Granicą Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „granicą państwową”, jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.
Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej.
Dz.U. 1990 poz. 461
Zobacz w ISAP →Przebieg granicy państwowej na lądzie oraz rozgraniczenia morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego z państwami sąsiednimi są określone w umowach międzynarodowych, zawartych przez Rzeczpospolitą Polską.
Granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.
1.Przebieg granicy państwowej na lądzie i na morskich wodach
wewnętrznych oznacza się znakami granicznymi.
2.Umowy międzynarodowe zawarte przez Rzeczpospolitą Polską z sąsiednimi
państwami określają położenie, kształt, wymiary i kolor znaków granicznych oraz
zasady ich utrzymywania.
1.Granicę państwową, jeżeli tego inaczej nie regulują umowy
międzynarodowe zawarte z sąsiednimi państwami, ustala się:
1)na odcinkach lądowych oraz w miejscach, w których granica państwowa
przecina wody stojące lub wody płynące, przechodząc na drugi brzeg – według
linii prostej, biegnącej od jednego znaku granicznego do drugiego;
2)na rzekach, potokach, strumieniach, kanałach nieżeglownych – według linii
środkowej koryta;
3)na rzekach żeglownych – według linii środkowej głównego toru wodnego lub
linii środkowej głównego nurtu.
2.Przez „wody graniczne” rozumie się rzeki, kanały oraz śródlądowe wody
stojące, przez które przebiega granica państwowa.
Rzeczpospolita Polska wykonuje swoje zwierzchnictwo nad terytorium lądowym oraz wnętrzem ziemi znajdującym się pod nim, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym oraz dnem i wnętrzem ziemi znajdującymi się pod nimi, a także w przestrzeni powietrznej znajdującej się nad terytorium lądowym, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym.
1.Minister właściwy do spraw wewnętrznych odpowiada za ochronę
granicy państwowej na lądzie i na morzu oraz kontrolę ruchu granicznego, w zakresie
określonym w odrębnych przepisach.
2.Minister Obrony Narodowej odpowiada za ochronę granicy państwowej
w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.
3.Zadania ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o których mowa w ust.
1, wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej.
4.Zadania Ministra Obrony Narodowej w zakresie ochrony granicy państwowej
w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje Dowódca Operacyjny
Rodzajów Sił Zbrojnych przy pomocy Dyżurnego Dowódcy Obrony Powietrznej.
5.Dyżurnym Dowódcą Obrony Powietrznej jest oficer Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej wyznaczony do pełnienia służby w systemie obrony
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej i wykonywania funkcji narodowego
przedstawiciela władz państwowych w Zintegrowanym Systemie Obrony Powietrznej
Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego.
W celu ochrony granicy państwowej ustanawia się pas drogi granicznej i strefę nadgraniczną.
1.Pasem drogi granicznej jest obszar o szerokości 15 metrów, licząc w
głąb kraju od linii granicy państwowej lub od brzegu wód granicznych albo brzegu
morskiego.
2.W pasie drogi granicznej umieszcza się w dobrze widocznych miejscach
tablice z napisem:
1)„Granica państwa” – na granicy państwowej stanowiącej granicę wewnętrzną w
rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy
kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny
Schengen) (Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej
„kodeksem granicznym Schengen”;
2)„Granica państwa przekraczanie zabronione” – na granicy państwowej
stanowiącej granicę zewnętrzną w rozumieniu przepisów kodeksu granicznego
Schengen.
3.Jeżeli wynika to bezpośrednio z potrzeb związanych z ochroną granicy
państwowej lub kontrolą ruchu granicznego, wojewoda, na wniosek lub po
zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo komendanta oddziału Straży Granicznej,
może wprowadzić zakaz przebywania na niektórych odcinkach pasa drogi granicznej
na:
1)granicy państwowej stanowiącej granicę zewnętrzną w rozumieniu przepisów
kodeksu granicznego Schengen;
2)granicy państwowej stanowiącej granicę wewnętrzną w rozumieniu przepisów
kodeksu granicznego Schengen – w razie tymczasowego przywrócenia lub
przedłużenia kontroli granicznej osób przekraczających tę granicę, w okresie, na
który kontrola została przywrócona lub przedłużona.
4.Zakazu, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się do właścicieli lub
użytkowników gruntów położonych w pasie drogi granicznej.
5.Zakazu, o którym mowa w ust. 3, nie wprowadza się na oznakowanych
szlakach turystycznych, brzegu morskim i w kąpieliskach.
6.Pas drogi granicznej w miejscach, w których jest wprowadzony zakaz
przebywania, oznacza się w dobrze widocznych miejscach tablicami z napisem „Pas
drogi granicznej – wejście zabronione”.
7.Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory tablic, o których mowa w ust. 2 i 6, oraz sposób ich utrzymywania przez
właściwych miejscowo komendantów oddziałów Straży Granicznej, uwzględniając
konieczność należytego oznaczenia przebiegu granicy państwowej oraz pasa drogi
granicznej w miejscach, w których jest wprowadzony zakaz przebywania.
1.Na gruntach położonych w pasie drogi granicznej Straż Graniczna
może wykonywać czynności związane z oznakowaniem i ochroną granicy
państwowej oraz budową urządzeń służących tej ochronie. Właściciele lub
użytkownicy tych gruntów są obowiązani do umożliwienia wykonywania tych
czynności.
2.Ze względów technicznych dopuszcza się budowanie urządzeń służących
ochronie granicy państwowej także poza pasem drogi granicznej.
2a.Straż Graniczna może zlecać innym podmiotom budowę, instalację,
usunięcie, a także obsługę techniczną obejmującą naprawę, remont i wymianę
urządzeń, o których mowa w ust. 1.
3.Właścicielowi nieruchomości za szkody wyrządzone czynnościami, o których
mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odszkodowanie według zasad prawa cywilnego.
1.Na gruntach położonych w pasie drogi granicznej można
wykonywać urządzenia lub budowle służące zapobieganiu lub zwalczaniu chorób
zakaźnych zwierząt.
2.Ze względów technicznych dopuszcza się wykonywanie urządzeń lub
budowli, o których mowa w ust. 1, także na gruntach położonych poza pasem drogi
granicznej.
3.Za utrzymanie urządzeń lub budowli, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym ich
obsługę techniczną obejmującą naprawę, remont i wymianę, odpowiada wojewoda.
4.Wojewoda może zlecać innym podmiotom utrzymanie urządzeń lub budowli,
o których mowa w ust. 1 i 2, w tym ich obsługę techniczną obejmującą naprawę,
remont i wymianę.
5.Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może
ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości, o której mowa w
ust. 1 i 2, przez udzielenie zezwolenia na wykonanie urządzeń lub budowli służących
zapobieganiu lub zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, jeżeli właściciel
nieruchomości nie wyraża na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 1a–8 ustawy z dnia 21
sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, 1222,
1717 i
1881)stosuje się
1.W pasie drogi granicznej grunty i lasy przylegające do granicy
państwowej lub do brzegów rzek granicznych powinny być utrzymywane w stanie
zapewniającym widoczność linii granicy państwowej i znaków granicznych.
2.Właściciele i użytkownicy gruntów i lasów, o których mowa w ust. 1, są
obowiązani do oczyszczania, odpłatnie na warunkach uzgodnionych z właściwymi
organami Straży Granicznej, tych gruntów i lasów z drzew i krzewów oraz innych
zarośli na szerokość ustaloną w umowach międzynarodowych zawartych przez
Rzeczpospolitą Polską.
3.W razie niewykonywania obowiązków określonych w ust. 1 i 2 właściwy
organ Straży Granicznej może zlecić oczyszczenie tych gruntów i lasów innym
podmiotom. Przepis art. 10 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
4.Koszty związane z utrzymywaniem w stanie zapewniającym widoczność
przebiegu linii granicy państwowej i znaków granicznych pokrywa się ze środków
zaplanowanych na funkcjonowanie Straży Granicznej.
1.Strefa nadgraniczna obejmuje cały obszar gmin przyległych do
granicy państwowej, a na odcinku morskim – do brzegu morskiego. Jeżeli określona
w ten sposób szerokość strefy nadgranicznej nie osiąga 15 km, włącza się do strefy
nadgranicznej również obszar gmin bezpośrednio sąsiadujących z gminami
przyległymi do granicy państwowej lub brzegu morskiego.
2.Jednostki zasadniczego podziału terytorialnego państwa, których granice
znajdują się w obszarze strefy nadgranicznej wyznaczonej w sposób określony
w ust. 1, stanowią część tej strefy.
3.Zasięg strefy nadgranicznej oznacza się tablicami z napisem „Strefa
nadgraniczna”.
4.Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wykaz gmin i innych jednostek zasadniczego podziału terytorialnego państwa
położonych w strefie nadgranicznej, a także wzór tablicy, o której mowa w ust. 3, oraz
sposób utrzymywania tablic przez właściwych komendantów oddziałów Straży
Granicznej, uwzględniając konieczność należytego oznaczenia strefy nadgranicznej.
1.W przypadku konieczności zapewnienia bezpieczeństwa lub
porządku publicznego w strefie nadgranicznej w związku z zagrożeniem życia lub
zdrowia ludzi, lub mienia, wynikającym z przekraczania granicy państwowej wbrew
przepisom prawa lub podejmowania prób takiego przekraczania, lub uzasadnionym
ryzykiem popełniania innych czynów zabronionych, może być wprowadzony czasowy
zakaz przebywania na określonym obszarze w strefie nadgranicznej przyległej do
granicy państwowej stanowiącej granicę zewnętrzną w rozumieniu przepisów
kodeksu granicznego Schengen.
2.Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii
Komendanta Głównego Straży Granicznej, może wprowadzić, w drodze
rozporządzenia, na określonym obszarze gmin lub ich części zakaz, o którym mowa
w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony granicy państwowej i jej
nienaruszalności, bezpieczeństwa i porządku publicznego w strefie nadgranicznej,
w szczególności na obszarze bezpośrednio przyległym do granicy państwowej,
potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonariuszy i pracowników służb
państwowych oraz żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
wykonujących zadania służbowe na granicy państwowej, a także koniecznością
wywiązywania się z zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej.
1.Zakaz, o którym mowa w art. 12a ust. 1, nie dotyczy osób, które:
1)stale zamieszkują, prowadzą działalność gospodarczą, wykonują pracę
zarobkową, wykonują pracę w gospodarstwach rolnych znajdujących się na
obszarze objętym zakazem, pobierają naukę lub są opiekunami osób
pobierających naukę na obszarze objętym zakazem;
2)będąc małżonkiem, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwem, sprawują opiekę albo
udzielają pomocy w załatwianiu bieżących spraw życia codziennego osobie stale
zamieszkującej na obszarze objętym zakazem;
3)są objęte wychowaniem przedszkolnym lub formami opieki nad dziećmi
w wieku do lat 3 na obszarze objętym zakazem, oraz ich opiekunów;
4)przebywają na obszarze objętym zakazem w celu załatwienia sprawy w urzędzie
administracji publicznej lub w celu sprawowania lub udziału w kulcie
religijnym;
5)są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości zlokalizowanych na obszarze
objętym zakazem;
6)są osobami niepełnosprawnymi albo opiekunami osób niepełnosprawnych
przebywającymi na obszarze objętym zakazem w związku z korzystaniem
z ośrodka dla osób niepełnosprawnych;
7)przebywają na obszarze objętym zakazem w związku z bezpośrednim
przemieszczaniem się w celu zgodnego z przepisami przekroczenia granicy
państwowej lub bezpośrednio po jej przekroczeniu zgodnie z przepisami w celu
opuszczenia obszaru objętego zakazem, lub w związku z przemieszczaniem się
przez ten obszar drogą publiczną – bezpośrednio w celu jego niezwłocznego
opuszczenia.
2.W uzasadnionych przypadkach właściwy miejscowo komendant placówki
Straży Granicznej może zezwolić na przebywanie, na czas określony i na określonych
zasadach, na obszarze objętym zakazem, o którym mowa w art. 12a ust. 1, innych
osób niż wymienione w ust. 1, w szczególności dziennikarzy w rozumieniu
art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r.
poz.
1914)
3.Osoby przebywające na obszarze, na którym wprowadzono zakaz, o którym
mowa w art. 12a ust. 1, obowiązane są posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny
dokument stwierdzający tożsamość.
4.Zakazu, o którym mowa w art. 12a ust. 1, nie stosuje się do:
1)załóg przemieszczających się pojazdami ratownictwa medycznego i innych służb
interwencyjnych oraz osób przewożonych w tych pojazdach w związku
z prowadzoną przez te załogi lub służby działalnością;
2)osób przemieszczających się bezpośrednio do podmiotów wykonujących
działalność leczniczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia
2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 799 i 1897) w celu
skorzystania ze świadczeń zdrowotnych;
3)funkcjonariuszy i pracowników służb państwowych oraz żołnierzy
i pracowników Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wykonujących zadania
służbowe.
5.W przypadku wprowadzenia zakazu, o którym mowa w art. 12a ust. 1,
ograniczenia wynikające z wprowadzenia na podstawie art. 9 ust. 3 zakazu
przebywania na niektórych odcinkach pasa drogi granicznej stosuje się.
Obszar, o którym mowa w art. 12a ust. 1, na którym został wprowadzony zakaz przebywania, oznacza się w dobrze widocznych miejscach tablicami z napisem „Obszar objęty zakazem przebywania – wejście zabronione”.
Informację o wprowadzeniu zakazu, o którym mowa w art. 12a ust. 1, ogłasza się w sposób zwyczajowo przyjęty na obszarze objętym tym zakazem oraz zamieszcza się na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwych miejscowo:
1)urzędu wojewódzkiego;
2)urzędu marszałkowskiego;
3)starostwa powiatowego;
4)urzędu gminy.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki uprawiania turystyki, sportu, polowań i połowu ryb w strefie nadgranicznej, uwzględniając w szczególności możliwość wprowadzenia stałych lub czasowych ograniczeń w zakresie korzystania z wód granicznych oraz nałożenia obowiązku powiadomienia organów Straży Granicznej o planowanych czynnościach.
1.Przekraczanie granicy państwowej jest dozwolone na podstawie
dokumentów uprawniających do jej przekroczenia.
2.Dokumenty, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy, w tym
umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, lub przepisy
prawa Unii Europejskiej.
3.Przekraczanie granicy państwowej stanowiącej granicę wewnętrzną w
rozumieniu przepisów kodeksu granicznego Schengen następuje na zasadach
określonych w kodeksie granicznym Schengen.
4.W przypadku tymczasowego przywrócenia lub przedłużenia kontroli
granicznej osób na granicy państwowej stanowiącej granicę wewnętrzną w rozumieniu
przepisów kodeksu granicznego Schengen do tej kontroli stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące kontroli granicznej na granicy państwowej stanowiącej granicę
zewnętrzną w rozumieniu przepisów kodeksu granicznego Schengen.
(utracił moc)
1.Osoby przekraczające granicę państwową stanowiącą granicę
zewnętrzną w rozumieniu przepisów kodeksu granicznego Schengen są obowiązane
poddać się kontroli granicznej, w zakresie określonym kodeksem granicznym
Schengen oraz innymi przepisami odrębnymi, wykonywanej przez funkcjonariuszy
Straży Granicznej.
2.(uchylony)
3.W razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego
pod groźbą kary, osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana do udostępnienia
do przejrzenia przedmioty, bagaże i środki transportu.
3a.Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonają kontroli osobistej osoby,
o której mowa w ust. 1, na zasadach określonych w art. 11aa ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 915, z późn. zm.1)).
4.Kontrola graniczna, o której mowa w ust. 1 i 3, może odbywać się
z zastosowaniem urządzeń technicznych oraz psów służbowych.
1.Drogowe, kolejowe i rzeczne przejścia graniczne oraz rodzaje ruchu
dozwolonego w tych przejściach ustala się w umowach międzynarodowych.
2.Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustala morskie i stałe lotnicze
przejścia graniczne oraz określa rodzaj ruchu dozwolonego przez te przejścia,
uwzględniając w szczególności umowy międzynarodowe.
3.Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, może:
1)ustalać na czas określony dodatkowe lotnicze przejścia graniczne oraz określić
rodzaj ruchu dozwolonego w tych przejściach, czas ich otwarcia, podmioty, które
zarządzający lotniskiem powiadamia o lądowaniu lub starcie statku
powietrznego, formę oraz termin takiego powiadomienia, a także obowiązki
zarządzającego lotniskiem w zakresie zapewnienia dojazdu osób dokonujących
kontroli w tych przejściach, uwzględniając przy ustalaniu dodatkowych
lotniczych przejść granicznych potrzeby danego regionu;
2)zarządzić czasowe zawieszenie lub ograniczenie ruchu na określonych
przejściach granicznych, uwzględniając konieczność zapewnienia
bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa publicznego albo ochronę przed
zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, a także zapobieganie szerzeniu się epidemii
chorób zwierząt.
3a.Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem
Obrony Narodowej oraz ministrami właściwymi do spraw gospodarki morskiej,
żeglugi śródlądowej i transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania
zasięgu terytorialnego przejść granicznych oraz podmioty właściwe w tych sprawach,
a także szczegółowe obowiązki podmiotów uczestniczących w prowadzeniu
komunikacji międzynarodowej wobec organów działających w przejściach
granicznych, uwzględniając możliwość ograniczenia tych obowiązków w sytuacjach
szczególnych.
3b.Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wydać decyzję o
czasowym, nie dłuższym niż 7 dni, zawieszeniu lub ograniczeniu ruchu na
określonych przejściach granicznych, w przypadku wprowadzenia drugiego lub
wyższego stopnia alarmowego, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 92, 1248 i
1684).
Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności
4.Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przejścia graniczne, rodzaj ruchu
dozwolonego w tych przejściach oraz czas ich otwarcia.
Przepisów art. 16 nie stosuje się do przejść granicznych, o których mowa w art. 17a.
1.W przypadku zarządzenia przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych czasowego zawieszenia ruchu na przejściu granicznym:
1)płatnikowi składek w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998
r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, 863, 1243 i
1615), niebędącemu jednostką budżetową lub samorządowym zakładem
budżetowym, prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie gastronomii,
wymiany walut, sprzedaży detalicznej towarów w sklepach, na straganach i
targowiskach, świadczenia usług hotelarskich w rozumieniu ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944), lub działalności
agenta celnego, zwanemu dalej „płatnikiem składek”, oraz
2)rolnikowi w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o
ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2024 r. poz. 90, 1243, 1674 i
1871) świadczącemu usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
przewodników turystycznych, zwanemu dalej „rolnikiem”
– którzy prowadzą działalność gospodarczą w tym zakresie lub świadczą te usługi
hotelarskie na obszarze gminy, w której położone jest to przejście graniczne, i którzy
spełniają warunki określone w ust. 3 i 4, przysługuje rekompensata z budżetu państwa,
zwana dalej „rekompensatą”.
2.W akcie prawa miejscowego wojewoda może określić także inne niż określone
w ust. 1 pkt 1 zakresy działalności gospodarczej, których prowadzenie na obszarze
gminy, w której położone jest przejście graniczne, o którym mowa w ust. 1, uprawnia
do ubiegania się przez płatnika składek w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, niebędącemu jednostką
budżetową lub samorządowym zakładem budżetowym, o przyznanie rekompensaty,
uwzględniając specyfikę ruchu, który zawieszono na tym przejściu granicznym i jego
wpływ na sytuację ekonomiczną płatników składek prowadzących działalność
gospodarczą na tym obszarze.
3.W przypadku płatnika składek rekompensata przysługuje pod warunkiem:
1)zgłoszenia siebie jako płatnika składek oraz
2)zgłoszenia co najmniej jednej osoby do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych
– w terminie do ostatniego dnia kwartału bezpośrednio poprzedzającego kwartał, w
którym nastąpiło czasowe zawieszenie ruchu na przejściu granicznym, o którym mowa
w ust. 1.
4.Rekompensata przysługuje, jeżeli przychód:
1)z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w
miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązywało czasowe zawieszenie ruchu
na przejściu granicznym, o którym mowa w ust. 1, na obszarze gminy, w której
położone jest to przejście graniczne, był niższy o co najmniej 25 % w stosunku
do przychodu uzyskanego w tej gminie w jednym z dwóch miesięcy
poprzedzających ten miesiąc albo w analogicznym miesiącu kalendarzowym
ostatniego roku, w którym ruch na tym przejściu granicznym nie był czasowo
zawieszony oraz na obszarze gminy, w której położone jest to przejście
graniczne, nie obowiązywał zakaz, o którym mowa w art. 12a ust. 1, oraz na
obszarze tej gminy nie obowiązywał stan wyjątkowy – w przypadku płatnika
składek;
2)ze świadczenia usług hotelarskich w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników
turystycznych uzyskany w miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązywało
czasowe zawieszenie ruchu na przejściu granicznym, o którym mowa w ust. 1,
na obszarze gminy, w której położone jest to przejście graniczne, był niższy o co
najmniej 25 % w stosunku do przychodu ze świadczenia tych usług uzyskanego
w tej gminie w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających ten miesiąc albo w
analogicznym miesiącu kalendarzowym ostatniego roku, w którym ruch na tym
przejściu granicznym nie był czasowo zawieszony oraz na obszarze gminy, w
której położone jest to przejście graniczne, nie obowiązywał zakaz, o którym
mowa w art. 12a ust. 1, oraz na obszarze tej gminy nie obowiązywał stan
wyjątkowy – w przypadku rolnika.
5.Rekompensata przysługuje:
1)płatnikowi składek, który na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10,
nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia
społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych, Fundusz Pracy, Fundusz Emerytur Pomostowych lub Fundusz
Solidarnościowy, chyba że ten płatnik składek zawarł umowę z Zakładem
Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie
spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu
płatności, oraz
2)rolnikowi, który na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10, nie zalega
w regulowaniu zobowiązań podatkowych oraz składek na ubezpieczenie
emerytalno-rentowe, ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie,
chyba że Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub upoważniony
przez niego pracownik Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odroczył
wobec tego rolnika termin płatności należności z tytułu składek na
ubezpieczenie, rozłożył ich spłatę na raty lub umorzył je w całości lub w części
lub jeśli rolnik ten otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty
zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności.
6.Rekompensatę ustala się w wysokości:
1)65 % średniego miesięcznego przychodu płatnika składek lub rolnika,
uzyskanego z prowadzonej przez niego działalności, o której mowa w ust. 1 pkt
1, lub ze świadczenia usług hotelarskich, o których mowa w ust. 1 pkt 2, na
obszarze gminy, w której położone jest przejście graniczne, na którym czasowo
zawieszono ruch, w okresie wybranych 3 z 6 miesięcy kalendarzowych
bezpośrednio poprzedzających zawieszenie tego ruchu, albo
2)odpowiadającej kwocie minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie
z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z
2024 r. poz. 1773), obowiązującego w miesiącu kalendarzowym, za który
przysługuje rekompensata, za:
a)każdego ubezpieczonego zgłoszonego do ubezpieczeń emerytalnego i
rentowych i pozostającego w tych ubezpieczeniach w ostatnim dniu
miesiąca kalendarzowego, za który przysługuje rekompensata i
wykonującego umowę będącą podstawą zgłoszenia do ubezpieczenia na
terenie gminy, w której położone jest przejście graniczne, na którym
czasowo zawieszono ruch – w przypadku płatnika składek,
b)rolnika, małżonka tego rolnika oraz jego każdego domownika w rozumieniu
art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym
rolników, którzy pomagają mu w świadczeniu usług hotelarskich w
rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz
usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, jeżeli
podlegają ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu w ostatnim dniu miesiąca
kalendarzowego, za który przysługuje rekompensata.
7.Rekompensata może być udzielona maksymalnie trzykrotnie w wysokości, o
której mowa w ust. 6 pkt 1, oraz maksymalnie dziewięciokrotnie w wysokości, o której
mowa w ust. 6 pkt 2.
8.Rekompensata przysługuje jedynie za miesiące kalendarzowe, w których
obowiązywało czasowe zawieszenie ruchu na przejściu granicznym, o którym mowa
w ust. 1. Za ten sam miesiąc kalendarzowy rekompensata przysługuje wyłącznie w
jednej wysokości określonej w ust. 6 pkt 1 albo w ust. 6 pkt 2.
9.W akcie prawa miejscowego wojewoda może przyznać prawo do ubiegania
się o rekompensatę w wymiarze wyższym, niż określony w ust. 7, dla wszystkich
rolników, o których mowa w ust. 1, oraz płatników składek, o których mowa w ust. 1
i 2, lub dla ich określonych grup, mając na względzie okres obowiązywania
zawieszenia ruchu na przejściu granicznym i jego wpływ na sytuację ekonomiczną
płatników składek i rolników.
10.Rekompensata jest udzielana na wniosek płatnika składek lub rolnika
składany do wojewody właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności
gospodarczej lub świadczenia usług, o którym mowa w ust. 1, nie później niż w
terminie 6 miesięcy od dnia, w którym upłynął ostatni dzień miesiąca kalendarzowego,
za który przysługuje rekompensata.
11.Wniosek o rekompensatę zawiera:
1)dane, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 22 listopada 2002
r. o wyrównywaniu strat majątkowych wynikających z ograniczenia w czasie
stanu nadzwyczajnego wolności i praw człowieka i obywatela (Dz. U.
poz. 1955);
2)informację o miesiącu kalendarzowym, którego wniosek dotyczy;
3)informacje o ubezpieczonych, o których mowa w ust. 6 pkt 2 lit. a – w przypadku
płatnika składek;
4)informacje o rolniku, małżonku tego rolnika oraz jego domownikach, o których
mowa w ust. 6 pkt 2 lit. b – w przypadku rolnika;
5)informacje o uzyskaniu przychodu, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 albo 2;
6)numer rachunku bankowego albo numer rachunku prowadzonego w
spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na który ma zostać dokonana
wypłata rekompensaty;
7)informacje o średnim miesięcznym przychodzie płatnika składek lub rolnika,
uzyskanym z prowadzonej przez niego działalności, o której mowa w ust. 1 pkt
1, lub świadczenia usług hotelarskich, o których mowa w ust. 1 pkt 2, na obszarze
gminy, w której położone jest przejście graniczne, na którym czasowo
zawieszono ruch, w okresie wybranych 3 z 6 miesięcy kalendarzowych
bezpośrednio poprzedzających zawieszenie tego ruchu – w przypadku wniosku
o rekompensatę w wysokości, o której mowa w ust. 6 pkt 1.
12.Do wniosku dołącza się:
1)dokumenty potwierdzające informacje o przychodzie, o którym mowa w ust. 4
pkt 1 albo 2;
2)dokumenty potwierdzające pozostawanie ubezpieczonych, o których mowa w
ust. 6 pkt 1, w ubezpieczeniach emerytalnym i rentowych w ostatnim dniu
miesiąca kalendarzowego, za który przysługuje rekompensata – w przypadku
płatnika składek;
3)dokumenty potwierdzające informacje o średnim miesięcznym przychodzie
płatnika składek lub rolnika, uzyskanym z prowadzonej przez niego działalności,
o której mowa w ust. 1 pkt 1, lub świadczenia usług hotelarskich, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, na obszarze gminy, w której położone jest przejście graniczne, na
którym czasowo zawieszono ruch, w okresie wybranych 3 z 6 miesięcy
kalendarzowych bezpośrednio poprzedzających zawieszenie tego ruchu –
w przypadku wniosku o rekompensatę w wysokości, o której mowa w ust. 6 pkt
1;
4)dokumenty potwierdzające wykonywanie przez ubezpieczonych, o których
mowa w ust. 6 pkt 2 lit. a, umowy będącej podstawą zgłoszenia do ubezpieczenia
na terenie gminy, w której położone jest przejście graniczne, na którym czasowo
zawieszono ruch;
5)oświadczenie o:
a)prowadzeniu działalności gospodarczej lub świadczeniu usług,
uprawniających do ubiegania się o rekompensatę,
b)uzyskaniu spadku przychodów, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 albo 2,
c)spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 albo 2,
d)spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 6, w zakresie podlegania
ubezpieczeniu osób, za które przysługuje rekompensata,
e)wysokości przyznanej pomocy de minimis oraz pomocy de minimis
w rolnictwie lub rybołówstwie, jaką płatnik lub rolnik otrzymał w okresie
wskazanym odpowiednio w art. 37 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 ustawy
z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących
pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 702 oraz z 2024 r. poz. 1635),
f)spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 6 pkt 2 lit. a, w zakresie
wykonywania przez ubezpieczonego umowy będącej podstawą zgłoszenia
do ubezpieczenia na terenie gminy, w której położone jest przejście
graniczne, na którym czasowo zawieszono ruch – w przypadku płatnika
składek,
g)wysokości średniego miesięcznego przychodu płatnika składek lub rolnika,
uzyskanego z prowadzonej działalności, o której mowa w ust. 1, na obszarze
gminy, w której położone jest przejście graniczne, na którym czasowo
zawieszono ruch, w okresie wybranych 3 z 6 miesięcy kalendarzowych
bezpośrednio poprzedzających zawieszenie tego ruchu – w przypadku
wniosku o rekompensatę w wysokości, o której mowa w ust. 6 pkt 1.
13.Oświadczenia, o których mowa w ust. 12 pkt 5 lit. a–g, są składane pod
rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nich klauzuli następującej treści: „Jestem
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula
ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń.
14.Wojewoda wydaje decyzję w sprawie rekompensaty niezwłocznie, nie
później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Decyzja jest
ostateczna.
15.Rekompensata przekazywana jest w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji,
o której mowa w ust. 14, na rachunek wskazany we wniosku o rekompensatę.
16.W celu weryfikacji danych zawartych we wniosku wojewoda może
przeprowadzać kontrole lub zlecać ich przeprowadzenie. Do przeprowadzania kontroli
nie stosuje się przepisów art. 54 ust. 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i
1871). Jeżeli kwota
rekompensaty, o której mowa w ust. 6 pkt 1, przekracza 65 000 zł albo kwota
rekompensaty, o której mowa w ust. 6 pkt 2, przekracza kwotę 20 000 zł,
przeprowadzenie kontroli ma charakter obligatoryjny
17.Wojewoda ma prawo wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz
Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o informacje dotyczące spełnienia przez
płatnika składek i rolnika warunku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w zakresie
podlegania ubezpieczeniu osób, za które przysługuje rekompensata.
18.Jeżeli w wyniku weryfikacji danych zawartych we wniosku wojewoda ustali,
że kwota wypłaconej rekompensaty była nienależna, wydaje decyzję o obowiązku
zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami, ustalając termin na jej zwrot nie dłuższy niż 3
miesiące od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
19.Wojewoda, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać
rekompensatę również płatnikom składek w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, niebędącym jednostką
budżetową lub samorządowym zakładem budżetowym, oraz rolnikom w rozumieniu
art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,
którzy nie spełniają wymagań wskazanych w ust. 1, 2 i 4 i którzy prowadzą działalność
na obszarze powiatu, w którym położone jest przejście graniczne, o którym mowa w
ust. 1, gdy okoliczności mające związek z czasowym zawieszeniem ruchu na przejściu
granicznym, a zwłaszcza poziom strat, utraconych korzyści lub ciężkie położenie
materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności. Do wniosku stosuje się
odpowiednio przepisy ust. 10–18.
20.Przychód z tytułu rekompensaty nie stanowi przychodu w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o podatku
dochodowym od osób prawnych.
21.Rekompensata stanowi pomoc de minimis i może być udzielana w zakresie i
na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa unijnego
dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
1.Wojewoda jest zobowiązany do stałego utrzymywania drogowych,
kolejowych, morskich i rzecznych przejść granicznych, przejść granicznych
przeznaczonych wyłącznie dla małego ruchu granicznego, przejść turystycznych,
przejść granicznych na szlakach turystycznych przecinających granicę państwową,
miejsc przekraczania granicy na szlakach turystycznych oraz punktów nocnego
postoju na rzekach granicznych znajdujących się na obszarze województwa w stanie
umożliwiającym przeprowadzenie sprawnej i skutecznej kontroli bezpieczeństwa,
granicznej, celnej, sanitarnej, weterynaryjnej, fitosanitarnej, chemicznej i
radiometrycznej oraz jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
1a.Wojewoda jest zobowiązany do stałego utrzymywania lotniczych przejść
granicznych w stanie umożliwiającym przeprowadzanie sprawnej i skutecznej kontroli
pirotechnicznej oraz kontroli, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem kontroli
bezpieczeństwa wykonywanej przez zarządzającego lotniskiem lub inny uprawniony
podmiot, na zasadach określonych w przepisach dotyczących ochrony lotnictwa
cywilnego.
2.W przypadku przejść granicznych znajdujących się poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, w których kontrolę wykonują funkcjonariusze właściwych
organów Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązki, o których mowa w ust. 1, wykonuje
wojewoda, którego właściwość miejscowa obejmuje województwo najbliższe
przejścia granicznego.
2a.Wojewoda może zlecić właścicielowi lub posiadaczowi gruntów lub
obiektów kolejowych, morskich, rzecznych lub lotniczych przejść granicznych
realizację swoich zadań na podstawie zawartej umowy, przyznając jednocześnie
dotację celową na realizację tych zadań. Umowa powinna określać:
1)szczegółowy opis zadania, w tym cel na jaki dotacja celowa została przyznana,
i termin jego wykonania;
2)wysokość dotacji celowej udzielanej na wykonanie zadania i tryb płatności;
3)termin wykorzystania dotacji celowej, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego
roku budżetowego;
4)tryb kontroli wykonywania zadania;
5)termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej;
6)termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, nie dłuższy niż 15 dni,
licząc od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku
zadania realizowanego za granicą – 30 dni, licząc od określonego w umowie dnia
jego wykonania.
2b.Wojewoda nie ponosi kosztów utrzymania pomieszczeń, miejsc i
powierzchni niezwiązanych z przeprowadzaniem kontroli, o których mowa w ust. 1 i
1a, w lotniczych, kolejowych, morskich i rzecznych przejściach granicznych.
3.Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązków
wojewody w sprawach finansowania i utrzymywania w należytym stanie przejść
granicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, przejść turystycznych, miejsc przekraczania
granicy na szlakach turystycznych i punktów nocnego postoju na rzekach granicznych
oraz wyposażenia w sprzęt, w szczególności stosowany w kontroli granicznej, a także
organy właściwe do osadzania i utrzymywania znaków granicznych na morskich
wodach wewnętrznych.
4.Rozporządzenie powinno określić w szczególności zakres świadczeń
i obowiązków rzeczowych w celu utrzymania obiektów i wyposażenia technicznego
znajdujących się w przejściu granicznym, nieodpłatnego udostępniania pomieszczeń
w tych obiektach oraz urządzeń niezbędnych do przeprowadzania kontroli, a także
możliwość finansowania przedsięwzięć związanych z usprawnianiem ruchu
granicznego ze środków pochodzących z pomocy finansowej jednostki samorządu
terytorialnego w zakresie określonym przez organ stanowiący tej jednostki lub
z pomocy zagranicznej, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnej kontroli
granicznej.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, przywraca tymczasowo, przedłuża lub znosi kontrolę graniczną osób przekraczających granicę państwową stanowiącą granicę wewnętrzną w rozumieniu kodeksu granicznego Schengen, określając:
1)odcinki granicy państwowej, na której kontrola graniczna osób zostaje
przywrócona tymczasowo, przedłużona lub zniesiona;
2)przejścia graniczne, rodzaj ruchu dozwolonego przez te przejścia i czas ich
otwarcia oraz zasięg terytorialny przejść granicznych;
3)okres, na który kontrola graniczna osób zostaje przywrócona tymczasowo lub
przedłużona.
Rozporządzenie powinno uwzględniać dostosowanie zakresu kontroli do przyczyn
uzasadniających jej wprowadzenie oraz możliwość stosowania kontroli na niektórych
odcinkach drogowych lub kolejowych przecinających granicę państwową, a także
w niektórych portach i przystaniach oraz portach lotniczych i lotniskach.
1.W celu przygotowania i utrzymania warunków do tymczasowego
przywrócenia kontroli granicznej na drogach, liniach kolejowych, lotniskach,
w portach, obiektach portowych lub na przystaniach, na których w przypadku
tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej możliwe będzie utworzenie
drogowych, kolejowych, lotniczych, rzecznych i morskich przejść granicznych w celu
realizowania kontroli granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej prowadzi
wykaz przejść granicznych planowanych do tymczasowego przywrócenia kontroli
granicznej.
2.Komendant Główny Straży Granicznej powiadamia zarządcę drogi,
zarządzającego infrastrukturą kolejową, lotniskiem, portem, obiektem portowym lub
przystanią o ujęciu w wykazie przejść granicznych planowanych do tymczasowego
przywrócenia kontroli granicznej zarządzanej przez nich drogi, linii kolejowej,
lotniska, portu, obiektu portowego lub przystani.
3.Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór wykazu przejść granicznych planowanych do tymczasowego przywrócenia
kontroli granicznej, uwzględniając potrzebę zamieszczenia w wykazie informacji
istotnych dla zarządcy drogi, zarządzającego infrastrukturą kolejową, lotniskiem,
portem, obiektem portowym lub przystanią, przy planowaniu rozwiązań
organizacyjnych umożliwiających taką kontrolę.
1.Zarządca drogi publicznej ujętej w wykazie przejść granicznych do
tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej zobowiązany jest do:
1)przygotowania projektów zmiany organizacji ruchu oraz przygotowania
odpowiedniego oznakowania drogi zapewniającego bezpieczeństwo ruchu
drogowego;
2)uwzględnienia przy budowie lub przebudowie drogi przecinającej granicę
państwową warunków umożliwiających prowadzenie kontroli granicznej
w przypadku tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej;
3)wprowadzenia na przejściach granicznych, z dniem tymczasowego przywrócenia
kontroli granicznej, organizacji ruchu zgodnej z projektami, o których mowa
w pkt 1, zatwierdzonymi przez właściwy organ zarządzający ruchem na drodze,
na wniosek właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej.
2.Skierowanie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, powinno nastąpić nie
później niż z chwilą tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej.
1.Zarządzający infrastrukturą kolejową, lotniskiem, portem,
obiektem portowym lub przystanią oraz przewoźnicy kolejowi, w przypadku
tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej, udzielają Straży Granicznej pomocy
w zakresie organizacji kontroli granicznej niezbędnej do sprawnego jej
przeprowadzania oraz są zobowiązani do uzgodnienia z właściwym komendantem
placówki Straży Granicznej miejsca przeprowadzania kontroli granicznej osób
przekraczających granicę wewnętrzną w rozumieniu kodeksu granicznego Schengen.
Straż Graniczna powinna uwzględniać inne zadania własne właściwych zarządców
infrastruktury.
2.Do finansowania zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
art. 17 ust. 2a.
(uchylony)
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, w przypadkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającym mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do tego mechanizmu i określającym uprawnienia i zadania zaproszonych funkcjonariuszy (Dz. Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str. 30, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 863/2007”, może wystąpić do Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej o oddelegowanie na czas określony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej europejskich zespołów straży granicznej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 349 z 25.11.2004, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2007/2004”, do udziału w szybkiej interwencji.
Funkcjonariusze straży granicznych państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzący w skład europejskich zespołów straży granicznej na granicy państwowej stanowiącej granicę zewnętrzną w rozumieniu przepisów kodeksu granicznego Schengen wykonują zadania w ramach:
1)szybkich interwencji, realizowanych przez zespoły szybkiej interwencji na
granicy, zgodnie z przepisami krajowymi odnoszącymi się do funkcjonariuszy
Straży Granicznej, w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 863/2007;
2)wspólnych operacji lub projektów pilotażowych zgodnie z przepisami krajowymi
odnoszącymi się do funkcjonariuszy Straży Granicznej, w zakresie określonym
w rozporządzeniu nr 2007/2004.
1.Komendant Główny Straży Granicznej w zakresie dotyczącym
szybkich interwencji, wspólnych operacji lub projektów pilotażowych wykonuje
zadania krajowego punktu kontaktowego właściwego w sprawach komunikacji
z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych
Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej oraz uzgadnia plany operacyjne.
2.Komendant Główny Straży Granicznej może zgłaszać Agencji, o której mowa
w ust. 1, propozycje wspólnych operacji lub projektów pilotażowych oraz występować
o ich zakończenie, a także udzielać zgody na udział obserwatorów z państw trzecich
w działaniach Agencji określonych w rozporządzeniu nr 2007/2004.
Do funkcjonariuszy straży granicznych państw członkowskich Unii Europejskiej wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za zgodą właściwych organów Rzeczypospolitej Polskiej, zadania określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, w zakresie transportowania, przewozu oraz przesyłania broni i amunicji, stosuje się przepisy obowiązujące funkcjonariuszy Straży Granicznej.
Komendant Główny Straży Granicznej wykonuje zadania Krajowego Ośrodka Koordynacji do Spraw Eurosur na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1052/2013 z dnia 22 października 2013 r. ustanawiającym europejski system nadzorowania granic (EUROSUR) (Dz. Urz. UE L 295 z 06.11.2013, str.
11)
Warunki przekraczania granicy państwowej oraz wykonywania lotów w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej przez własne i obce cywilne statki powietrzne określają przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r. poz.
31)oraz
umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana
1.Przekroczenie granicy państwowej i lot obcego wojskowego statku
powietrznego w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić na
podstawie zezwolenia wydanego przez Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił
Zbrojnych, udzielonego na wniosek zainteresowanego podmiotu.
1a.Minister Obrony Narodowej, na wniosek Dowódcy Operacyjnego Rodzajów
Sił Zbrojnych, może, w drodze zarządzenia, upoważnić kierownika jednostki
organizacyjnej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej właściwej w zakresie służby
ruchu lotniczego do wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1.
2.Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga przekroczenie granicy
państwowej i lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej obcych
wojskowych statków powietrznych wykonujących zadania wojskowego nadzoru
przestrzeni powietrznej w ramach Zintegrowanego Systemu Obrony Powietrznej
Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego.
3.Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane wobec obcego
wojskowego statku powietrznego:
1)na którego pokładzie znajduje się przedstawiciel obcego państwa, składający
oficjalną wizytę w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)stanowiącego honorową eskortę statku powietrznego, o którym mowa w pkt 1;
3)wykonującego lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej:
a)związany z prowadzeniem akcji poszukiwawczo-ratowniczej w celu
udzielenia pomocy ludziom albo statkowi powietrznemu lub statkowi
morskiemu znajdującemu się w niebezpieczeństwie,
b)związany z niesieniem pomocy medycznej lub technicznej albo pomocy
w razie klęski żywiołowej lub zagrożenia środowiska,
c)związany z wykonywaniem zadań wynikających z umów
międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, jeżeli
obowiązek udostępnienia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej
wynika z tych umów,
d)w przypadku gdy ten statek znajduje się w niebezpieczeństwie lub gdy
wykonuje ten lot dla uniknięcia niebezpieczeństwa.
3a.Lot, na który Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych udzielił
zezwolenia, może być wykonany w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej
dostępnej dla ruchu lotniczego zgodnie z zasadami korzystania z tej przestrzeni
określonymi w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, a także zasadami
określonymi w ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umowach
międzynarodowych i innych umowach zawartych w sposób przez nie dopuszczony.
4.Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania z wnioskiem
o zezwolenie na przekroczenie granicy państwowej i lot obcego wojskowego statku
powietrznego w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz wzór wniosku
w tej sprawie, a także warunki wykonywania lotów przez taki statek w przestrzeni
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej, mając na względzie zapewnienie sprawności
postępowania w sprawach udzielania zezwoleń na wykonanie lotów w przestrzeni
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej przez obce wojskowe statki powietrzne oraz
bezpieczeństwo ruchu lotniczego w tej przestrzeni.
1.Obcy wojskowy statek powietrzny, który przekroczył granicę
państwową i wykonuje lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej bez
zezwolenia, o którym mowa w art. 18a ust. 1, lub niezgodnie z warunkami tego
zezwolenia, może być wezwany przez państwowy organ zarządzania ruchem
lotniczym do:
1)opuszczenia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;
2)odpowiedniej zmiany kierunku lub wysokości lotu;
3)lądowania na wskazanym przez ten organ lotnisku;
4)wykonania innych poleceń mających na celu zaprzestanie naruszania przestrzeni
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.
2.W przypadku niezastosowania się do któregokolwiek z wezwań i poleceń
obcy wojskowy statek powietrzny może być przechwycony przez wojskowy statek
powietrzny wydzielony z Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub państwa
Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, który wykonuje zadania nadzoru
przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „statkiem
przechwytującym”. Przechwycenie polega na identyfikacji obcego wojskowego statku
powietrznego, nawiązaniu z nim łączności radiowej i kontaktu wzrokowego oraz
naprowadzeniu go na właściwy kierunek lub wysokość lotu albo wymuszeniu
lądowania na wskazanym lotnisku.
3.W przypadku niezastosowania się do któregokolwiek z wezwań i poleceń oraz
niezastosowania się do czynności, o których mowa w ust. 2, przechwycony obcy
wojskowy statek powietrzny może być:
1)ostrzeżony strzałami ostrzegawczymi przez statek przechwytujący,
a w przypadku dalszego niezastosowania się do wezwania – zniszczony;
2)zniszczony bez dokonania czynności, o których mowa w ust. 2 i w pkt 1, jeżeli:
a)dokonuje zbrojnego ataku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)manewruje na pozycję dogodną do ataku, o którym mowa w lit. a,
c)wykonuje lot rozpoznawczy mający na celu umożliwienie podjęcia
działania, o którym mowa w lit. a.
4.Decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 2 i 3, podejmuje
Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych w formie rozkazu. Rozkaz wydaje się
adekwatnie do zagrożenia, w granicach określonych w wiążących Rzeczpospolitą
Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu całokształtu
okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego i poważnego
zagrożenia dla życia osób postronnych z uwzględnieniem nadrzędności ochrony życia
osób postronnych, traktując możliwość zniszczenia obcego wojskowego statku
powietrznego jako środek ostateczny.
5.W rozkazie, o którym mowa w ust. 4, wskazuje się uzbrojenie właściwe do
wykonania zadania, którego użycie pozwoli zminimalizować ryzyko wystąpienia
niepożądanych szkód.
1.Jeżeli obcy wojskowy statek powietrzny atakuje statek
przechwytujący, decyzję o jego zniszczeniu podejmuje dowódca statku
przechwytującego.
2.W przypadku utraty łączności z Dyżurnym Dowódcą Obrony Powietrznej,
jeżeli obcy wojskowy statek powietrzny wykonuje czynności wchodzące w zakres
zdarzeń, o których mowa w art. 18b ust. 3 pkt 2, lub manewruje na pozycję dogodną
do ataku przeciwko statkowi przechwytującemu, decyzję o zniszczeniu obcego
wojskowego statku powietrznego podejmuje dowódca statku przechwytującego.
1.Obcy cywilny statek powietrzny, który przekroczył granicę
państwową niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze lub
umowami międzynarodowymi, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, może
być wezwany przez państwowy organ zarządzania ruchem lotniczym do:
1)opuszczenia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;
2)odpowiedniej zmiany kierunku lub wysokości lotu;
3)lądowania na wskazanym przez ten organ lotnisku;
4)wykonania innych poleceń mających na celu zaprzestanie naruszania przestrzeni
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.
2.Obcy cywilny statek powietrzny, który przekroczył granicę państwową i nie
zastosował się do wezwań lub poleceń oraz może być użyty jako środek ataku
o charakterze terrorystycznym, uznaje się za obiekt powietrzny typu RENEGADE.
3.Obiekt powietrzny typu RENEGADE kwalifikuje się do następujących
kategorii:
1)„Podejrzany RENEGADE” – w przypadku wykrycia obcego cywilnego statku
powietrznego o nieokreślonych intencjach albo spełniającego dwa lub więcej
z poniżej wymienionych warunków:
a)narusza plan lotu,
b)nie wykonuje poleceń państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym,
cywilnych i wojskowych lotniskowych organów służby ruchu lotniczego
lub Dyżurnego Dowódcy Obrony Powietrznej,
c)niespodziewanie zmienia parametry lotu,
d)nastąpiła przerwa w łączności radiowej, szczególnie w połączeniu ze
zmianą parametrów lotu,
e)nastąpiła zmiana kodów transpondera radaru wtórnego lub nadmierne
wykorzystywanie sygnału identyfikacji bez uprzedniej zgody państwowego
organu zarządzania ruchem lotniczym,
f)załoga używa niestandardowej terminologii lub odnotowano inne niezgodne
z procedurą zmiany w łączności radiowej,
g)nastąpił wybór w modzie 3/A kodu 7500 (uprowadzony statek powietrzny),
kodu 7600 (utrata łączności), kodu 7700 (sytuacja awaryjna),
h)nastąpił przekaz radiowy niedotyczący procedur lotniczych,
i)nastąpiło przerwanie lub zaprzestanie emitowania sygnałów z transpondera
radaru wtórnego,
j)otrzymano zawiadomienie od innych organów władzy publicznej, państw
sąsiednich lub organizacji międzynarodowych albo instytucji
pozarządowych o zamiarach obcego cywilnego statku powietrznego,
k)otrzymano nieokreśloną groźbę użycia przemocy za pośrednictwem strony
trzeciej,
l)otrzymano zawiadomienie o umieszczeniu na pokładzie obcego cywilnego
statku powietrznego przedmiotu, urządzenia, substancji lub innego
materiału niebezpiecznego, które mogą zostać użyte do ataku o charakterze
terrorystycznym;
2)„Prawdopodobny RENEGADE” – w przypadku gdy jest spełniony przynajmniej
jeden z poniżej wymienionych warunków:
a)wykryto również inne obce cywilne statki powietrzne, które nie wykonują
poleceń państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym,
b)obcy cywilny statek powietrzny zakwalifikowany jako „Podejrzany
RENEGADE” nie wykonuje poleceń państwowego organu zarządzania
ruchem lotniczym lub Dyżurnego Dowódcy Obrony Powietrznej,
c)obcy cywilny statek powietrzny odmawia wykonania poleceń lub nie
reaguje na polecenia i przekazywane znaki dowódcy statku
przechwytującego;
3)„Potwierdzony RENEGADE” – w przypadku gdy spełnia on jednocześnie
poniżej wymienione warunki:
a)przechwycony i rozpoznany obcy cywilny statek powietrzny nie wykonuje
poleceń dowódcy statku przechwytującego, państwowego organu
zarządzania ruchem lotniczym oraz Dyżurnego Dowódcy Obrony
Powietrznej,
b)posiadane informacje potwierdzają bez żadnych wątpliwości, że obcy
cywilny statek powietrzny ma być użyty jako środek ataku o charakterze
terrorystycznym.
4.Atakiem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony, o którym mowa
w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r.
poz. 17, 1228, 1907 i
1965)
1.Obcy cywilny statek powietrzny zakwalifikowany co najmniej do
kategorii „Podejrzany RENEGADE” może być przechwycony przez statek
przechwytujący. Przechwycenie polega na identyfikacji obcego cywilnego statku
powietrznego, nawiązaniu z nim łączności radiowej i kontaktu wzrokowego oraz
naprowadzeniu go na właściwy kierunek lub wysokość lotu albo wymuszeniu
lądowania na wskazanym lotnisku.
2.Uprawniony do podjęcia decyzji dotyczącej przechwycenia obcego cywilnego
statku powietrznego zakwalifikowanego co najmniej do kategorii „Podejrzany
RENEGADE” jest Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych.
1.W przypadku niezastosowania się przez obcy cywilny statek
powietrzny zakwalifikowany co najmniej do kategorii „Prawdopodobny
RENEGADE” do wezwań i poleceń oraz czynności, o których mowa w art. 18bc
ust. 1, można podjąć decyzję o oddaniu strzałów ostrzegawczych w kierunku tego
statku powietrznego.
2.Uprawniony do podjęcia decyzji o oddaniu strzałów ostrzegawczych
w kierunku obcego cywilnego statku powietrznego zakwalifikowanego co najmniej do
kategorii „Prawdopodobny RENEGADE” jest Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił
Zbrojnych.
W przypadku dalszego niezastosowania się przez obcy cywilny statek powietrzny z pasażerami na pokładzie zakwalifikowany co najmniej do kategorii „Prawdopodobny RENEGADE” do wezwań i poleceń oraz czynności, o których mowa w art. 18bc ust. 1, lub po oddaniu strzałów ostrzegawczych statek przechwytujący eskortuje ten statek powietrzny do czasu jego lądowania na lotnisku lub opuszczenia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.
W przypadku niezastosowania się przez obcy cywilny statek powietrzny zakwalifikowany do kategorii „Potwierdzony RENEGADE” do wezwań i poleceń oraz czynności, o których mowa w art. 18bc ust. 1, a także po oddaniu strzałów ostrzegawczych Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych może podjąć decyzję o zniszczeniu obcego cywilnego statku powietrznego, jeżeli są spełnione łącznie następujące przesłanki:
1)z okoliczności zdarzenia wynika, że obcy cywilny statek powietrzny zostanie
wykorzystany jako środek ataku o charakterze terrorystycznym;
2)atakowi temu nie można zapobiec za pomocą innych dostępnych środków;
3)obcy cywilny statek powietrzny nie posiada żadnych osób na pokładzie lub na
jego pokładzie znajdują się wyłącznie osoby zamierzające użyć tego statku jako
środka ataku o charakterze terrorystycznym.
1.Decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 18bc–
18bf, Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych podejmuje w formie rozkazu.
Rozkaz wydaje się adekwatnie do zagrożenia, w granicach określonych w wiążących
Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu
całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego
i poważnego zagrożenia dla życia osób postronnych, w tym możliwych ofiar ataku
o charakterze terrorystycznym, z uwzględnieniem nadrzędności ochrony życia osób
postronnych, traktując możliwość zniszczenia obcego cywilnego statku powietrznego
jako środek ostateczny.
2.W rozkazie, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się uzbrojenie właściwe do
wykonania zadania, którego użycie pozwoli zminimalizować ryzyko wystąpienia
niepożądanych szkód.
1.Obcy cywilny statek powietrzny zmuszony do lądowania na
lotnisku międzynarodowym, jego załogę i ładunek oraz pasażerów i ich bagaże
podmiot zarządzający lotniskiem przekazuje Straży Granicznej.
2.Obcy cywilny statek powietrzny zmuszony do lądowania na lotnisku innym
niż lotnisko międzynarodowe lub na lądowisku, jego załogę i ładunek oraz pasażerów
i ich bagaże podmiot zarządzający lotniskiem lub użytkownik lądowiska przekazuje
Policji, powiadamiając o tym zdarzeniu organ Straży Granicznej.
Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej współdziała z Polską Agencją Żeglugi Powietrznej przez prowadzenie ciągłej bieżącej wymiany informacji w zakresie:
1)zapewnienia bezpieczeństwa lotów statków powietrznych w przestrzeni
powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;
2)wymiany informacji o sytuacji powietrznej oraz planowanych i wykonywanych
lotach obcych wojskowych statków powietrznych w przestrzeni powietrznej
Rzeczypospolitej Polskiej;
3)przestrzegania ustalonych procedur koordynacji i identyfikacji oraz
przekazywania odpowiedzialności nad lotem statków przechwytujących
w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;
4)wykorzystania przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej przez dyżurne
siły i środki systemu obrony powietrznej w celu:
a)priorytetowego udostępnienia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej
Polskiej oraz zapewnienia bezpieczeństwa statkom przechwytującym
realizującym zadania wojskowego nadzoru przestrzeni powietrznej
Rzeczypospolitej Polskiej,
b)zastosowania naziemnych środków systemu obrony powietrznej wobec
statków powietrznych nieprzestrzegających przepisów wykonywania lotów
obowiązujących w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.
1.Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest
stroną, nie stanowią inaczej, decyzję o opuszczeniu przestrzeni powietrznej
Rzeczypospolitej Polskiej przez polskie statki przechwytujące oraz o przekrocze-
niu granicy państwowej i locie w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej
przez wojskowe statki przechwytujące państwa Organizacji Traktatu
Północnoatlantyckiego realizujące zadania w ramach Zintegrowanego Systemu
Obrony Powietrznej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w celu
przeciwdziałania wojskowym i cywilnym statkom powietrznym podejmuje Dyżurny
Dowódca Obrony Powietrznej.
2.Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej decyduje o wyborze lotniska, na które
sprowadza się obce cywilne statki powietrzne i obce wojskowe statki powietrzne
zmuszone do lądowania przez statki przechwytujące.
3.W przypadku podejmowania decyzji o wyborze lotniska cywilnego, na które
sprowadza się obce cywilne statki powietrzne i obce wojskowe statki powietrzne
zmuszone do lądowania przez statki przechwytujące, Dyżurny Dowódca Obrony
Powietrznej współdziała z państwowym organem zarządzania ruchem lotniczym.
4.Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej, stosownie do spełnienia przez obcy
cywilny statek powietrzny kryteriów, kwalifikuje obiekt powietrzny do odpowiedniej
kategorii RENEGADE.
5.Zakwalifikowanie obcego cywilnego statku powietrznego do odpowiedniej
kategorii RENEGADE następuje na podstawie informacji posiadanych przez
Dyżurnego Dowódcę Obrony Powietrznej oraz przeprowadzonej przez niego analizy
sytuacji.
6.Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej otrzymuje informacje o sytuacji
powietrznej od państwowego organu zarządzania ruchem lotniczym oraz
o zagrożeniach od właściwych organów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub
innych organów państwowych Rzeczypospolitej Polskiej zapewniających
bezpieczeństwo państwa.
7.W analizie sytuacji powietrznej Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej
uwzględnia również informacje otrzymywane od właściwych organów Organizacji
Traktatu Północnoatlantyckiego i innych organów międzynarodowych lub innych
państw.
8.W przypadku zakwalifikowania obcego cywilnego statku powietrznego
znajdującego się w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej do
odpowiedniej kategorii RENEGADE Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej może
wnioskować do właściwego organu Zintegrowanego Systemu Obrony Powietrznej
Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego o przekazanie uprawnień do dowodzenia
siłami obrony powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej wydzielonymi do
Zintegrowanego Systemu Obrony Powietrznej Organizacji Traktatu
Północnoatlantyckiego oraz powiadamia Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił
Zbrojnych.
9.W przypadku wykrycia obcego wojskowego statku powietrznego
naruszającego przestrzeń powietrzną Rzeczypospolitej Polskiej właściwy organ
dowodzenia obroną powietrzną Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego,
w uzgodnieniu z Dyżurnym Dowódcą Obrony Powietrznej, może zdecydować
o użyciu sił i środków wydzielonych do Zintegrowanego Systemu Obrony
Powietrznej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego tylko do działań określonych
w art. 18b ust. 2.
10.Decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 18b ust. 3, przez
dyżurne siły i środki wydzielone do systemu obrony powietrznej Rzeczypospolitej
Polskiej i Zintegrowanego Systemu Obrony Powietrznej Organizacji Traktatu
Północnoatlantyckiego podejmuje Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych.
Decyzję tę Dyżurny Dowódca Obrony Powietrznej natychmiast przekazuje podległym
dyżurnym siłom wydzielonym do systemu obrony powietrznej oraz właściwemu
organowi dowodzenia obroną powietrzną Organizacji Traktatu
Północnoatlantyckiego.
1.Pociski rakietowe wystrzelone w kierunku terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej mogą być zniszczone przez wojskowe środki obrony
powietrznej, w tym przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, wydzielone z Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej lub sił zbrojnych państwa Organizacji Traktatu
Północnoatlantyckiego, które wykonują zadania nadzoru przestrzeni powietrznej
i osłony terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.Decyzję o zniszczeniu pocisku rakietowego podejmuje Dowódca Operacyjny
Rodzajów Sił Zbrojnych w formie rozkazu. Rozkaz wydaje się adekwatnie do
zagrożenia, w granicach określonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską
ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu całokształtu
okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego i poważnego
zagrożenia dla życia osób postronnych, w tym możliwych ofiar ataku.
1.Bezzałogowy statek powietrzny, który przekroczył granicę
państwową i wykonuje lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej
niezgodnie z obowiązującymi przepisami, może zostać zniszczony, unieruchomiony
albo nad jego lotem może zostać przejęta kontrola.
2.Decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, w sposób
adekwatny do zagrożenia oraz w granicach zasad określonych w wiążących
Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych wydaje
w formie rozkazu Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych po rozpatrzeniu
całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia oraz z uwzględnieniem nadrzędności
ochrony życia osób postronnych. Uprawnienie to może być delegowane na dowódców
podległych Dowódcy Operacyjnemu Rodzajów Sił Zbrojnych.
3.W rozkazie, o którym mowa w ust. 2, wskazuje się uzbrojenie lub inny środek
właściwy do wykonania zadania, którego użycie pozwoli zminimalizować ryzyko
wystąpienia niepożądanych szkód.
4.Do zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego albo
przejęcia kontroli nad jego lotem można wykorzystywać środki niebędące na
wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych powiadamia niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o podjęciu decyzji, o których mowa w art. 18b ust. 4, art. 18bg ust. 1, art. 18bj ust. 10, art. 18bk ust. 2 i art. 18bl ust. 2, oraz ich skutkach.
1.Kto zabiera, niszczy, uszkadza, usuwa, przesuwa lub czyni
niezdatnymi do użytku elementy infrastruktury, znajdujące się w strefie nadgranicznej
i przeznaczone do ochrony granicy państwowej, w szczególności ogrodzenia, zasieki,
zapory lub rogatki,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
2.W przypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przebywa na obszarze objętym zakazem, o którym mowa w art. 12a ust. 1, w czasie jego obowiązywania podlega karze aresztu albo grzywny.
1.Traci moc dekret z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic
państwowych (Dz. U. poz. 51, z 1959 r. poz. 168, z 1969 r. poz. 95, z 1977 r. poz. 162
oraz z 1990 r. poz.
198)
2.(pominięty)
Przepis art. 14a traci moc z dniem określonym w decyzji Rady dotyczącej pełnego stosowania dorobku Schengen w Rzeczypospolitej Polskiej2).
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia3).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę