Ustawa określa zakres monitorowania i przedstawiania informacji o sytuacji osób starszych, podmioty uczestniczące w realizacji tego zadania oraz źródła jego finansowania.
Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o osobach starszych
Dz.U. 2015 poz. 1705
Zobacz w ISAP →Monitorowanie sytuacji osób starszych jest prowadzone przez organy administracji publicznej, państwowe jednostki organizacyjne oraz inne organizacje zaangażowane w kształtowanie sytuacji osób starszych.
Zakresem monitorowania sytuacji osób starszych obejmuje się: sytuację demograficzną, sytuację dochodową, warunki mieszkaniowe, aktywność zawodową, sytuację rodzinną i strukturę gospodarstw domowych, sytuację osób niepełnosprawnych, aktywność społeczną i obywatelską, aktywność edukacyjną i kulturalną, aktywność sportową i rekreacyjną, stan zdrowia, dostępność i poziom usług socjalnych, równe traktowanie i przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na wiek oraz realizację polityki senioralnej.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)osoba starsza – osoba, która ukończyła 60. rok życia;
2)polityka senioralna – ogół działań organów administracji publicznej oraz innych
organizacji i instytucji, które realizują zadania i inicjatywy kształtujące warunki
godnego i zdrowego starzenia się;
3)osoba niepełnosprawna – osoba, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia
1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.1)).
1.Rada Ministrów corocznie, do dnia 31 października, przedstawia
Sejmowi i Senatowi informację o sytuacji osób starszych, w szczególności w oparciu
o monitorowanie, o którym mowa w art. 2 i art. 3.
2.Przedmiotem informacji o sytuacji osób starszych jest w szczególności:
1)sytuacja demograficzna społeczeństwa i struktura demograficzna według wieku
populacji osób starszych, prognozy na kolejne lata oraz implikacje zmian
demograficznych dla polityki państwa;
2)sytuacja dochodowa, warunki bytu, w tym warunki mieszkaniowe;
3)aktywność zawodowa;
4)sytuacja rodzinna i struktura gospodarstw domowych;
5)stan zdrowia i jego uwarunkowania oraz jakość życia związana ze zdrowiem,
w tym dostępność do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych;
6)dostępność i poziom usług socjalnych, w tym opiekuńczych;
7)sytuacja osób niepełnosprawnych i ich opiekunów;
8)aktywność społeczna i obywatelska;
9)aktywność edukacyjna i kulturalna;
10)aktywność sportowa i rekreacyjna;
11)równe traktowanie i przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na wiek;
12)ocena realizacji polityki senioralnej, w tym wniosków i rekomendacji
sformułowanych w poprzedniej informacji;
13)wnioski i rekomendacje dotyczące przyszłych zadań i inicjatyw, które należy
podjąć w celu kształtowania warunków godnego i zdrowego starzenia się.
3.Informacja Rady Ministrów podawana jest do wiadomości publicznej.
1.Zadania wynikające z ustawy koordynuje Prezes Rady Ministrów.
2.Za przygotowanie informacji odpowiedzialny jest Minister do spraw Polityki
Senioralnej.
3.Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb przygotowania
informacji o sytuacji osób starszych, uwzględniając sprawne jej przygotowanie.
4. Monitorowanie sytuacji osób starszych oraz przygotowanie informacji, o której
mowa w art. 5, jest finansowane z budżetu państwa.
5.Podmioty, o których mowa w art. 2, są obowiązane do współpracy
w przygotowaniu informacji Rady Ministrów o sytuacji osób starszych, w tym do
nieodpłatnego udostępniania informacji, dokumentów i danych, którymi dysponują.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę