Historia zmian - 24 października 2026
o odpadach
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 96.
zmienionyOdzysk polegający na stosowaniu komunalnych osadów
ściekowych:
w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych
wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane
do produkcji pasz,
do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,
do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz,
do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,
przy dostosowaniu gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów
gospodarki odpadami, miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu
– odbywa się z zachowaniem warunków określonych w ust. 2–13.
Władający powierzchnią ziemi, na której mają być stosowane komunalne
osady ściekowe, jest obowiązany przechowywać wyniki badań, o których mowa
w ust. 6, oraz informacje, o których mowa w ust. 7, przez okres 5 lat od dnia
zastosowania komunalnych osadów ściekowych.
Władający powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe mają
być stosowane w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, jest zwolniony
z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub obowiązku
wpisu do rejestru.
Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych:
na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody;
na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody,
domu mieszkalnego lub zakładu produkcji żywności;
na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem
drzew owocowych;
na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw,
których części jadalne bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane
w stanie surowym – w ciągu 18 miesięcy poprzedzających zbiory i w czasie
zbiorów;
na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki;
na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
na terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody, w przypadku ich
ustanowienia w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie
art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U.
z 20222025 r. poz. 2625960 i 26871535 oraz z 20232026 r. poz. 295,445, 412605, 815 i 877);1033);
w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów
jezior i cieków;
na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz na terenach czasowo
podtopionych i bagiennych;
na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem;
na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski
luźne i słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód
gruntowych znajduje się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej
powierzchni gruntu;
na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%;10 %;
na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, w przypadku ich
ustanowienia w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie
art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;
na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody
niewymienionymi w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza
tymi terenami;
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki stosowania komunalnych osadów ściekowych, w tym dawki tych osadów,
które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody
referencyjne badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady
te mają być stosowane, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony
gruntów rolnych.
Komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane do stosowania
władającemu powierzchnią ziemi wyłącznie przez wytwórcę tych osadów.
Odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów
ściekowych w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, spoczywa na wytwórcy
tych osadów.
Stosowanie komunalnych osadów ściekowych jest możliwe, jeżeli są one
ustabilizowane oraz przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania,
w szczególności przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej
lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnych osadów ściekowych
na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub życia i zdrowia ludzi.
Zakazuje się nawadniania komunalnych osadów ściekowych poddanych
uprzednio procesowi osuszania.
Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których
osady te mają być stosowane, poddaje się badaniom, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie ust. 13, przez wytwórcę komunalnych osadów
ściekowych.
Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do
przekazywania, wraz z tymi osadami, władającemu powierzchnią ziemi, na której
komunalne osady ściekowe mają być stosowane, informacji o dawkach tego osadu,
które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach, oraz wyników badań,
o których mowa w ust. 6.
Wytwórca komunalnych osadów ściekowych stosowanych w celach,
o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, powiadamia wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska o zamiarze przekazania tych osadów władającemu powierzchnią ziemi,
na której te osady mają być stosowane, na co najmniej 7 dni przed przekazaniem.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywane w formie
pisemnej i zawiera informacje wskazujące władającego powierzchnią ziemi oraz
numery ewidencyjne działek, na których komunalne osady ściekowe mają być
stosowane.
Art. 49.
zmienionyMarszałek województwa prowadzi rejestr podmiotów:
wprowadzających produkty,
wprowadzających produkty w opakowaniach,
prowadzących jednostki handlu detalicznego lub hurtowego, w których są
oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą
recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 160 i 877),opakowaniowymi,
gospodarujących odpadami,
będących przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 ustawy z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej,
podmiotów reprezentujących prowadzących systemy kaucyjne, o których
mowa w art. 40g ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, zwanych dalej „podmiotami
reprezentującymi”
– zwany dalej „rejestrem”.
Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek lub
z urzędu.
Wpisu do rejestru na wniosek dokonuje marszałek województwa, właściwy
ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiotu.
Wpisu do rejestru z urzędu, w przypadkach, o których mowa
w art. 51 ust. 1 pkt 1–5, dokonuje marszałek województwa, właściwy ze względu
na miejsce wykonywania działalności.
Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym w rozumieniu
art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 20232025 r. poz. 571703 ioraz 1123).z
2026 r. poz. 160).
Rejestr stanowi integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami.
Rejestr jest publicznie dostępny, z wyłączeniem:
warunków umowy, jaką wprowadzający sprzęt w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
zwany dalej „wprowadzającym sprzęt”, albo autoryzowany przedstawiciel,
o którym mowa w art. 26 tej ustawy, zawarł z organizacją odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego;
dokumentów, o których mowa w art. 53 ust. 7 pkt 6;
rodzaju i wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa
w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym;
numeru PESEL;
adresu e-mail;
informacji i dokumentów, o których mowa w art. 4a ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach;
informacji, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi;
informacji, o których mowa w art. 15 ust. 8 pkt 1 lit. b oraz
art. 76 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym.
Rejestr zawiera linki do rejestrów prowadzonych w innych niż
Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w celu
ułatwienia rejestracji w nich.
Rejestr zawiera wykaz funkcjonujących spalarni odpadów i współspalarni
odpadów, w podziale na województwa oraz w podziale na instalacje
o przepustowości poniżej 2 Mg na godzinę oraz instalacje o mocy przerobowej
2 Mg na godzinę lub więcej.
Art. 180.
zmieniony(uchylony)
Kto nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w zakresie:
posiadania w trakcie transportu odpadów potwierdzenia wygenerowanego
z BDO, zgodnie z art. 69 ust. 1a,
posiadania w trakcie transportu odpadów komunalnych potwierdzenia
wygenerowanego z BDO, zgodnie z art. 71a ust. 3
– podlega karze grzywny.
Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 72 nie przechowuje
przez określony czas, nie udostępnia lub nie przedkłada dokumentów i wszelkich
danych, o których mowa w art. 72 ust. 1.
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art.
67 ust. 10 albo ust. 11, nie wprowadza albo nie wprowadza w terminie do BDO
informacji zawartych w dokumentach ewidencji odpadów sporządzonych w formie
określonej w art. 67 ust. 7.
Art. 193.
zmienionyOrzekanie w sprawach, o których mowa w art. 171–192 następuje
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks
postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 20222025 r. poz. 1124).860, z późn. zm.9)).
Art. 194.
zmienionyAdministracyjną karę pieniężną wymierza się za:
zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż
niebezpieczne, o której mowa w art. 5, przez ich rozcieńczanie lub mieszanie
ze sobą, lub z innymi odpadami, substancjami lub materiałami, prowadzące
do obniżenia początkowego stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu
niższego niż poziom określony dla odpadów niebezpiecznych;
mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów, mieszanie odpadów
niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne lub mieszanie
odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami,
w tym rozcieńczanie substancji, o którym mowa w art. 21 ust. 1, lub
mieszanie tych odpadów, wbrew warunkom, o których mowa w art. 21 ust. 2;
transport odpadów niezgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 24;
magazynowanie odpadów niezgodnie z wymaganiami, o których mowa
w art. 25 ust. 1–6;
nieprowadzenie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów albo prowadzenie tego systemu niezgodnie
z przepisami art. 25 ust. 6a;
przekazywanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego
przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych lub
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, przeznaczonych do
składowania, do instalacji komunalnej niezgodnie z przepisem art. 29a ust. 2;
zbieranie odpadów wbrew zakazom, o których mowa w art. 23 ust. 2;
zlecanie wykonywania obowiązku gospodarowania odpadami podmiotom, które
nie uzyskały wymaganych decyzji lub wymaganego wpisu do rejestru, wbrew
przepisom art. 27 ust. 2;
nieutrzymywanie zabezpieczenia roszczeń wbrew obowiązkowi, o którym mowa
w art. 48a ust. 11, lub niezłożenie wniosku o zmianę formy lub wysokości
zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 48a ust. 8;
prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1, bez
wymaganego wpisu do rejestru;
nieumieszczanie numeru rejestrowego na dokumentach sporządzanych
w związku z prowadzoną działalnością, wbrew obowiązkowi, o którym mowa
w art. 63;
nieprowadzenie ewidencji odpadów albo prowadzenie tej ewidencji w sposób
nieterminowy lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym;
dokonanie zrzutu olejów odpadowych do wód, gleby lub ziemi, wbrew zakazowi,
o którym mowa w art. 93;
niezapewnienie wysegregowania odpadów budowlanych i rozbiórkowych
wbrew przepisom art. 101a ust. 1–3;
rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi
substancjami lub przedmiotami, o którym mowa w art. 122 ust. 3;
wydobywanie odpadów, niezgodnie z przepisami, o których mowa
w art. 143 ust. 2 i art. 144;
przekazywanie do termicznego przekształcania odpadów selektywnie zebranych
w celu przygotowania ich do ponownego użycia lub recyklingu, wbrew
obowiązkowi określonemu w art. 158 ust. 2a;
przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do
termicznego przekształcania niezgodnie z przepisami art. 158 ust. 3 i 4.
Przepisów ust. 1 i 4 nie stosuje się, w przypadku gdy za naruszenie może być
ustalona opłata podwyższona, o której mowa w art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1,
wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
Administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub
przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Kara
wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
Administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami
niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie
mniejmechaniczno-
-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów
komunalnych lub pozostałości z sortowania odpadów komunalnych,
przeznaczonych do składowania, do instalacji komunalnej niezgodnie
z przepisem art. 29a ust. 2;
zbieranie odpadów wbrew zakazom, o których mowa w art. 23 ust. 2;
zlecanie wykonywania obowiązku gospodarowania odpadami podmiotom,
które nie uzyskały wymaganych decyzji lub wymaganego wpisu do rejestru,
wbrew przepisom art. 27 ust. 2;
nieutrzymywanie zabezpieczenia roszczeń wbrew obowiązkowi, o którym
mowa w art. 48a ust. 11, lub niezłożenie wniosku o zmianę formy lub
wysokości zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 48a ust. 8;
prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1, bez
wymaganego wpisu do rejestru;
nieumieszczanie numeru rejestrowego na dokumentach sporządzanych
w związku z prowadzoną działalnością, wbrew obowiązkowi, o którym mowa
w art. 63;
nieprowadzenie ewidencji odpadów albo prowadzenie tej ewidencji w sposób
nieterminowy lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym;
dokonanie zrzutu olejów odpadowych do wód, gleby lub ziemi, wbrew
zakazowi, o którym mowa w art. 93;
niezapewnienie wysegregowania odpadów budowlanych i rozbiórkowych
wbrew przepisom art. 101a ust. 1–3;
rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi
substancjami lub przedmiotami, o którym mowa w art. 122 ust. 3;
wydobywanie odpadów, niezgodnie z przepisami, o których mowa
w art. 143 ust. 2 i art. 144;
przekazywanie do termicznego przekształcania odpadów selektywnie
zebranych w celu przygotowania ich do ponownego użycia lub recyklingu,
wbrew obowiązkowi określonemu w art. 158 ust. 2a;
przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do
termicznego przekształcania niezgodnie z przepisami art. 158 ust. 3 i 4.
Przepisów ust. 1 i 4 nie stosuje się, w przypadku gdy za naruszenie może
być ustalona opłata podwyższona, o której mowa w art. 293 ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1,
wynosi niemniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
Administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub
przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41.
Kara wynosi niemniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
Administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie
odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara
wynosi niemniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
(uchylony)
(uchylony)
Wysokość kary, o której mowa w ust. 4 i 5, ustala się, uwzględniając ilość
i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki
określone w art. 199.
Art. 194b.
zmienionyAdministracyjną karę pieniężną wymierza się za
niedostarczanie odpadów przez transportującego odpady, wbrew przepisom
art. 24 ust. 4, do:
posiadacza odpadów,
miejsca przeznaczenia odpadów
– wskazanego przez zlecającego usługę transportu odpadów.
Kara, o której mowa w ust. 1, wynosi nie mniejniemniej niż 1000 zł i nie może
przekroczyć 100 000 zł.
Art. 2.
zmienionyPrzepisów ustawy nie stosuje się do:
gazów i pyłów wprowadzanych do atmosfery;
zwłok zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, w tym
zwierząt uśmierconych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych,
i które są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009;
mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem
kopalin ze złóż, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż lub plan
ruchu zakładu górniczego zatwierdzony decyzją, o których mowa w ustawie
z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 20232026 r.
poz. 633),69), lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu
górniczego określają warunki i sposób ich zagospodarowania;
(uchylony)
substancji, które są przeznaczone do użycia jako materiały paszowe
w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na
rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE)
nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę
Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady
82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz
decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz. Urz. UE L 229 z 01.09.2009, str. 1,
z późn. zm.3)) i w których skład nie wchodzą produkty uboczne pochodzenia
zwierzęcego w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009
oraz które nie zawierają tych produktów.
gruntu w pierwotnym położeniu (w miejscu), w tym niewydobytej
zanieczyszczonej gleby, i budynków trwale związanych z gruntem;
niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie
naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że
materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie
naturalnym na terenie, na którym został wydobyty;
odpadów promieniotwórczych;
wycofanych z użytku materiałów wybuchowych;
biomasy w postaci:
odchodów podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r.
określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi,
i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie
o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300
z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem
(WE) nr 1069/2009”,
słomy,
innych, niebędących niebezpiecznymi, naturalnych substancji
pochodzących z produkcji rolniczej lub leśnej
– wykorzystywanej w rolnictwie, leśnictwie lub do produkcji energii z takiej
biomasy za pomocą procesów lub metod, które nie są szkodliwe dla
środowiska ani nie stanowią zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi;
osadów przemieszczanych w obrębie wód powierzchniowych w celu
związanym z gospodarowaniem wodami lub drogami wodnymi,
zarządzaniem wodami lub urządzeniami wodnymi lub ochroną przed
powodzią bądź ograniczaniem skutków powodzi i susz, rekultywacją,
refulacją, pozyskiwaniem lub uzdatnianiem terenu, jeżeli osady te nie są
niebezpieczne;
ścieków;
produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów
przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem
tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku
odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania
w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym
rozporządzeniem;
Art. 58.
zmienionyOpłatę rejestrową i opłatę roczną wnosi się na odrębny rachunek
bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego.
Wpływy z opłat rejestrowych i opłat rocznych stanowią w:
35,65%35,65 % dochód budżetu województwa;
64,35%64,35 % dochód budżetu państwa.
Dochód, o którym mowa w ust. 2, przeznacza się na prowadzenie rejestru
oraz administrowanie i serwisowanie Bazy danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami.
Wpływy z tytułu opłat rejestrowych i opłat rocznych, powiększone
o przychody z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o dochody
budżetu województwa, o których mowa w ust. 2 pkt 1, marszałek województwa
przekazuje w terminie do dnia 30 czerwca roku kalendarzowego następującego po
roku, w którym zostały wniesione, na rachunek dochodów budżetu państwa.
Art. 102.
zmienionyPosiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali
jest obowiązany, przy przyjmowaniu tych odpadów od osób fizycznych
niebędących przedsiębiorcami, do wypełniania formularza przyjęcia odpadów
metali w dwóch egzemplarzach, po jednym egzemplarzu dla przekazującego i dla
przyjmującego odpady.
Formularz, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
określenie rodzaju odpadów, rodzaju produktu, z którego powstał odpad, oraz
źródło pochodzenia;
imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer dowodu osobistego lub
innego dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby przekazującej odpady.
Osoba przekazująca odpady metali jest obowiązana do okazania
dokumentu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w celu potwierdzenia jej tożsamości.
Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany odmówić przyjęcia odpadów metali w przypadku, gdy osoba
przekazująca te odpady odmawia okazania dokumentu, o którym mowa
w ust. 2 pkt 2.
Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany przechowywać wypełnione formularze przez okres 5 lat, licząc od
końca roku kalendarzowego, w którym je sporządzono.
Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany przedstawić przechowywane formularze na żądanie organów
przeprowadzających kontrolę, Policji, straży miejskiej i służb ochrony kolei.
Przepisy ust. 1–6 nie dotyczą:
metalowych odpadów opakowaniowych po produktach żywnościowych;
odpadów komunalnych przyjmowanych przez podmiot prowadzący punkt
selektywnego zbierania odpadów komunalnych w ramach systemu
gospodarowania odpadami komunalnymi.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia tego
dokumentu, zapewnienia właściwej kontroli obrotu odpadami metali oraz
zapobiegania kradzieży i dewastacji w szczególności urządzeń
telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, kolejowych i wodno-kanalizacyjnych.wodno-
-kanalizacyjnych.
Art. 102a.
zmienionyDo wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie dla
prowadzącego zakład recyklingu statków dołącza się:
informację o metodzie recyklingu statków;
informację o rodzaju i wielkości statków, które można poddać recyklingowi
statków;
informację o ograniczeniach i uwarunkowaniach w funkcjonowaniu zakładu
recyklingu statków, w tym dotyczące gospodarowania odpadami
niebezpiecznymi;
informację o maksymalnej rocznej wielkości recyklingu statków, którą
oblicza się jako sumę masy statków wyrażoną w tonach masy statku pustego
(LDT) w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia 1257/2013;
zaświadczenie o zgodności z wymogami, o których mowa
w art. 13 ust. 1 lit. b–
jb–j rozporządzenia 1257/2013, wydane przez uznaną
organizację upoważnioną zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia
2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2022 r. poz. 515, 1604, 2185 i 2687 oraz z 20232026 r. poz. 261),529), wydane
nie wcześniejniewcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.
Do wniosku o przedłużenie zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego
zakład recyklingu statków dołącza się zaświadczenie, o którym mowa
w ust. 1 pkt 5.
Art. 11.
zmienionyWytwórca przedmiotu lub substancji, o których mowa w art. 10,
jest obowiązany do przedłożenia marszałkowi województwa właściwemu ze
względu na miejsce ich wytwarzania zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji
za produkt uboczny.
Zgłoszenie uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny zawiera:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby;
numer identyfikacji podatkowej (NIP);
określenie miejsca wytwarzania przedmiotu lub substancji przewidzianych do
uznania za produkt uboczny;
wskazanie przedmiotu lub substancji przewidzianych do uznania za produkt
uboczny oraz ich masy;
opis procesu produkcyjnego, w którym powstaje przedmiot lub substancja,
i procesu, w którym zostaną one wykorzystane;
informacje wskazujące na spełnienie warunków, o których mowa w art. 10.
Do zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny
dołącza się dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa
w art. 10. Dowodami mogą być w szczególności umowy potwierdzające
wykorzystanie przedmiotu lub substancji do określonych celów lub potwierdzające
właściwości przedmiotu lub substancji wyniki badań, wykonanych przez
laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska.
Marszałek województwa, w drodze decyzji wydawanej po zasięgnięciu
opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwego ze względu na
miejsce wytwarzania przedmiotu lub substancji, potwierdza spełnienie warunków
uznania za produkt uboczny albo stwierdza niespełnienie tych warunków.
Decyzję potwierdzającą spełnienie warunków uznania przedmiotu lub
substancji za produkt uboczny wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.
Przed wydaniem opinii, o której mowa w ust. 4, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska może przeprowadzić kontrolę w zakresie objętym zgłoszeniem,
o którym mowa w ust. 2.
W kontroli, o której mowa w ust. 4b, może uczestniczyć marszałek
województwa, o którym mowa w ust. 1.
W przypadku negatywnej opinii wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska marszałek województwa wydaje decyzję stwierdzającą niespełnienie
warunków uznania za produkt uboczny.
Kontrola, o której mowa w ust. 4b, wstrzymuje bieg terminu do wydania
opinii, o której mowa w ust. 4.
W przypadku dokonywania zmian w procesie produkcyjnym, w którym
powstają przedmiot lub substancja uznane za produkt uboczny, lub w procesie,
w którym są one wykorzystywane, wytwórca przedmiotu lub substancji jest
obowiązany do dokonania nowego zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za
produkt uboczny. Przepisy ust. 2–4e stosuje się.
Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do przedmiotów lub substancji, które
spełniają warunki uznania za produkt uboczny, stanowiących:
produkty przetworzenia drewna, takich jak: kora, strużyny, odziomki
pomanipulacyjne, wałki połuszczarskie, trociny, wióry, zrębki, zrzyny, szczapy
i inne pochodzące z przetworzenia tych produktów, w tym brykiety i pelety,
stanowiących mechanicznie przetworzony naturalny surowiec drzewny
niezawierający jakichkolwiek innych substancji;
substraty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy
z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji
w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U.
poz. 1597), wykorzystywane do produkcji biogazu w rozumieniu art. 2 pkt 1
ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1436 i 1597)niedłuższy niż 10 lat.
Przed wydaniem opinii, o której mowa w ust. 4, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska może przeprowadzić kontrolę w zakresie objętym
zgłoszeniem, o którym mowa w ust. 2.
W kontroli, o której mowa w ust. 4b, może uczestniczyć marszałek
województwa, o którym mowa w ust. 1.
W przypadku negatywnej opinii wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska marszałek województwa wydaje decyzję stwierdzającą niespełnienie
warunków uznania za produkt uboczny.
Kontrola, o której mowa w ust. 4b, wstrzymuje bieg terminu do wydania
opinii, o której mowa w ust. 4.
W przypadku dokonywania zmian w procesie produkcyjnym, w którym
powstają przedmiot lub substancja uznane za produkt uboczny, lub w procesie,
w którym są one wykorzystywane, wytwórca przedmiotu lub substancji jest
obowiązany do dokonania nowego zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za
produkt uboczny. Przepisy ust. 2–4e stosuje się.
Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do przedmiotów lub substancji, które
spełniają warunki uznania za produkt uboczny, stanowiących:
produkty przetworzenia drewna, takich jak: kora, strużyny, odziomki
pomanipulacyjne, wałki połuszczarskie, trociny, wióry, zrębki, zrzyny,
szczapy i inne pochodzące z przetworzenia tych produktów, w tym brykiety
i pelety, stanowiących mechanicznie przetworzony naturalny surowiec
drzewny niezawierający jakichkolwiek innych substancji;
substraty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy
z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji
w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. z
2026 r. poz. 52 i 781), wykorzystywane do produkcji biogazu w rozumieniu
art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
(Dz. U. z 2026 r. poz. 68, 516, 900 i 912) lub biogazu rolniczego
w rozumieniu art. 2 pkt 2 tej ustawy.
Jeżeli szczegółowe warunki uznania przedmiotu lub substancji za produkt
uboczny, o których mowa w art. 10 pkt 5, nie zostały określone w przepisach prawa
Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze
rozporządzenia, odrębnie dla jednej lub kilku spraw, dla niektórych przedmiotów
lub substancji, szczegółowe warunki uznania przedmiotu lub substancji za produkt
uboczny, kierując się względami ochrony środowiska oraz życia lub zdrowia ludzi.
Art. 110.
zmienionyPodstawową charakterystykę odpadów sporządza wytwórca lub
posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, kierujący
odpady do składowania na składowisko odpadów, a w przypadku odpadów
komunalnych – podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli
nieruchomości, o którym mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu
czystości i porządku w gminach.
Podstawowa charakterystyka odpadów zawiera:
informacje podstawowe:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub
siedziby,
rodzaj odpadów,
syntetyczny opis procesu wytwarzania odpadów uwzględniający
podstawowe użyte surowce i wytworzone produkty,
oświadczenie o braku wśród odpadów kierowanych na składowisko
odpadów, odpadów objętych zakazem składowania wymienionych
w art. 122 ust. 1,
opis zastosowanego procesu przetwarzania odpadów, a także opis
sposobu segregowania odpadów lub oświadczenie o przyczynie, dla
której wymienione działania nie zostały wykonane,
opis odpadów podający kolor, postać fizyczną oraz jego zapach,
wykaz właściwości w odniesieniu do odpadów, które mogą zostać
przekwalifikowane na odpady inne niż niebezpieczne zgodnie z art. 7
i art. 8,
wskazanie typu składowiska odpadów, na którym odpady mogą być
składowane po przeprowadzeniu badań, o których mowa w art. 117,
zgodnie z kryteriami dopuszczenia odpadów do składowania na
składowisku odpadów określonymi w przepisach wydanych na
podstawie art. 118,
oświadczenie o braku możliwości odzysku, w tym recyklingu odpadów,
podanie częstotliwości przeprowadzania testów zgodności;
informacje dodatkowe, o ile są istotne dla eksploatacji danego typu
składowiska odpadów, dotyczące:
fizykochemicznego składu oraz podatności odpadów na wymywanie,
zachowania środków ostrożności na składowisku odpadów.
W przypadku gdy wydano pozwolenie zintegrowane albo pozwolenie na
wytwarzanie odpadów, które zawiera wszystkie informacje, o których mowa
w ust. 2, nie sporządza się podstawowej charakterystyki odpadów.
W przypadku gdy wydano pozwolenie zintegrowane albo pozwolenie na
wytwarzanie odpadów, które nie zawiera wszystkich informacji, o których mowa
w ust. 2, sporządza się podstawową charakterystykę odpadów, która zawiera
brakujące informacje.
Podstawową charakterystykę odpadów bez przeprowadzenia badań,
o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. h, sporządza się dla odpadów:
obojętnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 118,
dla których wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia podstawowej
charakterystyki są znane i uzasadnione, zgodnie z wymaganiami dotyczącymi
składowania odpadów, określonymi w decyzjach właściwych organów,
dla których wykonywanie badań jest niepraktyczne lub dla których testy
zgodności nie mogą zostać wykonane ze względów technicznych lub
właściwe metody badań poszczególnych kryteriów dopuszczania, o których
mowa w prze-
pisachprzepisach wydanych na podstawie art. 118, są niedostępne,
komunalnych
– o ile pochodzą od jednego wytwórcy odpadów i stanowią jeden strumień
odpadów.
W przypadku odpadów komunalnych, za jeden strumień odpadów uznaje
się odpady pochodzące z jednego regionu gospodarki odpadami komunalnymi.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, odpady mogą być
dopuszczone do składowania na składowisku odpadów danego typu, jeżeli
wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za ich zagospodarowanie
przekaże uzasadnienie w tym zakresie zarządzającemu składowiskiem odpadów,
odpowiednio je dokumentując.
Art. 65.
zmienionyDo wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu
w rejestrze stosuje się art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego.
(uchylony)
Formularze rejestrowe, aktualizacyjne i o wykreśleniu z rejestru złożone za
pośrednictwem strony internetowej, określonej w przepisach wydanych na
podstawie art. 84 albo indywidualnego konta w Bazie danych o produktach
i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami nie wymagają opatrzenia ich
podpisem.
Pisma w sprawach dotyczących wpisu do rejestru, zmiany wpisu
w rejestrze oraz wykreślenia z rejestru doręcza się za pomocą środków komunikacji
elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r.
o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 20202024 r. poz. 344),1513), chyba że
przepis szczególny stanowi inaczej.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się do wezwania do przekazania informacji
w przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 3, gdy marszałek województwa nie
posiada adresu e-mail posiadacza odpadów.
Art. 122.
zmienionyZakazuje się składowania na składowisku odpadów
następujących odpadów:
występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę
w ilości powyżej 95%95 % masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów;
o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce
łatwopalnych lub łatwopalnych;
zakaźnych medycznych i zakaźnych weterynaryjnych;
powstających w wyniku badań naukowych i prac rozwojowych lub
działalności dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których
oddziaływanie na środowisko jest nieznane;
opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy
zewnętrznej większej niż 1400 mm;
selektywnie zebranych w celu przygotowania ich do ponownego użycia lub
recyklingu, z wyłączeniem odpadów powstających w wyniku dalszego
przetwarzania odpadów selektywnie zebranych, jeżeli w tym przypadku
składowanie zapewnia wynik najlepszy dla środowiska, zgodnie z hierarchią
sposobów postępowania z odpadami;
ulegających biodegradacji selektywnie zebranych;
określonych w przepisach odrębnych.
Zakazuje się składowania odpadów w śródlądowych wodach
powierzchniowych i podziemnych, w polskich obszarach morskich oraz
w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.
Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą
lub z innymi substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów
dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu,
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 118.
Art. 131.
zmienionyZarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do
ustanowienia zabezpieczenia roszczeń nie późniejniepóźniej niż 3 miesiące od dnia, w którym
decyzja zatwierdzająca instrukcję prowadzenia składowiska odpadów stała się
ostateczna.
Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany utrzymywać
ustanowione zabezpieczenie roszczeń przez okres zarządzania przez niego
składowiskiem odpadów.
Zarządzający składowiskiem odpadów, po uzyskaniu decyzji
o wygaśnięciu decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów, o której mowa w art. 129 ust. 7, może złożyć wniosek o zwrot
ustanowionego zabezpieczenia roszczeń.
W przypadku wystąpienia negatywnych skutków w środowisku lub szkód
w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie, właściwy organ, o którym mowa w art. 129
ust. 1, orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków z zabezpieczenia
roszczeń na usunięcie tych skutków, o ile działań tych nie wykonał na własny koszt
zarządzający składowiskiem odpadów.
Art. 135.
zmienionyZarządzający składowiskiem odpadów ponosi odpowiedzialność
za całokształt działalności składowiska odpadów i jest obowiązany do realizacji
wszystkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów i decyzji,
o których mowa w art. 128.
Zarządzający składowiskiem odpadów utrzymuje i prowadzi składowisko
odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych
stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań
sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także
wymagań ochrony środowiska, zgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska
odpadów i decyzją zatwierdzającą tę instrukcję.
Zmiany na składowisku odpadów, o których mowa w art. 129 ust. 4 pkt 2–7,2–
7, 9–11 i 17, wymagają wydania decyzji zatwierdzającej nową instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów.
W decyzji zatwierdzającej nową instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, orzeka o wygaśnięciu
dotychczasowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów.
Art. 140.
zmienionyWojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję
o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów w przypadku stwierdzenia:
niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków,
o których mowa w art. 138, lub
niewykonania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa
w art. 139 ust. 2.
W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków wynikających
z decyzji, o której mowa w art. 139 ust. 2, decyzję o wstrzymaniu użytkowania
składowiska wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.
W decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania
użytkowania składowiska odpadów. Termin ten nie może być późniejszy niż rok
od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek zarządzającego
składowiskiem odpadów, odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska
lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, kierując się stopniem niewykonanianie-
wykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia, zdrowia ludzi lub dla
środowiska, może ustalić, w drodze postanowienia, termin do usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas postępowanie. Ustalony
termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia.
W przypadku nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie
odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie
składowiska odpadów.
Odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny, na wniosek zarządzającego składowiskiem
odpadów, po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania użytkowania
składowiska odpadów, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na wznowienie
użytkowania składowiska odpadów. Zarządzający składowiskiem odpadów może
wznowić użytkowanie składowiska odpadów z dniem, w którym decyzja stała się
ostateczna.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w art. 139 ust. 1 i 2, są
wydawane z urzędu.
Odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz
art. 139 ust. 1 i 2, może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się
stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia lub zdrowia ludzi
lub dla środowiska.
Art. 141.
zmienionyDecyzja o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów nie
wyłącza odpowiedzialności zarządzającego składowiskiem odpadów za skutki
zagrożeń dla środowiska oraz dla życia i zdrowia ludzi spowodowane
niedopełnieniem obowiązków nałożonych na niego niniejszą ustawą lub
określonych w decyzjach, o których mowa w art. 139 ust. 1 i 2.
Usunięcie przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska oraz
dla życia i zdrowia ludzi odbywa się na koszt zarządzającego składowiskiem
odpadów.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny przekazuje kopie wydanych decyzji, o których mowa
w art. 139 ust. 1 i 2, art. 140 ust. 1, 2 i 6, właściwemu organowi, o którym mowa
w art. 129 ust. 1, w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja
stała się ostateczna.
Art. 163.
zmienionyPrzepisów art. 155–162 nie stosuje się do instalacji termicznie
przekształcających wyłącznie odpady:
roślinne z rolnictwa i leśnictwa;
roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się
wytwarzaną energię cieplną;
włókniste, roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej
i z procesu produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu
produkcji, a wytwarzana energia cieplna jest odzyskiwana;
korka;
drewna, z wyjątkiem drewna zanieczyszczonego impregnatami i powłokami
ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale
ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna
pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz
infrastruktury drogowej;
pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy i gazu ziemnego na
platformach wydobywczych na morzu oraz spalanych na tych platformach.
Przepisów art. 155–162 nie stosuje się również do eksperymentalnych
instalacji wykorzystywanych do badań, rozwoju i testowania prowadzonych w celu
poprawy procesu spalania, w których jest przetwarzane mniej niż 50 Mg odpadów
rocznie, pod warunkiem że instalacje te są eksploatowane w okresie nie dłuższymniedłuższym
niż rok.
Przepisów art. 155–162 nie stosuje się również do instalacji do
zgazowania lub pirolizy odpadów, jeżeli gazy powstałe w wyniku procesów
zgazowania lub pirolizy są oczyszczone w takim stopniu, że przed spaleniem nie
stanowią już odpadów i nie mogą spowodować emisji większych niż w wyniku
spalania gazu ziemnego.
Wymagania dotyczące termicznego przekształcania odpadów
niebezpiecznych nie mają zastosowania w odniesieniu do następujących odpadów
niebezpiecznych:
ciekłych odpadów palnych, w tym olejów odpadowych spełniających łącznie
następujące warunki:
zawartość PCB i pentachlorofenolu (PCP) nie przekracza wartości, które
powodowałyby, że odpady te są niebezpieczne,
zawartość składników wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy nie
przekracza stężeń powodujących, że odpady te są niebezpieczne.
(uchylona)
(uchylony)
Art. 149.
zmienionyDecyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części i instrukcję prowadzenia składowiska odpadów wraz z decyzją
zatwierdzającą tę instrukcję jest obowiązany wykonać zarządzający składowiskiem
odpadów.
W przypadku gdy zarządzającego składowiskiem odpadów nie można
zidentyfikować lub egzekucja okazała się bezskuteczna, obowiązanym do
wykonania decyzji, o których mowa w ust. 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent
miasta, właściwy ze względu na lokalizację składowiska odpadów.
Władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie
decyzji, o których mowa w ust. 1.
Decyzja o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
zawiera:
datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku
odpadów lub jego wydzielonej części;
określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tym
zamknięciem;
określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części wraz z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją;
termin zakończenia rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części;
sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem
odpadów lub jego wydzieloną częścią, w tym monitoringu, oraz warunki
wykonywania tego nadzoru.
Decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
wydaje się nie późniejniepóźniej niż w terminie 6 miesięcy od dnia wykonania ekspertyzy
dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części.
Przepis art. 147 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 150.
zmienionyKoszty sporządzenia ekspertyzy dotyczącej zamknięcia
składowiska odpadów lub jego wydzielonej części oraz nowej instrukcji
prowadzenia składowiska odpadów, o których mowa w art. 148 ust. 1, ponosi
zarządzający składowiskiem odpadów.
Na pokrycie kosztów związanych:
ze sporządzeniem ekspertyzy dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów
lub jego wydzielonej części oraz nowej instrukcji prowadzenia składowiska
odpadów,
z zamknięciem składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
w przypadkach, o których mowa w art. 149 ust. 2
−– mogą być przeznaczone środki finansowe z ustanowionego zabezpieczenia
roszczeń.
Art. 161.
zmienionyW przypadku niewykonania przez zarządzającego spalarnią
odpadów lub współspalarnią odpadów obowiązków, o których mowa w art. 155–160,155–
160, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem
niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia, zdrowia ludzi lub dla
środowiska, może wydać decyzję o wstrzymaniu termicznego przekształcania
odpadów w tej spalarni lub współspalarni.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek zarządzającego
spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska, kierując się stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem
dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, może, w drodze postanowienia, ustalić
termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas
postępowanie. Termin ten nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia
postanowienia.
W przypadku nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, termiczne
przekształcanie odpadów w spalarni odpadów lub współspalarni odpadów.
W decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 3, określa się również termin
wstrzymania termicznego przekształcania odpadów, uwzględniając potrzebę
bezpiecznego dla życia lub zdrowia ludzi, lub dla środowiska wstrzymania
termicznego przekształcania odpadów. Termin ten nie może być dłuższy niż rok od
dnia doręczenia decyzji.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu termicznego
przekształcania odpadów wszczyna się z urzędu.
Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 3, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się
stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia lub zdrowia ludzi,
lub dla środowiska.
Art. 165.
zmienionyŚwiadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie
gospodarowania odpadami wydaje marszałek województwa, po złożeniu przez
zainteresowanego, z wynikiem pozytywnym, egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami.
Za wydanie świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie
gospodarowania odpadami pobiera się opłatę w wysokości 1%1 % przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw za ostatni kwartał,
ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 166.
zmienionyWniosek o przeprowadzenie egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, datę i miejsce
urodzenia oraz miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a także wskazanie zakresu
kwalifikacji, o jakie ubiega się wnioskodawca.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowód uiszczenia opłaty
za przeprowadzenie egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami.
Za przeprowadzenie egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami
pobiera się opłatę w wysokości 34%34 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,
o którym mowa w art. 165 ust. 2.
Art. 167.
zmienionyEgzamin w zakresie gospodarowania odpadami przeprowadza się
i świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami
wydaje się w następujących zakresach:
termiczne przekształcanie odpadów;
składowanie odpadów;
prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.
Egzamin w zakresie gospodarowania odpadami przeprowadza komisja
egzaminacyjna powołana przez marszałka województwa.
W skład komisji egzaminacyjnej mogą być powołane osoby posiadające
wyższe wykształcenie z zakresu nauk biologicznych, chemicznych, prawa, ochrony
środowiska, inżynierii środowiska, inżynierii chemicznej lub technologii
chemicznej oraz spełniające szczegółowe wymagania określone w przepisach
wydanych na podstawie ust. 7.
Członkom komisji egzaminacyjnej za udział w pracach komisji przysługuje
wynagrodzenie, w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie
ust. 7.
W przypadku uzyskania negatywnego wyniku z egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami zainteresowany może ponownie przystąpić do
egzaminu nie wcześniejniewcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia
egzaminu, z którego uzyskał wynik negatywny.
Opłaty, o których mowa w art. 165 ust. 2 i art. 166 ust. 3, ponosi
zainteresowany. Wpływy z tych opłat stanowią dochód budżetu państwa.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
tryb powoływania komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 2, jej skład
oraz szczegółowe wymagania wobec członków komisji,
szczegółowy zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu na egzaminie
w zakresie gospodarowania odpadami,
tryb przeprowadzania egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami,
sposób uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem egzaminu
w zakresie gospodarowania odpadami i wydaniem świadectwa
stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami,
wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,
wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania
odpadami
– mając na uwadze konieczność sprawnego przeprowadzenia egzaminu
i zapewnienia należytego sprawdzenia wiadomości zainteresowanych oraz kierując
się potrzebą zapewnienia prawidłowego unieszkodliwiania odpadów oraz
potrzebami ochrony środowiska.
Art. 22.
zmienionyKoszty gospodarowania odpadami, w tym koszty związane
z niezbędną infrastrukturą i jej eksploatacją, są ponoszone przez pierwotnego
wytwórcę odpadów lub przez obecnego lub poprzedniego posiadacza odpadów.
W przypadkach określonych w przepisach odrębnych koszty
gospodarowania odpadami ponosi określony w tych przepisach wprowadzający
produkty do obrotu na terytorium kraju. Do kosztów tych zalicza się koszty:
selektywnego zbierania odpadów powstałych z produktów, a następnie ich
transportu i przetwarzania oraz koszty niezbędne do realizacji innych celów
i zadań, o których mowa w przepisach odrębnych, pomniejszone o przychody
z ponownego użycia, ze sprzedaży materiałów pochodzących z przetwarzania
tych odpadów, a w przypadku wprowadzenia systemu kaucyjnego –
z nieodebranej kaucji;
informowania posiadaczy odpadów powstałych z produktów o środkach
służących zapobieganiu powstawaniu odpadów, zakładach zajmujących się
ponownym użyciem i przygotowaniem do ponownego użycia, systemach
zbierania odpadów oraz o sposobach zapobiegania zaśmiecaniu;
gromadzenia danych dotyczących produktów wprowadzanych do obrotu oraz
zbierania i przetwarzania odpadów powstałych z produktów, a także
sprawozdawczości w tym zakresie.
W przypadku zbiorowego wypełniania obowiązków wynikających
z systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta realizowanych przez
podmiot reprezentujący wprowadzających produkty koszty, o których mowa
w ust. 2, różnicuje się w odniesieniu do poszczególnych produktów lub grup
podobnych produktów, z uwzględnieniem ich trwałości, przydatności do naprawy,
ponownego użycia i recyklingu oraz obecności w nich substancji niebezpiecznych.
Koszty, o których mowa w ust. 2, są ustalane między podmiotami
uczestniczącymi w systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, tak aby
nie przekraczały kosztów niezbędnych do świadczenia usług gospodarowania
odpadami.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do systemów rozszerzonej odpowiedzialności
producenta ustanowionych przepisami ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056),
ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 20222025 r.
poz. 1113)809) oraz ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym (Dz. U. z 20222024 r. poz. 1622).573 oraz z 2026 r. poz. 176).
Art. 224.
zmienionyPosiadacz odpadów prowadzący zbieranie odpadów, które powstały
podczas unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych
odpadów weterynaryjnych metodami innymi niż termiczne przekształcanie
odpadów, może prowadzić działalność w tym zakresie zgodnie z decyzjami
wydanymi na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużejniedłużej jednak niż
3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile wcześniej nie straciły
ważności.
Art. 226a.
zmieniony1110) 1. W okresie do dnia 31 grudnia 2026 r. zezwolenie na zbieranie
odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie wygasa ze względu na
upływ czasu, na jaki zostało wydane, jeżeli posiadacz odpadów w terminie
nie późniejniepóźniej niż trzy miesiące przed upływem tego czasu złoży wniosek o wydanie
nowego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie
odpadów.
Dotychczasowe zezwolenie na zbieranie odpadów zezwolenie na
przetwarzanie odpadów wygasa w dniu następującym po dniu, w którym:
nowe zezwolenie, decyzja o odmowie wydania nowego zezwolenia albo
decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania nowego zezwolenia
stały się ostateczne, albo
wniosek o wydanie nowego zezwolenia właściwy organ pozostawił bez
rozpatrzenia.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz odpadów jest
zobowiązany do utrzymania zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a,
przez okres obowiązywania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na
przetwarzanie odpadów i po zakończeniu obowiązywania tych zezwoleń, do czasu
uzyskania ostatecznej decyzji o zwrocie zabezpieczenia roszczeń, o której mowa
w art. 48a ust. 18.
Art. 23.
zmienionyOdpady są zbierane w sposób selektywny.
Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania odpadów,
o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 6, w stacji przeładunkowej prowadzonej przez:
podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub
prowadzącego instalację komunalną, lub
prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów.
Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania bioodpadów
stanowiących odpady komunalne przez prowadzącego punkt selektywnego
zbierania odpadów komunalnych.
Zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania:
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, o ile są przeznaczone do
składowania;
komunalnych osadów ściekowych;
zakaźnych odpadów medycznych;
zakaźnych odpadów weterynaryjnych;
niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych;
bioodpadów stanowiących odpady komunalne.
(uchylony)
Jeżeli ze względów bezpieczeństwa lub w celu zapewnienia ciągłości
odbioru zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów
weterynaryjnych, zbieranie tych odpadów jest konieczne, marszałek województwa
właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów może zezwolić, w drodze
decyzji, na ich zbieranie.
W przypadku zbierania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych
odpadów weterynaryjnych na terenach zamkniętych zezwolenie, o którym mowa
w ust. 4, wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na
miejsce zbierania tych odpadów.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4 i 5, może być wydane na okres
nie
dłuższyniedłuższy niż rok.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 i 5, przepisy art. 42 ust. 1
i art. 43 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Zakaz zbierania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych nie dotyczy zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych
odpadów weterynaryjnych powstałych w wyniku świadczenia usług medycznych
lub weterynaryjnych na wezwanie.
Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych powstałych w wyniku świadczenia usług na wezwanie jest
obowiązany do bezzwłocznego dostarczenia wytworzonych odpadów do
przystosowanych do tego celu pomieszczeń spełniających wymagania w zakresie
magazynowania takich odpadów.
Art. 232.
zmienionyZezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub
unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych
stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na
przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.
Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub
unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych,
zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużejniedłużej jednak niż przez trzy
lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Decyzje wydane na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 3 ustawy, o której
mowa w art. 252, zachowują ważność w zakresie zbierania, odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużejniedłużej niż przez
trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, posiadacz odpadów
może prowadzić zbieranie lub przetwarzanie odpadów na podstawie decyzji,
o której mowa w ust. 3.
W okresie nie dłuższymniedłuższym niż trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania
odpadami podmiotom posiadającym decyzje, o których mowa w ust. 1–3;
przekazanie odpadów takiemu posiadaczowi powoduje przejście
odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami na tego posiadacza.
Pozwolenia zintegrowane, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, obejmujące wytwarzanie i gospodarowanie odpadami, zachowują ważność
na czas, na jaki zostały wydane.
Wytwórca odpadów, który w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 6,
dokonał zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne,
jest obowiązany dostosować pozwolenie zintegrowane do przepisów niniejszej
ustawy w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 233.
zmienionyZezwolenia na transport odpadów wydane na podstawie
przepisów dotychczasowych zachowują ważność na czas na jaki zostały wydane,
nie dłużejniedłużej jednak niż do czasu upływu terminu do złożenia wniosku o wpis do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, lub z dniem uzyskania wpisu do tego
rejestru, w przypadku gdy wpis nastąpił w terminie wcześniejszym.
Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1,
transportujący odpady są obowiązani do uzyskania zezwolenia na transport
odpadów lub wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy, o której
mowa w art. 252, na podstawie przepisów dotychczasowych.
Do wydawania zezwoleń na transport odpadów do czasu utworzenia
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy, o której
mowa w art. 252.
Art. 234.
zmienionyRejestr, o którym mowa w art. 49 ust. 1, tworzy się łącznie
z BDO.
Przepisy art. 20812) pkt 2, art. 20913) pkt 10 w zakresie uchylenia
art. 37 pkt 1, art. 21314) pkt 11, art. 21415) pkt 35, art. 21916) pkt 1 oraz
art. 22017) pkt 19 i 20 stosuje się od dnia utworzenia rejestru.
Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stosuje się art. 13
ustawy, o której mowa w art. 21314), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym
mowa w art. 49 ust. 1, są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy
od dnia utworzenia rejestru.
Podmioty posiadające wpis do rejestru prowadzonego przez Głównego
Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów dotychczasowych są
wpisywane do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, z urzędu. Marszałek
województwa dokonuje wpisu w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1. Dokonując wpisu marszałek województwa przydziela
nowy numer rejestrowy.
Inne niż wymienione w ust. 3 podmioty, podlegające z urzędu wpisowi do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, zgodnie z art. 51 ust. 1, spełniające
wymagania do uzyskania tego wpisu w dniu utworzenia rejestru, są wpisywane do
tego rejestru w terminie 6 miesięcy od dnia jego utworzenia.
W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując z urzędu wpisu do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stwierdzi brak informacji wymaganych na
podstawie niniejszej ustawy, wzywa podmiot, o którym mowa w ust. 3 lub 4, do
złożenia brakujących informacji. W przypadku nieuzupełnienia brakujących
informacji w wyznaczonym terminie marszałek województwa nie dokonuje wpisu do
rejestru z urzędu. Przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym
terminie, podmiot o którym mowa w ust. 3 lub 4, jest obowiązany do złożenia wniosku
o wpis do rejestru.
W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu nowego
numeru rejestrowego podmioty, o których mowa w ust. 3, mogą używać numeru
rejestrowego nadanego na podstawie przepisów dotychczasowych.
Podmioty, które posiadają w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do
dotychczasowych rejestrów, są zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty rejestrowej.
Po upływie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru lub z dniem uzyskania wpisu
do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, przez podmiot, o którym mowa w ust. 2–
4,20811) pkt 2, art. 20912) pkt 10 w zakresie uchylenia
art. 37 pkt 1, art. 21313) pkt 11, art. 21414) pkt 35, art. 21915) pkt 1 oraz
art. 22016) pkt 19 i 20 stosuje się od dnia utworzenia rejestru.
Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stosuje się
art. 13 ustawy, o której mowa w art. 21313), w brzmieniu obowiązującym przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1, są obowiązane do złożenia tego wniosku
w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru.
Podmioty posiadające wpis do rejestru prowadzonego przez Głównego
Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów dotychczasowych są
wpisywane do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, z urzędu. Marszałek
województwa dokonuje wpisu w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1. Dokonując wpisu marszałek województwa
przydziela nowy numer rejestrowy.
Inne niż wymienione w ust. 3 podmioty, podlegające z urzędu wpisowi do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, zgodnie z art. 51 ust. 1, spełniające
wymagania do uzyskania tego wpisu w dniu utworzenia rejestru, są wpisywane do
tego rejestru w terminie 6 miesięcy od dnia jego utworzenia.
W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując z urzędu wpisu do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stwierdzi brak informacji wymaganych na
podstawie niniejszej ustawy, wzywa podmiot, o którym mowa w ust. 3 lub 4, do
złożenia brakujących informacji. W przypadku nieuzupełnienia brakujących
informacji w wyznaczonym terminie marszałek województwa nie dokonuje wpisu
do rejestru z urzędu. Przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym
terminie, podmiot o którym mowa w ust. 3 lub 4, jest obowiązany do złożenia
wniosku o wpis do rejestru.
W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu
nowego numeru rejestrowego podmioty, o których mowa w ust. 3, mogą używać
numeru rejestrowego nadanego na podstawie przepisów dotychczasowych.
Podmioty, które posiadają w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis
do dotychczasowych rejestrów, są zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty
rejestrowej.
Po upływie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru lub z dniem uzyskania
wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, przez podmiot, o którym mowa
w ust. 2–4, wygasają wpisy do rejestru prowadzonego na podstawie przepisów
dotychczasowych odpowiednio przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska
lub przez starostę.
Art. 236a.
zmienionyW okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. dopuszcza się sporządzanie
dokumentów ewidencji odpadów w formie papierowej, z tym, że prowadzenie
karty przekazania odpadów lub karty przekazania odpadów komunalnych w formie
papierowej jest dopuszczalne, jeżeli przekazujący odpady wystawi kartę
przekazania odpadów lub kartę przekazania odpadów komunalnych w tej formie.
Wzór karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji sporządzanej
w przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5f do ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów niebezpiecznych sporządzanej w
przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5g do ustawy.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący środkiem transportu,
którym są transportowane odpady lub odpady komunalne, jest obowiązany
posiadać w trakcie transportu odpowiednio kartę przekazania odpadów lub jej kopię
albo kartę przekazania odpadów komunalnych lub jej kopię, sporządzoną w formie
papierowej.
(uchylony)
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przekazujący odpady sporządza
kartę przekazania odpadów lub kartę przekazania odpadów komunalnych w
odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla każdego z posiadaczy odpadów – przekazującegoprze-
kazującego odpady, każdego transportującego odpady oraz przejmującego odpady.
Wzór karty przekazania odpadów sporządzanej w przypadku, o którym
mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5a do ustawy.
Wzór karty przekazania odpadów komunalnych sporządzanej w przypadku,
o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5b do ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów sporządzanej w przypadku, o którym mowa
w ust. 1, określa załącznik nr 5c do ustawy.
Wzór karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych sporządzanej w
przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5d do ustawy.
Wzór karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
sporządzanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5e do
ustawy.
Art. 237b.
zmienionyPrzedsiębiorcy, o których mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, za
lata 2015–2018, sporządzają i składają sprawozdania zawierające w szczególności:
dane identyfikujące podmiot:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub
siedziby,
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany,
a w przypadku wprowadzającego baterie lub akumulatory – także
europejski numer identyfikacji podatkowej, o ile został nadany,
numer REGON, o ile został nadany;
w zależności od rodzaju działalności odpowiednio:
masie wytworzonych i przywiezionych z zagranicy opakowań według
rodzajów materiałów, z jakich zostały wykonane, w tym:
– o opakowaniach wielokrotnego użytku,
– o przestrzeganiu ograniczeń wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 2
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi,
masie opakowań, w których zostały wprowadzone do obrotu produkty,
z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych,
z podziałem na poszczególne ich rodzaje oraz z uwzględnieniem
podziału na odpady pochodzące z gospodarstw domowych i z innych
źródeł niż gospodarstwa domowe, a także według sposobu ich odzysku
i recyklingu,
osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów
opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie,
z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań – w przypadku
nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu,
masie wywiezionych za granicę opakowań, według rodzajów
materiałów, z jakich zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań
wielokrotnego użytku – w przypadku przedsiębiorcy, który eksportuje
lub dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy opakowań lub produktów
w opakowaniach,
informacje o sposobie wykonania obowiązku prowadzenia publicznych
kampanii edukacyjnych, a w przypadku samodzielnego wykonania tego
obowiązku – także o przeprowadzonych przez przedsiębiorcę
publicznych kampaniach edukacyjnych wraz ze wskazaniem
poniesionych na ten cel kosztów.
W przypadku gdy obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi
wykonuje organizacja odzysku opakowań, roczne sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1, w zakresie realizacji tych obowiązków sporządza ta organizacja.
W przypadku gdy wprowadzający środki niebezpieczne w opakowaniach
lub wprowadzający produkty w opakowaniach wielomateriałowych wykonuje
obowiązki określone w art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi przez przystąpienie do porozumienia,
o którym mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy, roczne sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1, w zakresie realizacji tych obowiązków sporządza organizacja samorządu
gospodarczego reprezentująca tego wprowadzającego.
Organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, składa sprawozdanie
do marszałka województwa właściwego odpowiednio dla wprowadzającego środki
niebezpieczne w opakowaniach lub wprowadzającego produkty w opakowaniach
wielomateriałowych.
Sprawozdanie składane przez organizację odzysku opakowań i organizację
samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
zawiera informacje, o których mowa w ust. 1.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, za rok 2018, zawiera
dodatkowo informacje o toksyczności lub zagrożeniach ze strony materiałów
opakowaniowych lub składników stosowanych do produkcji opakowań.
Sprawozdanie organizacji odzysku opakowań zawiera dodatkowo:
wykaz przedsiębiorców, od których organizacja odzysku opakowań przejęła
obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
informacje o przeprowadzonych przez organizację odzysku opakowań
publicznych kampanii edukacyjnych wraz ze wskazaniem poniesionych na ten
cel kosztów;
wykaz posiadaczy odpadów, którym organizacja odzysku opakowań zleciła
w roku kalendarzowym, którego dotyczy sprawozdanie, wykonanie czynności
określonych w art. 17 ust. 7 tej ustawy, obejmujący:
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby
posiadacza odpadów,
numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów, o ile został
nadany,
numer REGON posiadacza odpadów, o ile został nadany,
określenie czynności, które zostały zlecone posiadaczowi odpadów
w zakresie gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
określenie rodzajów odpadów opakowaniowych, w odniesieniu do
których posiadaczowi odpadów zostało zlecone wykonanie czynności
z zakresu gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
określenie okresu, na który zawarto umowę zlecającą posiadaczowi
odpadów wykonanie czynności w zakresie gospodarowania odpadami
opakowaniowymi.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, organizacja
odzysku opakowań lub organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa
w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi, składają w terminie do dnia 15 marca za poprzedni
rok kalendarzowy marszałkowi województwa, o którym mowa w art. 8 pkt 7
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi.
Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1–5, nie sporządza i nie
przekazuje sprawozdań za rok 2017 lub za rok 2018 lub wykonuje ten obowiązek
nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny,
o której mowa w art. 180a.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę
ujednolicenia zakresu danych przekazywanych przez przedsiębiorców oraz ułatwieniaułat-
wienia przekazywania danych do marszałka województwa.
Art. 24.
zmienionyTransport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami
w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi,
w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne
odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady,
w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 7.
Transport odpadów niebezpiecznych stanowiących towary niebezpieczne
w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów
niebezpiecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2147 oraz z 20232024 r. poz. 1123)643) odbywa się z zachowaniem przepisów
o transporcie towarów niebezpiecznych.
Zlecający usługę transportu odpadów jest obowiązany wskazać
transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów miejsce
przeznaczenia odpadów oraz posiadacza odpadów, do którego należy dostarczyć
odpady.
Transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów jest
obowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je
posiadaczowi odpadów, o którym mowa w ust. 3.
W przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów,
w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz
odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest
transportujący te odpady.
Transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów umieszcza
indywidualny numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1, na dokumentach
związanych z tą usługą.
Środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami
wydanymi na podstawie ust. 7.
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi
śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla
transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz
oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich
wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi.
Art. 24a.
zmienionyJeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono:
naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów,
przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy,
naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów
– pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację
Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy
Inspekcji Ochrony Środowiska.
W przypadku konieczności ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za
gospodarowanie odpadami zwrot pojazdu z miejsca, o którym mowa w ust. 2,
następuje po przedstawieniu podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, ostatecznej
decyzji, o której mowa w art. 24b ust. 3, albo rozstrzygnięcia wydanego na
podstawie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Jeżeli ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu
w miejscu, o którym mowa w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce, na
które został skierowany zatrzymany pojazd wraz z odpadami, zawiadamia
uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu. W przypadku nieodebrania
pojazdu w terminie 60 dni od dnia otrzymania zawiadomienia stosuje się
odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm.7)), dotyczące egzekucji
należności pieniężnych z ruchomości. Zawiadomienie zawiera pouczenie o skutkach
nieodebrania pojazdu w terminie.
Od dnia następującego po upływie terminu wniesienia opłat, o których mowa
w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe. Opłaty wraz z odsetkami podlegają egzekucji
w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Egzekucji, o której mowa w ust. 12, nie wszczyna się, a wszczętą umarza,
jeżeli od dnia doręczenia prawomocnego postanowienia, o którym mowa w ust. 8,
upłynęło 5 lat.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do wydania dyspozycji
przewiezienia lub holowania pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy wydane na
podstawie art. 130a ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym dotyczące dyspozycji usunięcia pojazdu.
Zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego
dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami
spełniającego warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej
wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega
zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają zostać
wyznaczone te miejsca. Starosta wyraża opinię w terminie nie dłuższym niż miesiąc od
dnia otrzymania planu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię
pozytywną.
Skierowanie, o którym mowa w ust. 2, polega na:
nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów
podmiotów, o których mowa w ust. 1, albo
usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie.
Dyspozycję przewiezienia lub holowania pojazdu wydaje się podmiotowi,
któremu starosta właściwy ze względu na miejsce kontroli powierzył zadanie
usuwania pojazdów w trybie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, 919, 1053, 1088, 1123 i 1193),
a jeżeli jest to niemożliwe, dyspozycję wydaje się innemu przedsiębiorcy
prowadzącemu działalność gospodarczą obejmującą usuwanie pojazdów.
Jeżeli w związku z ujawnieniem przypadków, o których mowa w ust. 1,
niezbędne jest przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 217, art. 228 oraz
art. 308 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, z późn. zm.6)), skierowanie, o którym mowa w ust. 2, jest
realizowane po wykonaniu tych czynności.
Miejsca, o których mowa w ust. 2, wyznacza się uwzględniając jedno miejsce
magazynowania odpadów na 1 mln mieszkańców w województwie, nie więcej2026 r. poz. 268, 516, 739
i 1003), dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. Zawiadomienie
zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie.
Od dnia następującego po upływie terminu wniesienia opłat, o których
mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe. Opłaty wraz z odsetkami podlegają
egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Egzekucji, o której mowa w ust. 12, nie wszczyna się, a wszczętą umarza,
jeżeli od dnia doręczenia prawomocnego postanowienia, o którym mowa w ust. 8,
upłynęło 5 lat.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do wydania dyspozycji
przewiezienia lub holowania pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy wydane na
podstawie art. 130a ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym dotyczące dyspozycji usunięcia pojazdu.
Zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego
dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami
spełniającego warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej
wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega
zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają
zostać wyznaczone te miejsca. Starosta wyraża opinię w terminie niedłuższym niż
miesiąc od dnia otrzymania planu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się
za opinię pozytywną.
Skierowanie, o którym mowa w ust. 2, polega na:
nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów
podmiotów, o których mowa w ust. 1, albo
usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie.
Dyspozycję przewiezienia lub holowania pojazdu wydaje się podmiotowi,
któremu starosta właściwy ze względu na miejsce kontroli powierzył zadanie
usuwania pojazdów w trybie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, z późn. zm.7)), a jeżeli jest
to niemożliwe, dyspozycję wydaje się innemu przedsiębiorcy prowadzącemu
działalność gospodarczą obejmującą usuwanie pojazdów.
Jeżeli w związku z ujawnieniem przypadków, o których mowa w ust. 1,
niezbędne jest przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 217, art. 228
oraz art. 308 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 490, 421, 638, 760, 882 i 901), skierowanie,
o którym mowa w ust. 2, jest realizowane po wykonaniu tych czynności.
Miejsca, o których mowa w ust. 2, wyznacza się uwzględniając jedno
miejsce magazynowania odpadów na 1 mln mieszkańców w województwie,
niewięcej jednak niż trzy miejsca w województwie.
Starosta w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu
gospodarki odpadami utworzy miejsce, o którym mowa w ust. 2.
Pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu wyznaczonym zgodnie
z ust. 2 do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu
odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych
odpadów.
Za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym
mowa w ust. 2, pobiera się opłaty.
Do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport
odpadów.
Starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala,
w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie
i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane
zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia
i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta
ustala termin i sposób wniesienia opłat.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 8, służy zażalenie.
Art. 25.
zmienionyMagazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami
w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi,
w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne
odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te
odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na
podstawie ust. 7.
Magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz
odpadów ma tytuł prawny.
Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach
wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów.
Odpady, z wyjątkiem odpadów przeznaczonych do składowania, mogą być
magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów
technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych
zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata.
(uchylony)
(uchylony)
Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane wyłącznie
w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko
odpadów, nie dłużej jednak niż przez rok.
Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 4 i 5, są liczone
łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich
wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem
odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca
magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b–6f, 6h i 6i oraz
przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a.
Zapis obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów przechowuje się przez miesiąc od daty dokonania zapisu.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów udostępnia
utrwalony obraz lub jego kopię na żądanie organu uprawnionego do kontroli
działalności w zakresie gospodarki odpadami, sądu, prokuratury, Policji, Krajowej
Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
Wizyjny system kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów
prowadzi się przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis
obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany
do właściwego przechowywania i zabezpieczenia zapisu obrazu wizyjnego systemu
kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów przed dostępem osób
nieuprawnionych oraz jego utratą, w szczególności wskutek zniszczenia lub
kradzieży.
W przypadku magazynowania lub składowania następujących odpadów
palnych:
paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji
takiego paliwa,
papier oraz tektura,
tekstylia,
odpady wielkogabarytowe, z wyłączeniem odpadów metali,
tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy,
drewno i odpady drewnopochodne,
odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem
odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów,
odpady wielomateriałowe złożone z materiałów, o których mowa w pkt 2, 3, 5
lub 6
– posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegro-
wanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na
lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu
z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system
teleinformatyczny.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykorzystuje dostęp do
rejestrowanego obrazu w czasie rzeczywistym w przypadku:
prowadzonej kontroli, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r.
o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2023 r. poz. 824 i 1195);
powzięcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko
środowisku określonego w art. 182, art. 183 lub art. 186 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, z późn. zm.8)) albo wykroczenia
określonego w art. 154 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń
(Dz. U. z 2022 r. poz. 2151, z późn. zm.9)), albo wykroczeń, o których mowa
w art. 10b ust. 1 pkt 1–15niedłużej jednak niż przez 3 lata.
(uchylony)
(uchylony)
Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane wyłącznie
w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko
odpadów, niedłużej jednak niż przez rok.
Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 4 i 5, są liczone
łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów,
prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania
odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub
zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego
systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie
z ust. 6b–6f, 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a.
Zapis obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów przechowuje się przez miesiąc od daty dokonania zapisu.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów,
prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów
udostępnia utrwalony obraz lub jego kopię na żądanie organu uprawnionego do
kontroli działalności w zakresie gospodarki odpadami, sądu, prokuratury, Policji,
Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
Wizyjny system kontroli miejsca magazynowania lub składowania
odpadów prowadzi się przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez
całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów,
prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów
jest obowiązany do właściwego przechowywania i zabezpieczenia zapisu obrazu
wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów
przed dostępem osób nieuprawnionych oraz jego utratą, w szczególności wskutek
zniszczenia lub kradzieży.
W przypadku magazynowania lub składowania następujących odpadów
palnych:
paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji
takiego paliwa,
papier oraz tektura,
tekstylia,
odpady wielkogabarytowe, z wyłączeniem odpadów metali,
tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy,
drewno i odpady drewnopochodne,
odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem
odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów,
odpady wielomateriałowe złożone z materiałów, o których mowa w pkt 2, 3,
5 lub 6
– posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów
lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegro-
wanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na
lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu
z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system
teleinformatyczny.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykorzystuje dostęp do
rejestrowanego obrazu w czasie rzeczywistym w przypadku:
prowadzonej kontroli, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r.
o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 425 oraz z 2025 r. poz.
1863);
powzięcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko
środowisku określonego w art. 182, art. 183 lub art. 186 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, 1818 i 1872 oraz
z 2026 r. poz. 902 i 988) albo wykroczenia określonego w art. 154 § 2 ustawy
z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2025 r. poz. 734, 1676,
1814, 1818 i 1872), albo wykroczeń, o których mowa w art. 10b ust. 1 pkt 1–
15 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów,
prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów
zapewnia dostępność obrazu w czasie rzeczywistym wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska, o którym mowa w ust. 6f, przez przekazanie informacji
umożliwiających logowanie do wizyjnego systemu kontroli miejsca
magazynowania lub składowania odpadów w sposób zapewniający zachowanie
tych informacji w poufności. Informacje te mogą podlegać weryfikacji przez
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, która polega na próbnym
zalogowaniu się przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do
wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów,
w terminie ustalonym z podmiotem, którego ta weryfikacja dotyczy.
W przypadku miejsca magazynowania lub składowania odpadów:
w jednostkach organizacyjnych podległych albo nadzorowanych przez
Ministra Obrony Narodowej,
stanowiącego element infrastruktury krytycznej ujętej w wykazie, o którym
mowa w art. 6r ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym (Dz. U. z 2026 r. poz. 574 i 815)
– nie stosuje się przepisów ust. 6f–6h.
Przepisów ust. 6a–6i nie stosuje się do odpadów wymienionych
w załączniku nr 2a do ustawy oraz odpadów uznanych za niepalne zgodnie z art.
3 ust. 3c, niebędących odpadami niebezpiecznymi.
Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla magazynowania odpadów,
obejmującego wstępne magazynowanie odpadów przez wytwórcę odpadów,
tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów
oraz magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów,
kierując się właściwościami odpadów, wymaganiami ochrony środowiska, życia
i zdrowia ludzi oraz ograniczeniem uciążliwości związanych z magazynowaniem
odpadów.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw
klimatu może określić czas magazynowania, kierując się rodzajem magazynowania
i właściwościami odpadów.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania dla prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania
lub składowania odpadów, minimalne wymagania dla urządzeń technicznych
wizyjnego systemu kontroli oraz wymogi przechowywania i udostępniania
zapisanego obrazu, kierując się koniecznością umożliwienia sprawowania nadzoru
nad działalnością w zakresie gospodarowania odpadami.
Art. 250.
zmienionyPrzepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2,
art. 7 ust. 4, art. 13 ust. 2a i 2b, art. 33 ust. 3, art. 40 ust. 7 i 8, art. 42 ust. 2 i 3,
art. 43 ust. 7, art. 44 ust. 8 i 9, art. 47 oraz art. 55 ust. 3 i 5 ustawy, o której mowa
w art. 252, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 7 ust. 2, art. 27 ust. 10, art. 30 ust. 4 i 5, art. 33 ust. 2,
art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 11, art. 96 ust. 13, art. 100 ust. 1 i 2, art. 118, art. 121
ust. 3, art. 159 ust. 2 oraz art. 160 ust. 8 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres
36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 10 ustawy, o której
mowa w art. 252, zachowują moc przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 4 i 11 ustawy, o której mowa
w art. 252, zachowują moc w zakresie transportu odpadów do czasu utworzenia
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której
mowa w art. 20718), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 20718), w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której
mowa w art. 21314), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której mowa
w art. 21314), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy,
o której mowa w art. 21415), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy, o której mowa
w art. 21415), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 72 ust. 3 oraz art. 121 ust. 2
ustawy, o której mowa w art. 22017), zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 72 ust. 3 oraz art. 121 ust. 2
ustawy, o której mowa w art. 22017), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie
dłużejniedłużej jednak niż
przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 10 ustawy, o której
mowa w art. 252, zachowują moc przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 4 i 11 ustawy, o której mowa
w art. 252, zachowują moc w zakresie transportu odpadów do czasu utworzenia
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy,
o której mowa w art. 20717), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której mowa
w art. 20717), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niedłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której
mowa w art. 21313), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której mowa
w art. 21313), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niedłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy,
o której mowa w art. 21414), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy, o której
mowa w art. 21414), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niedłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 72 ust. 3 oraz
art. 121 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 22016), zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 72 ust. 3 oraz
art. 121 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 22016), w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, niedłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 251.
zmienionyW latach 2016–2030 maksymalny limit wydatków ministra
właściwego do spraw klimatu będący skutkiem finansowym wejścia w życie
niniejszej ustawy wynosi w:
2016 r. – 1000 tys. zł;
2025 r. – 2932 tys. zł;
2026 r. – 2932 tys. zł;
2027 r. – 2932 tys. zł;
2028 r. – 2932 tys. zł;
2029 r. – 2932 tys. zł;
2030 r. – 2932 tys. zł.
2017 r. – 636,5 tys. zł;
2018 r. – 1080 tys. zł;
2019 r. – 3436,5 tys. zł;
2020 r. – 2211 tys. zł;
2021 r. – 2079 tys. zł;
2022 r. – 2937 tys. zł;
2023 r. – 2932 tys. zł;
2024 r. – 2932 tys. zł;
Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania
i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa monitoruje
wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1b, oraz w razie potrzeby
wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 11.
W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego
roku budżetowego wyniesie więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok,
minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania
przestrzennego oraz mieszkalnictwa obniża wielkość środków przeznaczonych na
wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę między wielkością tego limitu
a kwotą przekroczenia wydatków.
W latach 2022–2030 maksymalny limit wydatków ministra właściwego do
spraw gospodarki będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy
wynosi w:
2022 r. – 245 tys. zł;
2023 r. – 244 tys. zł;
2024 r. – 244 tys. zł;
2025 r. – 244 tys. zł;
2026 r. – 244 tys. zł;
2027 r. – 244 tys. zł;
2028 r. – 244 tys. zł;
2029 r. – 244 tys. zł;
2030 r. – 244 tys. zł.
W latach 2022–2030 maksymalny limit wydatków ministra właściwego do
spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz
mieszkalnictwa będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy
wynosi w:
2022 r. – 122 tys. zł;
2023 r. – 122 tys. zł;
2024 r. – 122 tys. zł;
2025 r. – 122 tys. zł;
2026 r. – 122 tys. zł;
2027 r. – 122 tys. zł;
2028 r. – 122 tys. zł;
2029 r. – 122 tys. zł;
2030 r. – 122 tys. zł.
W latach 2016–2034 maksymalny limit wydatków budżetów samorządów
województw będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi
w:
2016 r. – 0 zł;
2025 r. – 2219 tys. zł;
2026 r. – 2 219 tys. zł;
2027 r. – 2 219 tys. zł;
2028 r. – 2 219 tys. zł;
2029 r. – 2 219 tys. zł;
2030 r. – 2 219 tys. zł;
2031 r. – 2 219 tys. zł;
2032 r. – 2 219 tys. zł;
2033 r. – 2 219 tys. zł;
2034 r. – 2 219 tys. zł.
2017 r. – 0 zł;
2018 r. – 0 zł;
2019 r. – 2219 tys. zł;
2020 r. – 2219 tys. zł;
2021 r. – 2219 tys. zł;
2022 r. – 2219 tys. zł;
2023 r. – 2219 tys. zł;
2024 r. – 2219 tys. zł;
W latach 2016–2028 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia
w życie niniejszej ustawy wynosi w:
2016 r. – 5500 tys. zł;
2025 r. – 35 165 tys. zł;
2026 r. – 28 565 tys. zł;
2027 r. – 30 565 tys. zł;
2028 r. – 1400 tys. zł.
2017 r. – 0 zł;
2018 r. – 3250 tys. zł;
2019 r. – 14 624 tys. zł;
2020 r. – 9854 tys. zł;
2021 r. – 12 480 tys. zł;
2022 r. – 12 910 tys. zł;
2023 r. – 12 786 tys. zł;
2024 r. – 13 096 tys. zł;
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany
rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, wprowadza się mechanizmy
korygujące polegające na ograniczeniu wydatków związanych z funkcjonowaniem
BDO.
Działania, o których mowa w ust. 4, polegają na ograniczeniu lub wstrzymaniu
rozbudowy systemu BDO w danym roku budżetowym.
Działania, o których mowa w ust. 4, nie mogą stwarzać zagrożenia utraty
możliwości realizacji obowiązków Rzeczypospolitej Polskiej wynikających z prawa
Unii Europejskiej oraz zagrożenia polegającego na utracie możliwości zbierania
danych lub bezpiecznego ich przechowywania.
Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizmy
korygujące.
Minister właściwy do spraw gospodarki monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o których mowa w ust. 1a, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizmy
korygujące, o których mowa w ust. 9.
W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku
budżetowego wyniesie więcej niż 65%65 % limitu wydatków przewidzianych na
dany rok, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania
i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa obniża wielkość środków
przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę między
wielkością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.
W latach 2022–2030 maksymalny limit wydatków ministra właściwego
do spraw gospodarki będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej
ustawy wynosi w:
2022 r. – 245 tys. zł;
2023 r. – 244 tys. zł;
2024 r. – 244 tys. zł;
2025 r. – 244 tys. zł;
2026 r. – 244 tys. zł;
2027 r. – 244 tys. zł;
2028 r. – 244 tys. zł;
2029 r. – 244 tys. zł;
2030 r. – 244 tys. zł.
W latach 2022–2030 maksymalny limit wydatków ministra właściwego
do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz
mieszkalnictwa będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy
wynosi w:
2022 r. – 122 tys. zł;
2023 r. – 122 tys. zł;
2024 r. – 122 tys. zł;
2025 r. – 122 tys. zł;
2026 r. – 122 tys. zł;
2027 r. – 122 tys. zł;
2028 r. – 122 tys. zł;
2029 r. – 122 tys. zł;
2030 r. – 122 tys. zł.
W latach 2016–2034 maksymalny limit wydatków budżetów samorządów
województw będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy
wynosi w:
2016 r. – 0 zł;
2025 r. – 2219 tys. zł;
) 2026 r. – 2 219 tys. zł;
2027 r. – 2 219 tys. zł;
2028 r. – 2 219 tys. zł;
2029 r. – 2 219 tys. zł;
2030 r. – 2 219 tys. zł;
2031 r. – 2 219 tys. zł;
2032 r. – 2 219 tys. zł;
2033 r. – 2 219 tys. zł;
2034 r. – 2 219 tys. zł.
2017 r. – 0 zł;
2018 r. – 0 zł;
2019 r. – 2219 tys. zł;
2020 r. – 2219 tys. zł;
2021 r. – 2219 tys. zł;
2022 r. – 2219 tys. zł;
2023 r. – 2219 tys. zł;
2024 r. – 2219 tys. zł;
W latach 2016–2028 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia
w życie niniejszej ustawy wynosi w:
2016 r. – 5500 tys. zł;
2025 r. – 35 165 tys. zł;
2026 r. – 28 565 tys. zł;
2027 r. – 30 565 tys. zł;
2028 r. – 1400 tys. zł.
2017 r. – 0 zł;
2018 r. – 3250 tys. zł;
2019 r. – 14 624 tys. zł;
2020 r. – 9854 tys. zł;
2021 r. – 12 480 tys. zł;
2022 r. – 12 910 tys. zł;
2023 r. – 12 786 tys. zł;
2024 r. – 13 096 tys. zł;
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na
dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, wprowadza się mechanizmy
korygujące polegające na ograniczeniu wydatków związanych z funkcjonowaniem
BDO.
Działania, o których mowa w ust. 4, polegają na ograniczeniu lub
wstrzymaniu rozbudowy systemu BDO w danym roku budżetowym.
Działania, o których mowa w ust. 4, nie mogą stwarzać zagrożenia utraty
możliwości realizacji obowiązków Rzeczypospolitej Polskiej wynikających
z prawa Unii Europejskiej oraz zagrożenia polegającego na utracie możliwości
zbierania danych lub bezpiecznego ich przechowywania.
Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizmy
korygujące.
Minister właściwy do spraw gospodarki monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o których mowa w ust. 1a, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizmy
korygujące, o których mowa w ust. 9.
W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku
budżetowego wyniesie więcej niż 65 % limitu wydatków przewidzianych na dany
rok, minister właściwy do spraw gospodarki obniża wielkość środków
przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę między
wielkością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.
Art. 36.
zmienionyRada Ministrów uchwala krajowy plan gospodarki odpadami
opracowany przez ministra właściwego do spraw klimatu, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym
do spraw gospodarki morskiej.
Sejmik województwa uchwala wojewódzki plan gospodarki odpadami
opracowany przez zarząd województwa.
Zarząd województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
uchwalony wojewódzki plan gospodarki odpadami, w postaci papierowej,
w terminie miesiąca od dnia uchwalenia planu.
Projekt wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega
zaopiniowaniu przez organy wykonawcze gmin z obszaru województwa,
niebędących członkami związków międzygminnych, oraz organy wykonawcze
związków międzygminnych lub związków metropolitalnych, a w zakresie
związanym z ochroną wód – przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu
gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
Po zaopiniowaniu projektu wojewódzkiego planu gospodarki odpadami
przez organy, o których mowa w ust. 4, zarząd województwa jest obowiązany
przekazać projekt wojewódzkiego planu gospodarki odpadami do zaopiniowania,
a projekt planu inwestycyjnego do uzgodnienia, ministrowi właściwemu do spraw
klimatu.
Organy, o których mowa w ust. 4 i 5, wyrażają opinie w terminie
nie dłuższymniedłuższym niż miesiąc od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym
terminie uznaje się za opinię pozytywną.
Jeżeli minister właściwy do spraw klimatu nie zgłasza uwag do projektu
planu inwestycyjnego w terminie, o którym mowa w ust. 6, projekt uznaje się za
uzgodniony.
Dokonanie przez sejmik województwa zmian w planie inwestycyjnym
uzgodnionym z ministrem właściwym do spraw klimatu oraz w pozostałej części
wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, która odnosi się do inwestycji
wskazanych w planie inwestycyjnym, wymaga uzgodnienia z ministrem
właściwym do spraw klimatu.
Przy opracowywaniu projektów planów gospodarki odpadami stosuje się
przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach oddziaływania na środowisko, dotyczące udziału społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.
W przypadku nieprzeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na
środowisko, organ przygotowujący projekt planu gospodarki odpadami jest
obowiązany zapewnić udział społeczeństwa, o którym mowa w dziale III w
rozdziale 3, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko.
Art. 177.
zmienionyKto, nie mając zawartej umowy, o której mowa w art. 45 ust. 2,2 lub
2b, zbiera odpady
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 253.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia20),
z wyjątkiem przepisów:
art. 207 pkt 17 w zakresie art. 402 ust. 2a i 2b w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą oraz art. 209 pkt 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;
odpady obojętne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 118;
beryl, związki berylu,
odpady gipsów;
związki srebra,
żużle, popioły paleniskowe, pyły z kotłów, popioły lotne, w tym piaski ze złóż
fluidalnych, mieszanki popiołowo-żużlowe;
kadm, związki kadmu,
rdzenie i formy odlewnicze;
związki cyny,
odpady materiałów ceramicznych;
antymon, związki antymonu,
odpady powstałe z materiałów ogniotrwałych;
tellur, związki telluru,
odpady spoiw mineralnych, w tym cementu, wapna i tynku;
związki baru z wyjątkiem siarczanu baru,
odpadowy siarczan żelazowy;
rtęć, związki rtęci,
osady z dekarbonizacji wody;
tal, związki talu,
odpady z fizykochemicznej obróbki kamienia wapiennego – z przesiewu
i przepału kamienia wapiennego.
Załącznik nr 3
Załącznik nr 4
SKŁADNIKI, KTÓRE MOGĄ POWODOWAĆ, ŻE ODPADY SĄ ODPADAMI
NIEBEZPIECZNYMI
ołów, związki ołowiu,
siarczki nieorganiczne,
art. 178, art. 179, art. 194 ust. 1 pkt 5, art. 213 pkt 8, które wchodzą w życie po
upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, z tym że wymienione
przepisy stosuje się od daty utworzenia BDO ogłoszonej w komunikacie, o którym
mowa w art. 238 ust. 2;
odpady spełniające kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku
odpadów obojętnych, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 118;
związki wanadu,
nieorganiczne związki fluoru, z wyjątkiem fluorku wapnia,
cyjanki nieorganiczne,
następujące metale alkaliczne lub metale ziem alkalicznych: lit, sód, potas, wapń,
magnez w postaci niezwiązanej,
kwaśne roztwory lub kwasy w postaci stałej,
roztwory zasadowe i zasady w postaci stałej,
azbest (pył i włókna),
fosfor, związki fosforu, z wyjątkiem fosforanów mineralnych,
karbonylki metali,
nadtlenki,
chlorany,
art. 207 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Załączniki do ustawy
z dnia 14 grudnia 2012 r.
(Dz. U. z 2023 r. poz.
1587)
Załącznik nr 1
NIEWYCZERPUJĄCY WYKAZ PROCESÓW ODZYSKU
R1 Wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii(*)
R2 Odzysk/regeneracja rozpuszczalników
R3 Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako
rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy
przekształcania)(**)
R4 Recykling lub odzysk metali i związków metali(***)
R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych(****)
R6 Regeneracja kwasów lub zasad
R7 Odzysk składników stosowanych do redukcji zanieczyszczeń
R8 Odzysk składników z katalizatorów
R9 Powtórna rafinacja lub inne sposoby ponownego użycia olejów
R10 Obróbka na powierzchni ziemi przynosząca korzyści dla rolnictwa lub poprawę
stanu środowiska
R11 Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów
wymienionych w pozycji R1–R10
R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów
wymienionych w pozycji R1–R11(*****)
R13 Magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów
wymienionych w pozycji R1–R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u
wytwórcy odpadów)
Załącznik nr 2
NIEWYCZERPUJĄCY WYKAZ PROCESÓW UNIESZKODLIWIANIA
D1 Składowanie w gruncie lub na powierzchni ziemi (np. składowiska itp.)
D2 Przetwarzanie w glebie i ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub
szlamów w glebie i ziemi itd.)
D3 Głębokie zatłaczanie (np. zatłaczanie odpadów w postaci umożliwiającej
pompowanie do odwiertów, wysadów solnych lub naturalnie powstających komór
itd.)
D4 Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów ciekłych i szlamów
w dołach, poletkach osadowych lub lagunach itd.)
D5 Składowanie na składowiskach w sposób celowo zaprojektowany (np.
umieszczanie w uszczelnionych oddzielnych komorach, przykrytych
i izolowanych od siebie wzajemnie i od środowiska itd.)
D6 Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz i oceanów
D7 Odprowadzanie do mórz i oceanów, w tym lokowanie na dnie mórz
D8 Obróbka biologiczna, niewymieniona w innej pozycji niniejszego załącznika,
w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszanki, które są
unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych
w poz. D1–D12
D9 Obróbka fizyczno-chemiczna, niewymieniona w innej pozycji niniejszego
załącznika, w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszaniny
unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych
w pozycjach D1–D12 (np. odparowanie, suszenie, kalcynacja itp.)
D10 Przekształcanie termiczne na lądzie
D11 Przekształcanie termiczne na morzu (*)
D12 Trwałe składowanie (np. umieszczanie pojemników w kopalniach itd.)
D13 Sporządzanie mieszanki lub mieszanie przed poddaniem odpadów
któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycjach D1–D12(**)
D14 Przepakowywanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych
w pozycjach D1–D13
D15 Magazynowanie poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych
w pozycjach D1–D14 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy
odpadów)
_____________________
Załącznik nr 2a
NIEWYCZERPUJĄCY WYKAZ KATEGORII ODPADÓW NIEPALNYCH
odpady budowlane i rozbiórkowe, z wyłączeniem odpadów drewna, odpadów
tworzyw sztucznych, odpadów papieru i odpadów oklein;
związki chromu (VI),
nadchlorany,
azydki,
farmaceutyki oraz związki stosowane w medycynie lub w weterynarii,
biocydy i substancje fitofarmaceutyczne,
substancje zakaźne,
kreozoty,
izocyjaniany, tiocyjaniany,
cyjanki organiczne (np. nitryle),
fenole, związki fenolowe,
halogenowane rozpuszczalniki,
szkło;
związki kobaltu,
rozpuszczalniki organiczne, z wyjątkiem rozpuszczalników halogenowanych,
związki halogenoorganiczne, z wyjątkiem obojętnych materiałów
spolimeryzowanych i innych substancji, o których mowa w niniejszym
załączniku,
aromatyczne, policykliczne i heterocykliczne związki organiczne,
aminy alifatyczne,
aminy aromatyczne,
etery,
substancje o właściwościach wybuchowych, z wyjątkiem substancji
wyszczególnionych w innych punktach niniejszego załącznika,
organiczne związki siarki,
jakiekolwiek pochodne polichlorowanego dibenzofuranu,
jakiekolwiek pochodne polichlorowanej dibenzo-p-dioksyny,
odpady zeszklone i z procesów zeszkliwiania;
związki niklu,
węglowodory i ich związki z tlenem, azotem lub siarką nieuwzględnione w inny
sposób w niniejszym załączniku.
Załącznik nr 4a
PRZYKŁADOWE INSTRUMENTY EKONOMICZNE I INNE ŚRODKI, KTÓRE MAJĄ ZACHĘCAĆ DO STOSOWANIA HIERARCHII SPOSOBÓW POSTĘPOWANIA Z ODPADAMI
1. Opłaty za składowanie i spalanie odpadów oraz ograniczenia w stosowaniu tych
procesów zachęcające do zapobiegania powstawaniu odpadów i do recyklingu,
przy utrzymaniu składowania jako najmniej pożądanej metody gospodarowania
odpadami.
2. Systemy opłat proporcjonalnych do ilości odpadów pobieranych od wytwórców
odpadów na podstawie rzeczywistej ilości wytwarzanych odpadów i
zachęcających do segregowania u źródła odpadów podlegających recyklingowi
oraz do zmniejszenia ilości odpadów mieszanych.
3. Zachęty podatkowe do nieodpłatnego oddawania produktów, zwłaszcza
żywności.
4. Systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta w odniesieniu do różnych
rodzajów odpadów oraz środki służące poprawie ich skuteczności, rentowności i
zarządzania.
5. Systemy zwrotu kaucji i inne środki zachęcające do wydajnego zbierania
zużytych produktów i materiałów.
6. Należyte planowanie inwestycji w infrastrukturę gospodarowania odpadami, w
tym z wykorzystaniem funduszy unijnych.
7. Zrównoważone zamówienia publiczne zachęcające do lepszego gospodarowania
odpadami i wykorzystywania produktów i materiałów pochodzących z
recyklingu.
8. Stopniowe znoszenie dopłat niezgodnych z hierarchią postępowania z odpadami.
9. Stosowanie środków fiskalnych lub innych środków wspierających
wykorzystywanie produktów i materiałów przygotowanych do ponownego
użycia lub poddanych recyklingowi.
10. Wspieranie badań i innowacji dotyczących zaawansowanych technologii
recyklingu i regeneracji produktów.
11. Wykorzystanie najlepszych dostępnych technik przetwarzania odpadów.
12. Zachęty gospodarcze dla organów jednostek samorządu terytorialnego oraz
administracji rządowej w województwie, zwłaszcza wspierające zapobieganie
powstawaniu odpadów oraz rozbudowę systemów selektywnego zbierania, bez
wspierania składowania i spalania.
13. Publiczne kampanie podnoszenia poziomu świadomości, zwłaszcza dotyczące
selektywnego zbierania odpadów, zapobiegania ich powstawaniu i zmniejszania
ich ilości, a także uwzględnianie tych zagadnień w edukacji i szkoleniach.
14. Systemy koordynacji działań wszystkich organów publicznych uczestniczących
w gospodarowaniu odpadami, w tym z wykorzystaniem środków
elektronicznych.
15. Wspieranie stałego dialogu i współpracy między wszystkimi zainteresowanymi
stronami dotyczących gospodarowania odpadami oraz zachęcanie do zawierania
dobrowolnych porozumień i do sporządzania przez przedsiębiorstwa sprawozdań
dotyczących odpadów.
Załącznik nr 5
PRZYKŁADY ŚRODKÓW SŁUŻĄCYCH ZAPOBIEGANIU POWSTAWANIU
ODPADÓW
Środki, które mogą mieć wpływ na warunki ramowe związane z wytwarzaniem
odpadów
1. Wykorzystanie środków planowania lub innych instrumentów ekonomicznych
wspierających efektywne wykorzystanie zasobów.
2. Promocja badań i rozwoju w obszarze pozyskiwania czystszych i bardziej
oszczędnych produktów i technologii oraz upowszechnianie i wykorzystywanie
wyników takich badań i rozwoju.
3. Opracowanie na wszystkich poziomach skutecznych i przydatnych
wskaźników presji na środowisko związanej z wytwarzaniem odpadów, przy czym
celem tych wskaźników ma być przyczynienie się do zapobiegania powstawaniu
odpadów, od porównywania produktów na poziomie Wspólnoty, przez działania podjęte
przez władze lokalne, po środki ogólnokrajowe.
Środki, które mogą mieć wpływ na fazę projektu, produkcji i dystrybucji
4. Promocja ekoprojektowania (systematycznego uwzględniania aspektów
środowiskowych przy projektowaniu produktu z zamiarem poprawienia
charakterystyki oddziaływania, jakie dany produkt wywiera na środowisko przez cały
cykl życia).
5. Dostarczanie informacji o technikach zapobiegania powstawaniu odpadów
z zamiarem ułatwiania wprowadzania najlepszych dostępnych technik w przemyśle.
6. Organizacja szkoleń dla właściwych organów w zakresie wprowadzania
wymogów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów do decyzji wydawanych
na podstawie ustawy o odpadach i ustawy – Prawo ochrony środowiska.
7. Objęcie środkami zapobiegania wytwarzaniu odpadów instalacji
niepodlegających pozwoleniom zintegrowanym. W odpowiednich przypadkach
środki takie mogą zawierać oceny i plany zapobiegania powstawaniu odpadów.
8. Wykorzystanie kampanii informacyjnych oraz zapewnienie wsparcia
finansowego, decyzyjnego i innego rodzaju wsparcia dla przedsiębiorstw. Środki takie
będą szczególnie skuteczne, jeżeli będą skierowane i dostosowane do małych
i średnich przedsiębiorstw i będą działały przez sieci istniejących powiązań
gospodarczych.
9. Stosowanie dobrowolnych umów, paneli konsumentów i producentów lub
negocjacji sektorowych, zmierzających do tego, aby dane przedsiębiorstwa lub sektory
przemysłu wyznaczały własne plany lub cele zapobiegania powstawaniu odpadów lub
udoskonalały nieoszczędne produkty lub opakowania.
10. Promocja wiarygodnych systemów zarządzania środowiskiem, w tym EMAS
i ISO 14001.
Środki, które mogą mieć wpływ na fazę konsumpcji i użytkowania
11. Instrumenty ekonomiczne, takie jak zachęty do czystych zakupów lub
wprowadzenie obowiązkowej zapłaty przez konsumentów za dany artykuł lub element
opakowania, który w przeciwnym wypadku byłby wydawany bezpłatnie.
12. Wykorzystanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu
społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów.
13. Promocja wiarygodnego etykietowania ekologicznego.
14. Porozumienia z sektorem przemysłu, np. dotyczące paneli produktów
podobnych do prowadzonych w ramach zintegrowanych polityk produktowych lub
umowy z detalistami w sprawie dostępności informacji o zapobieganiu powstawaniu
odpadów oraz w sprawie produktów powodujących mniejsze oddziaływanie na
środowisko.
15. W kontekście zamówień publicznych i zaopatrzenia przedsiębiorstw –
włączanie kryteriów związanych z ochroną środowiska i zapobieganiem powstawaniu
odpadów do zaproszeń do składania ofert i kontraktów, zgodnie z Podręcznikiem na
temat ekologicznych zamówień publicznych, opublikowanym przez Komisję
Europejską 29 października 2004 r.
16. Propagowanie ponownego użycia lub naprawy wyrzucanych produktów lub
ich składników, w szczególności przez stosowanie środków edukacyjnych,
ekonomicznych, logistycznych i innych, takich jak wspieranie lub tworzenie
akredytowanych sieci napraw i ponownego użycia, zwłaszcza w regionach gęsto
zaludnionych.
WZÓR KARTY PRZEKAZANIA ODPADÓW KOMUNALNYCH – TRYB
ODBIORU ODPADÓW
10)
odzysku, z wyłączeniem odzysku,
Załącznik nr 6
minerały (np. piasek i kamienie, kruszywo);
związki miedzi,
gleba i ziemia, w tym urobek z pogłębiania;
związki cynku,
odpady metali;
arsen, związki arsenu,
odpady fosfogipsów;
selen, związki selenu,ogłoszenia19),
z wyjątkiem przepisów:
art. 207 pkt 17 w zakresie art. 402 ust. 2a i 2b w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą oraz art. 209 pkt 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;
art. 178, art. 179, art. 194 ust. 1 pkt 5, art. 213 pkt 8, które wchodzą w życie
po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, z tym że wymienione
przepisy stosuje się od daty utworzenia BDO ogłoszonej w komunikacie,
o którym mowa w art. 238 ust. 2;
art. 207 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
odzysku, z wyłączeniem odzysku energii
Art. 26a.
zmienionyW przypadku gdy ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia
ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów, właściwy
organ podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu
nimi.
Roszczenie o zwrot:
kosztów, o których mowa w ust. 6,
różnicy, o której mowa w ust. 8
– przedawnia się po upływie 10 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa
odpowiednio w ust. 8 albo 9, stała się ostateczna.
Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez
właściwy organ, w ramach realizacji działań polegających na usunięciu odpadów
i gospodarowaniu nimi, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn.
zm.10)), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują właściwemu
organowi.
Przepisów ust. 1–11 nie stosuje się, w przypadku gdy:
odpady są składowane:
na eksploatowanym lub zamkniętym składowisku odpadów,
w miejscu, w którym przed dniem 1 października 2001 r. były składowane
odpady;
odpady są przemieszczane na podstawie przepisów o międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów;
zastosowanie ma art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie.
Właściwym organem w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest:
w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada
jako władający powierzchnią ziemi – regionalny dyrektor ochrony środowiska;
w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku z wydaniem
decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzeniem
nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej z gospodarką
odpadami – organ właściwy do wydania tej decyzji;
w pozostałych przypadkach – wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ
określa, w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi:
zakres i termin udostępnienia przez niego powierzchni ziemi, obiektów lub innych
miejsc, w których znajdują się odpady;
zakres i sposób przeprowadzenia działań mających na celu usunięcie odpadów
przez ten organ;
termin rozpoczęcia i zakończenia działań, o których mowa w pkt 2.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Przepisów art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803)2026 r. poz. 622, 825, 846,
875 i 1098), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują właściwemu
organowi.
Przepisów ust. 1–11 nie stosuje się, w przypadku gdy:
odpady są składowane:
na eksploatowanym lub zamkniętym składowisku odpadów,
w miejscu, w którym przed dniem 1 października 2001 r. były
składowane odpady;
odpady są przemieszczane na podstawie przepisów o międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów;
zastosowanie ma art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r.
o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
Właściwym organem w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest:
w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada
jako władający powierzchnią ziemi – regionalny dyrektor ochrony
środowiska;
w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku
z wydaniem decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami,
stwierdzeniem nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej
z gospodarką odpadami – organ właściwy do wydania tej decyzji;
w pozostałych przypadkach – wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ
określa, w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi:
zakres i termin udostępnienia przez niego powierzchni ziemi, obiektów lub
innych miejsc, w których znajdują się odpady;
zakres i sposób przeprowadzenia działań mających na celu usunięcie
odpadów przez ten organ;
termin rozpoczęcia i zakończenia działań, o których mowa w pkt 2.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Przepisów art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 i 846) nie stosuje się.
Decyzję, o której mowa w ust. 3, wydaje się po zasięgnięciu opinii
w sprawie spełnienia przesłanek konieczności niezwłocznego usunięcia odpadów:
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;
odpowiednio organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej albo organu Wojskowej
Inspekcji Sanitarnej stosownie do ich właściwości miejscowej w odniesieniu
do:
oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi
w związku z obecnością tych odpadów,
zanieczyszczenia w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia
w związku z obecnością tych odpadów;
regionalnego dyrektora ochrony środowiska, z wyjątkiem przypadku gdy
decyzję wydaje ten organ;
komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.
Właściwy organ żąda od posiadacza odpadów odpowiedzialnego za
gospodarowanie odpadami zwrotu poniesionych przez siebie kosztów działań
polegających na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi. Posiadacz odpadów
jest obowiązany zwrócić te koszty w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.
Właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części
kosztów działań polegających na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi,
jeżeli:
wobec posiadacza odpadów nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego
lub egzekucja okazała się bezskuteczna;
koszt postępowania egzekucyjnego jest wyższy niż kwota możliwa do
odzyskania.
Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, w stosunku
do posiadacza odpadów, który ustanowił zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa
w art. 48a ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję o przeznaczeniu środków z tego
zabezpieczenia na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 6, określając
w decyzji wysokość tych kosztów. W przypadku gdy wysokość ustanowionego
zabezpieczenia roszczeń jest niewystarczająca na pokrycie kosztów, o których
mowa w ust. 6, właściwy organ w decyzji nakłada na posiadacza odpadów także
obowiązek zwrotu różnicy między wysokością tych kosztów a wysokością tego
zabezpieczenia, określając wysokość tej różnicy oraz sposób i termin jej uiszczenia.
Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, w stosunku
do posiadacza odpadów, który nie ustanowił zabezpieczenia roszczeń, o którym
mowa w art. 48a ust. 1, właściwy organ, w drodze decyzji, nakłada na posiadacza
odpadów obowiązek zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 6, oraz określa
wysokość tych kosztów oraz sposób i termin ich uiszczenia.
Art. 3.
zmienionyIlekroć w ustawie jest mowa o:
bioodpadach – rozumie się przez to ulegające biodegradacji odpady
z ogrodów i parków, odpady żywności i kuchenne z gospodarstw domowych,
gastronomii, w tym restauracji, stołówek oraz zakładów zbiorowego
żywienia, biur, hurtowni i jednostek handlu detalicznego, a także podobne
odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność;
odpadach ulegających biodegradacji – rozumie się przez to odpady, które
ulegają rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale
mikroorganizmów;
odpadach weterynaryjnych – rozumie się przez to odpady powstające
w związku z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług
weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem badań naukowych
i doświadczeń na zwierzętach;
(uchylony)
odpadach z wypadków – rozumie się przez to odpady powstające podczas
prowadzenia akcji ratowniczej lub gaśniczej, z wyłączeniem:
odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii
przemysłowej, w rozumieniu art. 3 pkt 23 i 24 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 i 2687 oraz
z 2023 r. poz. 877),
odpadów powstałych w wyniku szkody w środowisku, o której mowa
w art. 6 pkt 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187);
odpadach żywności – rozumie się przez to żywność w rozumieniu
art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa
żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności
oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz.
WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.4)), która stała się odpadami;
odzysku – rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem
jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych
materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej
funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej
funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce;
odzysku energii – rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów
w celu odzyskania energii;
odzysku materiałów – rozumie się przez to każdy odzysk inny niż odzysk energii
i ponowne przetwarzanie na materiały, które mogą zostać wykorzystane jako
paliwa lub inne środki wytwarzania energii; odzysk materiałów obejmuje w
szczególności przygotowanie do ponownego użycia, recykling i prace ziemne;
olejach odpadowych – rozumie się przez to wszelkie mineralne lub syntetyczne
oleje smarowe lub przemysłowe, które przestały się nadawać do użytku, do
jakiego były pierwotnie przeznaczone, w szczególności zużyte oleje z silników
spalinowych i oleje przekładniowe, oleje smarowe, oleje turbinowe oraz oleje
hydrauliczne;
PCB – rozumie się przez to polichlorowane bifenyle, polichlorowane trifenyle,
monometylotetrachlorodifenylometan, monometylodichlorodifenylometan,
monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek
z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie;
ponownym użyciu – rozumie się przez to działanie polegające na
wykorzystywaniu produktów lub części produktów niebędących odpadami
ponownie do tego samego celu, do którego były przeznaczone;
posiadaczu odpadów – rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę
fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości
prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający
powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na
nieruchomości;
gospodarowaniu odpadami – rozumie się przez to zbieranie, transport lub
przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi
działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania
odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub
pośrednika w obrocie odpadami;
pośredniku w obrocie odpadami – rozumie się przez to każdego, kto organizuje
przetwarzanie odpadów w imieniu innych podmiotów, w tym również podmiot,
który nie obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie;
prowadzącym zakład recyklingu statków – rozumie się przez to prowadzącego
zakład recyklingu statków w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r.
w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)
nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1),
zwanego dalej „rozporządzeniem 1257/2013”;
pracach ziemnych – rozumie się przez to każdy odzysk, w ramach którego
odpady inne niż niebezpieczne są wykorzystywane do przywracania wartości
użytkowych lub przyrodniczych wyrobiskom i zapadliskom lub do celów
inżynieryjnych na potrzeby kształtowania krajobrazu; odpady wykorzystywane
do prac ziemnych zastępują materiały niebędące odpadami, nadają się do wyżej
wymienionych celów i ograniczają się do masy bezwzględnie koniecznej do
osiągnięcia tych celów;
przetwarzaniu – rozumie się przez to procesy odzysku lub unieszkodliwiania,
w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie;
przygotowaniu do ponownego użycia – rozumie się przez to odzysk polegający
na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub
części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do
tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych
czynności wstępnego przetwarzania;
recyklingu – rozumie się przez to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie
przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane
w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie
materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii
i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako
paliwa lub do prac ziemnych;
recyklingu statków – rozumie się przez to recykling statków w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia 1257/2013;
selektywnym zbieraniu – rozumie się przez to zbieranie, w ramach którego dany
strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje
jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi
samymi cechami;
składowisku odpadów – rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do
składowania odpadów;
spalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część przeznaczone do
termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku
wytwarzanej energii cieplnej, obejmujące instalacje i urządzenia służące do
prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów wraz
z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do powietrza,
kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów oraz instalacjami
związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem
odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami
związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych
w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych; jeżeli współspalanie
odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem tej instalacji nie jest
wytwarzanie energii ani wytwarzanie produktów materialnych, tylko termiczne
przekształcenie odpadów, wówczas instalacja ta uważana jest za spalarnię
odpadów;
sprzedawcy odpadów – rozumie się przez to podmiot, który nabywa, a następnie
zbywa odpady, we własnym imieniu, w tym również podmiot, który nie obejmuje
odpadów fizycznie w posiadanie;
stosowaniu komunalnych osadów ściekowych – rozumie się przez to
rozprowadzanie komunalnych osadów ściekowych na powierzchni ziemi lub
wprowadzanie ich do gleby;
systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta – rozumie się przez to
zestaw środków podjętych w celu zapewnienia, aby wprowadzający produkty,
w tym produkty w opakowaniach, ponosili odpowiedzialność finansową albo
odpowiedzialność finansową i organizacyjną na etapie cyklu życia produktu, gdy
staje się on odpadem;
termicznym przekształcaniu odpadów – rozumie się przez to:
spalanie odpadów przez ich utlenianie,
inne niż wskazane w lit. a procesy termicznego przetwarzania odpadów, w tym
pirolizę, zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas
tych procesów są następnie spalane;
gospodarce odpadami – rozumie się przez to wytwarzanie odpadów
i gospodarowanie odpadami;
unieszkodliwianiu odpadów – rozumie się przez to proces niebędący odzyskiem,
nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii;
współspalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część, których
głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii lub produktów,
w których wraz z paliwami są przekształcane termicznie odpady w celu odzys-
kania zawartej w nich energii lub w celu ich unieszkodliwiania, obejmujące
instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego
przekształcania wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich
do atmosfery, kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów, instalacjami
związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem
odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami
związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych
w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych;
wytwórcy odpadów – rozumie się przez to każdego, którego działalność lub
bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów),
oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania
powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów
powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki,
remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania,
konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa
o świadczenie usługi stanowi inaczej; wytwórcą odpadów zdawanych do
portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków w rozumieniu art. 5 pkt 9
ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów
(Dz. U. poz. 1250) jest podmiot świadczący usługę odbioru odpadów w porcie
lub przystani morskiej;
zapobieganiu powstawaniu odpadów – rozumie się przez to środki zastosowane
w odniesieniu do produktu, materiału lub substancji, zanim staną się one
odpadami, zmniejszające:
ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie lub wydłużenie
okresu dalszego używania produktu,
negatywne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko
i zdrowie ludzi,
zawartość substancji niebezpiecznych w materiałach i produktach;
zbieraniu odpadów – rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich
transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące
do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany
klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym
mowa w pkt 5 lit. b.
komunalnych osadach ściekowych – rozumie się przez to pochodzący
z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji
służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków
o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych;
magazynowaniu odpadów – rozumie się przez to czasowe przechowywanie
odpadów obejmujące:
wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,
tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie
odpadów,
magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów;
odpadach – rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których
posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest
obowiązany;
odpadach budowlanych i rozbiórkowych – rozumie się przez to odpady powstałe
podczas robót budowlanych;
odpadach komunalnych – rozumie się przez to odpady powstające
w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców
odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów
z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady
komunalne i odpady selektywnie zebrane:
z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa
sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt
elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady
wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz
ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne
pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych
– przy czym odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji, rolnictwa,
leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych, sieci kanalizacyjnej oraz
z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych, pojazdów wycofanych
z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych; niesegregowane
(zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowanymi (zmieszanymi)
odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane przetwarzaniu odpadów,
ale przetwarzanie to nie zmieniło w sposób znaczący ich właściwości;
odpadach medycznych – rozumie się przez to odpady powstające w związku
z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń
naukowych w zakresie medycyny;
odpadach obojętnych – rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym
przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne,
nie wchodzą w reakcje fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia
środowiska lub zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji
i nie wpływają niekorzystnie na materię, z którą się kontaktują; ogólna zawartość
zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność do ich wymywania, a także
negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku są nieznaczne,
a w szczególności nie stanowią zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych,
wód podziemnych, gleby i ziemi;
Niewyczerpujący wykaz procesów odzysku określa załącznik nr 1 do ustawy.
Niewyczerpujący wykaz procesów unieszkodliwiania określa załącznik
nr 2 do ustawy.
Niewyczerpujący wykaz kategorii odpadów niepalnych określa załącznik
nr 2a do ustawy.
Za odpady niepalne mogą zostać uznane także odpady należące do kategorii
innych niż wymienione w załączniku nr 2a do ustawy, jeżeli nie mogą one brać udziału
w procesie spalania (nie są zdolne do palenia się), a przez to nie mogą wpływać na
rozwój pożaru oraz jego moc, w szczególności ze względu na sposób magazynowania
lub składowania tych odpadów, ich skład chemiczny lub postać, niezależnie od
przyjętych kodów odpadów zawartych w przepisach wydanych na podstawie
art. 4 ust. 3.
Uznania odpadów, o których mowa w ust. 3b, za niepalne dokonuje się
indywidualnie w każdym przypadku w odniesieniu do określonego stanu faktycznego.
Przy dokonywaniu uznania odpadów za niepalne można na zasadzie dobrowolności,
o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej
(Dz. U. z 2022 r. poz. 2057 oraz z 2023 r. poz. 1088), wykorzystać opinie
rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych lub osób, o których
mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy, a w przypadku braku takiej możliwości – instytutów
badawczych lub ośrodków naukowych specjalizujących się w badaniach w zakresie
palności.
Odpady niebezpieczne oznaczają odpady wykazujące co najmniej jedną spośród
właściwości niebezpiecznych. Właściwości powodujące, że odpady są odpadami
niebezpiecznymi, oraz warunki uznania odpadów za niebezpieczne, z wyjątkiem
warunków uznania odpadów za posiadające właściwości zakaźne, określają przepisy
rozporządzenia Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zastępującego
załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie
odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 365 z 19.12.2014, str. 89,
z późn. zm.5)), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1357/2014”, oraz
rozporządzenia Rady (UE) 2017/997 z dnia 8 czerwca 2017 r. zmieniającego
załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE
w odniesieniu do niebezpiecznej właściwości HP 14 „Ekotoksyczne” (Dz. Urz.
UE L 150 z 14.06.2017, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2017/997”.
Odpadami innymi niż niebezpieczne są odpady inne niż określone w ust. 4.
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki uznania odpadów za
posiadające właściwości zakaźne oraz sposób ustalania tych właściwości,2025 r. poz. 647, z późn.
zm.4)),
odpadów powstałych w wyniku szkody w środowisku, o której mowa
w art. 6 pkt 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187);
odpadach żywności – rozumie się przez to żywność w rozumieniu
art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa
żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa
Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.5)), która stała
się odpadami;
odzysku – rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym
wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez
zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby
użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są
przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie
w gospodarce;
odzysku energii – rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów
w celu odzyskania energii;
odzysku materiałów – rozumie się przez to każdy odzysk inny niż odzysk
energii i ponowne przetwarzanie na materiały, które mogą zostać
wykorzystane jako paliwa lub inne środki wytwarzania energii; odzysk
materiałów obejmuje w szczególności przygotowanie do ponownego użycia,
recykling i prace ziemne;
olejach odpadowych – rozumie się przez to wszelkie mineralne lub
syntetyczne oleje smarowe lub przemysłowe, które przestały się nadawać do
użytku, do jakiego były pierwotnie przeznaczone, w szczególności zużyte
oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, oleje smarowe, oleje
turbinowe oraz oleje hydrauliczne;
PCB – rozumie się przez to polichlorowane bifenyle, polichlorowane
trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,
monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz
mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej
0,005 % wagowo łącznie;
ponownym użyciu – rozumie się przez to działanie polegające na
wykorzystywaniu produktów lub części produktów niebędących odpadami
ponownie do tego samego celu, do którego były przeznaczone;
posiadaczu odpadów – rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę
fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą
osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że
władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na
nieruchomości;
gospodarowaniu odpadami – rozumie się przez to zbieranie, transport lub
przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad
wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami
unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze
sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami;
pośredniku w obrocie odpadami – rozumie się przez to każdego, kto
organizuje przetwarzanie odpadów w imieniu innych podmiotów, w tym
również podmiot, który nie obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie;
prowadzącym zakład recyklingu statków – rozumie się przez to prowadzącego
zakład recyklingu statków w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada
2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającego rozporządzenie
(WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 330
z 10.12.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 1257/2013”;
pracach ziemnych – rozumie się przez to każdy odzysk, w ramach którego
odpady inne niż niebezpieczne są wykorzystywane do przywracania wartości
użytkowych lub przyrodniczych wyrobiskom i zapadliskom lub do celów
inżynieryjnych na potrzeby kształtowania krajobrazu; odpady
wykorzystywane do prac ziemnych zastępują materiały niebędące odpadami,
nadają się do wyżej wymienionych celów i ograniczają się do masy
bezwzględnie koniecznej do osiągnięcia tych celów;
przetwarzaniu – rozumie się przez to procesy odzysku lub unieszkodliwiania,
w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie;
przygotowaniu do ponownego użycia – rozumie się przez to odzysk
polegający na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego
produkty lub części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są
przygotowywane do tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez
jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania;
recyklingu – rozumie się przez to odzysk, w ramach którego odpady są
ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje
wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne
przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie
obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które
mają być wykorzystane jako paliwa lub do prac ziemnych;
recyklingu statków – rozumie się przez to recykling statków w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia 1257/2013;
selektywnym zbieraniu – rozumie się przez to zbieranie, w ramach którego
dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania,
obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami
i takimi samymi cechami;
składowisku odpadów – rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony
do składowania odpadów;
spalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część przeznaczone
do termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku
wytwarzanej energii cieplnej, obejmujące instalacje i urządzenia służące do
prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów wraz
z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do powietrza,
kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów oraz instalacjami
związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem
i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania
oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem
substancji otrzymanych w wyniku spalania i oczyszczania gazów
odlotowych; jeżeli współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że
głównym celem tej instalacji nie jest wytwarzanie energii ani wytwarzanie
produktów materialnych, tylko termiczne przekształcenie odpadów, wówczas
instalacja ta uważana jest za spalarnię odpadów;
sprzedawcy odpadów – rozumie się przez to podmiot, który nabywa,
a następnie zbywa odpady, we własnym imieniu, w tym również podmiot,
który nie obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie;
stosowaniu komunalnych osadów ściekowych – rozumie się przez to
rozprowadzanie komunalnych osadów ściekowych na powierzchni ziemi lub
wprowadzanie ich do gleby;
systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta – rozumie się przez to
zestaw środków podjętych w celu zapewnienia, aby wprowadzający produkty,
w tym produkty w opakowaniach, ponosili odpowiedzialność finansową albo
odpowiedzialność finansową i organizacyjną na etapie cyklu życia produktu,
gdy staje się on odpadem;
termicznym przekształcaniu odpadów – rozumie się przez to:
spalanie odpadów przez ich utlenianie,
inne niż wskazane w lit. a procesy termicznego przetwarzania odpadów,
w tym pirolizę, zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje
powstające podczas tych procesów są następnie spalane;
gospodarce odpadami – rozumie się przez to wytwarzanie odpadów
i gospodarowanie odpadami;
unieszkodliwianiu odpadów – rozumie się przez to proces niebędący
odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk
substancji lub energii;
współspalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część, których
głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii lub produktów,
w których wraz z paliwami są przekształcane termicznie odpady w celu
odzyskania zawartej w nich energii lub w celu ich unieszkodliwiania,
obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu
termicznego przekształcania wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych
i wprowadzaniem ich do atmosfery, kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem
procesów, instalacjami związanymi z przyjmowaniem, wstępnym
przetwarzaniem i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego
przekształcania oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem
i przetwarzaniem substancji otrzymanych w wyniku spalania i oczyszczania
gazów odlotowych;
wytwórcy odpadów – rozumie się przez to każdego, którego działalność lub
bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów),
oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne
działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą
odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy,
rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz
sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba
że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej; wytwórcą odpadów
zdawanych do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków
w rozumieniu art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych
urządzeniach do odbioru odpadów ze statków (Dz. U. poz. 1250) jest podmiot
świadczący usługę odbioru odpadów w porcie lub przystani morskiej;
zapobieganiu powstawaniu odpadów – rozumie się przez to środki
zastosowane w odniesieniu do produktu, materiału lub substancji, zanim staną
się one odpadami, zmniejszające:
ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie lub wydłużenie
okresu dalszego używania produktu,
negatywne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko
i zdrowie ludzi,
zawartość substancji niebezpiecznych w materiałach i produktach;
zbieraniu odpadów – rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich
transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie
nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów
i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe
magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b.
komunalnych osadach ściekowych – rozumie się przez to pochodzący
z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji
służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków
o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych;
magazynowaniu odpadów – rozumie się przez to czasowe przechowywanie
odpadów obejmujące:
wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,
tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie
odpadów,
magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów;
odpadach – rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których
posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest
obowiązany;
odpadach budowlanych i rozbiórkowych – rozumie się przez to odpady
powstałe podczas robót budowlanych;
odpadach komunalnych – rozumie się przez to odpady powstające
w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych
wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne
do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane
(zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane:
z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale,
tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty
sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz
odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz
ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne
pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw
domowych
– przy czym odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji,
rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych, sieci
kanalizacyjnej oraz z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych,
pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórko-
wych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają
niesegregowanymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli
zostały poddane przetwarzaniu odpadów, ale przetwarzanie to nie zmieniło
w sposób znaczący ich właściwości;
odpadach medycznych – rozumie się przez to odpady powstające w związku
z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań
i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny;
odpadach obojętnych – rozumie się przez to odpady, które nie ulegają
istotnym przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są
nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje fizyczne ani chemiczne, nie
powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla życia lub zdrowia
ludzi, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię,
z którą się kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach
oraz zdolność do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na
środowisko odcieku są nieznaczne, a w szczególności nie stanowią zagrożenia
dla jakości wód powierzchniowych, wód podziemnych, gleby i ziemi;
Niewyczerpujący wykaz procesów odzysku określa załącznik nr 1 do
ustawy.
Niewyczerpujący wykaz procesów unieszkodliwiania określa załącznik
nr 2 do ustawy.
Niewyczerpujący wykaz kategorii odpadów niepalnych określa załącznik
nr 2a do ustawy.
Za odpady niepalne mogą zostać uznane także odpady należące do
kategorii innych niż wymienione w załączniku nr 2a do ustawy, jeżeli nie mogą one
brać udziału w procesie spalania (nie są zdolne do palenia się), a przez to nie mogą
wpływać na rozwój pożaru oraz jego moc, w szczególności ze względu na sposób
magazynowania lub składowania tych odpadów, ich skład chemiczny lub postać,
niezależnie od przyjętych kodów odpadów zawartych w przepisach wydanych na
podstawie art. 4 ust. 3.
Uznania odpadów, o których mowa w ust. 3b, za niepalne dokonuje się
indywidualnie w każdym przypadku w odniesieniu do określonego stanu
faktycznego. Przy dokonywaniu uznania odpadów za niepalne można na zasadzie
dobrowolności, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 188 oraz z 2026 r. poz. 815), wykorzystać
opinie rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych lub osób,
o których mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy, a w przypadku braku takiej możliwości
– instytutów badawczych lub ośrodków naukowych specjalizujących się
w badaniach w zakresie palności.
Odpady niebezpieczne oznaczają odpady wykazujące co najmniej jedną
spośród właściwości niebezpiecznych. Właściwości powodujące, że odpady są
odpadami niebezpiecznymi, oraz warunki uznania odpadów za niebezpieczne,
z wyjątkiem warunków uznania odpadów za posiadające właściwości zakaźne,
określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia
2014 r. zastępującego załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz.
UE L 365 z 19.12.2014, str. 89, z późn. zm.6)), zwanego dalej „rozporządzeniem
(UE) nr 1357/2014”, oraz rozporządzenia Rady (UE) 2017/997 z dnia 8 czerwca
2017 r. zmieniającego załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2008/98/WE w odniesieniu do niebezpiecznej właściwości HP 14
„Ekotoksyczne” (Dz. Urz. UE L 150 z 14.06.2017, str. 1), zwanego dalej
„rozporządzeniem (UE) 2017/997”.
Odpadami innymi niż niebezpieczne są odpady inne niż określone
w ust. 4.
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki uznania
odpadów za posiadające właściwości zakaźne oraz sposób ustalania tych właś-
ciwości, kierując się wymaganiami ochrony środowiska oraz zagrożeniami dla
życia lub zdrowia ludzi.
Art. 35.
zmienionyPlany gospodarki odpadami zawierają:
analizę aktualnego stanu gospodarki odpadami na obszarze, dla którego jest
sporządzany plan, w tym:
informacje o istniejących środkach służących zapobieganiu powstawaniu
odpadów i ocenę ich użyteczności,
informacje o rodzajach odpadów, ich ilości i źródłach ich powstawania,
informacje o rodzajach i ilości odpadów poddawanych poszczególnym
procesom odzysku, również w instalacjach położonych poza terytorium
kraju,
informacje o rodzajach i ilości odpadów poddawanych poszczególnym
procesom unieszkodliwiania, również w instalacjach położonych poza
terytorium kraju,
informacje o istniejących systemach gospodarowania odpadami, w tym
zbierania odpadów,
informacje o rodzajach, rozmieszczeniu i mocy przerobowej istniejących
i istotnych dla systemu gospodarki odpadami instalacji odzysku
i unieszkodliwiania odpadów, w tym o rozwiązaniach dotyczących
olejów odpadowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów komunalnych,
odpadów zawierających znaczne ilości surowców najistotniejszych
z ekonomicznego punktu widzenia, których dostawy są obarczone
wysokim ryzykiem, zwanych dalej „surowcami krytycznymi”, lub
innych strumieni odpadów,
informacje o problemach w zakresie gospodarki odpadami, w tym ocenę:
– konieczności zamknięcia istniejących instalacji gospodarowania
odpadami i potrzeby budowy dodatkowej infrastruktury
gospodarowania odpadami zgodnie z zasadą bliskości oraz
konieczności realizacji inwestycji w celu zaspokojenia istniejących
potrzeb – jeżeli jest to uzasadnione,
– istniejących systemów zbierania odpadów, w tym rodzajów
odpadów objętych tymi systemami i terytorialnego zakresu
selektywnego zbierania odpadów, środków służących poprawie
funkcjonowania tych systemów oraz potrzeby stworzenia nowych
systemów zbierania odpadów,
– uwzględniającą – jeżeli to konieczne – podstawowe informacje
związane z obszarem, dla którego jest sporządzany plan gospodarki
odpadami, w szczególności położenie geograficzne, sytuację
demograficzną, sytuację gospodarczą oraz warunki glebowe,
hydrogeologiczne i hydrologiczne, mogące mieć wpływ na
lokalizację instalacji gospodarowania odpadami,
ocenę inwestycji i środków finansowych, w tym w odniesieniu do
jednostek samorządu terytorialnego, niezbędnych do zaspokojenia
potrzeb, o których mowa w lit. g tiret pierwsze,
informacje o środkach mających na celu przeciwdziałanie umieszczaniu
odpadów nadających się do poddania recyklingowi lub innemu
odzyskowi, w szczególności odpadów komunalnych, na składowisku,
z wyjątkiem odpadów, których składowanie zapewnia wynik najlepszy
dla środowiska,
informacje o środkach na rzecz zwalczania zaśmiecania środowiska
lądowego i morskiego oraz przeciwdziałania temu zaśmiecaniu
i usuwaniu wszystkich rodzajów odpadów,
jakościowe lub ilościowe wskaźniki i cele, w tym dotyczące ilości
wytworzonych odpadów i ich przetwarzania oraz odpadów komunalnych
unieszkodliwianych lub poddawanych procesowi odzysku energii;
prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami, w tym wynikające
ze zmian demograficznych i gospodarczych;
przyjęte cele w zakresie gospodarki odpadami z podaniem terminów ich
osiągnięcia, w tym cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów
i ograniczania ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji
kierowanych na składowisko odpadów;
kierunki działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów oraz
kształtowania systemu gospodarki odpadami, podejmowanych dla osiągnięcia
celów, o których mowa w pkt 3, w tym:
rozwiązania dotyczące olejów odpadowych, odpadów niebezpiecznych,
odpadów komunalnych, odpadów zawierających znaczne ilości
surowców krytycznych oraz innych strumieni odpadów,
określenie polityki w zakresie gospodarki odpadami wraz
z planowanymi technologiami i metodami jej realizacji lub polityki
w zakresie postępowania z odpadami stwarzającymi problemy z ich
zagospodarowaniem, w tym:
– środki, jakie należy zastosować, aby udoskonalić z punktu widzenia
ochrony środowiska przygotowanie do ponownego użycia,
recykling, inny niż recykling odzysk oraz unieszkodliwianie
odpadów,
– środki zachęcające do selektywnego zbierania bioodpadów w celu
ich kompostowania, fermentacji lub przetwarzania w inny sposób,
który zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska, stosowania
bezpiecznych dla środowiska materiałów wyprodukowanych
z bioodpadów, przy zachowaniu wysokiego poziomu ochrony życia
i zdrowia ludzi oraz środowiska,
informacje dotyczące kryteriów lokalizacji instalacji gospodarowania
odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji
unieszkodliwiania odpadów lub istotnych dla systemu gospodarki
odpadami instalacji odzysku – jeżeli jest to konieczne;
kierunki działań w celu zapobiegania powstawaniu odpadów z produktów, w
tym opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, oraz działania
służące zmniejszeniu stosowania produktów jednorazowego użytku z
tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 11
maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1903 oraz z 2023 r. poz. 877)
będących opakowaniami;
harmonogram, określenie wykonawców i sposobu finansowania oraz
przewidywane koszty zadań wynikających z przyjętych kierunków działań,
o których mowa w pkt 4;
informację o strategicznej ocenie oddziaływania planu na środowisko;
ocenę, w jaki sposób plan wspiera działania zmierzające do osiągnięcia celów
i spełnienia wymagań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej
w zakresie gospodarki odpadami;
określenie sposobu monitoringu i oceny wdrażania planu pozwalającego na
określenie sposobu oraz stopnia realizacji celów i zadań zdefiniowanych
w planie;
streszczenie w języku niespecjalistycznym.
KPZPO określa środki zapobiegania powstawaniu odpadów wymienione
w art. 19a ust. 1 oraz:
cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów;
opis istniejących środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów,
z wyodrębnieniem ponownego użycia, oraz ich wkład w zapobieganie
powstawaniu odpadów;
wskaźniki jakościowe lub ilościowe w celu monitorowania i oceny wdrażania
środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów, z wyodrębnieniem
ponownego użycia, w szczególności dotyczące ilości wytwarzanych odpadów
oraz pomiaru poziomów odpadów żywności;
informacje o wpływie instrumentów ekonomicznych i innych środków
określonych w załączniku nr 4a do ustawy na zapobieganie powstawaniu
odpadów – jeżeli jest to konieczne;
ocenę użyteczności środków określonych w załączniku nr 5 do ustawy lub
innych stosowanych środków – jeżeli jest to konieczne;
określenie surowców krytycznych, które są istotne przy podejmowaniu działań
w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów – jeżeli jest to konieczne;
działania rekomendowane do realizacji w zakresie zapobiegania powstawaniu
odpadów, w tym działania zapobiegające temu, aby produkty zawierające
surowce krytyczne nie stały się odpadami.
Program zapobiegania powstawaniu odpadów żywności obejmuje:
cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów żywności;
opis istniejących środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów
żywności;
wskaźniki jakościowe lub ilościowe w celu monitorowania i oceny wdrażania
środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów żywności;
działania rekomendowane do realizacji w zakresie zapobiegania powstawaniu
odpadów żywności.
W przypadku przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania planu
gospodarki odpadami na środowisko podsumowanie, o którym mowa w art. 55 ust. 3
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 i 1113),2024 r. poz. 433
oraz z 2026 r. poz. 176) będących opakowaniami;
harmonogram, określenie wykonawców i sposobu finansowania oraz
przewidywane koszty zadań wynikających z przyjętych kierunków działań,
o których mowa w pkt 4;
informację o strategicznej ocenie oddziaływania planu na środowisko;
ocenę, w jaki sposób plan wspiera działania zmierzające do osiągnięcia celów
i spełnienia wymagań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej
w zakresie gospodarki odpadami;
określenie sposobu monitoringu i oceny wdrażania planu pozwalającego na
określenie sposobu oraz stopnia realizacji celów i zadań zdefiniowanych
w planie;
streszczenie w języku niespecjalistycznym.
KPZPO określa środki zapobiegania powstawaniu odpadów wymienione
w art. 19a ust. 1 oraz:
cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów;
opis istniejących środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów,
z wyodrębnieniem ponownego użycia, oraz ich wkład w zapobieganie
powstawaniu odpadów;
wskaźniki jakościowe lub ilościowe w celu monitorowania i oceny wdrażania
środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów, z wyodrębnieniem
ponownego użycia, w szczególności dotyczące ilości wytwarzanych odpadów
oraz pomiaru poziomów odpadów żywności;
informacje o wpływie instrumentów ekonomicznych i innych środków
określonych w załączniku nr 4a do ustawy na zapobieganie powstawaniu
odpadów – jeżeli jest to konieczne;
ocenę użyteczności środków określonych w załączniku nr 5 do ustawy lub
innych stosowanych środków – jeżeli jest to konieczne;
określenie surowców krytycznych, które są istotne przy podejmowaniu
działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów – jeżeli jest to
konieczne;
działania rekomendowane do realizacji w zakresie zapobiegania powstawaniu
odpadów, w tym działania zapobiegające temu, aby produkty zawierające
surowce krytyczne nie stały się odpadami.
Program zapobiegania powstawaniu odpadów żywności obejmuje:
cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów żywności;
opis istniejących środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów
żywności;
wskaźniki jakościowe lub ilościowe w celu monitorowania i oceny wdrażania
środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów żywności;
działania rekomendowane do realizacji w zakresie zapobiegania powstawaniu
odpadów żywności.
W przypadku przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania planu
gospodarki odpadami na środowisko podsumowanie, o którym mowa
w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2026 r. poz. 670, 875 i 1097),
a w przypadku odstąpienia od jej przeprowadzenia – uzasadnienie, o którym mowa
w art. 42 pkt 2 tej ustawy, stanowi załącznik do planu.
Plany gospodarki odpadami mogą zawierać, z uwzględnieniem
uwarunkowań geograficznych i obszaru objętego planem, następujące informacje:
opis aspektów organizacyjnych związanych z gospodarowaniem odpadami,
w tym opis podziału odpowiedzialności pomiędzy podmioty publiczne
i prywatne zajmujące się gospodarowaniem odpadami;
ocenę użyteczności i przydatności stosowania instrumentów ekonomicznych
i innych instrumentów do rozwiązywania problemów związanych
z gospodarką odpadami, z uwzględnieniem potrzeby utrzymywania
niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego;
dane dotyczące kampanii informacyjnych i informowania społeczeństwa lub
określonej grupy osób w zakresie gospodarki odpadami;
informacje dotyczące skażonych miejsc unieszkodliwiania odpadów
i środków podjętych dla ich przywrócenia do stanu pozwalającego na ich
gospodarcze wykorzystanie;
kwestie specyficzne związane z gospodarką odpadami, wynikające
z uwarunkowań dotyczących obszaru, dla którego jest sporządzany plan.
Wojewódzkie plany gospodarki odpadami, oprócz elementów określonych
w ust. 1–3, zawierają:
(uchylony)
wskazanie instalacji komunalnych na obszarze województwa;
plan zamykania instalacji niespełniających wymagań ochrony środowiska,
których modernizacja nie jest możliwa z przyczyn technicznych lub nie jest
uzasadniona z przyczyn ekonomicznych.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Instalacją komunalną jest instalacja do przetwarzania niesegregowanych
(zmieszanych) odpadów komunalnych lub pozostałości z przetwarzania tych
odpadów, określona na liście, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt 1, spełniająca
wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa
w art. 143 tej ustawy, zapewniająca:
mechaniczno-biologiczne przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych)
odpadów komunalnych i wydzielanie z niesegregowanych (zmieszanych)
odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do
odzysku, lub
(uchylony)
składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego
przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych.
(uchylony)
Wojewódzki plan gospodarki odpadami powinien być zgodny z krajowym
planem gospodarki odpadami i służyć realizacji zawartych w nim celów.
Organy administracji publicznej opracowują plany gospodarki odpadami,
które wspierają działania zmierzające do osiągnięcia celów i spełnienia wymagań
wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej w zakresie gospodarki
odpadami, w szczególności opakowań i odpadów opakowaniowych, składowania
odpadów i zapobiegania zaśmiecaniu.
Warunkiem dopuszczalności finansowania budowy, rozbudowy lub
modernizacji instalacji przeznaczonych do przetwarzania odpadów komunalnych
ze środków Unii Europejskiej lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki
wodnej jest ich ujęcie w planie inwestycyjnym, o którym mowa w art. 35a;
warunek ten nie dotyczy instalacji do recyklingu odpadów.
Art. 35a.
zmienionyPlan inwestycyjny określa potrzebną infrastrukturę dotyczącą
odpadów komunalnych wraz z mocami przerobowymi, służącą zapobieganiu
powstawaniu tych odpadów oraz gospodarowaniu tymi odpadami, zapewniającą
osiąg-
nięcieosiągnięcie celów wyznaczonych w przepisach, o których mowa w art. 35 ust. 8.
Plan inwestycyjny zawiera w szczególności:
wskazanie planowanych inwestycji;
oszacowanie kosztów planowanych inwestycji oraz wskazanie źródeł ich
finansowania;
harmonogram realizacji planowanych inwestycji.
Projekt planu inwestycyjnego podlega uzgodnieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu.
Plan inwestycyjny stanowi załącznik do wojewódzkiego planu gospodarki
odpadami.
Art. 53.
zmienionyMarszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek
podmiotu, po stwierdzeniu, że wniosek o wpis do rejestru nie zawiera braków
formalnych, niezwłocznie, jednak nie późniejniepóźniej niż w terminie 30 dni od dnia
otrzymania wniosku.
Wniosek o wpis do rejestru składa się przy użyciu rejestrowego formularza
elektronicznego za pośrednictwem strony internetowej określonej w przepisach
wydanych na podstawie art. 84.
Przedsiębiorca zagraniczny, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,
składa w formie pisemnej wniosek o wpis do rejestru wygenerowany
za pośrednictwem strony internetowej określonej w przepisach wydanych na
podstawie art. 84, opatrzony podpisem tego przedsiębiorcy lub osoby go
reprezentującej.
Przedsiębiorca zagraniczny wykonujący działalność w zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1, składa wniosek o wpis do rejestru:
za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania, zgodnie
z art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 20222025 r.
poz. 470),89, 619, 621 i 1794 oraz z 2026 r. poz. 507), do marszałka województwa
właściwego ze względu na siedzibę oddziału – jeżeli ustanowił oddział na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
bezpośrednio do Marszałka Województwa Mazowieckiego – jeżeli nie
ustanowił oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przedsiębiorca zagraniczny, będący wprowadzającym baterie lub
akumulatory w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach
i akumulatorach, składa wniosek o wpis do rejestru:
za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania, zgodnie
z art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do marszałka
województwa właściwego ze względu na siedzibę oddziału – jeżeli ustanowił
oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
za pośrednictwem podmiotu pośredniczącego, z którym zawarł umowę,
o której mowa w art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach
i akumulatorach, do marszałka województwa właściwego ze względu na
siedzibę podmiotu pośredniczącego – jeżeli nie ustanowił oddziału na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
(uchylony)
Wniosek o wpis do rejestru zawiera:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
adres e-mail, a w przypadku wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela, o
którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym, również kod pocztowy, miejscowość, nazwę
ulicy, numer domu i lokalu, kraj, numer telefonu i faksu oraz osobę do
kontaktu, a także imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby
producenta, który go wyznaczył, oraz wykaz wprowadzających sprzęt, którzy
mogą korzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy,
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
adres e-mail, a w przypadku wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela, o
którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach
przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o
opłacie produktowej, również kod pocztowy, miejscowość, nazwę ulicy,
numer domu i lokalu, kraj, numer telefonu i faksu oraz osobę do kontaktu, a
także imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby producenta,
który go wyznaczył, oraz wykaz przedsiębiorców wprowadzających do obrotu
produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub przedsiębiorców
wprowadzających do obrotu narzędzia połowowe zawierające tworzywa
sztuczne, którzy mogą korzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 8b ust.
1 tej ustawy,
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile posiada, a w przypadku
wprowadzających baterie lub akumulatory – także europejski numer
identyfikacji podatkowej, o ile został nadany,
imię i nazwisko oraz adres e-mail osoby uprawnionej do reprezentacji
podmiotu,
(uchylony)
imię i nazwisko oraz adres e-mail osoby wypełniającej formularz rejestrowy
– oraz odpowiednio informacje, o których mowa w art. 52 ust. 1, stosownie do
zakresu działalności.
Podmiot wykonujący działalność w więcej niż jednym zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1, składa jeden wniosek o wpis do rejestru. Wniosek zawiera
odpowiednio wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 52 ust. 1,
stosownie do zakresów działalności, którą podmiot zamierza wykonywać.
Do wniosku o wpis do rejestru dołącza się:
w przypadku wszystkich podmiotów:
kopię dowodu uiszczenia opłaty rejestrowej, o ile przedsiębiorca podlega
obowiązkowi jej uiszczenia,
oświadczenie o spełnieniu wymagań niezbędnych do wpisu do rejestru
lub oświadczenie o braku okoliczności skutkujących wykreśleniem
z rejestru oraz oświadczenie potwierdzające, że dane zawarte w tych
wnioskach są zgodne ze stanem faktycznym;
w przypadku wprowadzającego sprzęt lub autoryzowanego przedstawiciela, o
którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym:
kopię umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, o ile została zawarta,
kopię dokumentu potwierdzającego wniesienie zabezpieczenia
finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, o ile
zabezpieczenie finansowe jest wymagane,
kopię umowy, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym –
w przypadku autoryzowanego przedstawiciela;
w przypadku organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym – kopię zaświadczenia wydanego przez bank
prowadzący rachunek lub lokatę terminową organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego o wpłacie kwoty równej wysokości kapitału
zakładowego organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na
pokrycie tego kapitału albo oświadczenie o wpłacie tej kwoty;
w przypadku organizacji odzysku, o której mowa w ustawie z dnia 11 maja
2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej – kopię zaświadczenia
wydanego przez bank prowadzący rachunek organizacji odzysku o wpłacie
kwoty równej wysokości kapitału zakładowego organizacji odzysku na
pokrycie tego kapitału albo oświadczenie o wpłacie tej kwoty;
w przypadku wprowadzających baterie lub akumulatory – informację
potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania i audytu
(EMAS), o ile uczestniczą w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS);
w przypadku wprowadzających pojazdy – umowy z przedsiębiorcami
prowadzącymi stacje demontażu zawarte w postaci elektronicznej albo kopie
tych umów zawartych w postaci papierowej;
w przypadku autoryzowanego przedstawiciela, o którym mowa w art. 8a ust.
1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, kopię
umowy, o której mowa w art. 8a ust. 2 tej ustawy.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7 pkt 1 lit. b, pkt 3 i 4, składa się pod
rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań.
Marszałek województwa zamieszcza w rejestrze dokumenty, o których
mowa w ust. 7, oraz udostępnia na żądanie właściwych organów dokumenty,
o których mowa w ust. 7 pkt 6.
Art. 36a.
zmienionyMinister właściwy do spraw rolnictwa, minister właściwy do
spraw gospodarki wodnej, minister właściwy do spraw gospodarki, minister
właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz
minister właściwy do spraw zdrowia współpracują z ministrem właściwym do
spraw klimatu przy opracowywaniu projektu KPZPO.
Minister właściwy do spraw klimatu, na rok przed przystąpieniem do
opracowania projektu KPZPO, przekazuje ministrom, o których mowa w ust. 1,
informację o zamiarze opracowania projektu KPZPO.
Ministrowie, o których mowa w ust. 1, każdy w zakresie swojej
właściwości, przygotowują i przekazują ministrowi właściwemu do spraw klimatu,
nie późniejniepóźniej niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa
w ust. 2, informacje niezbędne do opracowania KPZPO, obejmujące
w szczególności:
wskazanie celów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów;
wdrożone oraz proponowane działania;
rodzaj działań z podziałem na prawne, administracyjne, ekonomiczne,
edukacyjne i kontrolne;
sposób, koszty i potencjalne źródło finansowania wdrażania działań;
oczekiwane efekty działań;
sposób monitorowania realizacji działań.
Ministrowie, o których mowa w ust. 1, przekazują ministrowi właściwemu
do spraw klimatu wraz z informacjami, o których mowa w ust. 3, także informacje
wykorzystane do ich przygotowania.
Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia z ministrami, o których
mowa w ust. 1, sposób uwzględnienia uwag zgłoszonych w wyniku konsultacji
publicznych i opiniowania do projektu KPZPO w zakresie informacji, o których
mowa w ust. 3.
Art. 37.
zmienionyPlany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziejnierzadziej niż
co 6 lat.
Aktualizacja polega na zmianie planu gospodarki odpadami co najmniej
w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1, 3 i 4 i art. 35a ust. 1 i 2 albo na uchwaleniu
nowego planu gospodarki odpadami.
Plany gospodarki odpadami mogą być zmieniane między aktualizacjami
w zakresie innym niż wskazany w ust. 1a.
Zarząd województwa przedkłada projekt zaktualizowanego
wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, w celu uchwalenia, sejmikowi
województwa, nie późniejniepóźniej niż na miesiąc przed upływem terminu jego aktualizacji.
Przepisy art. 36 i art. 36a stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów
gospodarki odpadami, o której mowa w ust. 1, oraz do zmian planów gospodarki
odpadami, o których mowa w ust. 1b.
Sześcioletni okres, o którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia uchwalenia
ostatniej aktualizacji planu gospodarki odpadami, o której mowa w ust. 1a.
Art. 41.
zmienionyProwadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania
odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.
(uchylony)
Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów
wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce
zbierania lub przetwarzania odpadów.
Organem właściwym jest:
marszałek województwa:
dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na
środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale
społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na
środowisko,
dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi
w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie
przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub
zapadlisku odpadów jest nie mniejszaniemniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita
pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejszaniemniejsza niż 25 000 Mg,
dla instalacji komunalnych,
do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy
maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów
magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
starosta – w pozostałych przypadkach.
Organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów
i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenach zamkniętych jest regionalny
dyrektor ochrony środowiska.
Działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów
i zezwolenia na przetwarzanie odpadów może być, na wniosek posiadacza
odpadów, objęta jednym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów.
W przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których
co najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w ust. 3 pkt 1, organem
właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest
marszałek województwa.
Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie
na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub
przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy
prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do
wydania zezwolenia.
W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 20232025 r. poz. 775 i 803)1691) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.
(uchylony)
Do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów stosuje się
odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz
zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub
zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na
zbieranie i przetwarzanie odpadów.
Art. 41a.
zmienionyZezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie
odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub
przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu,
kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc
magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów
lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach
ochrony środowiska.
Zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów
oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub
przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej kontroli instalacji lub jej
części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów,
w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów,
w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony
przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony
przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym
mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu, o którym mowa
w art. 42 ust. 4c.
Do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem
o przeprowadzenie kontroli występuje właściwy organ, przekazując kopię
niezbędnej do przeprowadzenia kontroli dokumentacji, w szczególności wniosku,
o którym mowa w art. 42 ust. 1 lub 2, oraz operatu przeciwpożarowego, o którym
mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, wraz z postanowieniem, o którym mowa
w art. 42 ust. 4c.
Jeżeli wniosek o przeprowadzenie kontroli dotyczy instalacji objętej
obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, kontrola wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska oraz postanowienie, o którym mowa w ust. 3, nie
dotyczą oceny wymagań, o których mowa w art. 204 ust. 1 ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Po przeprowadzeniu kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska
niezwłocznie wydaje postanowienie w przedmiocie spełnienia wymagań
określonych w przepisach ochrony środowiska. Na postanowienie nie służy
zażalenie.
Po przeprowadzeniu kontroli komendant powiatowy (miejski)
Państwowej Straży Pożarnej wydaje postanowienie w przedmiocie spełnienia
wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz
w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa
w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz
w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c. Na postanowienie nie służy
zażalenie.
W przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych
w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia
na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na
wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
Właściwy organ, mimo postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych
w przepisach ochrony środowiska, może wydać zezwolenie na zbieranie odpadów,
zezwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów
uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jeżeli stwierdzi, że
niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie
spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.
W przypadku postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego)
Państwowej Straży Pożarnej negatywnie opiniującego spełnienie wymagań
określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej lub zgodność
z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie
przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu,
o którym mowa w art. 42 ust. 4c, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na
zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na
wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie na
przetwarzanie odpadów dotyczy przygotowania do ponownego użycia.
Przepisu ust. 1a nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie na
przetwarzanie odpadów dotyczy odzysku poza instalacjami i urządzeniami lub
przygotowania do ponownego użycia.
W przypadku istotnej zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów,
zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów stosuje się przepisy ust. 1–5a.1–
5a.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1, 1a i 6, nie stosuje się art. 48 ustawy
z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 20232025 r. poz. 221,1480, 6411795
i 803).1826 oraz z 2026 r. poz. 507).
Przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli przez komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej oraz wykonania operatu
przeciwpożarowego, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, nie stosuje się w
przypadku:
zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii
przemysłowej, o którym mowa w art. 3 pkt 48a ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów oraz
pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie lub
przetwarzanie odpadów, które dotyczą wyłącznie odpadów niepalnych.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1a, stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 20222025 r.
poz. 19691312 i 1366 oraz z 20232026 r. poz. 240, 347,252, 641646 i 1088)821) dotyczące czynności kontrolno-rozpoznaw-kontrolno-
czych.-rozpoznawczych.
Art. 42.
zmienionyZezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek
posiadacza odpadów. Wniosek zawiera:
numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania;
oznaczenie miejsca zbierania odpadów;
wskazanie:
miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być
magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być
magazynowane w okresie roku,
największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub
innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów
instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca
magazynowania odpadów,
całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
szczegółowy opis stosowanej metody lub metod zbierania odpadów;
przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze
szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia
pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń
odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska;
oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie
zbierania odpadów;
opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli
działalności objętej zezwoleniem;
opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności
objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność
ta była prowadzona;
proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa
w art. 48a;
Zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza
odpadów. Wniosek zawiera:
numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności
objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność
ta była prowadzona;
informacje dotyczące:
minimalnej i maksymalnej ilości odpadów niebezpiecznych, ich
najniższej i najwyższej wartości kalorycznej oraz maksymalnej
zawartości zanieczyszczeń, w szczególności PCB, pentachlorofenolu
(PCP), chloru, fluoru, siarki i metali ciężkich,
środków, które zostaną podjęte w celu zagwarantowania, że ciepło
wytworzone w trakcie termicznego przekształcania odpadów będzie
odzyskiwane w zakresie, w jakim jest to wykonalne, przez produkcję
ciepła, wytwarzanie pary technologicznej lub energii elektrycznej,
sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości
odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem
zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów
– w przypadku zezwoleń dotyczących instalacji do termicznego
przekształcania odpadów;
(uchylony)
informacje, o których mowa w art. 98 ust. 1 – w przypadku zezwoleń na
przetwarzanie dotyczących unieszkodliwiania odpadów pochodzących
z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych
odpadów, przez ich składowanie – do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady
mogą powodować dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska;
informacje, o których mowa w art. 102a ust. 1 pkt 1–4 – w przypadku
zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków;
proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa
w art. 48a;
informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do przetwarzania;
określenie masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych
przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku;
oznaczenie miejsca przetwarzania odpadów;
wskazanie:
miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być
magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być
magazynowane w okresie roku,
największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub
innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów
instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca
magazynowania odpadów,
całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
szczegółowy opis stosowanej metody lub metod przetwarzania odpadów,
w tym wskazanie procesu przetwarzania zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do
ustawy, oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy
przerobowej instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach, w
szczególności w przypadku instalacji do termicznego przekształcania
odpadów – także godzinowej mocy przerobowej;
wskazanie rodzajów odpadów, które mogą utracić status odpadów,
w przypadku gdy utrata statusu odpadów jest przewidywana, oraz informacje
o spełnieniu warunków określonych w art. 14 ust. 1 pkt 1, a ponadto:
informacje o spełnieniu szczegółowych warunków utraty statusu
odpadów, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, jeżeli zostały określone
w przepisach prawa Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na
podstawie art. 14 ust. 1a,
proponowane szczegółowe warunki utraty statusu odpadów, o których
mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, jeżeli nie zostały określone w przepisach
prawa Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na podstawie
art. 14 ust. 1a;
przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie przetwarzania odpadów, ze
szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia
pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń
odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska;
oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie
przetwarzania odpadów;
opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli
działalności objętej zezwoleniem;
W przypadku gdy określenie rodzajów odpadów jest niewystarczające do
ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla życia lub zdrowia ludzi
oraz dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania
podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się:
zaświadczenie o niekaralności:
posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność
gospodarczą,
wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej
posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej
– za przestępstwa przeciwko środowisku lub przestępstwa, o których mowa
w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
zaświadczenie o niekaralności posiadacza odpadów za przestępstwa
przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października
2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod
groźbą kary (Dz. U. z 2023 r. poz. 659);
oświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie
prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone
w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191;
oświadczenie, że w stosunku do:
osoby, o której mowa w pkt 1 lit. a,
posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka
zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów
prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
– w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia
na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na
zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co
najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194,
w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł;
oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady
nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem,
członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy:
w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję
o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie
odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie
odpadów lub
któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną,
o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości
przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł
– za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem,
członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 3a pkt 3–5, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta
zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się decyzję o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia
27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r.
poz. 977),2024 r. poz. 1822 oraz z 2026 r. poz. 516);
oświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie
prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone
w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191;
oświadczenie, że w stosunku do:
osoby, o której mowa w pkt 1 lit. a,
posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika,
prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza
odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
– w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu
zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów,
zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na
wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów
lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej,
o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę
150 000 zł;
oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady
nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem,
prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego
przedsiębiorcy:
w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję
o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na
przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie
odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego
zbieranie i przetwarzanie odpadów lub
któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę
pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości
przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł
– za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem,
prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego
przedsiębiorcy.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 3a pkt 3–5, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się decyzję o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia
27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026
r. poz. 538, 781, 864 i 912), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy,
nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że
uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest
wymagane.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, poprzedzonych decyzją
o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w postępowaniu wymagającym
udziału społeczeństwa, dołącza się załącznik graficzny określający przewidywany
teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar,
na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, o ile dołączenie tego załącznika było
wymagane przez przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wydanie
decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności mapę, o której
mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
(uchylony)
Do wniosku o zezwolenie na:
zbieranie odpadów niebezpiecznych,
przetwarzanie odpadów przez wypełnianie terenów niekorzystnie
przekształconych,
zbieranie odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania
odpadów komunalnych,
przetwarzanie odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących
z przetwarzania odpadów komunalnych
– posiadacz odpadów, z wyłączeniem jednostek budżetowych, dołącza dokument
potwierdzający prawo własności, prawo użytkowania wieczystego, prawo
użytkowania albo umowę dzierżawy nieruchomości, o której mowa w art. 41b
ust. 1.
Do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o zezwolenie na przetwarzanie odpadów dołącza się:
operat przeciwpożarowy, zawierający warunki ochrony przeciwpożarowej
instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów, uzgodnione z komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej
Straży Pożarnej, wykonany przez:
rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o którym
mowa w rozdziale 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej – w przypadku gdy organem właściwym jest
marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska,
osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy – w przypadku gdy
organem właściwym jest starosta;
postanowienie, o którym mowa w ust. 4c.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 4b pkt 1, następuje w drodze
postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży
Pożarnej, na które przysługuje zażalenie.
Uzgadniając warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej:
wyraża zgodę na ich zastosowanie albo
wyraża zgodę na ich zastosowanie pod warunkiem spełnienia dodatkowych
wymagań, albo
nie wyraża zgody na ich zastosowanie.
Operat przeciwpożarowy stanowi opinię, o której mowa w art. 11n
ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.
Do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów przez termiczne
przekształcanie odpadów lub składowanie odpadów dołącza się świadectwo
stwierdzające kwalifikacje kierownika odpowiednio spalarni lub współspalarni
albo składowiska odpadów w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do
prowadzonych procesów przetwarzania odpadów.
(uchylony)
Do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie dla prowadzącego zakład
recyklingu statków dołącza się zaświadczenie, o którym mowa w art. 102a
ust. 1 pkt 5.
Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na
zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie zezwolenia dotyczącego
instalacji do termicznego przekształcania odpadów lub decyzji o zmianie tego
zezwolenia.
Art. 43.
zmienionyW zezwoleniu na zbieranie odpadów określa się:
numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania;
oznaczenie miejsca zbierania odpadów;
wskazanie:
miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie
mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie
roku,
największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub
innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów
instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca
magazynowania odpadów,
całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
opis metody lub metod zbierania odpadów;
dodatkowe warunki zbierania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika
odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania
wymagań ochrony życia lub zdrowia ludzi lub środowiska;
wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
wymagania wynikające z przepisów odrębnych;
czas obowiązywania zezwolenia.
W zezwoleniu na przetwarzanie odpadów określa się:
numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
rodzaj i masę odpadów przewidywanych do przetworzenia i powstających
w wyniku przetwarzania w okresie roku;
miejsce i dopuszczoną metodę lub metody przetwarzania odpadów, ze
wskazaniem procesu przetwarzania zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do
ustawy, oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy
przerobowej instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach,
w szczególności w przypadku instalacji do termicznego przekształcania
odpadów – także godzinowej mocy przerobowej;
rodzaje odpadów, które utracą status odpadów, w przypadku gdy utrata
statusu odpadów jest przewidywana, oraz szczegółowe warunki utraty statusu
odpadów, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2, jeżeli nie zostały określone
w przepisach prawa Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na
podstawie art. 14 ust. 1a;
dodatkowe warunki przetwarzania odpadów, jeżeli wymaga tego rodzaj
odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania
wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub środowiska;
wskazanie:
miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie
mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie
roku,
największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub
innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów
instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca
magazynowania odpadów,
całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
minimalną i maksymalną ilość odpadów niebezpiecznych, ich najniższą
i najwyższą wartość kaloryczną oraz maksymalną zawartość zanieczyszczeń,
w szczególności PCB, pentachlorofenolu (PCP), chloru, fluoru, siarki i metali
ciężkich – w przypadku zezwoleń dotyczących instalacji do termicznego
przekształcania odpadów;
(uchylony)
informacje, o których mowa w art. 102a ust. 1 pkt 1–4 – w przypadku
zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków;
wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
informacje wynikające z przepisów odrębnych;
czas obowiązywania zezwolenia.
Jeżeli zezwolenie na przetwarzanie odpadów jest wydawane na okres
krótszy niż rok, w zezwoleniu określa się ilość odpadów przewidywanych do
przetworzenia w okresie obowiązywania tego zezwolenia.
W zezwoleniu na przetwarzanie odpadów można dodatkowo określić
uzasadnione technologicznie warunki eksploatacyjne odbiegające od normalnych
oraz czas ich utrzymywania, uzasadniony względami technologicznymi.
W przypadku nowej instalacji do przetwarzania odpadów, zezwolenie na
przetwarzanie odpadów może dodatkowo określać warunki eksploatacyjne
odbiegające od normalnych na czas potrzebny do rozruchu tej instalacji
i osiągnięcia przez nią mocy przerobowej, nie dłuższyniedłuższy niż rok.
Przepisu ust. 4 i 5 nie stosuje się do składowiska odpadów.
Instalacje, obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca
przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów są
projektowane, wykonywane, wyposażane, uruchamiane, użytkowane i zarządzane
w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia
zapewniający:
zachowanie nośności konstrukcji obiektów budowlanych przez określony
czas;
ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w ich obrębie;
ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane
lub tereny przyległe;
możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;
uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych, a w szczególności
zapewnienie warunków do podejmowania przez te ekipy działań gaśniczych.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub
ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub
przetwarzania odpadów, kierując się możliwością wdrożenia wymagań z zakresu
bezpieczeństwa pożarowego oraz ryzykiem związanym z zagrożeniem
pożarowym.
Przepis ust. 7 i przepisy wydane na podstawie ust. 8 stanowią przepisy
przeciwpożarowe w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej.
Art. 44.
zmienionyZezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższyniedłuższy niż 10 lat.
Zezwolenie na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków
wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższyniedłuższy niż 5 lat.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużone na czas
oznaczony, nie dłuższyniedłuższy niż kolejne 5 lat.
Art. 45.
zmienionyZ obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się:
podmiot prowadzący działalność inną niż działalność gospodarcza w zakresie
gospodarowania odpadami, który zbiera odpady opakowaniowe i odpady
w postaci zużytych artykułów konsumpcyjnych, w tym zbieranie leków
i opakowań po lekach przez apteki, przyjmowanie zużytych artykułów
konsumpcyjnych w sklepach, systemy zbierania odpadów w szkołach,
placówkach oświatowo-wychowawczych, urzędach i instytucjach
(nieprofesjonalna działalność w zakresie zbierania odpadów);
wytwórcę odpadów, który wytwarzane przez siebie odpady zbiera w miejscu
ich wytworzenia;
punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzony
samodzielnie przez gminę lub wspólnie z inną gminą lub gminami lub przez
związek metropolitalny bezpośrednio przez urząd obsługujący wójta,
burmistrza lub prezydenta miasta, gminną jednostkę budżetową lub gminny
zakład budżetowy lub urząd obsługujący związek metropolitalny;
podmiot:
zajmujący się wytwarzaniem, przechowywaniem, transportem lub
wprowadzaniem na rynek pasz leczniczych lub produktów pośrednich,
który jedynie transportuje lub przechowuje pasze lecznicze lub produkty
pośrednie wyłącznie w zaplombowanych opakowaniach lub
pojemnikach,
prowadzący handel detaliczny paszami leczniczymi dla zwierząt
domowych
– który zbiera niezużyte lub przeterminowane pasze lecznicze lub produkty
pośrednie od podmiotów, które jedynie kupują, przechowują lub transportują
pasze lecznicze do stosowania wyłącznie w swoim gospodarstwie, od
posiadaczy zwierząt futerkowych oraz posiadaczy zwierząt domowych;
zbierającego odpady opakowaniowe powstałe z opakowań, o których mowa
w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 20242026 r. poz. 927 i 1911),619),
przekazane mu przez podmioty, o których mowa w pkt 1.
osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami,
wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8;
osobę władającą powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady
ściekowe w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3;
podmiot obowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym
mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
posiadacza odpadów prowadzącego działalność w zakresie unieszkodliwiania
odpadów przez ich składowanie w składowiskach podziemnych, który jest
obowiązany do uzyskania koncesji na prowadzenie takiej działalności na
podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze;
posiadacza odpadów obowiązanego do uzyskania decyzji zatwierdzającej
program gospodarowania odpadami wydobywczymi lub zezwolenia na
prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, o których
mowa w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz. U.
z 2022 r. poz. 2336);
wytwórcę odpadów, który wytwarzane przez siebie odpady, niebędące
odpadami niebezpiecznymi, unieszkodliwia w miejscu ich wytworzenia
zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 3;
posiadacza odpadów, który poddaje odzyskowi odpady zgodnie
z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;
władającego nieruchomością, który zbiera odpady komunalne, wytwarzane na
terenie tej nieruchomości;
Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany posiadać umowę
zawartą w formie pisemnej pod rygorem nieważności, z posiadaczem odpadów
posiadającym zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 1, dotyczącą co najmniej nieodpłatnego
przyjmowania odpadów, z tym że w przypadku odpadów opakowaniowych
powstałych z opakowań, o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
umowa może być zawarta ze zbierającym odpady opakowaniowe, o którym mowa
w ust. 1 pkt 13.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, jest obowiązany posiadać
umowę zawartą w formie pisemnej pod rygorem nieważności z posiadaczem
odpadów posiadającym odpowiednio zezwolenie na zbieranie odpadów lub
zezwolenie na przetwarzanie odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 12.
Zbierający odpady opakowaniowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 13, może
posiadać umowę zawartą w formie pisemnej pod rygorem nieważności
z posiadaczem odpadów posiadającym zezwolenie na zbieranie odpadów lub
zezwolenie na przetwarzanie odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 13, dotyczącą
co najmniej nieodpłatnego przyjmowania odpadów.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilość
odpadów, jakie mogą być objęte zwolnieniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 i 8,
oraz metodę przetwarzania odpadów, która ma być zastosowana, a w przypadku
odpadów niebezpiecznych – także szczegółowe warunki zwolnień w zakresie
odzysku odpadów, kierując się właściwościami odpadów oraz potencjalnym
zagrożeniem dla środowiska w trakcie przetwarzania odpadów.
Wytwórca odpadów, który prowadzi zbieranie odpadów lub przetwarzanie
odpadów, może być zwolniony z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na
prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów.
Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązany uwzględnić
we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów odpowiednio
wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów
lub wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w tym dołączyć
wymagane załączniki.
Przepis ust. 5 stosuje się do wniosku o wydanie pozwolenia
zintegrowanego określającego wymagania dla zbierania lub przetwarzania
odpadów.
Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów,
uwzględnia odpowiednio wymagania przewidziane dla zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w ust. 6, wydaje
organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w ust. 6, jest
jednocześnie odpowiednio zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na
przetwarzanie odpadów.
Jeżeli pozwolenie zintegrowane obejmuje zbieranie odpadów lub ich
przetwarzanie, przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio.
Art. 48a.
zmienionyPosiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, z wyłączeniem
zarządzającego składowiskiem odpadów, jest obowiązany do ustanowienia
zabezpieczenia roszczeń w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów
wykonania zastępczego:
decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca
nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, o której mowa
w art. 26 ust. 2,
obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 5
– w tym usunięcia odpadów i ich zagospodarowania łącznie z odpadami
stanowiącymi pozostałości z akcji gaśniczej lub usunięcia negatywnych skutków
w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia
2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie w ramach
prowadzonej działalności polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów.
Posiadacz odpadów jest obowiązany wpłacić zabezpieczenie roszczeń
w formie depozytu i poinformować o tym organ właściwy do wydania zezwolenia
na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów albo złożyć
oryginały gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej organowi, o którym mowa w ust. 9, w terminie 2 tygodni od dnia
doręczenia ostatecznego postanowienia, o którym mowa w ust. 7 lub 8.
Posiadacz odpadów jest obowiązany utrzymywać ustanowione
zabezpieczenie roszczeń przez okres obowiązywania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów i po zakończeniu
obowiązywania tych zezwoleń, do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o zwrocie
zabezpieczenia roszczeń, o której mowa w ust. 18.
Właściwy organ przechowuje złożone przez posiadacza odpadów
dokumenty potwierdzające wniesienie zabezpieczenia roszczeń przez cały okres
obowiązywania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie
odpadów.
W razie stwierdzenia, że zabezpieczenie roszczeń nie zostało ustanowione
lub zostało ustanowione niezgodnie z postanowieniem, o którym mowa w ust. 7,
w szczególności w wysokości niższej niż wymagana, właściwy organ odmawia
wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie
odpadów.
W razie stwierdzenia po wydaniu zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, że zabezpieczenie roszczeń nie zostało
ustanowione lub zostało ustanowione niezgodnie z postanowieniem, o którym
mowa w ust. 7 lub 8, w szczególności w wysokości niższej niż wymagana,
właściwy organ cofa to zezwolenie.
W razie stwierdzenia, że posiadacz odpadów, wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w ust. 11, nie utrzymuje ustanowionego zabezpieczenia roszczeń,
właściwy organ cofa zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanieprzetwa-
rzanie odpadów, a w przypadku zakończenia obowiązywania zezwolenia,
niezwłocznie wszczyna egzekucję wykonania obowiązku, o którym mowa w art.
47 ust. 5, zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Odsetki od depozytu, po potrąceniu kosztów obsługi rachunku
bankowego, na którym jest on przechowywany, są dopisywane do sumy depozytu
i zwracane wraz z nim. Na wniosek posiadacza odpadów odsetki są zwracane po
zakończeniu roku kalendarzowego, za który przysługują, w terminie 14 dni od dnia
złożenia wniosku.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący egzekucję
orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków z zabezpieczenia roszczeń
zgodnie z ust. 1, o ile posiadacz odpadów wszystkich tych działań nie wykonał
w całości i o ile nie wykonał ich na własny koszt.
Właściwy organ orzeka, na wniosek posiadacza odpadów, w drodze
decyzji, o zwrocie zabezpieczenia roszczeń w formie depozytu wraz z odsetkami
lub o zwrocie gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej:
jeżeli odmówił wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na
przetwarzanie odpadów;
jeżeli zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wygasło z powodu, o którym mowa w art. 48 pkt 4, albo
w przypadku wykonania przez posiadacza odpadów wszystkich obowiązków
związanych z usunięciem oraz zagospodarowaniem odpadów i usunięciem
negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku
i ich naprawie;
w przypadku wydania ostatecznego postanowienia o zmianie formy
zabezpieczenia roszczeń.
W przypadku, o którym mowa w ust. 18 pkt 4, zwrot zabezpieczenia
roszczeń w dotychczasowej formie następuje po wniesieniu przez posiadacza
odpadów zabezpieczenia roszczeń w nowej formie.
Do wniosku o zwrot zabezpieczenia roszczeń dołącza się, odpowiednio:
decyzję o wygaszeniu zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na
przetwarzanie odpadów z powodu, o którym mowa w art. 48 pkt 4;
decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów;
dowody, w tym dokumenty stosowane na potrzeby ewidencji odpadów,
potwierdzające wykonanie przez posiadacza odpadów wszystkich
obowiązków związanych z usunięciem oraz zagospodarowaniem odpadów
i usunięciem negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie w ramach prowadzonej działalności;
ostateczne postanowienie, w którym określono nową formę zabezpieczenia
roszczeń, i odpowiednio informację o wpłaceniu zabezpieczenia roszczeń
w formie depozytu albo oryginał gwarancji bankowej, gwarancji
ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.
Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 26a ust. 1, posiadacz odpadów
nie zwrócił poniesionych przez właściwy organ kosztów działań polegających na
usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi zgodnie z art. 26a ust. 6, środki
z zabezpieczenia roszczeń przeznacza się na pokrycie tych kosztów.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy:
odpadów obojętnych określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 118;
odpadów spełniających kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na
składowisku odpadów obojętnych, określone w przepisach wydanych na
podstawie art. 118;
popiołów, żużli i gipsów oraz wydobytej w trakcie robót budowlanych
niezanieczyszczonej gleby lub ziemi.
W przypadku obniżenia wysokości ustanowionego zabezpieczenia
roszczeń w formie depozytu, wynikającego ze zmiany zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, właściwy organ może orzec,
w drodze decyzji, o zwrocie części depozytu wraz z odsetkami.
W przypadku gdy organem właściwym do wydania decyzji jest regionalny
dyrektor ochrony środowiska, kompetencje organu egzekucyjnego przysługują
wojewodzie.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość stawek zabezpieczenia roszczeń za Mg magazynowanych odpadów,
kierując się właściwościami odpadów oraz kosztami usunięcia odpadów
z działalności polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów i ich
zagospodarowania, w tym odpadów stanowiących pozostałości z akcji gaśniczej,
oraz usunięcia negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie.
Przepisy ust. 1–22 stosuje się do pozwoleń na wytwarzanie odpadów
uwzględniających zbieranie lub przetwarzanie odpadów oraz do pozwoleń
zintegrowanych uwzględniających zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
Wysokość zabezpieczenia roszczeń oblicza się jako iloczyn największej
masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w instalacji, obiekcie
budowlanym lub jego części lub miejscu magazynowania odpadów,
z uwzględnieniem wymiarów obiektu budowlanego lub jego części lub innego
miejsca magazynowania odpadów, oraz stawki zabezpieczenia roszczeń.
Wysokość zabezpieczenia roszczeń dla odzysku polegającego na
wypełnianiu terenu niekorzystnie przekształconego oblicza się jako iloczyn masy
odpadów przewidywanych do przetworzenia w okresie roku oraz stawki
zabezpieczenia roszczeń w wysokości określonej dla magazynowanych odpadów
w przepisach wydanych na podstawie ust. 22.
W przypadku gdy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22
odpadom, o których mowa w ust. 3a, można przyporządkować więcej niż jedną
stawkę zabezpieczenia roszczeń, przyjmuje się najwyższą stawkę spośród tych
stawek.
Zabezpieczenie roszczeń może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,
gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.
W gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisie
ubezpieczeniowej stwierdza się, że w dowolnym czasie, do wydania ostatecznej
decyzji o zwrocie gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej, o której mowa w ust. 18, w razie wystąpienia negatywnych
skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia
13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,
powstałych w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków
określonych w niniejszej ustawie, w tym obowiązków wynikających z posiadanego
zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, lub
konieczności usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich
magazynowania lub składowania, bank lub zakład ubezpieczeniowy uregulują
zobowiązania na rzecz organu prowadzącego egzekucję tych obowiązków.
W przypadku gdy zabezpieczenie roszczeń ma formę gwarancji bankowej
lub gwarancji ubezpieczeniowej, gwarantem może być wyłącznie instytucja
finansowa:
upoważniona do gwarantowania długu celnego;
mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Właściwy organ określa formę i wysokość zabezpieczenia w drodze
postanowienia, na które służy zażalenie.
W przypadku zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na
wysokość określonego zabezpieczenia roszczeń lub jego formę, podmiot jest
obowiązany do złożenia wniosku o zmianę formy lub wysokości zabezpieczenia
roszczeń. Zmiana następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje
zażalenie.
Zabezpieczenie roszczeń w formie depozytu jest wpłacane na odrębny
rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy do wydania zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a zabezpieczenie
roszczeń w formie gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej jest składane do tego organu, a w przypadku decyzji
wydawanych przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska – do wojewody
właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności.
Art. 50.
zmienionyMarszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek:
z zakresu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców
w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie
produktowej:
przedsiębiorców wprowadzających do obrotu produkty lub
autoryzowanych przedstawicieli, o których mowa w art. 8a ust. 1 tej
ustawy,
prowadzących odzysk lub recykling odpadów powstałych z produktów,
organizacji odzysku,
dokonujących eksportu oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów
powstałych z produktów w celu poddania ich odzyskowi lub
recyklingowi,
przedsiębiorców, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 tej ustawy,
przedsiębiorców prowadzących portowe urządzenia do odbioru odpadów
oraz przedsiębiorców prowadzących inne równoważne systemy
zbierania;
z zakresu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów
wycofanych z eksploatacji:
wprowadzających pojazdy,
prowadzących punkty zbierania pojazdów,
prowadzących stacje demontażu,
prowadzących strzępiarki;
z zakresu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym:
wprowadzających sprzęt lub autoryzowanych przedstawicieli;
zbierających zużyty sprzęt,
prowadzących zakład przetwarzania,
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
prowadzących działalność w zakresie recyklingu,
prowadzących działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku;
z zakresu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach:
wprowadzających baterie lub akumulatory,
prowadzących zakłady przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów,
podmiotów pośredniczących;
z zakresu niniejszej ustawy:
posiadaczy odpadów prowadzących przetwarzanie odpadów
zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie
odpadów, z wyjątkiem wymienionych w art. 45 ust. 1 pkt 2 i 3,
transportujących odpady,
sprzedawców odpadów i pośredników w obrocie odpadami, o ile nie
podlegają wpisowi do rejestru na podstawie pkt 1 i 3 lub z urzędu,
prowadzących zakłady recyklingu statków,
wytwórców odpadów obowiązanych do prowadzenia ewidencji
odpadów, z wyłączeniem posiadaczy odpadów wymienionych
w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2;
z zakresu ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi – organizacji samorządu gospodarczego,
o których mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy, a także przedsiębiorców:
będących organizacjami odzysku opakowań,
dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy:
– odpadów opakowaniowych,
– produktów w opakowaniach,
eksportujących:
– odpady opakowaniowe,
– opakowania,
– produkty w opakowaniach,
prowadzących recykling odpadów opakowaniowych,
wprowadzających opakowania,
wprowadzających produkty w opakowaniach,
przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa
sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi,
podmiotów reprezentujących;
z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach (Dz. U. z 20222025 r. poz. 2519733 oraz z 20232026 r. poz. 877):912):
punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonych
samodzielnie przez gminę lub wspólnie z inną gminą lub gminami,
podmiotów, które uzyskały wpis do rejestru działalności regulowanej
w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli
nieruchomości.
Przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w ust. 1,
podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru.
Działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1, może prowadzić
wyłącznie podmiot wpisany do rejestru.
Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do wprowadzającego sprzęt, który
korzysta z uprawnienia określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Autoryzowany przedstawiciel, o którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 11
września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, jest
obowiązany do zamieszczenia w rejestrze wykazu wprowadzających sprzęt, którzy
przekazali mu informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Autoryzowany przedstawiciel, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z
dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, jest obowiązany do
zamieszczenia w rejestrze odpowiednio wykazu przedsiębiorców
wprowadzających do obrotu produkty jednorazowego użytku z tworzyw
sztucznych lub narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne, którzy
przekazali mu dane, o których mowa w art. 8b ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, składa wniosek o wpis do rejestru niezwłocznie po zawarciu
porozumienia, o którym mowa w tym przepisie.
Art. 52.
zmienionyW przypadku podmiotów wpisywanych do rejestru na wniosek,
rejestr zawiera następujące informacje:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
adres e-mail, a w przypadku wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela, o
którym mowa odpowiednio w art. 26 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o
zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym albo art. 8a ust. 1 ustawy z
dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej – również
kod pocztowy, miejscowość, nazwę ulicy, numer domu i lokalu, kraj, numer
telefonu i faksu oraz osobę do kontaktu, a także imię i nazwisko lub nazwę
oraz adres zamieszkania lub siedziby producenta, który wyznaczył tego
autoryzowanego przedstawiciela;
numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz europejski numer identyfikacji
podatkowej, o ile został nadany;
(uchylony)
numer PESEL – w przypadku podmiotów będących osobami fizycznymi
nieobowiązanymi do posiadania numeru identyfikacji podatkowej (NIP);
z zakresu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców
w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej
w odniesieniu do:
przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu produkty lub
autoryzowanego przedstawiciela, o którym mowa w art. 8a ust. 1 tej
ustawy:
– informację o sposobie wykonania obowiązku zapewnienia odzysku,
a w szczególności recyklingu, odpadów powstałych z produktów,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji odzysku, która przejęła
obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów powstałych
z produktów, o ile została zawarta umowa z organizacją odzysku,
– wykaz producentów, z którymi autoryzowany przedstawiciel zawarł
umowę, o której mowa w art. 8a ust. 2 tej ustawy, zawierający ich
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby – w
przypadku autoryzowanego przedstawiciela,
prowadzącego recykling odpadów powstałych z produktów
wymienionych w załączniku nr 4a do tej ustawy:
– kod i nazwę rodzaju odpadów przyjmowanych do recyklingu,
– informację o stosowanym procesie recyklingu,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z recyklingiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji do recyklingu
w odniesieniu do poszczególnych rodzajów odpadów,
prowadzącego odzysk odpadów powstałych z produktów wymienionych
w załączniku nr 4a do tej ustawy:
– kod i nazwę rodzaju odpadów przyjmowanych do odzysku,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku,
– informację o decyzjach związanych z odzyskiem,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
– informację o masie poszczególnych rodzajów odpadów
dopuszczonych do odzysku wraz z podaniem rocznej mocy
przerobowej instalacji lub urządzenia służących do odzysku,
dokonującego eksportu odpadów powstałych z produktów
wymienionych w załączniku nr 4a do tej ustawy oraz
wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów powstałych z produktów
wymienionych w załączniku nr 4a do tej ustawy w celu poddania ich
odzyskowi i recyklingowi:
– kod i nazwę rodzajów odpadów powstałych z produktów
wymienionych w załączniku nr 4a do tej ustawy przyjmowanych
w celu eksportu lub wewnątrzwspólnotowej dostawy,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
organizacji odzysku:
– informację o rodzaju produktów wymienionych w załączniku nr 4a
do tej ustawy, w stosunku do których organizacja odzysku zamierza
wykonywać obowiązek zapewniania odzysku i recyklingu odpadów
z nich powstałych,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu produkty jednorazowego
użytku z tworzyw sztucznych lub autoryzowanego przedstawiciela, o
którym mowa w art. 8a ust. 1 tej ustawy:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informacje o rodzajach wprowadzanych do obrotu produktów
jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych,
przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu narzędzia połowowe
zawierające tworzywa sztuczne – informację o rodzaju prowadzonej
działalności,
przedsiębiorców, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 tej ustawy –
informację o:
– rodzaju prowadzonej działalności,
– rodzajach oferowanych produktów jednorazowego użytku z tworzyw
sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do tej ustawy będących
opakowaniami objętych opłatą, o której mowa w art. 3b ust. 1 tej
ustawy,
– miejscu albo miejscach prowadzenia działalności;
z zakresu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów
wycofanych z eksploatacji w odniesieniu do:
wprowadzającego pojazdy:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o stacjach demontażu i punktach zbierania pojazdów
działających w ramach sieci zbierania pojazdów wraz z datą, od
której dana stacja lub punkt funkcjonuje w sieci, oraz datę, do której
dane stacje lub punkty funkcjonowały w tej sieci, w przypadku
zaprzestania ich funkcjonowania,
prowadzącego punkt zbierania pojazdów:
– adres punktu zbierania pojazdów,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
prowadzącego stację demontażu:
– adres stacji demontażu,
– informację o stosowanych procesach przetwarzania,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
prowadzącego strzępiarkę:
– adres strzępiarki,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
z zakresu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym w odniesieniu do:
wprowadzającego sprzęt lub autoryzowanego przedstawiciela:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– nazwę marki sprzętu, numer i nazwę grupy sprzętu, typ sprzętu
(sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż
przeznaczony dla gospodarstw domowych),
– informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, o której mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy,
a w przypadku wprowadzającego sprzęt, który wprowadził do
obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, który nie
zawarł umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego – informację o masie sprzętu, który zamierza
wprowadzić do obrotu w danym roku kalendarzowym, zaliczonego
do poszczególnych grup sprzętu oraz o formie i wysokości
zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 tej
ustawy,
– informację o stosowanej technice sprzedaży sprzętu,
– wykaz producentów sprzętu, z którymi autoryzowany przedstawiciel
zawarł umowę, o której mowa w art. 26 ust. 3 tej ustawy,
zawierający ich imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania
lub siedziby – w przypadku autoryzowanego przedstawiciela,
zbierającego zużyty sprzęt:
– numer i nazwę grupy sprzętu, z której powstał zebrany przez niego
zużyty sprzęt,
– adresy miejsc, w których jest zbierany zużyty sprzęt,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
prowadzącego zakład przetwarzania:
– numer i nazwę grupy sprzętu, z której powstał przyjmowany przez
niego zużyty sprzęt,
– adres zakładu przetwarzania,
– informację o rocznej mocy przerobowej zakładu przetwarzania,
– informację o zbieranym zużytym sprzęcie, w tym adresy miejsc,
w których jest zbierany zużyty sprzęt,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
prowadzącego działalność w zakresie recyklingu:
– kod i nazwę rodzaju przyjmowanych odpadów,
– informację o stosowanym procesie recyklingu,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji służącej do
recyklingu,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z recyklingiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku:
– kod i nazwę rodzajów przyjmowanych odpadów,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji służącej do
odzysku,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku,
– informację o decyzjach związanych z odzyskiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego:
– wykaz autoryzowanych przedstawicieli z informacją o imieniu
i nazwisku lub nazwie oraz adresie zamieszkania lub siedziby
producentów sprzętu, którzy ich wyznaczyli, lub wykaz
wprowadzających sprzęt, z którymi organizacja zawarła umowy,
o których mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy, zawierający firmy
przedsiębiorców oraz oznaczenia ich siedzib i numery rejestrowe,
– kopię zaświadczenia wydanego przez bank prowadzący rachunek
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego
o wpłacie kwoty równej wysokości kapitału zakładowego
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na
pokrycie tego kapitału;
z zakresu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach
w odniesieniu do:
wprowadzającego baterie lub akumulatory:
– informację o rodzaju wprowadzanych baterii i akumulatorów,
– informację o sposobie realizowania obowiązków wynikających
z ustawy, a w przypadku realizacji obowiązków za pośrednictwem
innego podmiotu – dane tego podmiotu,
– informację o marce wprowadzanych baterii i akumulatorów, o ile
posiada on taką informację,
prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów:
– informację o rodzajach przetwarzanych baterii i akumulatorów oraz
o prowadzonych procesach przetwarzania i recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o rocznej mocy przerobowej zakładu przetwarzania,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
podmiotu pośredniczącego:
− wykaz wprowadzających baterie lub akumulatory, z którymi podmiot
pośredniczący zawarł umowę, o której mowa w art. 28 ust. 4 tej ustawy,
zawierający firmy przedsiębiorców oraz oznaczenia ich siedzib i numery
rejestrowe,
− informację o wdrożonym systemie zarządzania środowiskowego albo
o jego braku;
z zakresu ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi w odniesieniu do:
organizacji odzysku opakowań:
– wskazanie rodzajów opakowań, w stosunku do których organizacja
odzysku opakowań zamierza wykonywać obowiązek zapewniania
recyklingu odpadów opakowaniowych,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe oraz
przedsiębiorców dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów
opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych w celu
poddania ich recyklingowi poza terytorium kraju,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
przedsiębiorców prowadzących recykling odpadów opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych do recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– informację o masie poszczególnych rodzajów odpadów dopuszczonych
do odzysku wraz z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub
urządzenia służących do odzysku,
– informację o miejscu prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
wprowadzających produkty w opakowaniach:
– informację o sposobie wykonania obowiązku zapewnienia recyklingu
odpadów opakowaniowych samodzielnie, za pośrednictwem organizacji
odzysku opakowań lub organizacji samorządu gospodarczego, o której
mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji odzysku opakowań, której zlecili
wykonanie obowiązku zapewnienia recyklingu odpadów
opakowaniowych,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji samorządu gospodarczego,
o której mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy – w przypadku
wprowadzających produkty w opakowaniach wielomateriałowych lub
wprowadzających środki niebezpieczne w opakowaniach, którzy
przystąpili do porozumienia, o którym mowa w art. 25 tej ustawy,
– nazwę i numer rejestrowy podmiotu reprezentującego, któremu zlecili
wykonanie obowiązku osiągnięcia poziomów selektywnego zbierania
opakowań i odpadów opakowaniowych, o ile została zawarta umowa
z podmiotem reprezentującym,
wprowadzających opakowania oraz eksportujących produkty
w opakowaniach i dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy
produktów w opakowaniach:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o rodzaju wytwarzanych, przywożonych z zagranicy oraz
wywożonych za granicę opakowań,
organizacji samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 tej
ustawy – informację o zakresie i terminie realizacji zawartego przez tę
organizację porozumienia z marszałkiem województwa,
przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa
sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o miejscu albo miejscach prowadzenia działalności,
podmiotów reprezentujących:
– wskazanie rodzajów opakowań, dla których podmiot reprezentujący
tworzy system kaucyjny w rozumieniu art. 8 pkt 13a ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, zwany dalej „systemem kaucyjnym”,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach w odniesieniu do podmiotu, który uzyskał wpis do rejestru
działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właś-
cicieli– wykaz wprowadzających baterie lub akumulatory, z którymi
podmiot pośredniczący zawarł umowę, o której mowa
w art. 28 ust. 4 tej ustawy, zawierający firmy przedsiębiorców oraz
oznaczenia ich siedzib i numery rejestrowe,
– informację o wdrożonym systemie zarządzania środowiskowego
albo o jego braku;
z zakresu ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi w odniesieniu do:
organizacji odzysku opakowań:
– wskazanie rodzajów opakowań, w stosunku do których organizacja
odzysku opakowań zamierza wykonywać obowiązek zapewniania
recyklingu odpadów opakowaniowych,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe oraz
przedsiębiorców dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy
odpadów opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych w celu
poddania ich recyklingowi poza terytorium kraju,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
przedsiębiorców prowadzących recykling odpadów opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych do
recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– informację o masie poszczególnych rodzajów odpadów
dopuszczonych do odzysku wraz z podaniem rocznej mocy
przerobowej instalacji lub urządzenia służących do odzysku,
– informację o miejscu prowadzenia działalności w zakresie
recyklingu,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
wprowadzających produkty w opakowaniach:
– informację o sposobie wykonania obowiązku zapewnienia
recyklingu odpadów opakowaniowych samodzielnie, za
pośrednictwem organizacji odzysku opakowań lub organizacji
samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji odzysku opakowań, której
zlecili wykonanie obowiązku zapewnienia recyklingu odpadów
opakowaniowych,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji samorządu gospodarczego,
o której mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy – w przypadku
wprowadzających produkty w opakowaniach wielomateriałowych
lub wprowadzających środki niebezpieczne w opakowaniach, którzy
przystąpili do porozumienia, o którym mowa w art. 25 tej ustawy,
– nazwę i numer rejestrowy podmiotu reprezentującego, któremu
zlecili wykonanie obowiązku osiągnięcia poziomów selektywnego
zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych, o ile została
zawarta umowa z podmiotem reprezentującym,
wprowadzających opakowania oraz eksportujących produkty
w opakowaniach i dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy
produktów w opakowaniach:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o rodzaju wytwarzanych, przywożonych z zagranicy oraz
wywożonych za granicę opakowań,
organizacji samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 tej
ustawy – informację o zakresie i terminie realizacji zawartego przez tę
organizację porozumienia z marszałkiem województwa,
przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa
sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o miejscu albo miejscach prowadzenia działalności,
podmiotów reprezentujących:
– wskazanie rodzajów opakowań, dla których podmiot reprezentujący
tworzy system kaucyjny w rozumieniu art. 8 pkt 13a ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, zwany dalej „systemem kaucyjnym”,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach w odniesieniu do podmiotu, który uzyskał wpis do
rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów
komunalnych od właścicieli nieruchomości – nazwę gminy, powiatu
i województwa, w których podmiot ten odbiera odpady komunalne;
z zakresu niniejszej ustawy w odniesieniu do:
transportującego odpady – kod i nazwę rodzajów transportowanych
odpadów,
sprzedawcy odpadów – kod i nazwę rodzajów nabywanych i zbywanych
odpadów,
pośrednika w obrocie odpadami – kod i nazwę rodzajów odpadów
będących przedmiotem obrotu,
posiadacza odpadów, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a:
– kod i nazwę rodzajów przetwarzanych odpadów,
– informację o przyczynie zwolnienia z obowiązku uzyskania
zezwolenia na przetwarzanie odpadów,
prowadzącego zakład recyklingu statków:
– adres zakładu recyklingu statków,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o metodzie recyklingu statków,
– informację o rodzaju i wielkości statków, które można poddać
recyklingowi statków,
– informację o ograniczeniach i uwarunkowaniach w funkcjonowaniu
zakładu recyklingu statków, w tym dotyczących gospodarowania
odpadami niebezpiecznymi,
– informację o maksymalnej rocznej wielkości recyklingu statków,
którą oblicza się jako sumę mas statków wyrażoną w tonach masy
statku pustego (LDT) w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia 1257/2013,
wytwórcy odpadów – informację o miejscu wytwarzania odpadów
niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie
odpadów albo pozwolenia zintegrowanego,
punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, o którym mowa
w art. 45 ust. 1 pkt 11:
– adres punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych,
– kod i nazwę rodzajów zbieranych odpadów komunalnych.
W przypadku podmiotów wpisanych do rejestru z urzędu, rejestr zawiera
następujące informacje:
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby;
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
adres e-mail;
(uchylony)
odpowiednio informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
a także o decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami
wydobywczymi, zezwoleniu na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania
odpadów wydobywczych, o których mowa w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r.
o odpadach wydobywczych, koncesji na podziemne składowanie odpadów,
o której mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne
i górnicze lub o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie
odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – na
podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach;
informacje zawarte w decyzjach, o których mowa w pkt 4:
nazwę i adres instalacji lub nazwę i adres miejsca zbierania odpadów,
informacje o rodzajach odpadów wytwarzanych, zbieranych lub
przetwarzanych,
informacje o dopuszczonej w decyzji mocy przerobowej instalacji lub
urządzenia,
informacje o procesie odzysku lub procesie unieszkodliwiania;
informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
(uchylony)
wskazanie, czy jest prowadzona regeneracja olejów odpadowych lub inny
recykling – w przypadku przetwarzania olejów odpadowych;
współrzędne geograficzne instalacji:
składowisk odpadów,
obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,
spalarni odpadów,
współspalarni odpadów.
W przypadku gdy marszałek województwa nie dysponuje informacją,
o której mowa w ust. 2 pkt 2, 2a i 9, wzywa podmiot do przekazania tej informacji.
Podmiot, o którym mowa w ust. 2, który wdrożył system jakości lub system
zarządzania środowiskowego, niezwłocznie informuje o tym fakcie marszałka
województwa.
Przez decyzje związane z gospodarką odpadami w rozumieniu niniejszego
rozdziału rozumie się:
zezwolenie na zbieranie odpadów;
zezwolenie na przetwarzanie odpadów;
pozwolenie na wytwarzanie odpadów;
pozwolenie zintegrowane.
Art. 67.
zmienionyEwidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących
dokumentów:
w przypadku posiadaczy odpadów:
karty przekazania odpadów, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa
w pkt 3,
karty ewidencji odpadów,
karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych,
karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji;
w przypadku sprzedawcy odpadów i pośrednika w obrocie odpadami,
niebędących posiadaczami odpadów – karty ewidencji odpadów
niebezpiecznych;
w przypadku:
podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli
nieruchomości,
posiadacza odpadów prowadzącego zbieranie lub przetwarzanie
odpadów komunalnych,
transportującego odpady komunalne
– karty przekazania odpadów komunalnych.
Informacje zawarte odpowiednio w karcie ewidencji odpadów, o której
mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b–e lub pkt 2, sporządzonej w formie określonej w ust. 7,
wprowadza się do Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami niezwłocznie po ustaniu awarii, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia
ustania awarii.
Informacje zawarte w karcie przekazania odpadów albo w karcie przekazania
odpadów komunalnych, sporządzonej w formie określonej w ust. 7, posiadacz
odpadów, który przekazuje odpady, wprowadza do Bazy danych o produktach
i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami niezwłocznie po ustaniu awarii, nie
później jednak niż w terminie 30 dni od dnia ustania awarii. Posiadacz odpadów, który
przejmuje odpady, oraz transportujący odpady wprowadzają do Bazy danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami odpowiednio informacje o
przejęciu odpadów lub o potwierdzeniu transportu odpadów niezwłocznie po
wystawieniu karty przekazania odpadów lub karty przekazania odpadów
komunalnych przez posiadacza odpadów, który przekazuje odpady.
Wzór karty przekazania odpadów sporządzanej w przypadku awarii systemu
teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5a do ustawy.
Wzór karty przekazania odpadów komunalnych sporządzanej w przypadku
awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5b do
ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów sporządzanej w przypadku awarii systemu
teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5c do ustawy.
Wzór karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5d do ustawy.
Wzór karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
sporządzanej w przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust.
7, określa załącznik nr 5e do ustawy.
Wzór karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5f do ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów niebezpiecznych sporządzanej w przypadku
awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5g
do ustawy.
W przypadku posiadacza odpadów przekazującego odpady do składowania
oraz zarządzającego składowiskiem odpadów ewidencja odpadów obejmuje
dodatkowo dokumenty, o których mowa w dziale VIII w rozdziale 1:
podstawową charakterystykę odpadów;
wyniki testów zgodności.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, zawierają
następujące informacje:
imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę
transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca
prowadzenia działalności;
sposób gospodarowania odpadami – w przypadku posiadacza odpadów
prowadzącego przetwarzanie odpadów;
adres miejsca przeznaczenia odpadów, a w przypadku przeznaczenia odpadów
poza terytorium kraju również datę rozpoczęcia transportu, rodzaj środka
transportu oraz przewidywaną metodę przetwarzania odpadów;
masę oraz rodzaj produktów i materiałów powstałych w wyniku przygotowania
do ponownego użycia, recyklingu lub innego odzysku – w przypadku posiadacza
odpadów prowadzącego odzysk.
numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1;
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
imię i nazwisko lub nazwę sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie
odpadami oraz adres zamieszkania lub siedziby, o ile przekazanie odpadów
odbywa się z udziałem tych podmiotów;
imię i nazwisko osoby sporządzającej – w przypadku karty ewidencji odpadów;
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby władającego
powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady ściekowe w celach,
o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3;
rodzaj prowadzonej działalności w zakresie gospodarki odpadami,
w szczególności wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów;
adres miejsca pochodzenia odpadów, w tym spoza terytorium kraju –
z wyłączeniem wytwórców odpadów;
masę odpadów lub suchą masę odpadów oraz kod i rodzaj odpadów;
Karta przekazania odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów i ich dostarczenia do
następnego posiadacza odpadów;
numerach rejestracyjnych środków transportu odpadów stanowiących pojazd albo
zespół pojazdów, w rozumieniu art. 2 pkt 31 i 49 ustawy z dnia 20 czerwca
1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;
numerach pojemników oraz numerze certyfikatu wymaganych dla składowania
odpadów rtęci metalicznej – w przypadku posiadacza odpadów przekazującego
odpady rtęci metalicznej do czasowego składowania na składowisku odpadów
niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego składowania odpadów rtęci
metalicznej oraz w przypadku zarządzającego składowiskiem odpadów
niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego składowania odpadów rtęci
metalicznej przekazującego te odpady do dalszego unieszkodliwienia.
Karta ewidencji odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
procentowej zawartości PCB w odpadzie, jeżeli odpad zawiera PCB;
masie odpadów wytworzonych, odebranych, przyjętych, zagospodarowanych we
własnym zakresie lub przekazanych.
Karta ewidencji komunalnych osadów ściekowych zawiera dodatkowo
informacje o:
nazwie oraz adresie oczyszczalni ścieków, w której powstają komunalne osady
ściekowe;
rodzaju przeprowadzonej obróbki komunalnych osadów ściekowych;
składzie i właściwościach komunalnych osadów ściekowych;
dacie, miejscu i powierzchni stosowania komunalnych osadów ściekowych;
celu stosowania komunalnych osadów ściekowych.
Karta ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera
dodatkowo informacje o:
wytworzonych odpadach w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, w szczególności o masie i rodzaju tych odpadów;
gospodarowaniu we własnym zakresie odpadami powstałymi w wyniku
przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w szczególności
o masie i rodzaju zagospodarowanych odpadów oraz o zastosowanym procesie
odzysku lub unieszkodliwiania;
odpadach powstałych w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i
elektronicznego przekazanych innemu posiadaczowi odpadów, w szczególności
o masie i rodzaju przekazanych odpadów.
Karta ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji zawiera dodatkowo
informacje o:
pojazdach przyjętych do punktu zbierania pojazdów lub przyjętych do stacji
demontażu pojazdów, w szczególności o masie i liczbie przyjętych pojazdów;
odpadach powstałych po demontażu pojazdów, w szczególności o masie
i rodzaju tych odpadów;
sposobie przetworzenia odpadów powstałych po demontażu pojazdów,
z podziałem na przetworzone na stacji demontażu oraz przekazane do
przetworzenia w kraju, w szczególności o masie przetworzonych odpadów;
masie odpadów powstałych po demontażu pojazdów przekazanych do
przetworzenia do innego kraju;
masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części,
wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Karta ewidencji odpadów niebezpiecznych zawiera dodatkowo:
imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przekazuje odpad;
imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przejmuje odpad;
informację o rodzaju prowadzonej działalności w zakresie sprzedaży odpadów
lub pośredniczenia w ich obrocie.
Karta przekazania odpadów komunalnych zawiera dodatkowo informacje o:
nazwie gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od właścicieli
nieruchomości;
obszarze gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od właścicieli
nieruchomości;
dacie i godzinie rozpoczęcia i zakończenia odbierania odpadów komunalnych od
właścicieli nieruchomości;
dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów komunalnych do następnego
posiadacza odpadów;
dacie i godzinie przejęcia odpadów komunalnych przez następnego posiadacza
odpadów albo dacie i godzinie ich przekazania do stacji przeładunkowej, miejscu
zbierania lub miejscu przetwarzania odpadów komunalnych, prowadzonych
przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości.
Posiadacz odpadów zamieszcza informacje w karcie przekazania odpadów
oraz karcie przekazania odpadów komunalnych odpowiednio do zakresu prowadzonej
działalności.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, sporządzane
za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami, nie wymagają opatrzenia ich podpisem.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, sporządza się za
pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami.
W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym Baza danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest prowadzona,
uniemożliwiającej sporządzanie dokumentów ewidencji odpadów w sposób określony w
ust. 6, sporządza się dokumenty ewidencji odpadów w formie papierowej lub
elektronicznej poza Bazą danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami, przez czas trwania awarii. W przypadku zastosowania formy papierowej
przekazujący odpady sporządza kartę przekazania odpadów lub kartę przekazania
odpadów komunalnych w odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla każdego z posiadaczy
odpadów – przekazującego odpady, każdego transportującego odpady oraz
przejmującego odpady.
Administrator Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami zamieszcza komunikat o czasie trwania awarii na swojej stronie Biuletynu
Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej rejestru umożliwiającejniepóźniej jednak niż w terminie 30 dni
od dnia ustania awarii.
Informacje zawarte w karcie przekazania odpadów albo w karcie
przekazania odpadów komunalnych, sporządzonej w formie określonej w ust. 7,
posiadacz odpadów, który przekazuje odpady, wprowadza do Bazy danych o pro-
duktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami niezwłocznie po ustaniu
awarii, niepóźniej jednak niż w terminie 30 dni od dnia ustania awarii. Posiadacz
odpadów, który przejmuje odpady, oraz transportujący odpady wprowadzają do
Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami
odpowiednio informacje o przejęciu odpadów lub o potwierdzeniu transportu
odpadów niezwłocznie po wystawieniu karty przekazania odpadów lub karty
przekazania odpadów komunalnych przez posiadacza odpadów, który przekazuje
odpady.
Wzór karty przekazania odpadów sporządzanej w przypadku awarii
systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5a do
ustawy.
Wzór karty przekazania odpadów komunalnych sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5b do ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów sporządzanej w przypadku awarii systemu
teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5c do ustawy.
Wzór karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5d do ustawy.
Wzór karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
sporządzanej w przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w
ust. 7, określa załącznik nr 5e do ustawy.
Wzór karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji sporządzanej
w przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5f do ustawy.
Wzór karty ewidencji odpadów niebezpiecznych sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5g do ustawy.
W przypadku posiadacza odpadów przekazującego odpady do składowania
oraz zarządzającego składowiskiem odpadów ewidencja odpadów obejmuje
dodatkowo dokumenty, o których mowa w dziale VIII w rozdziale 1:
podstawową charakterystykę odpadów;
wyniki testów zgodności.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, zawierają
następujące informacje:
imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę
transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca
prowadzenia działalności;
sposób gospodarowania odpadami – w przypadku posiadacza odpadów
prowadzącego przetwarzanie odpadów;
adres miejsca przeznaczenia odpadów, a w przypadku przeznaczenia
odpadów poza terytorium kraju również datę rozpoczęcia transportu, rodzaj
środka transportu oraz przewidywaną metodę przetwarzania odpadów;
masę oraz rodzaj produktów i materiałów powstałych w wyniku
przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub innego odzysku –
w przypadku posiadacza odpadów prowadzącego odzysk.
numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1;
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
imię i nazwisko lub nazwę sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie
odpadami oraz adres zamieszkania lub siedziby, o ile przekazanie odpadów
odbywa się z udziałem tych podmiotów;
imię i nazwisko osoby sporządzającej – w przypadku karty ewidencji
odpadów;
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby władającego
powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady ściekowe
w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3;
rodzaj prowadzonej działalności w zakresie gospodarki odpadami,
w szczególności wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów;
adres miejsca pochodzenia odpadów, w tym spoza terytorium kraju –
z wyłączeniem wytwórców odpadów;
masę odpadów lub suchą masę odpadów oraz kod i rodzaj odpadów;
Karta przekazania odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów i ich dostarczenia do
następnego posiadacza odpadów;
numerach rejestracyjnych środków transportu odpadów stanowiących pojazd
albo zespół pojazdów, w rozumieniu art. 2 pkt 31 i 49 ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;
numerach pojemników oraz numerze certyfikatu wymaganych dla
składowania odpadów rtęci metalicznej – w przypadku posiadacza odpadów
przekazującego odpady rtęci metalicznej do czasowego składowania na
składowisku odpadów niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego
składowania odpadów rtęci metalicznej oraz w przypadku zarządzającego
składowiskiem odpadów niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego
składowania odpadów rtęci metalicznej przekazującego te odpady do dalszego
unieszkodliwienia.
Karta ewidencji odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
procentowej zawartości PCB w odpadzie, jeżeli odpad zawiera PCB;
masie odpadów wytworzonych, odebranych, przyjętych, zagospodarowanych
we własnym zakresie lub przekazanych.
Karta ewidencji komunalnych osadów ściekowych zawiera dodatkowo
informacje o:
nazwie oraz adresie oczyszczalni ścieków, w której powstają komunalne
osady ściekowe;
rodzaju przeprowadzonej obróbki komunalnych osadów ściekowych;
składzie i właściwościach komunalnych osadów ściekowych;
dacie, miejscu i powierzchni stosowania komunalnych osadów ściekowych;
celu stosowania komunalnych osadów ściekowych.
Karta ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera
dodatkowo informacje o:
wytworzonych odpadach w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, w szczególności o masie i rodzaju tych
odpadów;
gospodarowaniu we własnym zakresie odpadami powstałymi w wyniku
przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
w szczególności o masie i rodzaju zagospodarowanych odpadów oraz
o zastosowanym procesie odzysku lub unieszkodliwiania;
odpadach powstałych w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu
elektrycznego i elektronicznego przekazanych innemu posiadaczowi
odpadów, w szczególności o masie i rodzaju przekazanych odpadów.
Karta ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji zawiera dodatkowo
informacje o:
pojazdach przyjętych do punktu zbierania pojazdów lub przyjętych do stacji
demontażu pojazdów, w szczególności o masie i liczbie przyjętych pojazdów;
odpadach powstałych po demontażu pojazdów, w szczególności o masie
i rodzaju tych odpadów;
sposobie przetworzenia odpadów powstałych po demontażu pojazdów,
z podziałem na przetworzone na stacji demontażu oraz przekazane do
przetworzenia w kraju, w szczególności o masie przetworzonych odpadów;
masie odpadów powstałych po demontażu pojazdów przekazanych do
przetworzenia do innego kraju;
masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia
i części, wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Karta ewidencji odpadów niebezpiecznych zawiera dodatkowo:
imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przekazuje odpad;
imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przejmuje odpad;
informację o rodzaju prowadzonej działalności w zakresie sprzedaży
odpadów lub pośredniczenia w ich obrocie.
Karta przekazania odpadów komunalnych zawiera dodatkowo informacje
o:
nazwie gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od właścicieli
nieruchomości;
obszarze gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od
właścicieli nieruchomości;
dacie i godzinie rozpoczęcia i zakończenia odbierania odpadów komunalnych
od właścicieli nieruchomości;
dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów komunalnych do następnego
posiadacza odpadów;
dacie i godzinie przejęcia odpadów komunalnych przez następnego
posiadacza odpadów albo dacie i godzinie ich przekazania do stacji
przeładunkowej, miejscu zbierania lub miejscu przetwarzania odpadów
komunalnych, prowadzonych przez podmiot odbierający odpady komunalne
od właścicieli nieruchomości.
Posiadacz odpadów zamieszcza informacje w karcie przekazania
odpadów oraz karcie przekazania odpadów komunalnych odpowiednio do zakresu
prowadzonej działalności.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, nie wymagają opatrzenia
ich podpisem.
Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, sporządza się za
pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach
i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami.
W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym Baza danych
o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest prowadzona,
uniemożliwiającej sporządzanie dokumentów ewidencji odpadów w sposób okreś-
lony w ust. 6, sporządza się dokumenty ewidencji odpadów w formie papierowej
lub elektronicznej poza Bazą danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami, przez czas trwania awarii. W przypadku zastosowania formy
papierowej przekazujący odpady sporządza kartę przekazania odpadów lub kartę
przekazania odpadów komunalnych w odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla
każdego z posiadaczy odpadów – przekazującego odpady, każdego
transportującego odpady oraz przejmującego odpady.
Administrator Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami zamieszcza komunikat o czasie trwania awarii na swojej
stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej rejestru umoż-
liwiającej dostęp do indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i
opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, o ile jest to technicznie możliwe.
W przypadku awarii, o której mowa w ust. 7, kierujący środkiem transportu,
którym są transportowane odpady lub odpady komunalne, jest obowiązany
posiadać w trakcie transportu odpowiednio kartę przekazania odpadów lub jej
kopię, lub kartę przekazania odpadów komunalnych lub jej kopię, sporządzoną w
formie określonej w ust. 7.
Art. 73.
zmienionyRoczne sprawozdania o produktach, opakowaniach
i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi sporządzają:
wprowadzający opakowania oraz eksportujący opakowania, o którym mowa
w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi;
wprowadzający produkty w opakowaniach, eksportujący i dokonujący
wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów w opakowaniach, o którym
mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi;
przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego,
w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą
recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
przedsiębiorcy, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja
2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej;
przedsiębiorca wprowadzający do obrotu produkty, o których mowa w
ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, lub
autoryzowany przedstawiciel, o którym mowa w art. 8a ust. 1 tej ustawy;
wprowadzający pojazdy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
wprowadzający sprzęt lub autoryzowany przedstawiciel;
wprowadzający baterie lub akumulatory, o którym mowa w ustawie z dnia
24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach;
podmiot reprezentujący.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
dane identyfikujące podmiot:
numer rejestrowy,
imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub
siedziby,
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany,
a w przypadku wprowadzającego baterie lub akumulatory – także
europejski numer identyfikacji podatkowej, o ile został nadany;
(uchylona)
w zakresie opakowań i odpadów opakowaniowych informacje o:
masie wytworzonych i przywiezionych z zagranicy opakowań według
rodzajów materiałów, z jakich zostały wykonane, w tym o:
– opakowaniach jednorazowego użytku,
– opakowaniach wielokrotnego użytku,
– przestrzeganiu ograniczeń wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi,
– toksyczności lub zagrożeniach ze strony materiałów
opakowaniowych lub składników stosowanych do produkcji
opakowań,
liczbie wprowadzonych do obrotu lekkich toreb na zakupy z tworzywa
sztucznego,
masie opakowań, w tym opakowań środków niebezpiecznych, w których
zostały wprowadzone do obrotu produkty, z podziałem na poszczególne
ich rodzaje,
masie opakowań, w których zostały wprowadzone do obrotu produkty
będące napojami, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań,
o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
masie poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych, w tym
odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków
niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje oraz
z uwzględnieniem podziału na odpady pochodzące z gospodarstw
domowych i ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, a także
z podziałem według sposobu ich recyklingu,
masie tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu wykorzystanej do
wytworzenia opakowań na napoje będących butelkami jednorazowego
użytku z tworzyw sztucznych o pojemności do trzech litrów, włącznie z
ich zakrętkami i wieczkami z tworzyw sztucznych, oraz masie
wprowadzonych do obrotu takich opakowań, włącznie z ich zakrętkami
i wieczkami z tworzyw sztucznych, z podziałem na butelki, których
głównym składnikiem jest politereftalan etylenu, oraz pozostałe butelki,
masie zebranych selektywnie odpadów opakowaniowych,
z wyszczególnieniem zebranych w ramach systemu kaucyjnego,
z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań, o których mowa
w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
wysokości pobranej kaucji za opakowania, o których mowa
w poz. 3 załącznika nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
wysokości zwróconej kaucji za opakowania, o których mowa
w poz. 3 załącznika nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
ilości przekazanych do odbiorcy opakowań z produktem, o których
mowa w poz. 3 załącznika nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
ilości odebranych opakowań, o których mowa w poz. 3 załącznika nr 1a
do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi,
osiągniętych poziomach recyklingu odpadów opakowaniowych, w tym
odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków
niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
osiągniętym poziomie udziału wagowego tworzyw sztucznych
pochodzących z recyklingu w wytworzonych opakowaniach na napoje
będących butelkami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych o
pojemności do trzech litrów, włącznie z ich zakrętkami i wieczkami z
tworzyw sztucznych,
osiągniętym poziomie udziału wagowego tworzyw sztucznych
pochodzących z recyklingu w wytworzonych opakowaniach na napoje
będących butelkami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych o
pojemności do trzech litrów, włącznie z ich zakrętkami i wieczkami z
tworzyw sztucznych, których głównym składnikiem jest politereftalan
etylenu,
osiągniętych poziomach selektywnego zbierania w ramach systemu
kaucyjnego opakowań i odpadów opakowaniowych, z podziałem na
poszczególne rodzaje opakowań, o których mowa w załączniku nr 1a do
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi,
osiągniętych poziomach selektywnego zbierania opakowań i odpadów
opakowaniowych, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań,
o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, z
podziałem na poszczególne rodzaje opakowań i dla wszystkich
opakowań razem, w tym opakowań środków niebezpiecznych – w
przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, poziomu
udziału wagowego tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu
w opakowaniach na napoje będących butelkami jednorazowego użytku z
tworzyw sztucznych o pojemności do trzech litrów, poziomu udziału
wagowego tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w
wytworzonych opakowaniach na napoje będących butelkami
jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych o pojemności do trzech
litrów, których głównym składnikiem jest politereftalan etylenu, oraz
poziomu selektywnego zbierania odpadów opakowaniowych powstałych
z opakowań na napoje będących butelkami jednorazowego użytku z
tworzyw sztucznych o pojemności do trzech litrów,
wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie,
z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań, o których mowa
w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
masie wywiezionych za granicę opakowań, według rodzajów
materiałów, z jakich zostały wykonane, z podziałem na opakowania
jednorazowego użytku oraz opakowania wielokrotnego użytku – w
przypadku przedsiębiorcy, który eksportuje lub dokonuje
wewnątrzwspólnotowej dostawy opakowań lub produktów
w opakowaniach,
przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych wraz
ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub
wysokości należnych środków, o których mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi, oraz o wysokości środków, które powinny
zostać przeznaczone na publiczne kampanie edukacyjne;
w zakresie lekkich i pozostałych toreb na zakupy z tworzywa sztucznego
objętych opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi – informację o liczbie nabytych i wydanych lekkich
i pozostałych toreb na zakupy z tworzywa sztucznego;
w zakresie funkcjonowania systemu kaucyjnego informacje o:
wysokości środków przeznaczonych na funkcjonowanie systemu
kaucyjnego, w tym gospodarowanie opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi w ramach systemu kaucyjnego,
jednostkach handlu detalicznego i hurtowego oraz innych punktach
zbierających opakowania i odpady opakowaniowe, które uczestniczą
w systemie kaucyjnym, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań,
o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, które te
jednostki i punkty zbierają,
wysokości pobranej, zwróconej oraz nieodebranej kaucji, z podziałem na
poszczególne rodzaje opakowań, o których mowa w załączniku nr 1a do
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi,
masie opakowań, w których produkty będące napojami zostały
wprowadzone do obrotu przez wprowadzających, którzy przystąpili do
systemu kaucyjnego prowadzonego przez podmiot reprezentujący
składający to sprawozdanie, z podziałem na poszczególne rodzaje
opakowań, o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi,
masie odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne rodzaje
opakowań, o których mowa w załączniku nr 1a do ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, z których powstały, zebranych selektywnie w ramach
systemu kaucyjnego,
masie opakowań, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań
zebranych selektywnie w ramach systemu kaucyjnego,
wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie,
z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań, o których mowa
w załączniku nr 1a do ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
sposobach gospodarowania odpadami opakowaniowymi zebranymi
selektywnie w ramach systemu kaucyjnego,
średniej liczbie rotacji, jaką w danym roku odbyły opakowania
wielokrotnego użytku,
wprowadzających produkty w opakowaniach na napoje oraz
wprowadzających bezpośrednio produkty w opakowaniach na napoje,
którzy przystąpili do systemu kaucyjnego prowadzonego przez podmiot
reprezentujący składający to sprawozdanie, w postaci listy tych
podmiotów zawierającej imiona i nazwiska lub nazwy tych
wprowadzających oraz ich numery rejestrowe;
w zakresie produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, z podziałem na określone
w tym załączniku rodzaje produktów, informacje o:
masie produktów wprowadzonych do obrotu,
masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów poużytkowych,
osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów poużytkowych,
wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie dla
poszczególnych produktów wymienionych w załączniku nr 4a do tej
ustawy – w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku
i recyklingu;
w zakresie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych
wymienionych w załącznikach nr 6, 9 i 10 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r.
o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej oraz narzędzi połowowych
zawierających tworzywa sztuczne, o których mowa w tej ustawie, z podziałem
na rodzaje tych produktów oraz narzędzi połowowych – informacje o:
masie i liczbie wprowadzonych do obrotu w danym roku kalendarzowym
produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych
w załączniku nr 6 do tej ustawy będących opakowaniami oraz
wymienionych w pkt 1 i 4 w sekcji I załącznika nr 9 do tej ustawy, w tym
zawartości tworzyw sztucznych,
masie wprowadzonych do obrotu w danym roku kalendarzowym
narzędzi połowowych zawierających tworzywa sztuczne oraz masie
zebranych narzędzi połowowych stanowiących odpady zawierających
tworzywa sztuczne,
osiągniętych poziomach selektywnego zbierania narzędzi połowowych
stanowiących odpady zawierających tworzywa sztuczne,
wysokości należnej opłaty produktowej, o której mowa w art. 12 ust. 2
tej ustawy,
wysokości należnej opłaty, o której mowa w art. 3b ust. 1 tej ustawy,
obliczanej oddzielnie dla poszczególnych produktów jednorazowego
użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do tej
ustawy będących opakowaniami,
ilości nabytych oraz wydanych w danym roku kalendarzowym przez
przedsiębiorców, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2 tej ustawy,
produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych
w załączniku nr 6 do tej ustawy będących opakowaniami,
wysokości należnej opłaty, o której mowa w art. 3k ust. 1 i 2 tej ustawy,
obliczonej oddzielnie dla poszczególnych produktów jednorazowego
użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 9 do tej
ustawy,
przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych, o których
mowa w art. 11b ust. 1 tej ustawy, wraz ze wskazaniem wysokości
środków przeznaczonych na ten cel, lub wysokości opłat, o których
mowa w art. 11b ust. 4 tej ustawy,
ilości wprowadzonych do obrotu przez przedsiębiorców, o których mowa
w art. 3k ust. 1 i 2 tej ustawy, poszczególnych produktów jednorazowego
użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 9 do tej
ustawy;
w zakresie pojazdów informacje o:
liczbie pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w ciągu roku,
liczbie dni, w których do zapewnienia sieci zbierania pojazdów
brakowało kolejnych stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów,
wysokości należnej opłaty za brak sieci zbierania pojazdów;
w zakresie sprzętu oraz zużytego sprzętu w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym:
informacje o:
– masie sprzętu wprowadzonego do obrotu, z podziałem na grupy
sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych, oraz na sprzęt
przeznaczony dla gospodarstw domowych i na sprzęt inny niż
przeznaczony dla gospodarstw domowych,
– masie zebranego zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw
domowych oraz z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, masie
zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie przetwarzania, masie
zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia, masie
odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do
ponownego użycia, poddanych recyklingowi, innym niż recykling
procesom odzysku oraz unieszkodliwianiu, z podziałem na grupy
sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
– masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych
z terytorium kraju w celu poddania ich recyklingowi, innym niż
recykling procesom odzysku, oraz unieszkodliwianiu, z podziałem
na odpady wywiezione na terytorium innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy
z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym oraz na terytorium państwa niebędącego tym
państwem członkowskim, z podziałem na grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
– osiągniętym minimalnym rocznym poziomie zbierania zużytego
sprzętu, z podziałem na grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli
fotowoltaicznych, poziomie odzysku oraz poziomie przygotowania do
ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, z podziałem na grupy
sprzętu,
– wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla
poszczególnych grup sprzętu, a w przypadku grupy sprzętu
nr 4 obliczonej oddzielnie dla paneli fotowoltaicznych oraz pozostałego
sprzętu z tej grupy – w przypadku nieosiągnięcia wymaganego
minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu,
– wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla
poszczególnych grup sprzętu – w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do
ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu,
wykaz zakładów przetwarzania, z których prowadzącymi została zawarta
umowa, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, przez
wprowadzającego sprzęt lub organizację odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, za pośrednictwem której autoryzowany przedstawiciel
lub wprowadzający sprzęt realizuje obowiązki wynikające z tej ustawy,
zawierający:
– imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego zakład
przetwarzania, z którym została zawarta umowa, oraz adres
zamieszkania lub siedziby,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany,
– adresy zakładów przetwarzania,
– numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przyjmowany przez
prowadzącego zakład przetwarzania zużyty sprzęt,
– informację o zdolnościach przetwórczych zakładów przetwarzania,
– wskazanie, na jaki okres zawarto umowy z prowadzącymi zakłady
przetwarzania,
informacje o sposobie przeprowadzenia publicznych kampanii
edukacyjnych ze wskazaniem, czy obowiązek ten był zrealizowany
samodzielnie, czy za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, przy czym w przypadku wprowadzającego
sprzęt przeprowadzającego publiczne kampanie edukacyjne samodzielnie
informacje o wysokości:
– środków przeznaczonych na ten cel lub wysokości należnych środków,
o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
– osiągniętego przychodu netto z tytułu wprowadzania do obrotu sprzętu
elektrycznego i elektronicznego na terytorium kraju w poprzednim roku
kalendarzowym;
w zakresie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i zużytych
akumulatorów:
informacje o rodzaju i masie wprowadzonych do obrotu baterii
i akumulatorów,
wykaz zakładów przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów, z których prowadzącymi wprowadzający baterie lub
akumulatory ma zawartą umowę, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, zawierający:
– numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii
lub zużytych akumulatorów,
– imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby
prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład
przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, o ile został
nadany,
– informacje o masie i rodzajach przetworzonych zużytych baterii
i zużytych akumulatorów, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach,
informacje o przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych
wraz ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub
wysokości należnych środków, o których mowa w art. 37 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach,
w przypadku zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów
przenośnych:
– informacje o osiągniętych poziowyodręb-
nieniem paneli fotowoltaicznych,
– osiągniętym minimalnym rocznym poziomie zbierania zużytego
sprzętu, z podziałem na grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli
fotowoltaicznych, poziomie odzysku oraz poziomie przygotowania
do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, z podziałem na
grupy sprzętu,
– wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla
poszczególnych grup sprzętu, a w przypadku grupy sprzętu
nr 4 obliczonej oddzielnie dla paneli fotowoltaicznych oraz
pozostałego sprzętu z tej grupy – w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego
sprzętu,
– wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla
poszczególnych grup sprzętu – w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do
ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu,
wykaz zakładów przetwarzania, z których prowadzącymi została zawarta
umowa, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, przez
wprowadzającego sprzęt lub organizację odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, za pośrednictwem której autoryzowany przedstawiciel
lub wprowadzający sprzęt realizuje obowiązki wynikające z tej ustawy,
zawierający:
– imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego zakład
przetwarzania, z którym została zawarta umowa, oraz adres
zamieszkania lub siedziby,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany,
– adresy zakładów przetwarzania,
– numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przyjmowany przez
prowadzącego zakład przetwarzania zużyty sprzęt,
– informację o zdolnościach przetwórczych zakładów przetwarzania,
– wskazanie, na jaki okres zawarto umowy z prowadzącymi zakłady
przetwarzania,
informacje o sposobie przeprowadzenia publicznych kampanii
edukacyjnych ze wskazaniem, czy obowiązek ten był zrealizowany
samodzielnie, czy za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, przy czym w przypadku
wprowadzającego sprzęt przeprowadzającego publiczne kampanie
edukacyjne samodzielnie informacje o wysokości:
– środków przeznaczonych na ten cel lub wysokości należnych
środków, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym,
– osiągniętego przychodu netto z tytułu wprowadzania do obrotu
sprzętu elektrycznego i elektronicznego na terytorium kraju
w poprzednim roku kalendarzowym;
w zakresie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i zużytych
akumulatorów:
informacje o rodzaju i masie wprowadzonych do obrotu baterii
i akumulatorów,
wykaz zakładów przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów, z których prowadzącymi wprowadzający baterie lub
akumulatory ma zawartą umowę, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, zawierający:
– numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania zużytych
baterii lub zużytych akumulatorów,
– imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby
prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład
przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, o ile
został nadany,
– informacje o masie i rodzajach przetworzonych zużytych baterii
i zużytych akumulatorów, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach,
informacje o przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych
wraz ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub
wysokości należnych środków, o których mowa w art. 37 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach,
w przypadku zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów
przenośnych:
– informacje o osi
Art. 76.
zmienionyPodmioty obowiązane do sporządzenia sprawozdań, o których
mowa w art. 73, art. 74a i art. 75, składają je w terminie do dnia 15 marca za
poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa właściwemu ze względu
na:
siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy – w przypadku
sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami
z nich powstającymi oraz sprawozdania o przeprowadzonych publicznych
kampaniach edukacyjnych; w przypadku braku siedziby lub miejsca
zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwy miejscowo
jest Marszałek Województwa Mazowieckiego;
miejsce wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów – w przypadku
sprawozdania o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami;
miejsce prowadzenia przez przedsiębiorcę jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego,
objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi – w przypadku sprawozdania o liczbie nabytych
i wydanych lekkich i pozostałych toreb na zakupy z tworzywa sztucznego;
miejsce prowadzenia przez przedsiębiorcę jednostki handlu detalicznego,
jednostki handlu hurtowego lub jednostki gastronomicznej, o których mowa
w art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców
w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej,
lub lokalizację urządzenia vendingowego, o którym mowa w art. 3b ust. 2 tej
ustawy.
Podmioty obowiązane do sporządzania sprawozdań, o których mowa
w art. 73, art. 74a i art. 75, sporządzają te sprawozdania za pośrednictwem
indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami.
W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym Baza danych
o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest prowadzona,
uniemożliwiającej złożenie sprawozdań, o których mowa w art. 73, art. 74a
i art. 75, w terminie określonym w ust. 1, podmioty obowiązane składają
sprawozdania niezwłocznie po ustaniu awarii.
Administrator Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami zamieszcza komunikat o czasie trwania awarii na swojej
stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej rejestru umożliwiającejumoż-
liwiającej dostęp do indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i
opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, o ile jest to technicznie możliwe.
W przypadku trwałego zaprzestania wykonywania działalności
przedsiębiorca sporządza i składa sprawozdania, o których mowa w art. 73, art. 74a
i art. 75, w terminie 7 dni od dnia zaprzestania wykonywania tej działalności.
(uchylony)
Do terminu złożenia sprawozdań, o którym mowa w art. 76 ust. 1, stosuje
się art. 57 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
Sprawozdania sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta
w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami nie
wymagają opatrzenia ich podpisem.
Art. 77.
zmienionyMarszałek województwa weryfikuje informacje zawarte
w sprawozdaniach, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75, za poprzedni rok
kalendarzowy, w terminie do dnia 30 września następnego roku.
Jeżeli z weryfikacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że informacje zawarte
w sprawozdaniu są niezgodne ze stanem faktycznym, marszałek województwa
wzywa za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami do korekty sprawozdania, określając termin przekazania
korekty nie dłuższyniedłuższy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Przepis
art. 76 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
W przypadku niedokonania korekty sprawozdania w wyznaczonym
terminie, o którym mowa w ust. 2, uznaje się, że posiadacz odpadów nie wykonał
obowiązku przekazania sprawozdania.
Art. 80.
zmienionyMarszałek województwa:
prowadzi i aktualizuje BDO, w tym rejestr;
przetwarza dane i informacje gromadzone w BDO;
zapewnia bezpieczeństwo przetwarzanych danych, informacji oraz
dokumentów, które otrzymał w związku z prowadzeniem BDO, zgodnie
z przepisami o ochronie danych osobowych.
Marszałek województwa w celu realizacji zadań związanych
z prowadzeniem BDO przetwarza dane osobowe i jest administratorem tych
danych.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 1a, przechowuje się:
w przypadku dokumentów ewidencji odpadów – przez 5 lat, licząc od końca
roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone te dokumenty;
w przypadku dokumentów innych niż dokumenty ewidencji odpadów – przez
10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone
te dokumenty.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 1a, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych;
pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w poufności.
Marszałek województwa niezwłocznie weryfikuje informacje, o których
mowa w art. 79 ust. 2, na podstawie:
rocznych sprawozdań, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75;
decyzji, o których mowa w art. 79 ust. 2 pkt 8 i 9;
odrębnych przepisów ustawowych o umieszczaniu informacji w BDO.
Marszałek województwa zamieszcza w BDO kopie ostatecznych decyzji
w zakresie gospodarki odpadami, o których mowa w art. 79 ust. 2.
Organy właściwe do wydawania decyzji w zakresie gospodarki odpadami
oraz innych decyzji wydawanych na podstawie niniejszej ustawy przekazują do
właściwego marszałka województwa – w terminie nie dłuższymniedłuższym niż 30 dni od dnia,
w którym decyzja stała się ostateczna – kopie ostatecznych decyzji w formie
dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego
2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne –
w celu umieszczenia ich w BDO.
Właściwym marszałkiem województwa, o którym mowa w ust. 4, jest
marszałek tego województwa, na obszarze którego znajduje się obszar właściwości
organu, który wydał decyzję w I instancji.