską
Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów
Budowlanych,
(uchylona)
wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na
jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w ust. 4;
(uchylony)
wskazanie, czy wniosek dotyczy przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Wnioskodawca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, we wniosku o wydanie WIS
składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań
oświadczenie następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie
fałszywego oświadczenia oświadczam, że w dniu złożenia wniosku, w zakresie
przedmiotowym wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa
ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta
co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.”. Treść
oświadczenia zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie
fałszywych zeznań. W razie złożenia fałszywego oświadczenia przepisu art. 42c ust.
1 nie stosuje się w związku z wydaniem tej WIS.
Wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo
usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych
wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku.
Przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
towar albo usługa, albo
towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną
czynność podlegającą opodatkowaniu.
(uchylony)
Do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do
towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty,
instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające
organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi.
Na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany do
dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, dokumentów
odnoszących się do towaru albo usługi, w przypadku gdy jest to niezbędne do
dokonania właściwej klasyfikacji towaru albo usługi albo towarów lub usług, które
razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. W przypadku
niedostarczenia dokumentów w tym terminie organ wydający WIS wydaje
postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, na które
służy zażalenie.
Na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany do
dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, próbki towaru,
w przypadku gdy jest to niezbędne do dokonania właściwej klasyfikacji towaru.
W przypadku niedostarczenia próbki towaru w tym terminie organ wydający WIS
wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, na
które służy zażalenie.
Nie wydaje się WIS, jeżeli zakres przedmiotowy wniosku o wydanie WIS, w
dniu złożenia tego wniosku, jest przedmiotem toczącego się postępowania
podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie
sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu
podatkowego.
Nie wydaje się WIS, jeżeli zakres przedmiotowy wniosku o wydanie WIS,
w dniu złożenia tego wniosku, jest przedmiotem zawartego porozumienia
inwestycyjnego, o którym mowa w art. 20zt pkt 4 Ordynacji podatkowej.
W przypadku, o którym mowa w ust. 8a i 8aa, wydaje się postanowienie, na
które służy zażalenie.
(uchylony)
Art. 42c.
zmienionyWIS wiąże, z zastrzeżeniem ust. 2–2d, organy podatkowe wobec
podmiotów, o których mowa w art. 42b ust. 1 pkt 1 i 2, dla których została wydana,
oraz te podmioty, w odniesieniu do:
towaru będącego przedmiotem dostawy, importu lub wewnątrzwspólnotowego
nabycia dokonanych w okresie ważności WIS;
usługi, która została wykonana w okresie ważności WIS;
towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą
opodatkowaniu wykonaną w okresie ważności WIS.
W przypadku zmiany albo uchylenia WIS i zastosowania się przez podmiot,
na rzecz którego została ona wydana, do WIS przed jej zmianą albo uchyleniem,
przepisy art. 14k–14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
W przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których
mowa w art. 42h ust. 3 pkt 1–3, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego
została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia wystąpienia przesłanek, o których
mowa w art. 42h ust. 3 pkt 1–3, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy
art. 14k–14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
W przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których
mowa w art. 42h ust. 3 pkt 4, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego
została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia następującego po dniu, w którym WIS
została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy art. 14k–14m
Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
W przypadku uchylenia WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których
mowa w art. 42h ust. 3 pkt 5 i 6, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego
została ona wydana, do uchylonej WIS od dnia następującego po dniu, w którym WIS
została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o uchyleniu WIS, przepisy art. 14k–14m14k–
14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
W przypadku uchylenia WIS oraz wydania WIS w postępowaniu
odwoławczym albo na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu przepisy ust. 2b i 2c
stosuje się odpowiednio.
W przypadku:
czynności, o której mowa w art. 42a, dokonanej przez podmiot inny niż podmiot,
o którym mowa w ust. 1, od dnia następującego po dniu, w którym WIS została
zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia:
zamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych
decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS albo
poprzedzającego dzień, w którym WIS wygasła na podstawie art. 42h ust. 1,
albo
upływu okresu, na jaki została wydana WIS
– w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej,
zastosowania na potrzeby podatku przez podmiot, na rzecz którego została
wydana wiążąca informacja akcyzowa, zwana dalej „WIA”, klasyfikacji towaru
według Nomenklatury scalonej (CN), określonej dla tego towaru w tej WIA,
jeżeli nie upłynął okres ważności tej WIA
– przepisy art. 14k–14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Art. 42e.
zmienionyWnioskodawca jest obowiązany do uiszczenia opłaty z tytułu
przeprowadzonych badań lub analiz, w przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o
wydanie WIS wymaga przeprowadzenia badania lub analizy.
Badania lub analizy mogą być wykonywane przez laboratoria jednostek
organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej lub inne akredytowane
laboratoria, Bibliotekę Narodową, Centrum Łukasiewicz i instytuty działające
w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, a także instytuty naukowe Polskiej Akademii
Nauk, instytuty badawcze lub międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na
podstawie odrębnych przepisów, działające na terytorium kraju, dysponujące
wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań lub analiz.
Opłata, o której mowa w ust. 1, pobierana za badania lub analizy wykonywane
przez laboratoria jednostek organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej
stanowi dochód budżetu państwa i jest uiszczana na rachunek bankowy Krajowej
Informacji Skarbowej.
Na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany,
w terminie określonym w wezwaniu, nie krótszymniekrótszym niż 7 dni, do uiszczenia zaliczki na
pokrycie opłaty, o której mowa w ust. 1. W przypadku nieuiszczenia zaliczki
w terminie określonym w wezwaniu organ wydający WIS wydaje postanowienie
o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, na które służy zażalenie.
Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, i termin jej uiszczenia są określane
przez organ wydający WIS w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, powinna odpowiadać rzeczywistym
wydatkom poniesionym z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz. W przypadku
gdy badania lub analizy są przeprowadzane przez laboratoria jednostek
organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, wysokość opłaty, o której mowa
w ust. 1, powinna odpowiadać ryczałtowym stawkom opłat określonym w przepisach
wydanych na podstawie art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne,
jeżeli stawki te zostały określone w tych przepisach.
W przypadku gdy zaliczka uiszczona na pokrycie opłaty, o której mowa
w ust. 1, jest wyższa niż opłata określona w postanowieniu wydanym na podstawie
ust. 5, a także w przypadku gdy opłata jest nienależna, zwrot kwoty nienależnej
następuje w terminie 30 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie WIS.
Art. 42g.
zmienionyWIS wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie późniejniepóźniej niż w terminie
3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wydanie WIS. Do tego terminu nie wlicza
się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, oraz
dni, w których wystąpiła awaria e-Urzędu Skarbowego, w przypadku, o którym mowa
w art. 35e ust. 4a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji
Skarbowej.
W sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV
Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania
WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi,
o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem
składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Pisma w sprawie WIS składa się i doręcza wyłącznie za pośrednictwem konta
w e-Urzędzie Skarbowym, z zastrzeżeniem art. 35e ust. 9 ustawy z dnia 16 listopada
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.
Próbka towaru oraz dokumenty, które nie mogą być dostarczone za
pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym lub których dostarczenie w postaci
fizycznej jest niezbędne do rozpatrzenia wniosku o wydanie WIS, w tym do dokonania
właściwej klasyfikacji towaru, usługi lub towarów lub usług, które razem składają się
na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, są dostarczane na zasadach ogólnych.
Art. 43.
zmienionyZwalnia się od podatku:
(uchylony)
dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich
części upłynął okres krótszy niż 2 lata;
dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym
mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego,
dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie,
w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one
niższe niż 30 % wartości początkowej tych obiektów;
czynności wykonywane na rzecz członków spółdzielni, którym przysługują
spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków spółdzielni będących
właścicielami lokali mieszkalnych lub na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych
niebędących członkami spółdzielni, za które są pobierane opłaty, zgodnie z art. 4
ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych
(Dz. U. z 2024 r. poz. 558);
usługi zarządzania:
funduszami inwestycyjnymi, alternatywnymi funduszami
inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych –
w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu
alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi,
portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych i alternatywnych
funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią,
ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów
o działalności ubezpieczeniowej,
otwartymi funduszami emerytalnymi oraz dobrowolnymi funduszami
emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu
funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym
na podstawie tych przepisów,
pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów
o pracowniczych programach emerytalnych,
obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem
rozliczeniowym utworzonymi na podstawie przepisów prawa
o publicznym obrocie papierami wartościowymi, a także innymi
środkami i funduszami, które są gromadzone lub tworzone w celu
zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia transakcji zawartych
w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych przepisów albo
w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów o giełdach
towarowych, przez CCP, agenta rozrachunkowego lub izbę
rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku
w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartoś-
ciowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami,
pracowniczymi planami kapitałowymi, w rozumieniu ustawy z dnia 4
października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz. U. z
2024 r. poz. 427);
udzielanie licencji lub upoważnienie do korzystania z licencji oraz
przeniesienie autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu przepisów
prawa autorskiego – w odniesieniu do programu komputerowego – bez
pobrania należności na rzecz placówek oświatowych, o których mowa
w ust. 9;
świadczenie usług przez techników dentystycznych w ramach wykonywania
ich zawodu, jak również dostawę protez dentystycznych lub sztucznych
zębów przez dentystów oraz techników dentystycznych;
działalność w zakresie gier hazardowych podlegającą przepisom o grach
hazardowych;
dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, której przedmiotem są
produkty spożywcze, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości
alkoholu powyżej 1,2 % oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną
piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza
0,5 %, jeżeli są one przekazywane na rzecz organizacji pożytku publicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem na cele działalności
charytatywnej prowadzonej przez tę organizację;
powszechne usługi pocztowe świadczone przez operatora obowiązanego do
świadczenia takich usług, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami
związaną;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
działalności leczniczej przez podmioty lecznicze;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz
podmiotów leczniczych na terenie ich zakładów leczniczych, w których
wykonywana jest działalność lecznicza;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
wykonywania zawodów:
lekarza i lekarza dentysty,
pielęgniarki i położnej,
medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450,
620 i 637),
psychologa;
świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi te zostały
nabyte przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od
podmiotów, o których mowa w pkt 18 i 19;
dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego;
usługi transportu sanitarnego;
usługi świadczone przez niezależne grupy osób, na rzecz swoich członków,
których działalność jest zwolniona od podatku lub w zakresie której
członkowie ci nie są uznawani za podatników, w celu świadczenia swoim
członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności
zwolnionej lub wyłączonej od podatku, w przypadku gdy grupy te ograniczają
się do żądania od swoich członków zwrotu kosztów do wysokości kwoty
indywidualnego udziału przypadającego na każdego z nich w ogólnych
wydatkach tych grup, poniesionych we wspólnym interesie, jeżeli zwolnienie
nie spowoduje naruszenia warunków konkurencji;
usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz
usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a także
dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, na
rzecz beneficjenta tej pomocy, wykonywane przez:
regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy
rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, centra usług społecznych, rodzinne
domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej,
wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę:
– domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające
zezwolenie wojewody,
– placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuń-
cze,
placówki specjalistycznego poradnictwa,
inne niż wymienione w lit. a–c placówki zapewniające całodobową
opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom
w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do
rejestru prowadzonego przez wojewodę,
specjalistyczne ośrodki wsparcia dla osób doznających przemocy
domowej;
usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub
osobami w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania przez
podmioty inne niż wymienione w pkt 22, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
usługami związaną;
usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej,
w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14
grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, z późn.
zm.6)),
przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat;
usługi w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych;
usługi świadczone przez:
jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z
dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i
wychowania,
uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty
badawcze, w zakresie kształcenia
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane;
usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli;
usługi nauczania języków obcych oraz dostawę towarów i świadczenie usług
ściśle z tymi usługami związane, inne niż wymienione w pkt 26, pkt 27
i pkt 29;
usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne
niż wymienione w pkt 26:
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
przepisach, lub
świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe –
wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub
finansowane w całości ze środków publicznych
– oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane;
dostawę gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów, jeżeli z tytułu
nabycia, importu lub wytworzenia tych posiłków nie przysługiwało
dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego;
dostawę produktów rolnych dokonywaną przez rolnika ryczałtowego oraz
świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego;
usługi zakwaterowania:
w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków
szkół prowadzących te bursy i internaty,
w domach studenckich świadczone na rzecz studentów i doktorantów
uczelni prowadzących te domy studenckie,
świadczone na rzecz uczniów i wychowanków lub studentów
i doktorantów przez podmioty inne niż wymienione w lit. a i b, pod
warunkiem że szkoły lub uczelnie mają z tymi podmiotami zawarte
umowy dotyczące zakwaterowania swoich uczniów i wychowanków lub
studentów i doktorantów;
usługi oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, realizowane
przez:
kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach
o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej
Polskiej oraz w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych
związków wyznaniowych,
organizacje powołane do realizacji celów o charakterze politycznym,
związkowym, patriotycznym, filozoficznym, filantropijnym lub
obywatelskim
– w zakresie interesu zbiorowego swoich członków, wykonywane na rzecz
ich członków w zamian za składki, których wysokość i zasady ustalania
wynikają z przepisów statutowych tych podmiotów, pod warunkiem że
podmioty te nie są nastawione na osiąganie zysków, jeżeli zwolnienie nie
spowoduje naruszenia warunków konkurencji;
usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone
przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych
osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju
i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub
organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub
uczestniczących w wychowaniu fizycznym
– z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz
reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego
prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług
odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem
fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
odpłatnością;
usługi kulturalne świadczone przez:
podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie
odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub
wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora
będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu
przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz
dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu
przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane
w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do
praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów;
usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczone przez
jednostki publicznej radiofonii i telewizji, z wyłączeniem:
usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach,
usług w zakresie produkcji filmów reklamowych i promocyjnych,
usług reklamowych i promocyjnych,
działalności agencji informacyjnych;
zapewnienie personelu przez kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa
w pkt 31 lit. a, lub instytucje filozoficzne dla działalności, o której mowa
w pkt 18, 22, 24, 26 i 28–30, w celu zapewnienia opieki duchowej;
usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości
o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek,
wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu,
o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r.
o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1440 i
1635);
usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa
w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego
umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw
nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów
reasekuracji;
usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi
przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę;
usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych
zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę;
dostawę za cenę równą wartości nominalnej znaczków pocztowych, ważnych
w obrocie pocztowym na terytorium kraju i innych znaczków tego typu;
usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów
i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa
w świadczeniu tych usług;
usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w:
spółkach,
innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną
– z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi;
usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa
w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
(Dz. U. z 2024 r. poz. 722 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 146), z wyłączeniem
przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi
pośrednictwa w tym zakresie.
dostawę ludzkich organów i mleka kobiecego;
dostawę krwi, osocza w pełnym składzie, komórek krwi lub preparatów
krwiopochodnych pochodzenia ludzkiego, niebędących lekami;
transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet
używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet
będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota,
srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako
prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną;
dostawę złota dla Narodowego Banku Polskiego;
dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane;
Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa
w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich
części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub
ich części:
są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
złożą:
przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich
nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub
w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku
z dostawą tych obiektów
– zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku,
budowli lub ich części.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
dokonującego dostawy oraz nabywcy;
planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części –
w przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
adres budynku, budowli lub ich części.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, stosuje się pod warunkiem
posiadania przez dokonującego dostawy towarów dokumentacji potwierdzającej
dokonanie dostawy na rzecz organizacji pożytku publicznego, z przeznaczeniem
wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez tę organizację.
Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, nie stosuje się, jeżeli:
określenie przeznaczenia otrzymanych przez organizację pożytku
publicznego towarów nie jest możliwe na podstawie prowadzonej przez tę
organizację dokumentacji, lub
wykorzystanie otrzymanych przez organizację pożytku publicznego towarów
nastąpiło na cele inne niż cele działalności charytatywnej prowadzonej przez
tę organizację.
(uchylony)
(uchylony)
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37–41, nie mają
zastosowania do:
czynności ściągania długów, w tym factoringu;
usług doradztwa;
usług w zakresie leasingu.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do
usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
tytuł prawny do towarów;
tytuł własności nieruchomości;
prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania
z nieruchomości;
udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki
i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń,
i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie
usług innych niż zwolnione z podatku.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22–24, 26, 28, 29, 31,
32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług
ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie
z ust. 1 pkt 18, 18a, 22–24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika,
przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do
podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a,
mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
podstawowe.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod
warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych
przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w
przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub
doskonalenie świadczonych usług.
Zwolnienie, o którym mow2026 r. poz. 889);
usługi zarządzania:
funduszami inwestycyjnymi, alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych – w rozumieniu
przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi,
portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych i alternatywnych
funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią,
ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów
o działalności ubezpieczeniowej,
otwartymi funduszami emerytalnymi oraz dobrowolnymi funduszami
emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu
funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym na
podstawie tych przepisów,
pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów
o pracowniczych programach emerytalnych,
obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem rozliczeniowym
utworzonymi na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie
papierami wartościowymi, a także innymi środkami i funduszami, które są
gromadzone lub tworzone w celu zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia
transakcji zawartych w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych
przepisów albo w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów
o giełdach towarowych, przez CCP, agenta rozrachunkowego lub izbę
rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku
w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych
oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami,
pracowniczymi planami kapitałowymi, w rozumieniu ustawy z dnia 4
października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz. U. z 2026
r. poz. 192 i 989);
udzielanie licencji lub upoważnienie do korzystania z licencji oraz przeniesienie
autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu przepisów prawa autorskiego –
w odniesieniu do programu komputerowego – bez pobrania należności na rzecz
placówek oświatowych, o których mowa w ust. 9;
świadczenie usług przez techników dentystycznych w ramach wykonywania ich
zawodu, jak również dostawę protez dentystycznych lub sztucznych zębów przez
dentystów oraz techników dentystycznych;
działalność w zakresie gier hazardowych podlegającą przepisom o grach
hazardowych;
dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, której przedmiotem są
produkty spożywcze, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu
powyżej 1,2 % oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa
i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5 %,
jeżeli są one przekazywane na rzecz organizacji pożytku publicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem na cele działalności
charytatywnej prowadzonej przez tę organizację;
powszechne usługi pocztowe świadczone przez operatora obowiązanego do
świadczenia takich usług, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami
związaną;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
działalności leczniczej przez podmioty lecznicze;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz
podmiotów leczniczych na terenie ich zakładów leczniczych, w których
wykonywana jest działalność lecznicza;
usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
wykonywania zawodów:
lekarza i lekarza dentysty,
pielęgniarki i położnej,
medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156 i
972),
psychologa;
świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi te zostały nabyte
przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od podmiotów,
o których mowa w pkt 18 i 19;
dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej
od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie
przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego o kwotę podatku naliczonego;
usługi transportu sanitarnego;
usługi świadczone przez niezależne grupy osób, na rzecz swoich członków,
których działalność jest zwolniona od podatku lub w zakresie której członkowie
ci nie są uznawani za podatników, w celu świadczenia swoim członkom usług
bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności zwolnionej lub
wyłączonej od podatku, w przypadku gdy grupy te ograniczają się do żądania od
swoich członków zwrotu kosztów do wysokości kwoty indywidualnego udziału
przypadającego na każdego z nich w ogólnych wydatkach tych grup,
poniesionych we wspólnym interesie, jeżeli zwolnienie nie spowoduje
naruszenia warunków konkurencji;
usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz
usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a także
dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, na rzecz
beneficjenta tej pomocy, wykonywane przez:
regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie,
ośrodki pomocy społecznej, centra usług społecznych, rodzinne domy
pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki interwencji kryzysowej,
wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę:
– domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające
zezwolenie wojewody,
– placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze,
placówki specjalistycznego poradnictwa,
inne niż wymienione w lit. a–c placówki zapewniające całodobową opiekę
osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym
wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru
prowadzonego przez wojewodę,
specjalistyczne ośrodki wsparcia dla osób doznających przemocy domowej;
usługi opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami
w podeszłym wieku, świadczone w miejscu ich zamieszkania przez podmioty
inne niż wymienione w pkt 22, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami
związaną;
usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów
i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia
2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2026 r. poz. 820, 904, 982, 1036 i
1123),
przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat;
usługi w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych;
usługi świadczone przez:
jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i
wychowania,
uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty
badawcze, w zakresie kształcenia
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane;
usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym,
ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli;
usługi nauczania języków obcych oraz dostawę towarów i świadczenie usług
ściśle z tymi usługami związane, inne niż wymienione w pkt 26, pkt 27 i pkt 29;
usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż
wymienione w pkt 26:
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
przepisach, lub
świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe – wyłącznie
w zakresie usług objętych akredytacją, lub
finansowane w całości ze środków publicznych
– oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane;
dostawę gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów, jeżeli z tytułu
nabycia, importu lub wytworzenia tych posiłków nie przysługiwało
dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego;
dostawę produktów rolnych dokonywaną przez rolnika ryczałtowego oraz
świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego;
usługi zakwaterowania:
w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków szkół
prowadzących te bursy i internaty,
w domach studenckich świadczone na rzecz studentów i doktorantów
uczelni prowadzących te domy studenckie,
świadczone na rzecz uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów
przez podmioty inne niż wymienione w lit. a i b, pod warunkiem że szkoły
lub uczelnie mają z tymi podmiotami zawarte umowy dotyczące
zakwaterowania swoich uczniów i wychowanków lub studentów
i doktorantów;
usługi oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, realizowane
przez:
kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa w przepisach o stosunku
Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz
w przepisach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków
wyznaniowych,
organizacje powołane do realizacji celów o charakterze politycznym,
związkowym, patriotycznym, filozoficznym, filantropijnym lub
obywatelskim
– w zakresie interesu zbiorowego swoich członków, wykonywane na rzecz ich
członków w zamian za składki, których wysokość i zasady ustalania wynikają
z przepisów statutowych tych podmiotów, pod warunkiem że podmioty te nie są
nastawione na osiąganie zysków, jeżeli zwolnienie nie spowoduje naruszenia
warunków konkurencji;
usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone
przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych
osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju
i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących
w wychowaniu fizycznym
– z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz
reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego
prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług
odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem
fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
odpłatnością;
usługi kulturalne świadczone przez:
podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie
odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane
do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego
podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów
o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę
towarów ściśle z tymi usługami związaną,
indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu
przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane
w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów;
usługi związane z realizacją zadań radiofonii i telewizji świadczone przez
jednostki publicznej radiofonii i telewizji, z wyłączeniem:
usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach,
usług w zakresie produkcji filmów reklamowych i promocyjnych,
usług reklamowych i promocyjnych,
działalności agencji informacyjnych;
zapewnienie personelu przez kościoły i związki wyznaniowe, o których mowa
w pkt 31 lit. a, lub instytucje filozoficzne dla działalności, o której mowa
w pkt 18, 22, 24, 26 i 28–30, w celu zapewnienia opieki duchowej;
usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości
o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek,
wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu,
o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r.
o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1273 oraz
z 2026 r. poz. 39 i 986);
usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa
w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych
w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji;
usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa
w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także
zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub
pożyczkodawcę;
usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych
zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę;
dostawę za cenę równą wartości nominalnej znaczków pocztowych, ważnych
w obrocie pocztowym na terytorium kraju i innych znaczków tego typu;
usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu
tych usług;
usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w:
spółkach,
innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną
– z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi;
usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa
w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 722, z późn. zm.6)), z wyłączeniem przechowywania tych
instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
dostawę ludzkich organów i mleka kobiecego;
dostawę krwi, osocza w pełnym składzie, komórek krwi lub preparatów
krwiopochodnych pochodzenia ludzkiego, niebędących lekami;
transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet
używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet
będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota,
srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako
prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną;
dostawę złota dla Narodowego Banku Polskiego;
dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane;
Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa
w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części,
pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
złożą:
przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich
nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub
w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą
tych obiektów
– zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli
lub ich części.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
dokonującego dostawy oraz nabywcy;
planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części –
w przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
adres budynku, budowli lub ich części.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, stosuje się pod warunkiem
posiadania przez dokonującego dostawy towarów dokumentacji potwierdzającej
dokonanie dostawy na rzecz organizacji pożytku publicznego, z przeznaczeniem
wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez tę organizację.
Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, nie stosuje się, jeżeli:
określenie przeznaczenia otrzymanych przez organizację pożytku publicznego
towarów nie jest możliwe na podstawie prowadzonej przez tę organizację
dokumentacji, lub
wykorzystanie otrzymanych przez organizację pożytku publicznego towarów
nastąpiło na cele inne niż cele działalności charytatywnej prowadzonej przez tę
organizację.
(uchylony)
(uchylony)
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37–41, nie mają zastosowania
do:
czynności ściągania długów, w tym factoringu;
usług doradztwa;
usług w zakresie leasingu.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do
usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
tytuł prawny do towarów;
tytuł własności nieruchomości;
prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
zwolnione z podatku.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22–24, 26, 28, 29, 31, 32
i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle
związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie
z ust. 1 pkt 18, 18a, 22–24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika,
przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
niekorzystających z takiego zwolnienia.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
podstawowe.
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod
warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach,
nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich
osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie
świadczonych usług.
Zwolnienie, o którym
Art. 47.
zmienionyZwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku osoby
fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na
terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na
terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji
musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed
dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium
państwa trzeciego;
rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były
używane na terytorium państwa trzeciego;
osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego
nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę
miejsca zamieszkania;
rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do
obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte,
użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nie-
odpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.
Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:
napojów alkoholowych;
tytoniu i wyrobów tytoniowych;
środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej;
artykułów potrzebnych do wykonywania zawodu lub zajęcia, innych niż
przenośne przedmioty sztuki stosowanej lub wyzwolonej.
Import rzeczy osobistego użytku jest zwolniony od podatku, jeżeli rzeczy
zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy
od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na
terytorium kraju, z zachowaniem warunku określonego w ust. 4.
W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób,
wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy, o których mowa
w ust. 1, dokonanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, rzeczy
te są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego
odstąpienia, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ
celny.
Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także do importu
rzeczy stanowiących mienie osoby fizycznej, zgłoszonych do procedury dopuszczenia
do obrotu przed dniem przeniesienia przez tę osobę miejsca zamieszkania na
terytorium kraju, jeżeli osoba ta zobowiąże się do przeniesienia miejsca zamieszkania
na terytorium kraju przed upływem 6 miesięcy od dnia przedstawienia organowi
celnemu takiego zobowiązania oraz zostanie złożone zabezpieczenie w celu
zagwarantowania pokrycia kwoty podatku. Termin określony w ust. 1 pkt 1 liczy się
od dnia dopuszczenia towaru do obrotu na terytorium kraju.
Zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się także:
do importu rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej, która miała miejsce
zamieszkania na terytorium państwa trzeciego przez okres krótszy niż
12 miesięcy, ale nie krótszyniekrótszy niż 6 miesięcy, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że
nie miała wpływu na skrócenie okresu tego zamieszkania;
w przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 1, nie zachowała terminu
określonego w ust. 3, jeżeli osoba ta uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło
bez jej winy.
Art. 48.
zmienionyZwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 3, rzeczy
osobistego użytku, w tym także rzeczy nowych, należących do osoby przenoszącej
miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju w związku
z zawarciem związku małżeńskiego, jeżeli osoba ta miała miejsce zamieszkania na
terytorium państwa trzeciego przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających
zmianę tego miejsca.
Zwolnienie od podatku stosuje się także do importu prezentów zwyczajowo
ofiarowanych w związku z zawarciem związku małżeńskiego przez osoby, o których
mowa w ust. 1, przesyłanych przez osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium
państwa trzeciego, pod warunkiem że wartość poszczególnych prezentów nie jest
wyższa niż kwota wyrażona w złotych odpowiadająca równowartości 1000 euro.
Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się do:
napojów alkoholowych;
tytoniu i wyrobów tytoniowych.
Towary, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają zwolnieniu od podatku, jeżeli
zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 4 miesięcy od
dnia zawarcia związku małżeńskiego przez osobę uprawnioną do zwolnienia od
podatku i jeżeli osoba ta przedstawiła dokument potwierdzający zawarcie związku
małżeńskiego.
Zwolnienie od podatku stosuje się także do towarów zgłoszonych do
procedury dopuszczenia do obrotu przez osobę uprawnioną do korzystania ze
zwolnienia przed ustalonym dniem zawarcia związku małżeńskiego, nie wcześniejniewcześniej
jednak niż 2 miesiące przed tym dniem, jeżeli zostanie złożone zabezpieczenie w celu
zagwarantowania pokrycia kwoty podatku.
Towary, o których mowa w ust. 1 i 2, przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do
procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie,
sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione
odpłatnie lub nieodpłatnie bez uprzedniego poinformowania o tym organu celnego.
W przypadku sprzedaży lub przeniesienia prawa własności w inny sposób,
wynajmu, użyczenia, wydzierżawienia lub innego odstąpienia rzeczy, o których mowa
w ust. 1 i 2, dokonanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 6, rzeczy te
są opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia,
z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej przez organ celny dla tego dnia.
Art. 52.
zmienionyZwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 2, towarów
umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę
fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju, jeżeli
łącznie są spełnione następujące warunki:
ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe;
odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku
z otrzymaniem przesyłki;
przesyłki mają charakter okazjonalny.
Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku w ramach
następujących norm:
napoje alkoholowe:
napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy
objętościowej alkoholu powyżej 22 %, alkohol etylowy nieskażony o mocy
objętościowej alkoholu wynoszącej 80 % i więcej – 1 litr lub
napoje otrzymywane w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe, aperitify
na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o mocy
objętościowej alkoholu nieprzekraczającej 22 %, wina musujące, wina
wzmacniane – 1 litr lub
wina inne niż musujące – 2 litry;
tytoń i wyroby tytoniowe:
papierosy – 50 sztuk lub
cygaretki (cygara o ciężarze nie większymniewiększym niż 3 g) – 25 sztuk, lub
cygara – 10 sztuk, lub
tytoń do palenia – 50 g;
perfumy – 50 g lub wody toaletowe – 0,25 l;
kawa – 500 g lub ekstrakty i esencje kawy – 200 g;
herbata – 100 g lub ekstrakty i esencje herbaty – 40 g.
Zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli wartość
przesyłki nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości
45 euro.
Towary, o których mowa w ust. 2, zawarte w przesyłce w ilościach
przekraczających określone limity podlegają całkowitemu wyłączeniu ze zwolnienia.
Art. 67.
zmienionyZwalnia się od podatku import próbek towarów mających nieznaczną
wartość i mogących służyć jedynie uzyskaniu zamówień na towary tego samego
rodzaju, które mają być przywiezione na terytorium kraju.
Za próbkę towaru, o której mowa w ust. 1, uważa się niewielką ilość towaru,
reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, pod warunkiem że sposób
prezentacji i jakość czynią je bezużytecznymi dla celów innych niż promocja.
Organ celny, przyjmując zgłoszenie celne obejmujące próbki, o których mowa
w ust. 1, może uzależnić zwolnienie tych próbek od podatku od pozbawienia ich
wartości handlowej przez przedarcie, przedziurkowanie, naniesienie nie-
usuwalnychnieusuwalnych
i widocznych znaków lub w inny sposób pozwalający na zachowanie przez ten towar
charakteru próbek.
Art. 77.
zmienionyZwalnia się od podatku import:
paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach:
prywatnych środków transportu,
środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej,
specjalnych kontenerów
– w ilości do 200 litrów na środek transportu;
paliwa w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne środki
transportu, przeznaczone do zużycia w tych pojazdach, nie więcejniewięcej jednak niż
10 litrów;
niezbędnych do eksploatacji środków transportu smarów znajdujących się w tych
środkach.
Na potrzeby stosowania zwolnienia, o którym mowa w ust. 1:
za standardowy zbiornik uważa się zbiornik paliwa, który:
jest montowany na stałe przez producenta we wszystkich środkach
transportu lub cysternach takiego samego typu jak dany środek transportu
lub cysterna i który pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do
napędu środka transportu lub funkcjonowania systemu chłodzenia i innych
systemów działających w środku transportu lub cysternie, lub
jest przystosowany do środków transportu pozwalających na bezpośrednie
wykorzystanie gazu jako paliwa lub do działania innych systemów, w które
może być wyposażony środek transportu, lub
jest montowany na stałe przez producenta we wszystkich kontenerach tego
samego typu co dany kontener i którego stałe wmontowanie umożliwia
bezpośrednie wykorzystanie paliwa do pracy w czasie transportu systemów
chłodzenia i innych systemów, w jakie kontenery specjalne mogą być
wyposażone;
za środek transportu przeznaczony do działalności gospodarczej uważa się każdy
mechaniczny pojazd drogowy wykorzystywany w działalności gospodarczej,
w tym ciągnik z naczepą lub bez naczepy, który ze względu na rodzaj, budowę
lub wyposażenie jest przeznaczony do przewozu towarów lub więcej niż
dziewięciu osób razem z kierowcą, a także specjalistyczny mechaniczny pojazd
drogowy;
za kontener specjalny uważa się każdy kontener wyposażony w specjalnie
zaprojektowane instalacje systemów chłodzenia, systemów natleniania,
systemów izolacji cieplnej lub innych systemów;
za prywatny środek transportu uważa się każdy mechaniczny pojazd drogowy
inny niż wymieniony w pkt 2.
Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są
wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione.
Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane,
chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie
lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość
podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych
warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu.
Art. 80.
zmienionyZwalnia się od podatku import towarów przeznaczonych do użytku:
urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych
oraz misji specjalnych na terytorium kraju, a także organizacji
międzynarodowych mających siedzibę lub placówkę na terytorium kraju,
osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów
przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych, osób należących do
personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw i misji specjalnych, osób
należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz innych osób
korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również
pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin,
osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi
we wspólnocie domowej członków ich rodzin,
osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do
cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów
konsularnych oraz misji specjalnych na terytorium kraju
– na zasadzie wzajemności i pod warunkiem nieodstępowania towarów przez okres
3 lat od dnia dopuszczenia ich do obrotu osobom innym niż wymienione w pkt 1–
4.1–4.
Na zasadzie wzajemności, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu
do pojazdu silnikowego w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.
– Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251)1251, z późn. zm.7)) stosuje się
także, jeżeli niezachowanie terminu określonego w ust. 1 było uzasadnione
okolicznościami związanymi z ważnym interesem służby, dotyczącymi przesiedlenia
osoby odstępującej pojazd silnikowy w celu podjęcia pracy w innym państwie,
a osoba ta przebywała na terytorium kraju nie krócejniekrócej niż 2 lata.
Art. 83.
zmienionyStawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do:
dostaw i importu:
jednostek pływających używanych do żeglugi na pełnym morzu i
przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych,
przemysłowych lub do połowów, w tym w szczególności:
– pełnomorskich liniowców pasażerskich, pełnomorskich łodzi
wycieczkowych oraz podobnych jednostek pływających,
zaprojektowanych głównie do przewozu osób; pełnomorskich promów
wszelkiego rodzaju (CN 8901 10 10),
– pełnomorskich tankowców (CN 8901 20 10),
– pełnomorskich chłodniowców, innych niż objęte podpozycją 8901 20
(CN 8901 30 10),
– pozostałych jednostek pływających pełnomorskich do przewozu
towarów oraz pozostałych jednostek pływających pełnomorskich do
przewozu zarówno osób, jak i towarów, z wyłączeniem barek morskich
bez napędu (CN ex 8901 90 10),
– pełnomorskich statków rybackich, pełnomorskich statków przetwórni
oraz pełnomorskich pozostałych jednostek pływających do
przetwarzania lub konserwowania produktów rybołówstwa (CN 8902
00 10),
– pchaczy pełnomorskich (CN 8904 00 91) i holowników pełnomorskich
(CN ex 8904 00 10),
– pełnomorskich lodołamaczy (CN ex 8906 90 10),
używanych na morzu statków ratowniczych (CN ex 8905 90) i łodzi
ratunkowych (CN ex 8906 90),
jednostek pływających używanych do rybołówstwa przybrzeżnego (CN ex
8902 00 90);
dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków:
używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za
opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do
połowów,
używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do
połowów przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład
statków do połowów przybrzeżnych,
marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów
i przystani;
usług ratownictwa morskiego, nadzoru nad bezpieczeństwem żeglugi morskiej
i śródlądowej oraz usług związanych z ochroną środowiska morskiego
i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych;
usług najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru jednostek pływających, o których
mowa w pkt 1, oraz najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru wyposażenia tych
jednostek;
usług najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru środków transportu lotniczego
oraz najmu, dzierżawy, leasingu lub czarteru wyposażenia tych środków
wykorzystywanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie
przewozy w transporcie międzynarodowym;
usług związanych z obsługą jednostek pływających, o których mowa w pkt 1,
należących do armatorów morskich, z wyjątkiem usług świadczonych na cele
osobiste załogi;
usług polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji jednostek
pływających, o których mowa w pkt 1, oraz ich części składowych;
usług polegających na remoncie, przebudowie lub konserwacji środków
transportu lotniczego oraz ich wyposażenia i sprzętu zainstalowanego na nich,
używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym;
pozostałych usług świadczonych na rzecz armatorów morskich lub innych
podmiotów wykonujących przewozy środkami transportu morskiego służących
bezpośrednim potrzebom jednostek pływających, o których mowa w pkt 1, lub
ich ładunków;
dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego
używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym;
usług polegających na wykonywaniu czynności bezpośrednio związanych
z organizacją eksportu towarów, a w szczególności wystawianiu dokumentów
spedytorskich, konosamentów i załatwianiu formalności celnych;
(uchylony)
usług związanych bezpośrednio z importem towarów, w przypadku gdy wartość
tych usług została włączona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 30b
ust. 4, z wyjątkiem usług:
w zakresie ubezpieczenia towarów,
dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku;
usług związanych bezpośrednio z eksportem towarów:
dotyczących towarów eksportowanych polegających na ich pakowaniu,
przewozie do miejsc formowania przesyłek zbiorowych, składowaniu,
przeładunku, ważeniu, kontrolowaniu i nadzorowaniu bezpieczeństwa
przewozu,
świadczonych na podstawie umowy maklerskiej, agencyjnej, zlecenia
i pośrednictwa, dotyczących towarów eksportowanych;
dostaw towarów do wolnych obszarów celnych lub składów celnych:
ustanowionych na terenie lotniczego, morskiego lub rzecznego przejścia
granicznego, przeznaczonych do odprzedaży podróżnym,
przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Unii Europejskiej
i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym
także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek
zbiorowych;
usług transportu międzynarodowego;
usług polegających na naprawie, uszlachetnianiu, przerobie lub przetwarzaniu
towarów;
dostaw towarów nabywanych przez podmioty mające siedzibę lub miejsce
zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego, niebędące
podatnikami w rozumieniu art. 15, jeżeli towary te są przeznaczone do przerobu,
uszlachetnienia lub przetworzenia na terytorium kraju, a następnie do wywozu
z terytorium Unii Europejskiej, w przypadku gdy podatnik:
przekaże nabyty przez podmiot towar podatnikowi, który dokonuje
przerobu, uszlachetnienia lub przetworzenia tego towaru,
posiada dowód, że należność za towar została zapłacona i przekazana na
rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium
kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej, której jest członkiem;
dostaw sprzętu komputerowego:
dla placówek oświatowych,
dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu
dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym
– przy zachowaniu warunków, o których mowa w ust. 13–15;
dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 2, dokonywanych na rzecz
podatnika, który ułatwia dostawę towarów.
dostaw części do jednostek pływających, o których mowa w pkt 1, i wyposażenia
tych jednostek, jeżeli są w nie wbudowywane lub służą ich eksploatacji;
importu części do jednostek pływających, o których mowa w pkt 1, i
wyposażenia tych jednostek, jeżeli są w nie wbudowywane lub służą ich
eksploatacji;
importu środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich
i wyposażenia pokładowego przez przewoźników lotniczych wykonujących
głównie przewozy w transporcie międzynarodowym;
dostaw środków transportu lotniczego oraz części zamiennych do nich
i wyposażenia pokładowego dla przewoźników lotniczych wykonujących
głównie przewozy w transporcie międzynarodowym;
usług w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, świadczonych na rzecz
przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
międzynarodowym;
usług związanych z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów
i ładunków oraz innych o podobnym charakterze usług świadczonych na rzecz
przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
międzynarodowym;
usług świadczonych na obszarze portów morskich polegających na obsłudze
środków transportu morskiego lub służących bezpośrednim potrzebom ich
ładunków;
usług świadczonych na obszarze portów morskich, związanych z transportem
międzynarodowym, polegających na obsłudze środków transportu lądowego
oraz żeglugi śródlądowej lub służących bezpośrednim potrzebom ich ładunków;
Przepis ust. 9 stosuje się pod warunkiem, że podatnik otrzyma dokument
potwierdzający wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej,
nie później jednak niż 40. dnia, licząc od daty wykonania usługi;
otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium kraju poza
terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym uprawnia podatnika do
dokonania korekty kwoty podatku należnego w złożonej deklaracji podatkowej,
w której wykazano usługę.
Jeżeli towar, który powstał w wyniku czynności, o których mowa w ust. 9,
został zbyty na terytorium kraju, podatnicy, którzy dokonali tych czynności, są
obowiązani do zapłacenia podatku według stawki właściwej dla dostawy tego
towaru, przy czym podatek ustala się od wartości rynkowej towaru pomniejszonej
o kwotę podatku.
Przepis ust. 1 pkt 25 stosuje się pod warunkiem, że podatnik otrzyma
zapłatę, nie później jednak niż 40. dnia, licząc od dnia wydania towaru; otrzymanie
zapłaty w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty
podatku należnego.
Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają towary
wymienione w załączniku nr 8 do ustawy.
Dokonujący dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26, stosuje stawkę
podatku 0 %, pod warunkiem:
posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący
daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku
dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. a;
posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego
placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia
potwierdzonego przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie
z odrębnymi przepisami – w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1
pkt 26 lit. b.
Dostawca obowiązany jest przekazać kopię dokumentów, o których mowa
w ust. 14, do właściwego urzędu skarbowego.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,
w drodze rozporządzenia:
dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 2,
dane, które powinny zawierać dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 3,
wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 5 pkt 2,
dokumenty, dane, które powinna zawierać dokumentacja, o której mowa
w ust. 2
– uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności, konieczność
zapewnienia prawidłowej identyfikacji usługi na potrzeby rozliczenia podatku oraz
przepisy Unii Europejskiej.
Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5–8, 13, 16 i 18,
rozumie się przewoźników lotniczych posiadających siedzibę działalności
gospodarczej na terytorium kraju, u których udział:
przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach
ogółem,
zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach
ogółem,
liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych
przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
– wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co
najmniej 60 %.
W przypadku przewoźników lotniczych rozpoczynających w trakcie
danego roku podatkowego działalność polegającą na międzynarodowych
przewozach lotniczych określenie udziału w każdej z trzech kategorii, o których
mowa w ust. 1a, jest dokonywane na podstawie danych prognozowanych na dany
rok podatkowy.
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego
roku podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu
Lotnictwa Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie
przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1a, na okres od
dnia 1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku
podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
Przewoźnicy lotniczy przekazują Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego
dane potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 1a, najpóźniej do
dnia 20 lutego danego roku podatkowego.
Na wniosek przewoźnika rozpoczynającego działalność w trakcie danego
roku podatkowego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnia tego
przewoźnika na liście przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, jeżeli spełnia kryteria, o których mowa
w ust. 1a, na podstawie prognozowanych danych uzyskanych od tego przewoźnika.
Wpis na listę jest dokonywany na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego
po dniu ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa
Cywilnego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego.
Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5–8, 13, 16 i 18,
rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby
działalności gospodarczej na terytorium kraju:
uprawnionych do wykonywania przewozów w transporcie
międzynarodowym na podstawie odpowiedniego aktu właściwego organu
państwa siedziby tego przewoźnika, w szczególności koncesji lub certyfikatu
przewoźnika lotniczego, lub
wpisanych na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie
przewozy w transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ
państwa siedziby danego przewoźnika.
Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają czynności,
o których mowa w ust. 1 pkt 7–18 i 20–22, w przypadku prowadzenia przez
podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały
wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
Do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków, o których mowa
w ust. 1 pkt 9, 9a i 17, zalicza się załadunek, wyładunek, przeładunek oraz inne
usługi wykonywane na tych ładunkach niezbędne do wykonania usługi transportu
tych ładunków, z wyjątkiem usług składowania tych ładunków, z tym że usługi
składowania ładunków, które stanowią część załadunku, wyładunku lub
przeładunku, w części wykonywanej w okresie nieprzekraczającym:
20 dni dla ładunków przewożonych w kontenerach,
60 dni dla pozostałych ładunków
– zalicza się do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków.
Przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1
pkt 23, rozumie się:
przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów:
z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu
(przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej,
z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Unii Europejskiej do
miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium kraju,
z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Unii Europejskiej do
miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej,
jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju
(tranzyt),
z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego
innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza
terytorium Unii Europejskiej lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza
terytorium Unii Europejskiej do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na
terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli
trasa przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju;
przewóz lub inny sposób przemieszczania osób środkami transportu
morskiego, lotniczego i kolejowego:
z miejsca wyjazdu na terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza
terytorium kraju,
z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu na
terytorium kraju,
z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza
terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez
terytorium kraju (tranzyt);
usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami,
o których mowa w pkt 1 i 2.
Nie jest usługą, o której mowa w ust. 3, przewóz osób lub towarów
w przypadku gdy miejsce wyjazdu (nadania) i miejsce przyjazdu (przeznaczenia)
tych osób lub towarów znajduje się na terytorium kraju, a przewóz poza terytorium
kraju ma wyłącznie charakter tranzytu.
Dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia usług, o których mowa
w ust. 1 pkt 23, są w przypadku transportu:
towarów przez przewoźnika lub spedytora – list przewozowy lub dokument
spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski,
konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji
międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że
w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło
przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez
przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2;
towarów importowanych – oprócz dokumentów, o których mowa w pkt 1,
dokument potwierdzony przez urząd celno-
-skarbowy, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do
podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów;
towarów przez eksportera – dowód wywozu towarów;
osób – międzynarodowy bilet lotniczy, promowy, okrętowy lub kolejowy,
wystawiony przez przewoźnika na określoną trasę przewozu dla konkretnego
pasażera.
Dokument, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, powinien zawierać co najmniej:
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania
eksportera towarów;
określenie towarów i ich ilości;
potwierdzenie wywozu przez właściwy organ celny.
Przez usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 24, rozumie się usługi:
świadczone bezpośrednio przez podatnika, który sprowadził z terytorium
państwa trzeciego na terytorium kraju towary objęte procedurą
uszlachetniania czynnego w celu ich naprawy, uszlachetnienia, przerobu lub
przetworzenia, jeżeli towary te zostaną wywiezione z terytorium kraju poza
terytorium Unii Europejskiej zgodnie z warunkami określonymi w przepisach
celnych;
polegające na pośredniczeniu między podmiotem mającym siedzibę lub
miejsce zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego
niebędącym podatnikiem, w rozumieniu art. 15, a podatnikiem, o którym
mowa w pkt 1, gdy pośrednik otrzymuje prowizję lub inne wynagrodzenie od
którejkolwiek ze stron zawartego kontraktu dotyczącego usług określonych
w pkt 1, pod warunkiem posiadania kopii dokumentów potwierdzających
powrotny wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Unii
Europejskiej;
świadczone przez innych podatników na zlecenie podatnika, o którym mowa
w pkt 1, polegające wyłącznie na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub
przetworzeniu towarów sprowadzonych w tym celu przez podatnika
określonego w pkt 1, pod warunkiem:
uzyskania oświadczenia od zleceniodawcy, że towar, który powstał
w wyniku wykonania tej usługi, zostanie wywieziony z terytorium kraju
poza terytorium Unii Europejskiej,
posiadania szczegółowego rozliczenia tych usług zgodnie z treścią
dokumentów celnych, których kopie powinny być w posiadaniu tych
podatników, potwierdzających powrotny wywóz towarów z terytorium
kraju poza terytorium Unii Europejskiej;
polegające na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub przetworzeniu
towarów sprowadzonych z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju,
które zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego w rozumieniu prze-
pisów celnych, świadczone przez podatników na zlecenie podmiotów
mających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu na terytorium
państwa trzeciego niebędących podatnikami, w rozumieniu art. 15, w ramach
kontraktów wielostronnych, jeżeli:
naprawiony, uszlachetniony, przerobiony lub przetworzony przez tych
podatników towar został sprowadzony z terytorium państwa trzeciego na
terytorium kraju przez podatnika będącego również stroną tego
kontraktu,
podatnik posiada szczegółowe rozliczenie wykonanych usług zgodnie
z dokumentami celnymi potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium
kraju poza terytorium Unii Europejskiej oraz kopie tych dokumentów
celnych.
Przepisy ust. 7 pkt 2–4 stosuje się, jeżeli podatnik spełni określone w nich
warunki oraz otrzyma całość lub co najmniej 50 % zapłaty przed upływem 60 dni,
licząc od daty wywozu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej towaru
będącego przedmiotem świadczonych usług, z tym że spełnniepóźniej jednak niż 40. dnia, licząc od daty wykonania usługi; otrzymanie
dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium Unii
Europejskiej w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty
kwoty podatku należnego w złożonej deklaracji podatkowej, w której wykazano
usługę.
Jeżeli towar, który powstał w wyniku czynności, o których mowa w ust. 9,
został zbyty na terytorium kraju, podatnicy, którzy dokonali tych czynności, są
obowiązani do zapłacenia podatku według stawki właściwej dla dostawy tego towaru,
przy czym podatek ustala się od wartości rynkowej towaru pomniejszonej o kwotę
podatku.
Przepis ust. 1 pkt 25 stosuje się pod warunkiem, że podatnik otrzyma zapłatę,
niepóźniej jednak niż 40. dnia, licząc od dnia wydania towaru; otrzymanie zapłaty
w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty podatku
należnego.
Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają towary
wymienione w załączniku nr 8 do ustawy.
Dokonujący dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26, stosuje stawkę podatku
0 %, pod warunkiem:
posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący
daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku
dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. a;
posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego
placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego
przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami
– w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. b.
Dostawca obowiązany jest przekazać kopię dokumentów, o których mowa
w ust. 14, do właściwego urzędu skarbowego.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia:
dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 2,
dane, które powinny zawierać dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 3,
wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 5 pkt 2,
dokumenty, dane, które powinna zawierać dokumentacja, o której mowa w ust. 2
– uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności, konieczność
zapewnienia prawidłowej identyfikacji usługi na potrzeby rozliczenia podatku oraz
przepisy Unii Europejskiej.
Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5–8, 13, 16 i 18,
rozumie się przewoźników lotniczych posiadających siedzibę działalności
gospodarczej na terytorium kraju, u których udział:
przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach
ogółem,
zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach
ogółem,
liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych
przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
– wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co
najmniej 60 %.
W przypadku przewoźników lotniczych rozpoczynających w trakcie danego
roku podatkowego działalność polegającą na międzynarodowych przewozach
lotniczych określenie udziału w każdej z trzech kategorii, o których mowa w ust. 1a,
jest dokonywane na podstawie danych prognozowanych na dany rok podatkowy.
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku
podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa
Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1a, na okres od dnia
1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku
podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
Przewoźnicy lotniczy przekazują Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego
dane potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 1a, najpóźniej do
dnia 20 lutego danego roku podatkowego.
Na wniosek przewoźnika rozpoczynającego działalność w trakcie danego
roku podatkowego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnia tego
przewoźnika na liście przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, jeżeli spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1a,
na podstawie prognozowanych danych uzyskanych od tego przewoźnika. Wpis na listę
jest dokonywany na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu
ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego do
dnia 31 marca następnego roku podatkowego.
Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5–8, 13, 16 i 18,
rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności
gospodarczej na terytorium kraju:
uprawnionych do wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym
na podstawie odpowiedniego aktu właściwego organu państwa siedziby tego
przewoźnika, w szczególności koncesji lub certyfikatu przewoźnika lotniczego,
lub
wpisanych na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy
w transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ państwa
siedziby danego przewoźnika.
Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają czynności,
o których mowa w ust. 1 pkt 7–18 i 20–22, w przypadku prowadzenia przez podatnika
dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy
zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
Do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków, o których mowa
w ust. 1 pkt 9, 9a i 17, zalicza się załadunek, wyładunek, przeładunek oraz inne usługi
wykonywane na tych ładunkach niezbędne do wykonania usługi transportu tych
ładunków, z wyjątkiem usług składowania tych ładunków, z tym że usługi
składowania ładunków, które stanowią część załadunku, wyładunku lub przeładunku,
w części wykonywanej w okresie nieprzekraczającym:
20 dni dla ładunków przewożonych w kontenerach,
60 dni dla pozostałych ładunków
– zalicza się do usług służących bezpośrednim potrzebom ładunków.
Przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1 pkt 23,
rozumie się:
przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów:
z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu
(przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej,
z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Unii Europejskiej do miejsca
przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium kraju,
z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Unii Europejskiej do miejsca
przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej, jeżeli trasa
przebiega na pewnym odcinku przez terytorium kraju (tranzyt),
z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym
niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium
Unii Europejskiej lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Unii
Europejskiej do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa
członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym
odcinku przez terytorium kraju;
przewóz lub inny sposób przemieszczania osób środkami transportu morskiego,
lotniczego i kolejowego:
z miejsca wyjazdu na terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza terytorium
kraju,
z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu na terytorium
kraju,
z miejsca wyjazdu poza terytorium kraju do miejsca przyjazdu poza
terytorium kraju, jeżeli trasa przebiega na pewnym odcinku przez
terytorium kraju (tranzyt);
usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami,
o których mowa w pkt 1 i 2.
Nie jest usługą, o której mowa w ust. 3, przewóz osób lub towarów
w przypadku gdy miejsce wyjazdu (nadania) i miejsce przyjazdu (przeznaczenia) tych
osób lub towarów znajduje się na terytorium kraju, a przewóz poza terytorium kraju
ma wyłącznie charakter tranzytu.
Dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia usług, o których mowa
w ust. 1 pkt 23, są w przypadku transportu:
towarów przez przewoźnika lub spedytora – list przewozowy lub dokument
spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski,
konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji
międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że
w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło
przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez
przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2;
towarów importowanych – oprócz dokumentów, o których mowa w pkt 1,
dokument potwierdzony przez urząd celno-skarbowy, z którego jednoznacznie
wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu
importu towarów;
towarów przez eksportera – dowód wywozu towarów;
osób – międzynarodowy bilet lotniczy, promowy, okrętowy lub kolejowy,
wystawiony przez przewoźnika na określoną trasę przewozu dla konkretnego
pasażera.
Dokument, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, powinien zawierać co najmniej:
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania
eksportera towarów;
określenie towarów i ich ilości;
potwierdzenie wywozu przez właściwy organ celny.
Przez usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 24, rozumie się usługi:
świadczone bezpośrednio przez podatnika, który sprowadził z terytorium
państwa trzeciego na terytorium kraju towary objęte procedurą uszlachetniania
czynnego w celu ich naprawy, uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia,
jeżeli towary te zostaną wywiezione z terytorium kraju poza terytorium Unii
Europejskiej zgodnie z warunkami określonymi w przepisach celnych;
polegające na pośredniczeniu między podmiotem mającym siedzibę lub miejsce
zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego niebędącym
podatnikiem, w rozumieniu art. 15, a podatnikiem, o którym mowa w pkt 1, gdy
pośrednik otrzymuje prowizję lub inne wynagrodzenie od którejkolwiek ze stron
zawartego kontraktu dotyczącego usług określonych w pkt 1, pod warunkiem
posiadania kopii dokumentów potwierdzających powrotny wywóz towarów
z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej;
świadczone przez innych podatników na zlecenie podatnika, o którym mowa
w pkt 1, polegające wyłącznie na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub
przetworzeniu towarów sprowadzonych w tym celu przez podatnika określonego
w pkt 1, pod warunkiem:
uzyskania oświadczenia od zleceniodawcy, że towar, który powstał
w wyniku wykonania tej usługi, zostanie wywieziony z terytorium kraju
poza terytorium Unii Europejskiej,
posiadania szczegółowego rozliczenia tych usług zgodnie z treścią
dokumentów celnych, których kopie powinny być w posiadaniu tych
podatników, potwierdzających powrotny wywóz towarów z terytorium
kraju poza terytorium Unii Europejskiej;
polegające na naprawie, uszlachetnieniu, przerobie lub przetworzeniu towarów
sprowadzonych z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, które zostały
objęte procedurą uszlachetniania czynnego w rozumieniu przepisów celnych,
świadczone przez podatników na zlecenie podmiotów mających siedzibę lub
miejsce zamieszkania albo pobytu na terytorium państwa trzeciego niebędących
podatnikami, w rozumieniu art. 15, w ramach kontraktów wielostronnych, jeżeli:
naprawiony, uszlachetniony, przerobiony lub przetworzony przez tych
podatników towar został sprowadzony z terytorium państwa trzeciego na
terytorium kraju przez podatnika będącego również stroną tego kontraktu,
podatnik posiada szczegółowe rozliczenie wykonanych usług zgodnie
z dokumentami celnymi potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium
kraju poza terytorium Unii Europejskiej oraz kopie tych dokumentów
celnych.
Przepisy ust. 7 pkt 2–4 stosuje się, jeżeli podatnik spełni określone w nich
warunki oraz otrzyma całość lub co najmniej 50 % zapłaty przed upływem 60 dni,
licząc od daty wywozu z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej towaru
będącego przedmiotem świadczonych u
Art. 86.
zmienionyW zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
(uchylony)
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
w przypadkach, o których mowa w:
ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za
okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;
ust. 2 pkt 4 lit. c – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik:
(uchylona)
uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego
nabycia towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany
rozliczyć ten podatek;
ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik
uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji
podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.
Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio do całości lub części zapłaty
uiszczanej przed dokonaniem dostawy lub wykonaniem usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego powstaje:
w przypadku stosowania w imporcie towarów uproszczenia, o którym mowa
w art. 182 unijnego kodeksu celnego – za okres rozliczeniowy, w którym
podatnik dokonał wpisu do rejestru zgłaszającego; obniżenie kwoty podatku
należnego następuje pod warunkiem dokonania przez podatnika zapłaty
podatku wykazanego w dokumencie celnym stanowiącym zgłoszenie
uzupełniające dotyczące tego okresu rozliczeniowego, z zastrzeżeniem art.
33a;
w przypadku decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 oraz art. 34 –
w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał decyzję; obniżenie kwoty
podatku należnego następuje pod warunkiem dokonania przez podatnika
zapłaty podatku wynikającego z decyzji.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego w odniesieniu do nabytych przez małego podatnika towarów i usług,
w okresie stosowania przez niego metody kasowej, powstaje nie wcześniej niż
w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonał zapłaty za te towary i usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 16, powstaje
w rozliczeniu za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu
dokonanej przez niego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w
terminach określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego
w deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych,
a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji
podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może
on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji
podatkowej:
za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego,
albo
za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku
podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych
okresów rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało
prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
– nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało
prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów, dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie
z art. 17 podatnikiem jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia
kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których
mowa w ust. 10 i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie
korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia
kwoty podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od końca
roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
W przypadku podatników obowiązanych do dokonywania korekt kwot
podatku naliczonego, o których mowa w art. 91 ust. 1 i 2, część kwoty podatku
naliczonego obniżającą kwotę podatku należnego oblicza się w oparciu o proporcję
właściwą dla roku podatkowego, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego niezależnie od terminu obniżenia kwoty podatku.
Do uprawnienia, o którym mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio
art. 81b Ordynacji podatkowej.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli w okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonywał czynności
opodatkowanych na terytorium kraju oraz nie wykonywał czynności poza
terytorium kraju kwotę podatku naliczonego może przenieść do rozliczenia na
następny okres rozliczeniowy.
W przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, o którym mowa
w art. 29a ust. 13–13c, lub stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze,
o którym mowa w art. 29a ust. 14, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do
zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym
otrzymał fakturę korygującą. Jeżeli podatnik nie obniżył kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego określonego na fakturze, której korekta dotyczy,
a prawo do takiego obniżenia mu przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku
naliczonego uwzględnia się w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonuje
tego obniżenia.
(uchylony)
W przypadkach obniżenia podstawy opodatkowania, o których mowa
w art. 29a ust. 15a i art. 30a ust. 1a, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do
zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy,
w którym dokonał korekty podstawy opodatkowania.
(uchylony)
Kwotę podatku naliczonego stanowi:
suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika
z tytułu:
nabycia towarów i usług,
dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub
wykonaniem usługi;
w przypadku importu towarów – kwota podatku:
wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa
w art. 33b,
wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 i art. 34;
zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
kwota podatku należnego z tytułu:
świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem
jest ich usługobiorca,
dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem
jest ich nabywca,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11;
(uchylony)
różnica podatku, o której mowa w art. 30c ust. 2;
u podatnika, o którym mowa w art. 16, kwota stanowiąca równowartość 22 %
kwoty należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie wyższa jednak
niż kwota podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka
lub dokumencie celnym, albo podatku zapłaconego przez tego podatnika od
wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka.
(uchylony)
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze
rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia
proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na
podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem
tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia
działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 –
w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów
i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem
określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób
określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice
wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć,
jeżeli:
zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
gospodarczej czynności opodatkowane oraz
obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza,
z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do
działalności gospodarczej nie jest możliwe.
Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać
w szczególności następujące dane:
średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane
z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób
wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą
działalnością;
średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane
z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin
roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą
i poza tą działalnością;
roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika
z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego
podatnika działalności innej niż gospodarcza;
średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej
w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
gospodarczej i poza tą działalnością.
W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym
mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie
działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza w celu
obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a,
przyjmuje dane wyliczone szacunkowo. Podatnik jest obowiązany zawiadomić
naczelnika urzędu skarbowego o przyjętych danych wyliczonych szacunkowo
w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten sposób
określenia proporcji został zastosowany po raz pierwszy, nie późniejniewcześniej niż w rozliczeniu za okres,
w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;
ust. 2 pkt 4 lit. c – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik:
(uchylona)
uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego
nabycia towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany
rozliczyć ten podatek;
ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik
uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji
podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.
Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio do całości lub części zapłaty
uiszczanej przed dokonaniem dostawy lub wykonaniem usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
powstaje:
w przypadku stosowania w imporcie towarów uproszczenia, o którym mowa w
art. 182 unijnego kodeksu celnego – za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
dokonał wpisu do rejestru zgłaszającego; obniżenie kwoty podatku należnego
następuje pod warunkiem dokonania przez podatnika zapłaty podatku
wykazanego w dokumencie celnym stanowiącym zgłoszenie uzupełniające
dotyczące tego okresu rozliczeniowego, z zastrzeżeniem art. 33a;
w przypadku decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 oraz art. 34 –
w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał decyzję; obniżenie kwoty
podatku należnego następuje pod warunkiem dokonania przez podatnika zapłaty
podatku wynikającego z decyzji.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
w odniesieniu do nabytych przez małego podatnika towarów i usług, w okresie
stosowania przez niego metody kasowej, powstaje niewcześniej niż w rozliczeniu za
okres, w którym podatnik dokonał zapłaty za te towary i usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 16, powstaje w rozliczeniu za okres,
w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonanej przez niego
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji
podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku
podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z
dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on
obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku
podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych
okresów rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo
do obniżenia kwoty podatku należnego
– niepóźniej jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało
prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów, dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie
z art. 17 podatnikiem jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia kwoty
podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa
w ust. 10 i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty
deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego, niepóźniej jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od końca roku,
w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
W przypadku podatników obowiązanych do dokonywania korekt kwot
podatku naliczonego, o których mowa w art. 91 ust. 1 i 2, część kwoty podatku
naliczonego obniżającą kwotę podatku należnego oblicza się w oparciu o proporcję
właściwą dla roku podatkowego, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego niezależnie od terminu obniżenia kwoty podatku.
Do uprawnienia, o którym mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio art. 81b
Ordynacji podatkowej.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Jeżeli w okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonywał czynności
opodatkowanych na terytorium kraju oraz nie wykonywał czynności poza terytorium
kraju kwotę podatku naliczonego może przenieść do rozliczenia na następny okres
rozliczeniowy.
W przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, o którym mowa w
art. 29a ust. 13–13c, lub stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze,
o którym mowa w art. 29a ust. 14, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do
zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał
fakturę korygującą. Jeżeli podatnik nie obniżył kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego określonego na fakturze, której korekta dotyczy, a prawo do
takiego obniżenia mu przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku naliczonego
uwzględnia się w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonuje tego obniżenia.
(uchylony)
W przypadkach obniżenia podstawy opodatkowania, o których mowa
w art. 29a ust. 15a i art. 30a ust. 1a, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do
zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy,
w którym dokonał korekty podstawy opodatkowania.
(uchylony)
Kwotę podatku naliczonego stanowi:
suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
nabycia towarów i usług,
dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub
wykonaniem usługi;
w przypadku importu towarów – kwota podatku:
wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa
w art. 33b,
wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 i art. 34;
zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
kwota podatku należnego z tytułu:
świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem
jest ich usługobiorca,
dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest
ich nabywca,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11;
(uchylony)
różnica podatku, o której mowa w art. 30c ust. 2;
u podatnika, o którym mowa w art. 16, kwota stanowiąca równowartość 22 %
kwoty należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, niewyższa jednak niż
kwota podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub
dokumencie celnym, albo podatku zapłaconego przez tego podatnika od
wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka.
(uchylony)
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze
rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia
proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na
podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności
przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku,
o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego,
o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności
i dokonywanych przez niego nabyć.
Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej
przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
gospodarczej czynności opodatkowane oraz
obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza,
z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
gospodarczej nie jest możliwe.
Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać
w szczególności następujące dane:
średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane
z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób
wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane
z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
działalnością;
roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika
z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
działalności innej niż gospodarcza;
średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej
w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
gospodarczej i poza tą działalnością.
W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa
w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie
działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza w celu
obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a,
przyjmuje dane wyliczone szacunkowo. Podatnik jest obowiązany zawiadomić
naczelnika urzędu skarbowego o przyjętych danych wyliczonych szacunkowo
w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten sposób
określenia proporcji został zastosowany po raz pierwszy, niepóźniej jednak niż w dniu
przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę
zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10
i 10c–10g stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji
wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie
najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności
i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
sposób określenia proporcji.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
W przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw
wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej
majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów
wykonywanej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
osobistych, o których mowa w art. 8 ust. 2, gdy przypisanie tych nakładów w całości
do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego
oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość jest
wykorzystywana do celów działalności gospodarczej.
Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary
i usługi dotyczą:
dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju,
innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b
ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których
wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami;
(uchylony)
dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16.
Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary
i usługi dotyczą czynności zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7
oraz pkt 37–41, wykonywanych na terytorium kraju, w przypadku gdy miejscem
świadczenia tych usług zgodnie z art. 28b lub art. 28l jest terytorium państwa trzeciego
lub gdy usługi dotyczą bezpośrednio towarów eksportowanych, pod warunkiem że
podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
czynnościami.
Art. 86a.
zmienionyW przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi
kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50 % kwoty
podatku:
wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
należnego z tytułu:
świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem
jest ich usługobiorca,
dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest
ich nabywca,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;
wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej
w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art.
33 ust. 2–3 oraz art. 34.
Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9:
pkt 1 i 2 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego
przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego
zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu
zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;
pkt 3 stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami
o ruchu drogowym.
W przypadku gdy w pojeździe samochodowym, dla którego wydano
zaświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, zostały wprowadzone zmiany,
w wyniku których pojazd nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 9 pkt 1 lub 2,
uznaje się, że pojazd nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej:
od dnia wprowadzenia zmian,
jeżeli nie można określić dnia wprowadzenia zmian:
od okresu rozliczeniowego, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
podatek naliczony od wydatków związanych z tym pojazdem
samochodowym, z zastrzeżeniem lit. b,
od okresu rozliczeniowego następującego po okresie rozliczeniowym, dla
którego podatnik wykaże, że pojazd samochodowy spełniał wymagania,
o których mowa w ust. 9 pkt 1 lub 2
– chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.
Podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy
samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu,
mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach
w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniosą
pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami, nie późniejniepóźniej jednak niż w dniu
przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
W przypadku niezłożenia w terminie informacji, o której mowa w ust. 12,
uznaje się, że pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności
gospodarczej podatnika dopiero od pierwszego dnia miesiąca, w którym podatnik
złoży tę informację.
W przypadku zmiany wykorzystywania pojazdu samochodowego podatnik
jest obowiązany do aktualizacji informacji, o której mowa w ust. 12, najpóźniej do
końca miesiąca, w którym dokonał tej zmiany.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 12, uwzględniając potrzebę
zawarcia w niej danych pozwalających na identyfikację pojazdu samochodowego,
w szczególności marki, modelu pojazdu i jego numeru rejestracyjnego, jak również
daty poniesienia pierwszego wydatku związanego z danym pojazdem, oraz
uwzględniając potrzebę umożliwienia prawidłowej aktualizacji złożonej informacji.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, inne niż określone w ust. 9 pojazdy samochodowe, o których mowa
w ust. 4 pkt 2, uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej
podatnika, wymagania dla tych pojazdów samochodowych oraz dokumenty
potwierdzające spełnienie wymagań, uwzględniając specyfikę ich konstrukcji oraz ich
zastosowanie, a w przypadku pojazdów mających więcej niż jeden rząd siedzeń –
również wymóg, aby dopuszczalna masa całkowita była większa niż 3 tony.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia, inne niż wskazane w ust. 5 przypadki, w których nie stosuje się
warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, uwzględniając specyfikę
prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej oraz konieczność
przeciwdziałania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania pojazdów do celów
innych niż związane z działalnością gospodarczą.
Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa
w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:
nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
części składowych;
używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
wymienione w pkt 3;
nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji
tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
używaniem tych pojazdów.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie
z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów
o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie
do działalności gospodarczej podatnika.
Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do
działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:
sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony
w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych
z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych
z działalnością gospodarczą jest nieistotne.
Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się
w przypadku pojazdów samochodowych:
przeznaczonych wyłącznie do:
odprzedaży,
sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy,
leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze
– jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów
stanowi przedmiot działalności podatnika;
w odniesieniu do których:
kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik
oblicza zgodnie z ust. 1 lub
podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.
Ewidencja przebiegu pojazdu jest prowadzona od dnia rozpoczęcia
wykorzystywania pojazdu samochodowego wyłącznie do działalności gospodarczej
podatnika do dnia zakończenia wykorzystywania tego pojazdu wyłącznie do tej
działalności.
Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać:
numer rejestracyjny pojazdu samochodowego;
dzień rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia ewidencji;
stan licznika przebiegu pojazdu samochodowego na dzień rozpoczęcia
prowadzenia ewidencji, na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień
zakończenia prowadzenia ewidencji;
wpis osoby kierującej pojazdem samochodowym dotyczący każdego
wykorzystania tego pojazdu, obejmujący:
kolejny numer wpisu,
datę i cel wyjazdu,
opis trasy (skąd – dokąd),
liczbę przejechanych kilometrów,
imię i nazwisko osoby kierującej pojazdem
– potwierdzony przez podatnika na koniec każdego okresu rozliczeniowego
w zakresie autentyczności wpisu osoby kierującej pojazdem, jeżeli nie jest ona
podatnikiem;
liczbę przejechanych kilometrów na koniec każdego okresu rozliczeniowego
oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji.
W przypadku gdy pojazd samochodowy jest udostępniany osobie niebędącej
pracownikiem podatnika, wpis, o którym mowa w ust. 7 pkt 4:
jest dokonywany przez osobę, która udostępnia pojazd;
obejmuje:
kolejny numer wpisu,
datę i cel udostępnienia pojazdu,
stan licznika na dzień udostępnienia pojazdu,
liczbę przejechanych kilometrów,
stan licznika na dzień zwrotu pojazdu,
imię i nazwisko osoby, której udostępniony został pojazd.
Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:
pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń,
który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub
trwałą przegrodą:
klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
wielozadaniowy, van lub
z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;
pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę
kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu
ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych
przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
agregat elektryczny/spawalniczy,
do prac wiertniczych,
koparka, koparko-spycharka,
ładowarka,
podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
żuraw samochodowy
– jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym
wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym.
Art. 87.
zmienionyW przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa
w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego,
podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne
okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Do zwrotu różnicy podatku podatnikowi, o którym mowa w art. 16, stosuje
się odpowiednio przepisy ust. 2–2c, 6 i 7.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać co najmniej:
datę wystawienia;
imię i nazwisko lub nazwę podatnika, nazwę banku lub spółdzielczej kasy
oszczędnościowo-kredytowej udzielających kredytu oraz ich adresy;
numery identyfikacji podatkowej podatnika i banku lub spółdzielczej kasy
oszczędnościowo-kredytowej;
rachunek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, na który
ma być przekazany zwrot;
wskazanie deklaracji podatkowej, której dotyczy upoważnienie;
wskazanie kwoty zwrotu podatku, która ma być przekazana jako zabezpieczenie
kredytu;
podpis podatnika.
(uchylony)
(uchylony)
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia:
szczegółowy sposób przyjmowania zabezpieczeń, o których mowa w ust. 2a,
inne niż wymienione w ust. 4a formy zabezpieczeń oraz sposób ich przy-
jmowania
– uwzględniając konieczność zabezpieczenia zwracanej kwoty podatku.
Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, 6a i 6d, następuje w terminie
40 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika
w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w
spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w
zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na
wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub
na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-
kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę
kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu
skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, sporządzonego na
piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez
bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do
przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego
zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do
czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach
czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub
postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą
zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca
należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie
prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego
rozłożenia na raty.
W przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd
skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie
wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży
w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej
kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem
został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2,
lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego
zabezpieczenia.
Weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować
sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział
w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika,
oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.
Naczelnik urzędu skarbowego przedłuża podatnikowi termin zwrotu
różnicy podatku, o którym mowa w ust. 2, 5a, 6 i 6d, na podstawie żądania
zgłoszonego przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Prokuratora
Generalnego w związku z prowadzonym postępowaniem na okres wskazany w
żądaniu, nie dłuższy niż 3 miesiące. Żądanie zawiera uzasadnienie. Przepis ust. 2
zdanie trzecie stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w ust. 2a, może być złożone
w formie:
gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;
poręczenia banku;
weksla z poręczeniem wekslowym banku;
czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;
papierów wartościowych na okaziciela o określonym terminie wykupu
wyemitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, bankowych
papierów wartościowych i listów zastawnych o określonym terminie wykupu,
wyemitowanych we własnym imieniu i na własny rachunek przez podmiot
mogący być gwarantem lub poręczycielem zgodnie z przepisami Ordynacji
podatkowej.
Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w ust. 2a, dotyczące zwrotu
podatku w wysokości nie większej niż wyrażonej w złotych kwocie
odpowiadającej równowartości 1000 euro, może być złożone w formie weksla.
Przeliczenia kwoty wyrażonej w euro dokonuje się według średniego kursu euro
ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy okresu
rozliczeniowego, którego dotyczy zwrot podatku, w zaokrągleniu do pełnych
złotych.
Do zabezpieczeń majątkowych, o których mowa w ust. 2a, przepisy
art. 33e–33g Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Naczelnik urzędu skarbowego odmawia przyjęcia zabezpieczenia, jeżeli
stwierdzi, że złożone zabezpieczenie:
nie zapewni pokrycia w całości wypłacanej kwoty zwrotu, o której mowa
w ust. 2a, lub
nie zapewni w sposób pełny pokrycia w terminie wypłacanej kwoty zwrotu –
w przypadku zabezpieczenia z określonym terminem ważności.
Zabezpieczenie majątkowe zostaje zwolnione w dniu następującym po
dniu:
zakończenia przez organ podatkowy weryfikacji, o której mowa w ust. 2 –
w przypadku zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 2a;
w którym upłynęło 180 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej, w której
była wykazana kwota zwrotu podatku – w przypadku, o którym mowa
w ust. 5a.
Zwolnienia zabezpieczenia nie dokonuje się:
w przypadku wszczęcia, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej:
postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia, którego dotyczy
zabezpieczenie – do czasu zakończenia tego postępowania, lub
kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia, którego dotyczy
zabezpieczenie – do upływu terminu 3 miesięcy od dnia zakończenia
kontroli, jeżeli w tym terminie nie wszczęto postępowania podatkowego;
w przypadku wszczęcia kontroli celno-skarbowej w zakresie rozliczenia,
którego dotyczy zabezpieczenie – do upływu terminu 3 miesięcy od dnia
zakończenia tej kontroli, a jeżeli w tym terminie doszło do przekształcenia
kontroli
celno-skarbowej w postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia, którego
dotyczy zabezpieczenie – do zakończenia tego postępowania;
w przypadku stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej
wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego
nienależną lub wyższą od kwoty należnej i ją otrzymał – do czasu
uregulowania powstałej zaległości podatkowej.
Podatnikom dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług poza
terytorium kraju i niedokonującym sprzedaży opodatkowanej przysługuje zwrot
kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1, w terminie
określonym w ust. 2 zdanie pierwsze. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust.
2a–2c, 4a–4f oraz 6j–6m stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym
czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności wymienionych w
art. 86 ust. 8 pkt 1, podatnikowi przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego,
podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną
działalnością gospodarczą na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie
180 dni od dnia złożenia rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19. Na
sporządzony na piśmie wniosek podatnika urząd skarbowy dokonuje zwrotu,
o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w
urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i
trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje się odpowiednio.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której
mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku
gdy łącznie spełnione są następujące warunki:
kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, z
wyłączeniem kwoty podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa
w ust. 1, nierozliczonej w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazanej
w deklaracji, wynikają z:
faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości
zapłacone za pośrednictwem rachunku bankowego podatnika w banku
mającym siedzibę na terytorium kraju albo rachunku podatnika w
spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem,
wskazanego w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w
odrębnych przepisach,
faktur, innych niż wymienione w lit. a, dokumentujących należności,
jeżeli łączna kwota tych należności nie przekracza 15 000 zł,
dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których
mowa w art. 33 ust. 2–3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,
importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a,
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla
którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla
której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej
została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji,
kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1,
nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana w
deklaracji nie przekracza 3000 zł,
podatnik złoży w urzędzie skarbowym, nie później niż w dniu złożenia
deklaracji, potwierdzenie zapłaty należności, o których mowa w pkt 1 lit. a,
podatnik przez kolejne 12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w
rozliczeniu za który występuje z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni:
był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa w art.
99 ust. 1–3
– przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje
się odpowiednio.
Na wniosek podatnika, zawarty w złożonej deklaracji podatkowej, urząd
skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust.
2, na rachunek VAT podatnika w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia
rozliczenia.
Zwrot różnicy podatku, o którym mowa w ust. 6a, jest dokonywany przez
urząd skarbowy przy użyciu komunikatu przelewu, o którym mowa w art. 108a ust.
3, w którym urząd skarbowy wskazuje w miejsce informacji, o których mowa w art.
108a ust. 3:
pkt 1 i 2 – kwotę odpowiadającą zwracanej kwocie różnicy podatku;
pkt 3 – okres rozliczeniowy, którego dotyczy wniosek o zwrot;
pkt 4 – numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
podatku.
Podatnikowi, w przypadku którego stwierdzono, że wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców
(Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622), nie
zapewniał możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U.
z 2025 r. poz. 611) w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza jest
faktycznie wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa
lub w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego,
nie przysługuje zwrot różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie,
o którym mowa w ust. 6, za okres rozliczeniowy:
w którym naruszenie tego obowiązku zostało stwierdzone oraz za 6 kolejnych
okresów rozliczeniowych następujących po tym okresie rozliczeniowym;
za który podatnik wykazał zwrot różnicy podatku.
Urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku,
o której mowa w ust. 2, w terminie 15 dni, licząc od dnia:
w którym upłynął termin do złożenia deklaracji, o której mowa
w art. 99 ust. 1–3, w przypadku złożenia:
deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy podatku,
korekty deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy podatku,
jeżeli jej złożenie nastąpiło przed upływem terminu do złożenia
deklaracji;
złożenia korekty deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy
podatku, jeżeli jej złożenie nastąpiło po upływie terminu do złożenia
deklaracji.
Przepis ust. 6d stosuje się w przypadku, gdy łącznie spełnione są
następujące warunki:
za trzy kolejne okresy rozliczeniowe, a w przypadku podatnika, o którym
mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden okres rozliczeniowy, poprzedzające
bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który podatnik występuje z wnioskiem
o zwrot, udział procentowy:
łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem zaewidencjonowanej przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c, w danym
okresie rozliczeniowym w całkowitej wartości sprzedaży wraz
z podatkiem dokonanej przez podatnika w danym okresie
rozliczeniowym, był nie niższy niż 80 %,
otrzymanych płatności zrealizowanych z wykorzystaniem instrumentów
płatniczych, w tym również przy użyciu usługi polecenia przelewu
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
z tytułu sprzedaży wraz z podatkiem, zaewidencjonowanej przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c,
dokumentowanej paragonami z oznaczeniem, z którego wynika, że
płatność została dokonana przy użyciu karty płatniczej, przez wykonanie
płatności mobilnej lub polecenia przelewu, zgodnym z formą otrzymanej
płatności, w stosunku do łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem
zaewidencjonowanej przy zastosowaniu tych kas w danym okresie
rozliczeniowym, był nie niższy niż 80 %;
przez kolejne 6 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu
za który podatnik występuje z wnioskiem o zwrot, łączna wartość sprzedaży
wraz z podatkiem, zaewidencjonowanej przez tego podatnika przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c, za każdy
okres rozliczeniowy była nie niższa niż 40 tys. zł;
za okres, w rozliczeniu za który podatnik występuje z wnioskiem o zwrot:
kwota różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, wykazana przez
podatnika nie przekracza dwukrotnej wysokości podatku wynikającego
u tego podatnika ze sprzedaży zaewidencjonowanej w okresie
rozliczeniowym przy zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa
w pkt 4 lit. c,
kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1,
nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana
w deklaracji nie przekracza 3000 zł,
w przypadku, o którym mowa w ust. 6d pkt 1 lit. a, podatnik złożył
deklarację przed upływem terminu do jej złożenia;
podatnik przez kolejne:
12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot:
– był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
– składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa
w art. 99 ust. 1–3,
– (uchylone)
3 miesiące poprzedzające bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot, posiadał rachunek rozliczeniowy lub
imienny rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
zawarty w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1,
6 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot, prowadził ewidencję sprzedaży przy
zastosowaniu wyłącznie kas rejestrujących, które umożliwiają
połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym
Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3.
Łączną wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 6e
pkt 1 i 2, ustala się w oparciu o dane gromadzone w Centralnym Repozytorium
Kas. Do wartości tej nie wlicza się wartości sprzedaży dokumentowanej fakturami,
o których mowa w art. 106h ust. 2.
Całkowitą wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 6e
pkt 1 lit. a, ustala się w oparciu o dane zawarte w ewidencji, o której mowa
w art. 109 ust. 3.
Do zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 6d, przepisy ust. 2
zdanie drugie i trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje się odpowiednio.
Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 6e, jest weryfikowane
z wykorzystaniem zasobów teleinformatycznych Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
Jeżeli postanowienie o przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 2
albo 6d, albo decyzja o odmowie dokonania zwrotu różnicy podatku w terminie,
o którym mowa w ust. 6d, nie zostaną podjęte albo odebrane w terminie 4 dni od
dnia:
rozpoczęcia przechowywania pisma w placówce pocztowej – w przypadku,
o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
złożenia pisma w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku, o którym mowa
w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej,
wpłynięcia tego postanowienia albo tej decyzji na adres do doręczeń
elektronicznych – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2
ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U.
z 2024 r. poz. 1045 i 1841),oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie
udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez
podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji
podatkowej, sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu
podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-
kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność
zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może
przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika
dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli
celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ
czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd
skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej
opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego
rozłożenia na raty.
W przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd
skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie
wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży
w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie
wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został
złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później,
zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia.
Weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować
sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w
obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz
sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.
Naczelnik urzędu skarbowego przedłuża podatnikowi termin zwrotu różnicy
podatku, o którym mowa w ust. 2, 5a, 6 i 6d, na podstawie żądania zgłoszonego przez
Komendanta Głównego Policji, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Prokuratora Generalnego w związku z
prowadzonym postępowaniem na okres wskazany w żądaniu, niedłuższy niż 3
miesiące. Żądanie zawiera uzasadnienie. Przepis ust. 2 zdanie trzecie stosuje się
odpowiednio.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w ust. 2a, może być złożone
w formie:
gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;
poręczenia banku;
weksla z poręczeniem wekslowym banku;
czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;
papierów wartościowych na okaziciela o określonym terminie wykupu
wyemitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, bankowych
papierów wartościowych i listów zastawnych o określonym terminie wykupu,
wyemitowanych we własnym imieniu i na własny rachunek przez podmiot
mogący być gwarantem lub poręczycielem zgodnie z przepisami Ordynacji
podatkowej.
Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w ust. 2a, dotyczące zwrotu
podatku w wysokości niewiększej niż wyrażonej w złotych kwocie odpowiadającej
równowartości 1000 euro, może być złożone w formie weksla. Przeliczenia kwoty
wyrażonej w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez
Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy okresu rozliczeniowego, którego
dotyczy zwrot podatku, w zaokrągleniu do pełnych złotych.
Do zabezpieczeń majątkowych, o których mowa w ust. 2a, przepisy art. 33e–
33g Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
Naczelnik urzędu skarbowego odmawia przyjęcia zabezpieczenia, jeżeli
stwierdzi, że złożone zabezpieczenie:
nie zapewni pokrycia w całości wypłacanej kwoty zwrotu, o której mowa
w ust. 2a, lub
nie zapewni w sposób pełny pokrycia w terminie wypłacanej kwoty zwrotu –
w przypadku zabezpieczenia z określonym terminem ważności.
Zabezpieczenie majątkowe zostaje zwolnione w dniu następującym po dniu:
zakończenia przez organ podatkowy weryfikacji, o której mowa w ust. 2 –
w przypadku zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 2a;
w którym upłynęło 180 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej, w której była
wykazana kwota zwrotu podatku – w przypadku, o którym mowa w ust. 5a.
Zwolnienia zabezpieczenia nie dokonuje się:
w przypadku wszczęcia, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej:
postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia, którego dotyczy
zabezpieczenie – do czasu zakończenia tego postępowania, lub
kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia, którego dotyczy zabezpieczenie
– do upływu terminu 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli, jeżeli w tym
terminie nie wszczęto postępowania podatkowego;
w przypadku wszczęcia kontroli celno-skarbowej w zakresie rozliczenia, którego
dotyczy zabezpieczenie – do upływu terminu 3 miesięcy od dnia zakończenia tej
kontroli, a jeżeli w tym terminie doszło do przekształcenia kontroli celno-
-skarbowej w postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia, którego dotyczy
zabezpieczenie – do zakończenia tego postępowania;
w przypadku stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej
wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego
nienależną lub wyższą od kwoty należnej i ją otrzymał – do czasu uregulowania
powstałej zaległości podatkowej.
Podatnikom dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług poza
terytorium kraju i niedokonującym sprzedaży opodatkowanej przysługuje zwrot
kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1, w terminie okreś-
lonym w ust. 2 zdanie pierwsze. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a–2c, 4a–
4f oraz 6j–6m stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności
opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności wymienionych w art. 86 ust. 8
pkt 1, podatnikowi przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego, podlegającego
odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie 180 dni od dnia złożenia
rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19. Na sporządzony na piśmie wniosek
podatnika urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w
terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie
majątkowe. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje
się odpowiednio.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której
mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku
gdy łącznie spełnione są następujące warunki:
kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, z wyłączeniem
kwoty podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1,
nierozliczonej w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazanej w
deklaracji, wynikają z:
faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości
zapłacone za pośrednictwem rachunku bankowego podatnika w banku
mającym siedzibę na terytorium kraju albo rachunku podatnika w
spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem,
wskazanego w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych
przepisach,
faktur, innych niż wymienione w lit. a, dokumentujących należności, jeżeli
łączna kwota tych należności nie przekracza 15 000 zł,
dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa
w art. 33 ust. 2–3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,
importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego
nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich
usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich
nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku
należnego od tych transakcji,
kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1,
nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana w deklaracji
nie przekracza 3000 zł,
podatnik złoży w urzędzie skarbowym, niepóźniej niż w dniu złożenia deklaracji,
potwierdzenie zapłaty należności, o których mowa w pkt 1 lit. a,
podatnik przez kolejne 12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w
rozliczeniu za który występuje z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni:
był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa w art. 99
ust. 1–3
– przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje
się odpowiednio.
Na wniosek podatnika, zawarty w złożonej deklaracji podatkowej, urząd
skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2,
na rachunek VAT podatnika w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia.
Zwrot różnicy podatku, o którym mowa w ust. 6a, jest dokonywany przez
urząd skarbowy przy użyciu komunikatu przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3,
w którym urząd skarbowy wskazuje w miejsce informacji, o których mowa w art. 108a
ust. 3:
pkt 1 i 2 – kwotę odpowiadającą zwracanej kwocie różnicy podatku;
pkt 3 – okres rozliczeniowy, którego dotyczy wniosek o zwrot;
pkt 4 – numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
podatku.
Podatnikowi, w przypadku którego stwierdzono, że wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 19a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826 oraz z 2026 r. poz. 507), nie zapewniał
możliwości dokonywania zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego w rozumieniu
ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2026 r. poz. 623,
875 i 1074) w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie
wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa lub
w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego, nie
przysługuje zwrot różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie, o którym
mowa w ust. 6, za okres rozliczeniowy:
w którym naruszenie tego obowiązku zostało stwierdzone oraz za 6 kolejnych
okresów rozliczeniowych następujących po tym okresie rozliczeniowym;
za który podatnik wykazał zwrot różnicy podatku.
Urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której
mowa w ust. 2, w terminie 15 dni, licząc od dnia:
w którym upłynął termin do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1–
3, w przypadku złożenia:
deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy podatku,
korekty deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy podatku, jeżeli
jej złożenie nastąpiło przed upływem terminu do złożenia deklaracji;
złożenia korekty deklaracji, w której podatnik wykazał zwrot różnicy podatku,
jeżeli jej złożenie nastąpiło po upływie terminu do złożenia deklaracji.
Przepis ust. 6d stosuje się w przypadku, gdy łącznie spełnione są następujące
warunki:
za trzy kolejne okresy rozliczeniowe, a w przypadku podatnika, o którym mowa
w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden okres rozliczeniowy, poprzedzające bezpośrednio
okres, w rozliczeniu za który podatnik występuje z wnioskiem o zwrot, udział
procentowy:
łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem zaewidencjonowanej przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c, w danym
okresie rozliczeniowym w całkowitej wartości sprzedaży wraz z podatkiem
dokonanej przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym, był nieniższy
niż 80 %,
otrzymanych płatności zrealizowanych z wykorzystaniem instrumentów
płatniczych, w tym również przy użyciu usługi polecenia przelewu
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
z tytułu sprzedaży wraz z podatkiem, zaewidencjonowanej przy
zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c,
dokumentowanej paragonami z oznaczeniem, z którego wynika, że płatność
została dokonana przy użyciu karty płatniczej, przez wykonanie płatności
mobilnej lub polecenia przelewu, zgodnym z formą otrzymanej płatności,
w stosunku do łącznej wartości sprzedaży wraz z podatkiem
zaewidencjonowanej przy zastosowaniu tych kas w danym okresie
rozliczeniowym, był nieniższy niż 80 %;
przez kolejne 6 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za
który podatnik występuje z wnioskiem o zwrot, łączna wartość sprzedaży wraz
z podatkiem, zaewidencjonowanej przez tego podatnika przy zastosowaniu kas
rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c, za każdy okres rozliczeniowy była
nieniższa niż 40 tys. zł;
za okres, w rozliczeniu za który podatnik występuje z wnioskiem o zwrot:
kwota różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, wykazana przez podatnika
nie przekracza dwukrotnej wysokości podatku wynikającego u tego
podatnika ze sprzedaży zaewidencjonowanej w okresie rozliczeniowym
przy zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w pkt 4 lit. c,
kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1,
nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana
w deklaracji nie przekracza 3000 zł,
w przypadku, o którym mowa w ust. 6d pkt 1 lit. a, podatnik złożył
deklarację przed upływem terminu do jej złożenia;
podatnik przez kolejne:
12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot:
– był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
– składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa
w art. 99 ust. 1–3,
– (uchylone)
3 miesiące poprzedzające bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot, posiadał rachunek rozliczeniowy lub
imienny rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
zawarty w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1,
6 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który
występuje z wnioskiem o zwrot, prowadził ewidencję sprzedaży przy
zastosowaniu wyłącznie kas rejestrujących, które umożliwiają połączenie
i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium
Kas, określone w art. 111a ust. 3.
Łączną wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 6e pkt 1
i 2, ustala się w oparciu o dane gromadzone w Centralnym Repozytorium Kas.
Całkowitą wartość sprzedaży wraz z podatkiem, o której mowa w ust. 6e
pkt 1 lit. a, ustala się w oparciu o dane zawarte w ewidencji, o której mowa
w art. 109 ust. 3.
Do zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w ust. 6d, przepisy ust. 2 zdanie
drugie i trzecie, ust. 2a–2c oraz ust. 4a–4f stosuje się odpowiednio.
Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 6e, jest weryfikowane
z wykorzystaniem zasobów teleinformatycznych Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
Jeżeli postanowienie o przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 2 albo
6d, albo decyzja o odmowie dokonania zwrotu różnicy podatku w terminie, o którym
mowa w ust. 6d, nie zostaną podjęte albo odebrane w terminie 4 dni od dnia:
rozpoczęcia przechowywania pisma w placówce pocztowej – w przypadku,
o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
złożenia pisma w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku, o którym mowa
w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej,
wpłynięcia tego postanowienia albo tej decyzji na adres do doręczeń
elektronicznych – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy
z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r.
poz. 3 i 507),
umieszczenia tego postanowienia albo tej decyzji na koncie w e-Urzędzie
Skarbowym – w przypadku, o którym mowa w art. 35e ust. 10 ustawy z dnia 16
listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
– doręczenie uważa się za dokonane z upływem terminu tych 4 dni.
Przepis ust. 6j pkt 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa
w art. 150a Ordynacji podatkowej.
Przepisy ust. 6j pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym
mowa w art. 151 Ordynacji podatkowej.
W przypadkach, o których mowa w ust. 6j–6l:
zażalenie na postanowienie o przedłużeniu terminu wnosi się w terminie 17 dni,
odwołanie od decyzji o odmowie dokonania zwrotu różnicy podatku wnosi się
w terminie 24 dni
– od dnia, w którym doręczenie uważa się za dokonane zgodnie z ust. 6j.
(uchylony)
Różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których
mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku
podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.
(uchylony)
(uchylony)
Art. 90c.
zmienionyW przypadku nabytych towarów i usług, w odniesieniu do których
kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po zakończeniu roku
podatkowego, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1,
podatnik jest obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu,
uwzględniając dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2–92–
9 stosuje się odpowiednio.
W przypadku gdy korekty podatku odliczonego dokonuje podatnik, dla
którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie art. 86
ust. 22, może on uwzględnić dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
podatkowy, jeżeli takie dane przyjęto w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego
w przypadku, o którym mowa w art. 86 ust. 2a.
Dokonując korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik może przyjąć inny
sposób określania proporcji, niż został przyjęty dla danego roku podatkowego, jeżeli
byłby on bardziej reprezentatywny dla zakończonego roku.
Art. 96.
zmienionyPodmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed
dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
Podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, u których następnie
sprzedaż została zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub którzy
następnie zgłosili, że będą wykonywać wyłącznie czynności zwolnione od podatku na
podstawie art. 43, pozostają w rejestrze jako podatnicy VAT zwolnieni.
Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, jeżeli w składanych przez 6
kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracjach, o których mowa w art. 99 ust.
1, 2 lub 3, podatnik wykazał wyłącznie sprzedaż zwolnioną od podatku.
Przepisu ust. 10 nie stosuje się, jeżeli ze złożonych wyjaśnień w związku z
okolicznościami wskazanymi w ust. 10a wynika, że brak wykazanej w deklaracjach
sprzedaży innej niż zwolniona od podatku związany jest ze specyfiką prowadzonej
działalności gospodarczej, a nie z zaprzestaniem wykonywania sprzedaży innej niż
zwolniona od podatku.
Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika jako
podatnika VAT czynnego, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego,
jeżeli podatnik wykaże, że brak wykazanej w deklaracjach sprzedaży innej niż
zwolniona od podatku związany jest ze specyfiką prowadzonej działalności
gospodarczej, a nie z zaprzestaniem wykonywania sprzedaży innej niż zwolniona od
podatku.
(uchylony)
Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik
jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni,
licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Obowiązek ten nie dotyczy przypadków,
gdy następuje wyłącznie zmiana danych objętych obowiązkiem aktualizacji na
podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników. Zdanie drugie nie ma zastosowania w przypadku, gdy
zgłaszana zmiana powoduje zmianę właściwości organu podatkowego.
W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1a, obowiązki
określone w ust. 5 i 12 wykonuje zarządca sukcesyjny. W okresie od otwarcia spadku
do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia
do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od dnia, w którym zarządca
sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy
sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego obowiązek aktualizowania
danych za przedsiębiorstwo w spadku wykonują osoby, o których mowa w art. 14
ustawy o zarządzie sukcesyjnym, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej
ustawy.
Na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany
potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub
zwolniony. Zainteresowanym może być zarówno sam podatnik, jak i osoba trzecia
mająca interes prawny w złożeniu wniosku.
Na wniosek podatnika świadczącego usługi międzynarodowego przewozu
drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami
zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
posiadającego siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
działalności gospodarczej, z którego świadczy te usługi, na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w przypadku braku takiej siedziby
działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
posiadającego stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium
państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, naczelnik urzędu skarbowego
jest obowiązany do wydania kopii potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako
podatnika VAT czynnego w liczbie wskazanej we wniosku.
Dostawca nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium
kraju, dokonujący wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, które
w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium kraju,
składa zgłoszenie rejestracyjne do naczelnika urzędu skarbowego przed dniem
dokonania dostawy.
W przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie
rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na które będą
wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy
sprzedaży produktów rolnych.
Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od
podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności
zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na
podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, którzy ustanowili
przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1.
W przypadku grupy VAT przedstawiciel grupy VAT składa zgłoszenie
rejestracyjne, o którym mowa w ust. 1, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego
dla tego przedstawiciela, wraz z umową o utworzeniu grupy VAT.
W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 3, zamierzają skorzystać
ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113b ust. 1, i dotychczas nie zostały
zarejestrowane jako „podatnik VAT zwolniony”, są obowiązane złożyć zgłoszenie
rejestracyjne przed złożeniem powiadomienia, o którym mowa w art. 113b ust. 2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatnika, o którym mowa w art. 113a
ust. 1.
Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:
„podatnika VAT czynnego”,
„podatnika VAT zwolnionego” – w przypadku podatnika, o którym mowa w:
ust. 3 i 3c,
art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik
VAT UE
– i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie.
Naczelnik urzędu skarbowego nie dokonuje rejestracji podmiotu jako
podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania podmiotu, jeżeli:
dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym są niezgodne z prawdą lub
podmiot ten nie istnieje, lub
mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania
się z tym podmiotem albo jego pełnomocnikiem, lub
podmiot albo jego pełnomocnik nie stawia się na wezwania naczelnika urzędu
skarbowego, lub
z posiadanych informacji wynika, że podatnik może prowadzić działania z
zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1
Ordynacji podatkowej lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do
celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg
pkt 9 Ordynacji podatkowej, lub
wobec tego podmiotu sąd orzekł, na podstawie odrębnych przepisów, zakaz
prowadzenia działalności gospodarczej.
W przypadku zarejestrowania podatnika, którego zgłoszenie rejestracyjne
zostało złożone przez pełnomocnika, pełnomocnik odpowiada solidarnie wraz z
zarejestrowanym podatnikiem do kwoty 500 000 zł za zaległości podatkowe
podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych w ciągu 6 miesięcy od dnia
zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego.
Przepisu ust. 4b nie stosuje się, jeżeli powstanie zaległości podatkowych
nie wiązało się z uczestnictwem podatnika w nierzetelnym rozliczaniu podatku w
celu odniesienia korzyści majątkowej.
Naczelnik urzędu skarbowego nie dokonuje rejestracji grupy VAT jako
podatnika VAT, jeżeli nie są spełnione warunki uznania grupy VAT za podatnika,
i zawiadamia o braku rejestracji przedstawiciela grupy VAT.
Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie
sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego
zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa
w ust. 1, a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT
zwolnieni – do aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4–41 lub
przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia
dokonywania tej sprzedaży;
przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa
w art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia,
o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku
rezygnacji z tego zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej
wykonanej czynności.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli podatnik utraci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113a
ust. 1, lub zrezygnuje z tego zwolnienia, jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
rejestracyjnego:
przed dniem, w którym traci prawo do tego zwolnienia – w przypadku utraty
tego prawa,
przed początkiem miesiąca, od którego rezygnacja ze zwolnienia jest
skuteczna zgodnie z art. 113a ust. 6 – w przypadku kontynuowania
wykonywania czynności określonych w art. 5
– przy czym przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał
wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić
zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi
dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru
jako podatnika VAT.
W przypadku śmierci podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z
urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
(uchylony)
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika, o którym
mowa w art. 15 ust. 1a, z rejestru jako podatnika VAT w przypadku:
zaprzestania przez osobę, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art.
12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
identyfikacji podatników i płatników, prowadzenia przedsiębiorstwa w
spadku pod firmą zmarłego przedsiębiorcy albo
wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego – w przypadku
gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o
którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o
zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, albo
zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, albo
wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego.
Z chwilą rejestracji grupy VAT jako podatnika naczelnik urzędu
skarbowego, z urzędu, wykreśla z rejestru jako podatnika VAT członka grupy
VAT.
Naczelnik urzędu skarbowego z urzędu wykreśla z rejestru jako
podatnika VAT grupę VAT, która utraciła status podatnika, i zawiadamia
o wykreśleniu przedstawiciela grupy VAT.
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla, z urzędu, podatnika, o którym
mowa w art. 113a ust. 1, z rejestru jako podatnika VAT czynnego po uzyskaniu
informacji o zidentyfikowaniu go za pomocą indywidualnego numeru
identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2, i zawiadamia go o tym
wykreśleniu. W przypadku gdy podatnik ten podlegał zarejestrowaniu jako
podatnik VAT UE, naczelnik urzędu skarbowego pozostawia go w rejestrze,
nadając mu status „podatnika VAT zwolnionego”. Przepisu ust. 12 nie stosuje się.
Osoba, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy
z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników, a w przypadku jej śmierci, ograniczenia lub utraty zdolności do
czynności prawnych – osoby, o których mowa w art. 14 ustawy o zarządzie
sukcesyjnym, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy, są
obowiązane do poinformowania naczelnika urzędu skarbowego o zaistnieniu
zdarzeń, o których mowa w ust. 7b pkt 1 i 2, niezwłocznie, nie później niż w
terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń.
Zarządca sukcesyjny, a w przypadku gdy zarządca sukcesyjny przestał
pełnić swą funkcję przed wygaśnięciem zarządu sukcesyjnego – osoby, o których
mowa w art. 14 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, dokonujące czynności, o których
mowa w art. 13 tej ustawy, są obowiązani do poinformowania naczelnika urzędu
skarbowego o zaistnieniu zdarzeń, o których mowa w ust. 7b pkt 3 i 4,
niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń.
W przypadku gdy zaprzestanie wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu nie zostało zgłoszone zgodnie z ust. 6, naczelnik urzędu
skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku śmierci podatnika, gdy
właściwy naczelnik urzędu skarbowego otrzymał z Centralnej Ewidencji i
Informacji o Działalności Gospodarczej:
dane zarządcy sukcesyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o zarządzie
sukcesyjnym,
informacje o zmianach danych, o których mowa w pkt 1
– na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji
i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy
(Dz. U. z 2022 r. poz. 541 oraz z 2024 r. poz. 1841) .
Właściwy naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie
podatnika, o którym mowa w ust. 7 lub art. 15 ust. 1a, w przypadkach, o których
mowa w ust. 7b pkt 1 i 3, jako podatnika VAT ze statusem takim, jaki posiadał
przed dniem wykreślenia, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego w
przypadku:
dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników, w tym ponownego dokonania tego zgłoszenia,
gdy zarządca sukcesyjny poinformuje o ustanowieniu zarządu sukcesyjnego,
gdy po wykreśleniu podatnika, zgodnie z ust. 7b pkt 3, zarządca sukcesyjny
poinformuje o jego powołaniu
– pod warunkiem złożenia niezwłocznie brakujących deklaracji za okresy
poprzedzające okres, w którym dokonano zgłoszenia lub złożono informację,
zgodnie z pkt 1–3.
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako
podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika, jeżeli:
podatnik nie istnieje lub
mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania
się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem, lub
dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą, lub
podatnik albo jego pełnomocnik nie stawia się na wezwania naczelnika urzędu
skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego, dyrektora izby
administracji skarbowej lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, lub
posiadane informacje wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z
zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1
Ordynacji podatkowej lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art.
119zg pkt 9 Ordynacji podatkowej, lub
wobec tego podatnika sąd orzekł, na podstawie odrębnych przepisów, zakaz
prowadzenia działalności gospodarczej.
Wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega także
podatnik, który:
zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów
dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co
najmniej 6 kolejnych miesięcy lub
będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2
lub 3, nie złożył takich deklaracji za 3 kolejne miesiące lub takiej deklaracji
za kwartał, lub
składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o
których mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży,
nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do
odliczenia, lub
wystawiał faktury lub faktury korygujące, dokumentujące czynności, które nie
zostały dokonane, lub
prowadząc działalność gospodarczą wiedział lub miał uzasadnione podstawy
do tego, aby przypuszczać, że dostawcy lub nabywcy biorący udział pośrednio
lub bezpośrednio w dostawie tego samego towaru lub usługi uczestniczą
w nierzetelnym rozliczaniu podatku w celu odniesienia korzyści majątkowej
– z zastrzeżeniem ust. 9b–9f.
Jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, w okresie zawieszenia
działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5
ust. 1, jest on obowiązany przed dniem:
zawieszenia działalności gospodarczej albo
rozpoczęcia wykonywania takich czynności w okresie zawieszenia
działalności gospodarczej
– zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego, wskazując okres,
w którym będzie wykonywał te czynności.
W przypadku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9b,
naczelnik urzędu skarbowego nie wykreśla podatnika z rejestru albo przywraca
zarejestrowanie podatnika jako podatnika VAT na okres wskazany w
zawiadomieniu. Jeżeli okres wskazany w zawiadomieniu jest krótszy od okresu
zawieszenia działalności gospodarczej, przepis ust. 9a pkt 1 stosuje się
odpowiednio.
Przepis ust. 9a pkt 2 nie ma zastosowania, w przypadku gdy w wyniku
wezwania przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego podatnik
udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą oraz złoży
niezwłocznie brakujące deklaracje.
Przepis ust. 9a pkt 3 nie ma zastosowania, w przypadku gdy niewykazanie
sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do
odliczenia wynikało, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej
działalności gospodarczej.
Przepis ust. 9a pkt 4 nie ma zastosowania, w przypadku gdy wystawienie
faktury lub faktury korygującej było wynikiem pomyłki lub nastąpiło bez wiedzy
podatnika.
Podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, zostaje zarejestrowany bez
konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego ponownie jako podatnik VAT z
dniem wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, ze statusem takim,
jaki posiadał przed dniem zawieszenia tej działalności.
Naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek podmiotu, o którym mowa w
ust. 9 pkt 1–4 i ust. 9a pkt 2, złożony w terminie 2 miesięcy od dnia wykreślenia z
rejestru jako podatnika VAT, przywraca zarejestrowanie podmiotu jako podatnika
VAT czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli
podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą, a w
przypadku nieskładania deklaracji pomimo takiego obowiązku – jeżeli najpóźniej
wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie zarejestrowania złoży brakujące
deklaracje.
Przepis ust. 9h stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym w
złożonych deklaracjach nie została wykazana sprzedaż, nabycie towarów lub usług
ani import towarów z kwotami podatku do odliczenia, i okoliczność ta wynika,
zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej działalności
gospodarczej.
Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o
którym mowa w ust. 9a pkt 4, bez konieczności składania zgłoszenia
rejestracyjnego, jako podatnika VAT ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem
wykreślenia, jeżeli podatnik wykaże, że prowadzi działalność gospodarczą, a
wystawienie faktury lub faktury korygującej, o których mowa w ust. 9a pkt 4, było
wynikiem pomyłki lub nastąpiło bez wiedzy podatnika.
Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o
którym mowa w ust. 9 pkt 5, jako podatnika VAT czynnego bez konieczności
składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzone
przez niego działania nie są realizowane z zagospodarczej .
W przypadku zarejestrowania podatnika, którego zgłoszenie rejestracyjne
zostało złożone przez pełnomocnika, pełnomocnik odpowiada solidarnie wraz z
zarejestrowanym podatnikiem do kwoty 500 000 zł za zaległości podatkowe podatnika
powstałe z tytułu czynności wykonanych w ciągu 6 miesięcy od dnia zarejestrowania
podatnika jako podatnika VAT czynnego.
Przepisu ust. 4b nie stosuje się, jeżeli powstanie zaległości podatkowych nie
wiązało się z uczestnictwem podatnika w nierzetelnym rozliczaniu podatku w celu
odniesienia korzyści majątkowej.
Naczelnik urzędu skarbowego nie dokonuje rejestracji grupy VAT jako
podatnika VAT, jeżeli nie są spełnione warunki uznania grupy VAT za podatnika,
i zawiadamia o braku rejestracji przedstawiciela grupy VAT.
Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży
opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia,
obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1,
a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni – do
aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4–41 lub przepisów
wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej
sprzedaży;
przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa
w art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia,
o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku
rezygnacji z tego zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej
wykonanej czynności.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli podatnik utraci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113a
ust. 1, lub zrezygnuje z tego zwolnienia, jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
rejestracyjnego:
przed dniem, w którym traci prawo do tego zwolnienia – w przypadku utraty tego
prawa,
przed początkiem miesiąca, od którego rezygnacja ze zwolnienia jest skuteczna
zgodnie z art. 113a ust. 6 – w przypadku kontynuowania wykonywania
czynności określonych w art. 5
– przy czym przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania
czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie
działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika
urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika
VAT.
W przypadku śmierci podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z
urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
(uchylony)
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika, o którym mowa
w art. 15 ust. 1a, z rejestru jako podatnika VAT w przypadku:
zaprzestania przez osobę, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12
ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników, prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku pod firmą
zmarłego przedsiębiorcy albo
wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego – w przypadku
gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym
mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach
ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, albo
zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, albo
wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego.
Z chwilą rejestracji grupy VAT jako podatnika naczelnik urzędu
skarbowego, z urzędu, wykreśla z rejestru jako podatnika VAT członka grupy VAT.
Naczelnik urzędu skarbowego z urzędu wykreśla z rejestru jako podatnika
VAT grupę VAT, która utraciła status podatnika, i zawiadamia o wykreśleniu
przedstawiciela grupy VAT.
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla, z urzędu, podatnika, o którym
mowa w art. 113a ust. 1, z rejestru jako podatnika VAT czynnego po uzyskaniu
informacji o zidentyfikowaniu go za pomocą indywidualnego numeru
identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2, i zawiadamia go o tym
wykreśleniu. W przypadku gdy podatnik ten podlegał zarejestrowaniu jako podatnik
VAT UE, naczelnik urzędu skarbowego pozostawia go w rejestrze, nadając mu status
„podatnika VAT zwolnionego”. Przepisu ust. 12 nie stosuje się.
Osoba, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z
dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników, a w przypadku jej śmierci, ograniczenia lub utraty zdolności do czynności
prawnych – osoby, o których mowa w art. 14 ustawy o zarządzie sukcesyjnym,
dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy, są obowiązane do
poinformowania naczelnika urzędu skarbowego o zaistnieniu zdarzeń, o których
mowa w ust. 7b pkt 1 i 2, niezwłocznie, niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia
wystąpienia tych zdarzeń.
Zarządca sukcesyjny, a w przypadku gdy zarządca sukcesyjny przestał pełnić
swą funkcję przed wygaśnięciem zarządu sukcesyjnego – osoby, o których mowa w
art. 14 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, dokonujące czynności, o których mowa w art.
13 tej ustawy, są obowiązani do poinformowania naczelnika urzędu skarbowego o
zaistnieniu zdarzeń, o których mowa w ust. 7b pkt 3 i 4, niezwłocznie, niepóźniej niż
w terminie 7 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń.
W przypadku gdy zaprzestanie wykonywania czynności podlegających
opodatkowaniu nie zostało zgłoszone zgodnie z ust. 6, naczelnik urzędu skarbowego
wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku śmierci podatnika, gdy właściwy
naczelnik urzędu skarbowego otrzymał z Centralnej Ewidencji i Informacji o
Działalności Gospodarczej:
dane zarządcy sukcesyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o zarządzie
sukcesyjnym,
informacje o zmianach danych, o których mowa w pkt 1
– na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i
Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.
U. z 2026 r. poz. 30, 507 i 734).
Właściwy naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie
podatnika, o którym mowa w ust. 7 lub art. 15 ust. 1a, w przypadkach, o których mowa
w ust. 7b pkt 1 i 3, jako podatnika VAT ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem
wykreślenia, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego w przypadku:
dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników, w tym ponownego dokonania tego zgłoszenia,
gdy zarządca sukcesyjny poinformuje o ustanowieniu zarządu sukcesyjnego,
gdy po wykreśleniu podatnika, zgodnie z ust. 7b pkt 3, zarządca sukcesyjny
poinformuje o jego powołaniu
– pod warunkiem złożenia niezwłocznie brakujących deklaracji za okresy
poprzedzające okres, w którym dokonano zgłoszenia lub złożono informację, zgodnie
z pkt 1–3.
Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako
podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika, jeżeli:
podatnik nie istnieje lub
mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się
z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem, lub
dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą, lub
podatnik albo jego pełnomocnik nie stawia się na wezwania naczelnika urzędu
skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego, dyrektora izby administracji
skarbowej lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, lub
posiadane informacje wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z
zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1
Ordynacji podatkowej lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do
celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg
pkt 9 Ordynacji podatkowej, lub
wobec tego podatnika sąd orzekł, na podstawie odrębnych przepisów, zakaz
prowadzenia działalności gospodarczej.
Wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega także podatnik,
który:
zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów
dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co
najmniej 6 kolejnych miesięcy lub
będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub
3, nie złożył takich deklaracji za 3 kolejne miesiące lub takiej deklaracji za
kwartał, lub
składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o których
mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia
towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia, lub
wystawiał faktury lub faktury korygujące, dokumentujące czynności, które nie
zostały dokonane, lub
prowadząc działalność gospodarczą wiedział lub miał uzasadnione podstawy do
tego, aby przypuszczać, że dostawcy lub nabywcy biorący udział pośrednio lub
bezpośrednio w dostawie tego samego towaru lub usługi uczestniczą
w nierzetelnym rozliczaniu podatku w celu odniesienia korzyści majątkowej
– z zastrzeżeniem ust. 9b–9f.
Jeżeli podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, w okresie zawieszenia
działalności gospodarczej będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 ust.
1, jest on obowiązany przed dniem:
zawieszenia działalności gospodarczej albo
rozpoczęcia wykonywania takich czynności w okresie zawieszenia działalności
gospodarczej
– zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego, wskazując okres
, w którym będzie wykonywał te czynności.
W przypadku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9b, naczelnik
urzędu skarbowego nie wykreśla podatnika z rejestru albo przywraca zarejestrowanie
podatnika jako podatnika VAT na okres wskazany w zawiadomieniu. Jeżeli okres
wskazany w zawiadomieniu jest krótszy od okresu zawieszenia działalności
gospodarczej, przepis ust. 9a pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Przepis ust. 9a pkt 2 nie ma zastosowania, w przypadku gdy w wyniku
wezwania przez właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego podatnik
udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą oraz złoży
niezwłocznie brakujące deklaracje.
Przepis ust. 9a pkt 3 nie ma zastosowania, w przypadku gdy niewykazanie
sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do
odliczenia wynikało, zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej
działalności gospodarczej.
Przepis ust. 9a pkt 4 nie ma zastosowania, w przypadku gdy wystawienie
faktury lub faktury korygującej było wynikiem pomyłki lub nastąpiło bez wiedzy
podatnika.
Podatnik, o którym mowa w ust. 9a pkt 1, zostaje zarejestrowany bez
konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego ponownie jako podatnik VAT z
dniem wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, ze statusem takim, jaki
posiadał przed dniem zawieszenia tej działalności.
Naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust.
9 pkt 1–4 i ust. 9a pkt 2, złożony w terminie 2 miesięcy od dnia wykreślenia z rejestru
jako podatnika VAT, przywraca zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT
czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik
udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą, a w przypadku
nieskładania deklaracji pomimo takiego obowiązku – jeżeli najpóźniej wraz ze
złożeniem wniosku o przywrócenie zarejestrowania złoży brakujące deklaracje.
Przepis ust. 9h stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym w złożonych
deklaracjach nie została wykazana sprzedaż, nabycie towarów lub usług ani import
towarów z kwotami podatku do odliczenia, i okoliczność ta wynika, zgodnie z
wyjaśnieniami podatnika, ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej.
Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o
którym mowa w ust. 9a pkt 4, bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego,
jako podatnika VAT ze statusem takim, jaki posiadał przed dniem wykreślenia, jeżeli
podatnik wykaże, że prowadzi działalność gospodarczą, a wystawienie faktury lub
faktury korygującej, o których mowa w ust. 9a pkt 4, było wynikiem pomyłki lub
nastąpiło bez wiedzy podatnika.
Naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o
którym mowa w ust. 9 pkt 5, jako podatnika VAT czynnego bez konieczności
składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzone przez
niego działania nie są realizowane z zamiarem,
Art. 96b.
zmienionySzef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci
elektronicznej wykaz podmiotów:
w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji
albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;
zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja
jako podatników VAT została przywrócona.
Naczelnik urzędu skarbowego, z urzędu lub na wniosek, usuwa lub prostuje
dane inne niż dane osobowe zawarte w wykazie niezgodne ze stanem rzeczywistym.
Podmiot, którego dane zostały zawarte w wykazie, może złożyć do
naczelnika urzędu skarbowego wniosek o usunięcie lub sprostowanie danych innych
niż dane osobowe niezgodnych ze stanem rzeczywistym wraz z uzasadnieniem.
Naczelnik urzędu skarbowego odmawia, w drodze decyzji, usunięcia lub
sprostowania danych innych niż dane osobowe zawartych w wykazie wskazanych we
wniosku podmiotu, jeżeli spowodowałoby to niezgodność ze stanem rzeczywistym.
Wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy
podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniejniewcześniej niż w
okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego
podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych,
o których mowa w ust. 3 pkt 1–3,1–3 , które są udostępniane według
stanu na dzień sprawdzenia.
Wykaz zawiera następujące dane podmiotów, o których mowa w ust. 1:
firmę (nazwę) lub imię i nazwisko;
imię i nazwisko lub firmę (nazwę) wspólnika oraz jego numer identyfikacji
podatkowej;
daty rejestracji, odmowy rejestracji albo wykreślenia z rejestru oraz
przywrócenia zarejestrowania jako podatnika VAT;
podstawę prawną odpowiednio odmowy rejestracji, wykreślenia z rejestru oraz
przywrócenia zarejestrowania jako podatnika VAT;
podstawę prawną zwolnienia – w przypadku podatników, o których mowa
w art. 113a ust. 1, zarejestrowanych jako podatnicy VAT UE;
numery rachunków rozliczeniowych, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, lub imiennych rachunków
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której podmiot jest
członkiem, otwartych w związku z prowadzoną przez członka działalnością
gospodarczą:
wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu
aktualizacyjnym oraz
potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6
Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem rachunków prowadzonych przez
Narodowy Bank Polski.
numer, za pomocą którego podmiot został zidentyfikowany na potrzeby podatku,
jeżeli taki numer został przyznany;
status podmiotu:
w odniesieniu do którego nie dokonano rejestracji albo który wykreślono z
rejestru jako podatnika VAT,
zarejestrowanego jako „podatnik VAT czynny” albo „podatnik VAT
zwolniony”, w tym podmiotu, którego rejestracja została przywrócona;
numer identyfikacyjny REGON, o ile został nadany;
(uchylony)
numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile został nadany;
adres siedziby – w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną;
adres stałego miejsca prowadzenia działalności albo adres miejsca zamieszkania,
w przypadku nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności ‒ w
odniesieniu do osoby fizycznej;
imiona i nazwiska osób wchodzących w skład organu uprawnionego do
reprezentowania podmiotu oraz ich numery identyfikacji podatkowej;
imiona i nazwiska prokurentów oraz ich numery identyfikacji podatkowej;
(uchylony)
Informacje o numerach rachunków, o których mowa w ust. 3 pkt 13 lit. a,
będących rachunkami, o których mowa w art. 119zh pkt 2–9 Ordynacji podatkowej,
są przekazywane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przy wykorzystaniu
STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 Ordynacji podatkowej. Przepisy art. 119zp § 1
pkt 1, § 2 pkt 1 lit. a i b, art. 119zq pkt 1 oraz art. 119zr § 1 i 2 Ordynacji podatkowej
stosuje się odpowiednio.
W przypadku, o którym mowa w art. 96 ust. 7ba, dane członka grupy VAT,
o których mowa w ust. 3 pkt 13, podlegają uwidocznieniu w wykazie jako dane tej
grupy VAT.
Wykaz w zakresie dotyczącym podmiotów, o których mowa w:
ust. 1 pkt 1, nie zawiera danych, o których mowa w ust. 3 pkt 13, a w przypadku
podmiotów, o których mowa w art. 96 ust. 9a pkt 1 – danych, o których mowa w
ust. 3 pkt 8–10;
ust. 1 pkt 2, nie zawiera danych, o których mowa w ust. 3 pkt 8–10.
Podanie do publicznej wiadomości danych zawartych w wykazie nie narusza
przepisów o tajemnicy skarbowej.
(uchylony)
(uchylony)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wykreśla podmiot z wykazu po
upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym naczelnik urzędu
skarbowego nie dokonał rejestracji podmiotu jako podatnika VAT albo wykreślił
podmiot z rejestru jako podatnika VAT.
Wykaz jest aktualizowany w dni robocze, raz na dobę.
Dostęp do wykazu jest możliwy także za pośrednictwem systemu
teleinformatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej
oraz systemu teleinformatycznego Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o których
mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji
o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw gospodarki dane, o których mowa w ust. 3 pkt 2–3 i 5, w celu udostępnienia
tych danych w systemie teleinformatycznym Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy,
o którym mowa w art. 51 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji
i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.