1.Kultura fizyczna jest częścią kultury narodowej, chronionej przez prawo. Oby-
watele, bez względu na wiek, płeć, wyznanie, rasę oraz stopień i rodzaj niepeł-
nosprawności – korzystają z równego prawa do różnych form kultury fizycznej.
2. Ustawa określa zasady działalności w sferze kultury fizycznej, a także zadania
organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, klubów sportowych
oraz innych podmiotów w zakresie zapewnienia prawidłowej realizacji procesu
wychowania fizycznego, uprawiania sportu i rekreacji ruchowej oraz prowadze-
nia rehabilitacji ruchowej.
Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.
Dz.U. 1996 poz. 113
Zobacz w ISAP →1.Podstawowymi celami kultury fizycznej jest dbałość o prawidłowy rozwój psy-
chofizyczny i zdrowie wszystkich obywateli.
2. Cele, o których mowa w ust. 1, realizowane są w szczególności poprzez:
1)wychowanie fizyczne;
2)sport;
3)rekreację ruchową;
4)rehabilitację ruchową.
W rozumieniu niniejszej ustawy:
1)kulturą fizyczną jest wiedza, wartości, zwyczaje, działania podejmowane dla
zapewnienia rozwoju psychofizycznego, wychowania, doskonalenia uzdol-
nień i sprawności fizycznej człowieka, a także dla zachowania oraz przy-
wracania jego zdrowia;
2)wychowanie fizyczne jest procesem kształtującym harmonijny rozwój psy-
chofizyczny dzieci i młodzieży;
psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych;
4)(uchylony);
5)(uchylony);
6)zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu;
7)współzawodnictwo sportowe jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją
osób zmierzających, zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokona-
nia czasu, przestrzeni, przeszkód lub przeciwnika;
8)rekreacja ruchowa jest formą aktywności fizycznej, podejmowaną dla wy-
poczynku i odnowy sił psychofizycznych;
9)rehabilitacja ruchowa jest procesem mającym na celu przywrócenie, popra-
wę lub utrzymanie psychofizycznej sprawności osób czasowo lub trwale
niepełnosprawnych za pomocą specjalnych zabiegów i ćwiczeń fizycznych
– w oparciu o wiedzę medyczną;
10)kadra narodowa osób niepełnosprawnych jest to grupa zawodników zakwa-
lifikowana jako kandydaci do składu reprezentacji kraju w danej dyscypli-
nie sportu;
11)kadra paraolimpijska jest to grupa zawodników objęta programem przygo-
towań do igrzysk paraolimpijskich, opracowanym przez właściwą organiza-
cję krajową zajmującą się sportem osób niepełnosprawnych.
1.Organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego tworzą wa-
runki prawno-organizacyjne i ekonomiczne dla rozwoju kultury fizycznej.
2. Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych reali-
zują cele kultury fizycznej w jednostkach podległych i nadzorowanych.
1.Osoby prawne i fizyczne prowadzące działalność w sferze kultury fizycznej są
odpowiedzialne za bezpieczeństwo, porządek i higieniczne warunki podczas im-
prez sportowych oraz zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki uprawiania
sportu, rekreacji ruchowej i zajęć rehabilitacyjnych ich uczestnikom.
2. (uchylony).
2a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki sanitarnohigieniczne
obiektów sportowych i rekreacyjnych oraz zasady sprawowania nadzoru nad ich
przestrzeganiem.
3. Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej impre-
zy reguluje ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez maso-
wych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 663 i
665).
78</nl>imprezy reguluje ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez
masowych (Dz. U. Nr 62, poz
504).>
1. W założeniach budowlanych oraz modernizacyjnych obiektów sportowych
uwzględnia się wymagania bezpieczeństwa i higieny oraz warunki umożliwiają-
ce korzystanie z tych obiektów przez osoby niepełnosprawne.
2. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb opiniowania
projektów urządzeń sportowych i sprzętu sportowego pod względem ich zgod-
ności z wymaganiami bezpieczeństwa i higieny użytkowania oraz korzystania z
nich przez osoby niepełnosprawne
1.Zawodnikom przysługuje prawo do ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych
wypadków wynikłych na skutek uprawiania sportu.
2. Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie lub związku sporto-
wym, którego zawodnik jest członkiem lub reprezentantem.
1.Uprawianie alpinizmu, z zastrzeżeniem ust. 2, sportów motorowych wymaga po-
siadania specjalistycznego przygotowania oraz przestrzegania zasad bezpieczeń-
stwa obowiązujących w tych dyscyplinach sportu.
2. Uprawianie alpinizmu jaskiniowego wymaga posiadania odpowiednich kwalifi-
kacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bez-
pieczeństwa.
3. Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do
uprawiania alpinizmu jaskiniowego przeprowadza oraz stosowny dokument wy-
daje właściwy polski związek sportowy, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Za przeprowadzenie egzaminu oraz
za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 2, pobie-
ra się opłatę w wysokości określonej w ust. 4; opłata ta stanowi dochód właści-
wego polskiego związku sportowego.
4. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż:
1)200 zł – w przypadku egzaminu stwierdzającego posiadanie odpowiednich
kwalifikacji;
2)50 zł – w przypadku wydania dokumentu, o którym mowa w ust. 2.
5. Właściwe polskie związki sportowe prowadzą ewidencję wydanych dokumen-
tów, o których mowa w ust. 2.
6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, kwalifikacje niezbędne do uprawiania alpinizmu jaskiniowego oraz
zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu alpinizmu jaskiniowego, uwzględniając
rodzaje stopni, wzory dokumentów stwierdzających uzyskanie kwalifikacji oraz
wynikające z nich uprawnienia.
1.Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane
dalej „uprawianiem żeglarstwa”, wymaga:
1)zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu żeglarstwa,
2)wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posia-
danie uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakre-
su żeglarstwa, oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia
jachtów żaglowych albo motorowych,
3)o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.
3. Uprawianie żeglarstwa na jachtach:
4)wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień
– biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi;
5)wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 6,
oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust.
3, biorąc pod uwagę zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu egzaminu,
koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy oraz przepisy
ust. 8.
1.Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowied-
nich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania
zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu.
2. Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do
uprawiania sportów o charakterze strzeleckim przeprowadza oraz stosowny do-
kument wydaje właściwy polski związek sportowy. Za przeprowadzenie egza-
minu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata ta stanowi dochód właści-
wego polskiego związku sportowego.
3. Posiadanie dokumentu, o którym mowa w ust. 2, stanowi potwierdzenie kwalifi-
kacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie po-
zwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amuni-
cji.
1.Uprawianie płetwonurkowania wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji
potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeń-
stwa.
2. Dokumenty potwierdzające uzyskane kwalifikacje wydają krajowe i zagraniczne
szkoleniowe organizacje nurkowe. Instruktorzy tych organizacji przeprowadzają
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej szkolenia według systemu szkolenia
danej organizacji, zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw kultury
fizycznej i sportu. System szkolenia powinien uwzględniać stopnie wyszkolenia
określone w odpowiednich Polskich Normach dotyczących płetwonurkowania.
3. Osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do uprawiania płetwonurkowania
potwierdzone dokumentem wydanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej
mogą uprawiać płetwonurkowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
zakresie posiadanych kwalifikacji.
4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu płetwonurkowania, biorąc
pod uwagę odpowiednie Polskie Normy dotyczące płetwonurkowania.
1.Uprawianie rekreacji zimowej w formie narciarstwa lub snowboardu odbywa się
z zachowaniem zasad bezpieczeństwa.
obowiązana jest używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających
właściwym warunkom technicznym.
1.Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do organów
administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, dyrekcji
parków narodowych, a także do osób prawnych i fizycznych prowadzących w
górach działalność w zakresie kultury fizycznej.
2. Zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się w miejscach wy-
znaczonych oraz uprawiających sporty wodne należy do osób prawnych i fi-
zycznych prowadzących nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organów
administracji rządowej i właściwych terytorialnie gmin.
3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa
osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających
sporty wodne, a także obowiązki osób prawnych i fizycznych, o których mowa
w ust. 1 i 2.
1.Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są na-
rażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy w
szczególności do Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz Ta-
trzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego – specjalistycznych stowa-
rzyszeń o zasięgu ogólnokrajowym – w zakresie określonym w statutach tych
organizacji.
2. Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są na-
rażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w
szczególności do Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego – specjali-
stycznego stowarzyszenia o zasięgu ogólnokrajowym – w zakresie określonym
w statucie tej organizacji.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-
ściwym do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres obowiązków i uprawnień specjalistycznych organizacji ra-
towniczych, warunki ich wykonywania przez inne organizacje ratownicze, a
także rodzaj i wysokość świadczeń przysługujących ratownikom górskim i wod-
nym w związku z udziałem w akcji ratowniczej. Rozporządzenie powinno okre-
ślać zadania w zakresie organizowania pomocy oraz ratowania osób podejmo-
wane przez poszczególne organizacje ratownicze, a także przewidywać świad-
czenia finansowe i rzeczowe, z uwzględnieniem czasu trwania i stopnia niebez-
pieczeństwa wyprawy ratunkowej.
Organizacje, o których mowa w art. 55, współdziałają w realizacji swoich zadań z organami administracji rządowej i organami jednostek samorządu terytorialnego oraz osobami prawnymi i fizycznymi prowadzącymi działalność w zakresie kultury fi- zycznej i turystyki. Przepisy karne
1.Kto narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej,
podlega karze grzywny.
1a. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do ukończenia 15 ro-
ku życia, dopuszcza do uprawiania narciarstwa lub snowboardu przez tego ma-
łoletniego bez kasku ochronnego podlega karze grzywny albo karze nagany.
2. Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 i 1a następuje na podstawie przepi-
sów Kodeksu w sprawach postępowania o wykroczenia.
(pominięte).3)
1.Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego określony w art. 19 ust. 2
stosuje się:
1)dla uczniów klas IV szkół podstawowych – od dnia 1 września 2003 r.;
2)dla uczniów klas V i VI szkół podstawowych – od dnia 1 września 2004 r.;
3)dla uczniów gimnazjów – od dnia 1 września 2005 r.
2. (uchylony).
3. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z mini-
strem właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu, określi, w drodze rozpo-
rządzenia, dopuszczalne formy realizacji dwóch godzin obowiązkowych zajęć
wychowania fizycznego, mając na względzie potrzeby zdrowotne uczniów, spe-
cyfikę ich zainteresowań sportowych, warunki realizacji zajęć wychowania fi-
zycznego oraz tradycje sportowe danego środowiska lub szkoły.
1.Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki działające w dniu wejścia w ży-
cie niniejszej ustawy stają się stowarzyszeniami kultury fizycznej i ich związ-
kami w rozumieniu tej ustawy.
2. Stowarzyszenia i związki, o których mowa w ust. 1, dostosują swoje przepisy do
wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w ży-
cie ustawy.
3. Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują
swoje przepisy i formy organizacyjne do wymogów ustawy nie później niż w
terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
4. (uchylony).
(pominięty).4)
(pominięty).5)
1.Traci moc ustawa z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 34, poz.
181, z 1988 r. Nr 19, poz. 132 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 6, poz. 33, Nr 34,
poz. 181 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz.
517).
2. (pominięty).6)
Traci moc ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną, rozrywkową i sportową (Dz. U. Nr 12, poz. 64 oraz z 1991 r. Nr 114, poz.
493)
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepi- sów art. 59 i 60, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1996 r. i mają zastoso- wanie do dochodów uzyskiwanych od tego dnia.
1.(uchylony).
2. (uchylony).
3. (uchylony).
4. Jednostki samorządu terytorialnego realizują zadania w zakresie kultury fizycz-
nej jako zadania własne.
Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w stosun- ku do jednostek sobie podległych i przez siebie nadzorowanych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu określą, w drodze rozpo- rządzenia, zadania z zakresu kultury fizycznej realizowane w tych jednostkach, for- my organizacyjne oraz sposoby finansowania, uwzględniając cele kultury fizycznej, a także warunki działania klubów sportowych i związków sportowych w tych jed- nostkach.
1.Podstawową jednostką organizacyjną realizującą cele i zadania w zakresie kultu-
ry fizycznej jest klub sportowy.
2. Klub sportowy może działać jako osoba prawna utworzona na podstawie odręb-
nych przepisów albo jako osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz.
1280).
3. (uchylony)
1.Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.
2. Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia
7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz.
855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055 oraz z 2007 r. Nr
112, poz.
766), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.
3. Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności
uczniowie, rodzice i nauczyciele.
4. Uczniowskie kluby sportowe podlegają wpisowi do ewidencji, prowadzonej
przez starostów właściwych ze względu na siedzibę klubów.
5. Uczniowskie kluby sportowe uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania do
ewidencji, o której mowa w ust. 4
1.Przepisy art. 7 ust. 2 i 4 stosuje się również do klubów sportowych działających
w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalno-
ści gospodarczej.
2. Kluby sportowe wymienione w ust. 1 uzyskują osobowość prawną z chwilą wpi-
sania do ewidencji, o której mowa w art. 7 ust. 4.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, sposób prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i
klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie
przewidują prowadzenia działalności gospodarczej, uwzględniając rodzaje do-
kumentów wymaganych przy składaniu wniosku oraz dane podlegające wpisowi
do ewidencji.
1.Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, oraz zawodnicy niezrzeszeni w klu-
bach sportowych, w liczbie co najmniej 15, mogą zakładać związki klubów
sportowych lub zawodników, zwane dalej „związkami sportowymi”.
2. Związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowa-
rzyszeń.
3. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do związków sportowych stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzysze-
niach.
Zadania związków sportowych są określone w statutach i regulaminach tych związ- ków.
(uchylony).
(uchylony).
(uchylony).
1.W celu zapewnienia udziału reprezentacji polskich sportowców niepełnospraw-
nych w igrzyskach paraolimpijskich oraz reprezentowania kraju w Międzynaro-
dowym Komitecie Paraolimpijskim może zostać utworzony Polski Komitet Pa-
raolimpijski.
2. Polski Komitet Paraolimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób praw-
nych, których celem statutowym jest organizacja, upowszechnianie oraz działal-
ność na rzecz rozwoju sportu osób niepełnosprawnych.
3. Polski Komitet Paraolimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska para-
olimpijskie.
1.Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej
osób niepełnosprawnych oraz kadry paraolimpijskiej jest finansowana ze środ-
ków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do
spraw zdrowia.
2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z mini-
strem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres
opieki medycznej nad zawodnikami, o których mowa w ust. 1, uwzględniając
specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu oraz potrzebę szczególnej ochrony
zdrowia.
Zawodnicy niepełnosprawni są obowiązani poddawać się badaniom antydopingo- wym na zasadach i w trybie określonym w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm.1)).
1.Zawodnicy, o których mowa w art. 12a ust. 1, podlegają obowiązkowemu ubez-
pieczeniu od następstw nieszczęśliwych wypadków wynikłych na skutek upra-
wiania sportu.
2. Obowiązek ubezpieczenia zawodników, o których mowa w ust. 1, spoczywa na
organizacjach przygotowujących zawodników do udziału w międzynarodowym
współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych.
(uchylone).
1.W jednostkach samorządu terytorialnego działają rady sportu powołane przez
właściwe organy wykonawcze spośród przedstawicieli organizacji i instytucji
realizujących zadania w zakresie kultury fizycznej, z zastrzeżeniem art. 18b.
2. Do zadań rady sportu należy w szczególności opiniowanie:
1)strategii rozwoju gmin, powiatów i województw w zakresie kultury fizycz-
nej;
2)projektu budżetu w części dotyczącej kultury fizycznej;
3)projektów uchwał dotyczących rozwoju kultury fizycznej;
4)programów bazy sportowej na danym terenie;
5)planów imprez sportowych i rekreacyjnych organizowanych przez różne or-
ganizacje na danym terenie, dofinansowywanych przez jednostki samorządu
terytorialnego.
3. Członkowie rad sportu wykonują swoje funkcje społecznie.
Zadania rady sportu na szczeblu wojewódzkim wykonuje wojewódzkie interdyscy- plinarne stowarzyszenie będące członkiem Polskiej Federacji Sportu Młodzieżowe- go.
Organ, o którym mowa w art. 18a ust. 1, ustala:
1)skład i zasady powoływania członków rady sportu;
2)regulamin działania rady sportu.
1.Minister Obrony Narodowej może powołać Radę Sportu, jako organ opiniodaw-
czo-doradczy działający przy tym ministrze w sprawach dotyczących organiza-
cji i koordynacji działań w zakresie kultury fizycznej.
2. Minister Obrony Narodowej, powołując Radę, o której mowa w ust. 1, określa,
w drodze zarządzenia, jej zadania.
3. Minister Obrony Narodowej powołuje i odwołuje członków Rady, o której mo-
wa w ust. 1, spośród osób reprezentujących:
2)jednostki organizacyjne podległe albo nadzorowane przez tego ministra.
4. Przewodniczącego powołuje i odwołuje Minister Obrony Narodowej spośród
członków Rady, o której mowa w ust. 1.
5. Rada, o której mowa w ust. 1, liczy 15 członków.
6. Przewodniczący Rady, o której mowa w ust. 1, może zapraszać na jej posiedze-
nia osoby niebędące członkami Rady, posiadające wiedzę lub doświadczenie
zawodowe z zakresu kultury fizycznej.
7. Rada, o której mowa w ust. 1, działa na podstawie uchwalonego przez siebie re-
gulaminu. Regulamin Rady zatwierdza Minister Obrony Narodowej.
8. Członkom Rady, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje wynagrodzenie za
udział w pracach i posiedzeniach Rady, a także zwrot kosztów przejazdu i noc-
legów.
9. Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady, o której mowa w ust. 1, są fi-
nansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest Minister Obro-
ny Narodowej.
1.Minister właściwy do spraw wewnętrznych może powołać Radę Sportu, jako or-
gan opiniodawczo-doradczy działający przy tym ministrze w sprawach dotyczą-
cych organizacji i koordynacji działań w zakresie kultury fizycznej.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, powołując Radę, o której mowa w
ust. 1, określa, w drodze zarządzenia, jej zadania.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje i odwołuje członków Ra-
dy, o której mowa w ust. 1, spośród osób reprezentujących organy i jednostki
organizacyjne podległe i nadzorowane przez ministra właściwego do spraw we-
wnętrznych oraz stowarzyszeń realizujących zadania statutowe na rzecz rozwoju
kultury fizycznej w tych organach i jednostkach.
4. Do Rady, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 18d ust.
4–9.
1.Przedszkola, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz szkoły wyższe
działające w systemie dziennym obowiązane są do prowadzenia zajęć wycho-
wania fizycznego.
2. Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego dla uczniów klas IV, V i
VI szkół podstawowych i gimnazjów wynosi 4 godziny lekcyjne, a dla uczniów
szkół ponadgimnazjalnych – 3 godziny lekcyjne, w ciągu tygodnia, z zastrzeże-
niem art. 61.
3. Zajęcia, o których mowa w ust. 1, prowadzone są również w jednostkach orga-
nizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych oraz Szefowi Obrony Cywilnej Kraju.
strem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy program zajęć dla jednostek orga-
nizacyjnych, o których mowa w ust. 3, ustalając wykaz jednostek organizacyj-
nych, które będą realizować plany i programy zajęć wychowania fizycznego.
1.W celu kształcenia młodzieży o szczególnych uzdolnieniach sportowych oraz
odpowiednich warunkach zdrowotnych mogą być tworzone klasy lub szkoły
sportowe albo szkoły mistrzostwa sportowego, realizujące programy szkolenia
w określonych dyscyplinach sportu.
2. Programy szkolenia, o których mowa w ust. 1, dopuszcza do użytku szkolnego
minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, po uzyskaniu pozytywnej
opinii ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, na zasadach
określonych w odrębnych przepisach.
(uchylony).
1.Zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium
sportowe za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodo-
wym lub krajowym finansowane ze środków budżetu jednostki samorządu tery-
torialnego.
2. Organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa szczegó-
łowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość sty-
pendiów sportowych, o których mowa w ust. 1, uwzględniając obowiązki za-
wodnika pobierającego stypendium, skutki ich niewykonywania oraz podstawę i
sposób ustalania wysokości stypendium.
1.Osoby niepełnoletnie mogą być zawodnikami za zgodą swoich przedstawicieli
ustawowych.
2. Zasady uprawiania sportu przez osoby niepełnosprawne określają przepisy statu-
tów i regulaminów organizacji krajowych i międzynarodowych zajmujących się
sportem osób niepełnosprawnych.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w porozumieniu z mini-
strem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporzą-
dzenia, zasady współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, uwzględnia-
jąc rodzaje zawodów i szczeble rozgrywek oraz warunki uczestnictwa zawodni-
ków.
1.Członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej mo-
że otrzymywać stypendium sportowe, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk pa-
raolimpijskich lub zajmie miejsce medalowe we współzawodnictwie międzyna-
rodowym, a także zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu
przygotowań paraolimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świa-
ta lub Europy, opracowanego przez organizację krajową zajmującą się sportem
osób niepełnosprawnych, oraz do udziału w tych zawodach.
2. Okres pobierania stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, zalicza się
do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004
r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.2)) oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracowni-
cze. Podstawę zaliczenia okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie
wydane przez podmiot wypłacający stypendium.
3. Stypendia sportowe, o których mowa w ust. 1, przyznaje i wstrzymuje oraz po-
zbawia ich minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu. Stypendia te
są finansowane ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest
minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.
4. Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, wstrzymuje się, jeżeli zostało
stwierdzone przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik zaniedbuje re-
alizację programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1.
5. Członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych lub członka kadry paraolim-
pijskiej pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli:
1)zostało stwierdzone przez organ, o którym mowa w ust. 3, że zawodnik nie
realizuje programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub
2)odmówił udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.
6. Członkini kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej,
która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży i urodzenia dziec-
ka, wypłaca się stypendium sportowe w pełnej wysokości przez cały okres ciąży
i w wysokości połowy przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po
urodzeniu dziecka.
7. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozba-
wiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1, wysokość stypendiów,
czas, na jaki może zostać przyznane stypendium, uwzględniając rodzaje osią-
gnięć sportowych.
1.Reprezentantom Polski na zimowych lub letnich igrzyskach paraolimpijskich,
którzy:
1)od 2001 r. zdobyli co najmniej jeden medal igrzysk głuchych;
1a)zdobyli przed 2001 r. co najmniej jeden medal na zawodach sportowych
osób głuchych określonych w ust. 2a;
2)spełniają wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6.
2a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, wykaz zawodów sportowych osób głuchych odbywających się przed
2001 r., uwzględniając zawody będące odpowiednikiem igrzysk głuchych.
3. Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie
kwoty bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustalo-
ną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa oraz mnożnika kwoty
bazowej w wysokości 1,3255.
4. Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu na
wniosek osoby zainteresowanej lub z własnej inicjatywy.
5. Osoby zainteresowane dokumentują spełnienie warunków, o których mowa w
ust. 1, 1a albo 2.
6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wydaje decyzję w sprawie
przyznania świadczenia w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Minister
właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia przyznania świadczenia
w przypadku stwierdzenia, że zainteresowany nie spełnia co najmniej jednego z
warunków, o których mowa w ust. 1, 1a albo 2.
7. Świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.
8. Osoba, która otrzymuje świadczenie, powiadamia ministra właściwego do spraw
kultury fizycznej i sportu o ustaniu co najmniej jednego z warunków wymienio-
nych w ust. 1 pkt 3–6.
9. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu pozbawia świadczenia,
począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków wymie-
nionych w ust. 1 pkt 3–6.
ściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.
11. Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania świadczeń, o których mowa w
ust. 1, 1a lub 2, art. 38 ust. 1 lub art. 38a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie
kwalifikowanym, przysługuje jej jedno świadczenie wybrane przez tę osobę.
3)nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym,
4)mają obywatelstwo polskie,
5)mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
6)nie byli karani za przestępstwo popełnione umyślnie
– przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadcze-
niem”.
1a. Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również reprezentantom Pol-
ski, którzy:
(uchylone).
1.Zawodnikom nieposiadającym licencji zawodnika, którzy osiągnęli wysokie
wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym, mo-
gą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa i bu-
dżetu jednostki samorządu terytorialnego.
2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w drodze rozporządzenia,
a organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą rodzaje
wyróżnień i wysokości nagród, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowe za-
sady i tryb ich przyznawania, uwzględniając osiągnięcia sportowe, za które za-
wodnicy otrzymują wyróżnienia i nagrody.
3. Jednostki samorządu terytorialnego mogą przyznawać wyróżnienia i nagrody
trenerom i działaczom zasłużonym w osiąganiu wyników, o których mowa w
ust. 1. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.
(uchylony).
1.Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie od-
powiednich warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiąz-
kiem organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu terytorial-
nego i klubów sportowych.
2. Zadania w zakresie określonym w ust. 1 realizowane są w szczególności po-
przez:
1)popularyzację walorów rekreacji ruchowej;
2)organizowanie zajęć, zawodów i imprez sportowo-rekreacyjnych;
acyjnych;
4)tworzenie, utrzymywanie i udostępnianie bazy sportowo-rekreacyjnej.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, szczegółowe zasady i warunki prowadzenia działalności w dziedzinie
rekreacji ruchowej, uwzględniając kwalifikacje osób prowadzących działalność
w tej dziedzinie, ich prawa i obowiązki, oraz podstawowe założenia organiza-
cyjne.
1.Zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić
fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub
gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii.
2. Zajęcia o charakterze profilaktycznym i korektywnym mogą prowadzić absol-
wenci szkół wyższych lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształ-
cenia nauczycieli – o kierunku (specjalności) wychowanie fizyczne, jeżeli w
trakcie nauki lub po jej ukończeniu nabyli kwalifikacje do prowadzenia tego ty-
pu zajęć, oraz absolwenci szkół wyższych lub średnich zawodowych i absol-
wenci zakładów kształcenia nauczycieli – o kierunku (specjalności) wychowanie
przedszkolne lub nauczanie początkowe, po uzyskaniu kwalifikacji w zakresie
gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.
3. Kwalifikacje do prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej w
szkołach określają odrębne przepisy.
1.Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji
ruchowej mogą prowadzić osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczy-
ciela wychowania fizycznego lub uprawnienia w tym zakresie określone odręb-
nymi przepisami.
1a. Zorganizowane zajęcia w zakresie sportu i rekreacji ruchowej mogą prowadzić
także osoby posiadające kwalifikacje instruktora i trenera.
2. Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz menedżerów sportu przez
jednostki inne niż szkoły wyższe wymaga uzyskania zgody ministra właściwego
do spraw kultury fizycznej i sportu.
2a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu udziela zgody, o której
mowa w ust. 2, w przypadku stwierdzenia, że jednostka posiada warunki kadro-
we i organizacyjne dla prawidłowego przeprowadzenia kształcenia.
2b. Kształcenie instruktorów i trenerów, w danej dyscyplinie sportu, oraz menedże-
rów sportu odbywa się według programów zatwierdzonych przez ministra wła-
ściwego do spraw kultury fizycznej i sportu po uzyskaniu opinii właściwego
polskiego związku sportowego.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, kwalifikacje, stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycz-
nerskie i specjalizacje instruktorskie, warunki uzyskiwania tych stopni i tytułów
oraz tytułu menedżera sportu, a także jednostki uprawnione do prowadzenia kur-
sów specjalistycznych i dokumenty stwierdzające posiadane kwalifikacje.
1.Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może przyznać osobom
wyróżniającym się szczególną aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia
w pracy zawodowej w dziedzinie kultury fizycznej odznaczenia, wyróżnienia i
nagrody resortowe.
2. Odznaczenia i wyróżnienia mogą być przyznane również osobom wyróżniają-
cym się szczególną aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w działal-
ności społecznej w dziedzinie kultury fizycznej.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozpo-
rządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania odznaczeń, wyróżnień i na-
gród, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając rodzaje odznak i wyróżnień,
rodzaje i wysokość nagród oraz tryb ich uzyskiwania, a także osiągnięcia, za
które mogą być przyznane nagrody.
(uchylony).
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę